ขณะที่ฮวาหว่านรีบเร่งไปที่สำนักหนิงกวงหยวนนั้น ประจวบเหมาะที่ยังเหลืออีกสิบห้านาทีจึงจะถึงยามเที่ยง าแที่หัวเข่าไม่ลึกนัก เืก็หยุดไหลแล้ว แต่ว่าเสื้อผ้าเนื้อหยาบหลวมโคร่งบนร่างกายอ่อนแอราวไม้กระดานยังคงเปียกปอน
ตามที่เถ้าแก่สั่งไว้ ฮวาหว่านแจ้งวัตถุประสงค์ของการมาให้คนรับใช้ที่หน้าประตูทราบหนึ่งในคนรับใช้กวาดตามอง แล้วจึงเข้าไปรายงานให้ทราบ
อย่างรวดเร็วก็มีสาวรับใช้ในชุดกระโปรงเสื้อนวมตัวสั้นสีฟ้าอมเขียวอีกาเดินออกมา
ฮวาหว่านเข้าใจผิดว่าออกมารับยาสมุนไพรหอมนางจึงก้าวออกไปเพื่อเตรียมที่จะกล่าวคำขออภัยเื่ที่ห่อผ้าตกน้ำ
“เ้าคือสาวน้อยคนที่เถ้าแก่อันเอ่ยปากว่าสามารถถักเครื่องประดับหญ้าได้คนนั้นหรือ?”สาวใช้รู้สึกประหลาดใจ พินิจพิเคราะห์แยกแยะรูปร่างลักษณะของฮวาหว่านลักษณะนี้ยังคงงดงาม
ฮวาหว่านพยักหน้า อยากจะเอ่ยปากพูดเื่ยาสมุนไพรหอมผลลัพธ์ก็คือโดนขัดจังหวะอีกครั้ง
“เ้ารีบเดินตามข้าเข้าไปเถอะหัวหน้าฝ่ายของพวกเรากำลังรอเ้าอยู่” สาวรับใช้หมุนกายกลับเข้าประตูไป
“หือ? “ ฮวาหว่านมึนงง ที่หัวหน่ฝ่ายควรรอไม่ใช่เป็สมุนไพรหอมเหตุใดถึงเปลี่ยนเป็นางกันเล่า
ฮวาหว่านลังเลไม่ก้าวออกไปนางเงยหน้าขึ้นมองป้ายประกาศเกียรติคุณของสำนักที่ส่องประกายสีทองวิบวับ อารมณ์ในใจกระเพื่อมราวกระแสคลื่นแต่ยังก้าวเท้าตามสาวรับใช้เข้าไป
เมื่อก้าวผ่านทางเดินไม้สีเขียวของลานบ้านฮวาหว่านก็เห็นสถานที่หนึ่งที่ใช้อิฐเขียวก่อขึ้นคล้ายโรงผลิตห้าห้องใหญ่ที่ล้อมรอบแปลงปลูกดอกไม้ เมื่อข้ามสะพานสีขาวในสุดสาวรับใช้ก็หยุดฝีเท้าที่ด้านหน้าของอาคารสองชั้นตรงหน้าลานบ้าน
ฮวาหว่านถามอย่างขลาดกลัว “ข้าขอบังอาจถาม ไม่ทราบนี่คือที่ไหนกันคะ”
“ที่นี้คือฝ่ายศิลปะของสำนักหนิงกวงหยวนหัวหน้าฝ่ายของพวกเราก็อยู่ในห้องด้านใน ตามข้ามา”
เมื่อมองไปตามเฉลียงบนพื้นกระดานมันวาวด้วยกระจกลายดอกบัวฮวาหว่านขยับเท้า ใช้รองเท้าหญ้าเหยียบไปตามขั้นบันไดอย่างเชื่องช้ามาเป็ครั้งแรกก็เหยียบย่ำกระเบื้องปูพื้นลายดอกไม้เสียแล้ว
ขณะที่เดินผ่านเฉลียงมีโถงห้องฝีมือที่บานประตูไม่ได้ปิดฮวาหว่านอดไม่ได้ที่จะหยุดมองบนโต๊ะส่องประกายแวววับไปด้วยเส้นทองเส้นเงินที่ช่างทำให้ผู้คนละลานตา
“ชิงเหอ หัวหน้าฝ่ายอยู่ด้านในของห้อง”
เสียงแหลมเล็กกล่าวสั้นๆ ทำให้ฮวาหว่านต้องถอนสายตากลับ
สาวใช้มองไปยังคนที่สวมเสื้อคลุมลายดอกโบตั๋นสีชมพูอมแดงกับกระโปรงหกกลีบกับโฉมหน้านับได้ว่างดงามของหญิงวัยกลางคนที่มีสง่าราศี “ข้าน้อยได้พบอาจารย์อู๋ท่านหัวหน้าอยู่ในห้องด้านใน แต่ว่าท่านหัวหน้ามีนัดแขกผู้หญิงไว้แล้วเกรงว่าตอนนี้จะไม่ว่าง”
“แขกผู้หญิง?” หญิงวัยกลางคนที่คืออาจารย์อู๋ะโเสียงแหลมแววตามองมาที่ฮวาหว่าน สายตานางไม่ปิดบังความประหลาดใจและความเหยียดหยามแม้แต่น้อยและราวกับเกรงว่าฮวาหว่านจะกระทบถูกตัวนาง จึงหลบเหลี่ยงอยู่ที่ด้านข้าง
ฮวาหว่านกลับไม่สนใจที่หญิงกลางคนนั้นแสดงอารมณ์เมินเฉยตัวนางเองยังคงสงสัย เมื่อครู่ที่นางเดินผ่านห้องโถงฝีมือนั้นบรรดาช่างฝีมือผู้หญิงแยกแยะชัดเจนว่าสวมใส่กระโปรงนวมสีฟ้าครามเหตุใดหญิงวัยกลางคนนางนี้จึงถูกเรียกว่าอาจารย์ แถมยังสามารถสวมใส่เสื้อผ้าที่งดงามอย่างนี้ได้
“ถูกแล้ว ท่านนี้คือแขกที่ท่านหัวหน้าเชิญมา ท่านหัวหน้ากำลังรออยู่ที่ด้านในขอท่านอาจารย์อู๋โปรดให้อภัยด้วย” ชิงเหอส่งสายตาไปยังฮวาหว่าน ฮวาหว่านรีบหลุบเปลือกตาลง ทำตามชิงเหอทันที
ท่านอู๋คิ้วกระตุก หัวเราะที่ด้านข้างก่อนกล่าว “เป็ไรได้ข้ารออยู่ที่ด้านนอก อีกครู่เมื่อท่านหัวฟน้ามีเวลาแล้ว ข้าค่อยไปหาก็แล้วกัน”
ห้องของหัวหน้าหลัวอยู่ที่ชั้นสองของฝ่ายศิลปะบนราวจับของบันไดไม้แกะสลักไว้ด้วยตัวอักษรมงคล ฮวาหว่านกระดิกนิ้วเขียนลายตัวอักษรนั้นบนหน้าท้องเบาๆ
อาจารย์อู๋ที่มีใบหน้าหยิ่งยโสนั้นเบะปาก กระซิบเสียงแหลมขึ้นอีก“หัวหน้าที่มาจากบ้านนอก เชิญแขกสาวซ่อมซออย่างนี้มา ช่างไม่เกรงกลัวเลยว่าจะทำให้ชื่อเสียงของสำนักหนิงกวงหยวนต้องแปดเปื้อน”
ชิงเหอเคาะประตูที่มีช่องหน้าต่างที่แกะสลักรูปต้นสนสาวใช้อีกคนในชุดฤดูใบไม้ร่วงเปิดประตูเชิญคนทั้งสองเข้าไปด้านใน
ชิงเหอพาฮวาหว่าน เปิดม่านผลึกหินเคลือบ ก่อนหมอบบนพื้นแสดงความเคารพหญิงวัยกลางคนอายุราวสามสิบ“ท่านหัวหน้า ข้าน้อยพาแม่นางฮวาหว่านมาแล้ว”
“ดีมาก เข้ามาให้ข้าดู “ น้ำเสียงไม่เข้มงวดนัก
ฮวาหว่านรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เดินตรงไปที่หัวหน้าหลัวสองก้าวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถือโอกาสพินิจพิเคราะห์หัวหน้าหลัวหากแต่ไม่กล้าขยับดวงตาคู่ดำราวเม็ดองุ่น
หางตาหางคิ้วของหัวหน้าหลัวเชิดขึ้น ริมฝีปากปิดสนิทมองดูแล้วไม่น่ากลัวก็จริงแต่ก็ยังเป็ใบหน้าที่เรียบเฉยอยู่ดี วันนี้นางสวมเสื้อจีนผ่าหน้าตัวหลวมปักด้วยลายดอกบัวสีเหลืองควันบุหรี่ บนมวยผมติดไว้ด้วยกิ๊บปักผมเคลือบดิ้นทองที่กำลังกวัดแกว่งไปมาสะท้อนแสงอาทิตย์บนผ้าม่านที่กำลังปลิวพลิ้วไปตามสายลม
“ท่านหัวหน้า เถ้าแก่อันให้ข้าน้อยมาส่งสมุนไพรหอม ข้าน้อยเดินมาได้ครึ่งทางกลับประมาทเลินเล่อทำให้ห่อผ้าตกลงไปในน้ำสมุนไพรหอมนั้นถูกบรรจุไว้ในตลับจึงไม่ได้รับความเสียหายอันใดหากแต่เครื่องประดับหญ้าสามอันนั้นเปียกน้ำจนหมดแล้ว “ฮวาหว่านเมื่อพบหัวหน้าหลัวก็พูดด้วยน้ำเสียงครึ่งเสียง ในห้องนั้นเงียบเกินไปส่งผลให้นางยิ่งตื่นเต้นเลยอ้าปากเปิดเผยเื่เสียก่อน
“ตกลงไปในน้ำ? นำปิ่นปักผมหญ้าถักมาให้ข้าดู”ความจริงหัวหน้าหลัวพินิจพิจารณาฮวาหว่านตั้งนานแล้วนางรู้ว่าฮวาหว่านคือสาวน้อยจากหมู่บ้านนอกเมืองที่นางกำลังตามหาอยู่กับการแต่งตัวของฮวาหว่านนางจึงไม่ได้กังวลสนใจนักเพียงแต่สงสัยว่าวันนี้อากาศอบอ้าวดวงอาทิตย์ร้อนแรงเหตุใดบนเสื้อผ้าที่ฮวาหว่านสวมใส่จึงมีรอยเปื้อนน้ำเป็ดวง
ชิงเหอรับห่อผ้าจากฮวาหว่าน มอบส่งให้หัวหน้าหลัว
ยาสมุนไพรหอมไม่เสียหาย เครื่องประดับหญ้าแม้จะเปียกน้ำแต่รูปร่างลักษณะไม่เปลี่ยนแปลง คือฝีมืออันเลอเลิศ
รูปทรงของเครื่องประดับหญ้าสร้างความพอใจให้กับหัวหน้าหลัวเป็อย่างมากแต่เสียดายว่าเมื่อเป็ต้นหญ้าย่อมถูกถักได้ง่ายดายหากเป็ทองคำคงไม่แน่ว่าจะถักได้อย่างนี้ แน่นอนว่ายังคงเป็เพราะว่าฝีมือทางเทคนิคของนางเองคงยังไม่ดีพอบนโลกนี้คนมีฝีมือมีจำนวนไม่น้อย คิดแล้วก็ไม่แน่ว่าจะเป็ไปไม่ได้
หัวหน้าหลัวสั่งการให้ชิงเหอนำยาสมุนไพรหอมไปเก็บให้เรียบร้อยเครื่องประดับหญ้าทั้งสามอันนั้นกลับวางเรียงบนโต๊ะ
“เถ้าแก่คนนั้นช่างมีความสามารถในการใช้คนจริงๆ เ้าเด็กน้อยกิ๊บประดับหญ้าเหล่านี้เป็ฝีมือที่เ้าทำ?”
ฮวาหว่านพยักหน้า กล่าวเสียงเบา “กิ๊บหญ้าเปียกหมดแล้วหากว่าท่านหัวหน้าไม่รังเกียจ เปลี่ยนวันข้าจะทำชิ้นใหม่มาชดใช้ให้กับท่าน”
“เฮอ เฮอ ไม่ต้องชดใช้ เ้าเด็กน้อย เ้าสามารถออกแบบได้หรือไม่”หัวหน้าหลัวกล่าวถามอย่างไม่อ้อมค้อม
ฮวาหว่านส่ายศีรษะนางทราบดีว่าเครื่องประดับหญ้าที่ท่านหัวหน้าหลัวกล่าวนั้นเป็เครื่องประดับที่คนสูงศักดิ์ใช้ประดับบนมวยผมและพกติดตามร่างกายแต่เครื่องประดับหญ้าของนางใช้เพียงต้นหญ้าข้างทางประดิษฐ์ขึ้นมาเท่านั้น
“สักนิดก็ไม่ได้เลยหรือ? การทำลายเส้น การเคลือบ การฝังและเลี่ยมการใช้สิ่วแกะสลัก การทำลายดอกไม้ฉลุวิธีชั้นสูงเหล่านี้เ้าเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่”
ฮวาหว่านยังคงส่ายศีรษะอย่างสัตย์ซื่อ หัวหน้าหลัวทำคิ้วย่น ความจริงที่เด็กน้อยนางนี้ถักหญ้าประดับได้ในนั้นก็แสดงให้เห็นรางๆแล้วว่ามีฝีมือ ก็แค่เด็กน้อยยังไม่เข้าใจตนเองเท่านั้น
ฮวาหว่านเข้าใจผิดว่าหัวหน้าหลัวโกรธที่นางไม่เข้าใจอะไรเลยคิดไม่ถึงว่าหัวหน้าหลัวจะกล่าวอย่างผ่อนคลาย“พวกนี้เมื่อยังทำไม่ได้ก็ไม่ต้องรีบร้อน หากตั้งใจเล่าเรียนก็น่าจะพอทำได้ จุดสำคัญก็คือการมีพร์และมีฝีมืออันปราดเปรื่องเ้าเด็กน้อย เ้ายินดีจะมาทำงานที่โรงฝีมือของสำนักหนิงกวงหยวนแห่งนี้หรือไม่”
ฮวาหว่านตะลึงงันั้แ่เด็กนางเองเคยแต่ได้ยินหกสำนักของเ้าสำนักเส้า นางยังทราบว่าอีกว่าการได้เป็ช่างฝีมือของหนึ่งในหกสำนักนั้น ไม่มีการแบ่งแยกชายหรือหญิง ทั้งหมดล้วนฐานะเท่ากันก่อนหน้านี้นางคิดว่าตนเองช่างห่างไกลจากหกสำนักมากโดยเฉพาะหลังจากที่ท่านพ่อและท่านแม่ได้จากไปแล้วก็เหมือนกับไม่มีเื่ดีงามในสรรพสิ่งต่างๆ ให้นางได้ความคาดหวัง
ฮวาหว่านบีบมือ ยังคงไม่เชื่อถือนักนางมาที่สำนักหนิงกวงหยวนสามารถที่จะทำอะไรได้คงไม่สามารถเอาแต่ถักเครื่องประดับหญ้าได้หรอกฮวาหว่านกังวลว่าหัวหน้าหลัวคงแกล้งหยอกล้อนางเล่น “ข้าน้อย ข้าน้อยอยากมาหากแต่ว่าข้าน้อยมีคุณสมบัติจริงๆที่จะเข้าสำนักหนิงกวงหยวนทำเื่อะไร?”
“อืม ตอนนี้เ้าล้วนไม่มีคุณสมบัติอะไรเลยจริงๆเ้าควรจะต้องไปศึกษาที่ชั้นเรียนศิลปะของกรมช่างศิลป์ของราชสำนักสักระยะหากว่าเ้าเรียนได้สำเร็จ ข้าจะพิจารณาว่าหลังจากที่เข้าผ่านการศึกษาแล้วข้าจะพูดกับท่านเ้าสำนักเส้ารับเ้าเข้ามาในฝ่ายศิลปะ......”
ฮวาหว่านมือหนึ่งป้ายตาด้านหนึ่งตั้งใจฟังและจดจำเื่ราวที่หัวหน้าหลัวกำลังถ่ายทอด
เื่ราวถ่ายทอดจบแล้วหัวหน้าหลัวจึงสั่งการให้ชิงเหอพาฮวาหว่านออกไป นางโค้งคำนับราวคันธนู เพื่อแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อหัวหน้าหลัว
ขณะที่ฮวาหว่านกำลังลงบันไดก็ได้พบกับอาจารย์อู๋ผู้สวมกระโปรงแบบโบราณสีชมพูอมแดงอีกครั้งเพราะเหตุว่าต้องรอเป็เวลานานอาจารย์อู๋จึงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจนนางถลึงตามองฮวาหว่านแล้วจึงขึ้นตึกไปหาหัวหน้าหลัว
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/31460372a950b4e2a8c09017ed8e19b6
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่บันทึกมงกุฎขนนกที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #บันทึกมงกุฎขนนก #readAwrite ด้วยน้า
2K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)