รวมเรื่องสั้นอีโรติก

คืนวันเสาร์

ห้องของอิธานมืดสนิท

มีแค่ไฟหัวเตียงที่เปิดไว้สลัว ๆ

หมอไอซ์นั่งพิงหัวเตียง ใส่เสื้อเชิ้ตเขาตัวใหญ่ที่ยาวคลุมแค่ขาอ่อน

เปลือยใต้ร่มผ้า

ผมปล่อย

หน้าเปลือย

แต่สวยจนอิธานที่เดินออกมาจากห้องน้ำ… หยุดยืนมองแทบลืมหายใจ

เขาไม่ได้พูดอะไร

แค่นั่งลงข้าง ๆ

วางกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ บนโต๊ะหัวเตียง

เธอมอง

เลิกคิ้ว

“นี่จะขอแต่งงาน?”

เขายิ้มมุมปาก

“เปล่า”

“แล้ว?”

“แค่อยากวางไว้ให้คุณเห็น…”

เสียงเขาเบา

“...หลังจากที่ผมทำให้คุณเสร็จจนหมดแรง แล้วพูดอะไรไม่ได้”

เธอกลอกตา

แต่หน้าร้อนจัด

“มั่นใจเหรอว่านายจะทำได้ขนาดนั้น?”

เขาขยับตัว

ช้อนแขนสอดใต้ขาและหลังเธอ

อุ้มเธอขึ้นมานั่งกลางเตียง

มองตาเธอ

“ผมจะไม่พูดอะไรเลยคืนนี้”

“แต่จะทำให้คุณรู้... ว่าผมต้องการคุณตลอดไป”

เขาเริ่มด้วยการถอดกระดุมเสื้อตัวใหญ่ของเขาออกจากร่างเธอ

ทีละเม็ด

ช้า

นิ้วเขาสั่นเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะเขากำลังถอด “กำแพงของเธอ” ออกพร้อมกับเสื้อ

เมื่อเม็ดสุดท้ายหลุด

ผิวขาวของเธอก็เผยออกเต็มสายตา

เขาไม่ได้รีบ

ไม่ได้คว้า

แค่มอง...

มองเหมือนจะจดจำทุกรูขุมขน

ทุกรอยขีด

ทุกความโค้งของผู้หญิงที่เขารักจนลมหายใจเป็นของเธอ

เขาก้มหน้าลง

จูบตรงกระดูกไหปลาร้าเบา ๆ

จูบหนึ่ง

สอง

สาม...

แล้วลากปลายลิ้นช้า ๆ ไปตามแนวกล้ามเนื้อหน้าอก

ไม่ได้ดูด

ไม่ได้เร่ง

แต่จูบทุกจุด… เหมือนอธิษฐานขอเธออยู่ข้างเขาตลอดไป

เธอกัดปาก

พยายามควบคุมตัวเอง

เพราะคืนนี้เขาไม่ได้รุนแรง

แต่เธอกลับ สั่น ยิ่งกว่าเคย

เขาดูดเม้มยอดอกเธอเบา ๆ

ลิ้นแตะเบา

ร้อน

นุ่ม

และ เปียก จนทำให้เธอครางเสียงแผ่ว

“อิธาน...”

เธอกระซิบ

มือจิกผ้าปูแน่น

เขาไม่ตอบ

แค่เลื่อนหน้าลงต่ำ

ฝังปลายลิ้นกลางท้อง

ลากลงไปถึงสะโพก

และแทรกตัวลงระหว่างขาเธอ

เขาแยกต้นขาเธอเบา ๆ

จูบที่ต้นขาด้านใน

แล้วจึงแตะลิ้นลงบนกลีบกลางช้า ๆ

“แผล็บ...”

เสียงนั้น

ทำให้เธอหายใจสะดุด

เขาไม่รีบร้อน

แต่ใช้ลิ้นไล้วนจากล่างขึ้นบน

แตะเบา ๆ ที่ติ่งเสียว

แล้วดูดเม้มเบา ๆ เหมือน... ไม่อยากให้เธอเจ็บเลยแม้แต่นิด

เธอร้องเบา

เสียงหอบดังขึ้นเรื่อย ๆ

น้ำตาซึมปลายหางตา

ไม่ใช่เพราะเสียว

แต่เพราะ...

เขารักเธอจริง ๆ

ปลายลิ้นเขายังคงไล้บนกลีบกลาง

ช้า

เป็นจังหวะ

ดูดตรงจุดเสียวเพียงเบา ๆ แต่ต่อเนื่อง

“แผล็บ... แผล็บ...”

เสียงของความตั้งใจ

เสียงของความปรารถนา

เสียงที่เขาสื่อออกมาว่า

“ผมจะรักคุณอย่างช้า ๆ แต่ลึกที่สุด”

นิ้วเขาสอดเข้าไปในตัวเธอ

สองนิ้ว

ลึก

และแน่น

ขยับช้า ๆ ราวกับจังหวะเต้นของหัวใจ

เธอสั่นทั้งตัว

สะโพกกระตุกรับนิ้วเขา

มือกำผ้าปูแน่นจนข้อขาว

“อิธาน... ฉันจะ...”

เสียงเธอสั่น

แก้มแดงจัด

หัวใจเต้นเหมือนจะระเบิด

เขาเงยหน้าขึ้น

ใบหน้าคมเปียกด้วยน้ำของเธอ

แต่ในดวงตานั้น... ไม่มีอะไรนอกจาก ความรัก

เขาขึ้นมาคร่อม

จูบเธอแรง

ลึก

จูบแบบที่ไม่ต้องมีคำพูด

มือเขาสอดใต้เอว

จับแก่นกายตัวเองแนบกับช่องทาง

แล้วดันเข้าไป...

ช้า

ลึก

และเต็มทุกความรู้สึก

“อ๊าา...”

เสียงเธอหลุดออกมาเบา ๆ

เพราะเขาแน่นเกินไป

เต็มเกินไป

แต่กลับอุ่น... และปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เขาเริ่มขยับ

จังหวะเนิบ

แรงกระแทกสม่ำเสมอ

แต่ ลึกถึงหัวใจ

“ผมรักคุณ...”

เขากระซิบ

ขณะที่สะโพกยังขยับเข้าออก

“รักจนกลัว...

กลัวว่าคุณจะไม่อยู่กับผมตลอดไป”

เธอน้ำตาซึม

มองตาเขา

แล้วจับมือเขามาวางบนอกเธอ

“นายอยู่ที่นี่แล้วอิธาน…”

เธอกระซิบ

“และฉันก็จะไม่ไปไหนเลย”

เขาเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย

เสียงเนื้อกระทบกันดัง

“ปั่ก... ปั่ก... ปั่ก...”

แต่ยังคงเป็นจังหวะรัก

ไม่ใช่ราคะ

เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง

มือจับมือ

นิ้วประสานกัน

ลมหายใจประสาน

สายตาสบกันไม่หลบ

และในวินาทีที่เขากระแทกลึกที่สุด

ร่างเธอกระตุก

น้ำตาไหลลงขมับ

เพราะเขาปล่อยเข้าไปพร้อมคำว่า...

“อยู่กับผมตลอดไปนะ”

เธอไม่ตอบด้วยคำ

แต่จูบเขาตอบ

แน่น

ลึก

และคือคำว่า “ตกลง” ที่ไม่มีเสียง

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามา

ห้องนอนสีน้ำตาลทองอบอุ่นไปด้วยกลิ่นกายสองคนที่เพิ่งรักกันทั้งคืน

หมอไอซ์ตื่นขึ้นเป็นคนแรก

ร่างเปลือยใต้ผ้าห่มยังอุ่น

เพราะเขากอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้ตอนหลับ

ใบหน้าหล่อเหลาของอิธานแนบอยู่ที่หน้าท้องเธอ

แขนใหญ่ของเขากอดรอบสะโพกเธอไว้

ลมหายใจสม่ำเสมออุ่นผิวใต้สะดือเธอเบา ๆ

เธอไม่อยากขยับ

ไม่อยากให้เขาตื่น

แต่เธอก็เหลือบไปเห็น “กล่องกำมะหยี่สีกรม” ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง

แหวนเรียบเล็ก ๆ สีเงินด้านในวาวขึ้นมาในแสงแดด

มันไม่มีคำขอ

ไม่มีเซอร์ไพรส์

ไม่มีดอกไม้

ไม่มีพิธี

แต่มันมี “ทุกอย่างที่ผู้หญิงแบบเธออยากได้”

คือความมั่นคง

คือความเงียบที่อบอุ่น

คือผู้ชายที่ไม่พูดเยอะ แต่พร้อมจะอยู่ตรงนี้ทุกวัน... จนแก่

เธอยกกล่องแหวนขึ้นมา

เปิดมันเบา ๆ

แล้วหันไปกระซิบข้างหูเขา

“ตกลง”

เสียงเธอเบามาก

แค่ลมหายใจผ่านริมฝีปาก

แต่เขาลืมตาขึ้นทันที

เขายิ้ม

ไม่พูด

เพียงแค่ขยับขึ้นมากอดเธอเต็มร่าง

จูบหน้าผากเธอ

แล้วสวมแหวนให้เธอ… โดยไม่ถามซ้ำ

ไม่มีคำว่า “จะแต่งไหม”

มีแค่คำว่า...

“เราเป็นของกันและกันแล้ว... ทั้งกาย ใจ และอนาคต”

Epilogue – 6 เดือนต่อมา

หมอไอซ์ยังเหวี่ยงในห้องผ่าตัด

ยังดุ ยังปากไว

แต่ตอนพักกลางวัน เธอจะยิ้มคนเดียวทุกครั้งที่เช็กโทรศัพท์

เพราะมีข้อความจากเขาทุกวัน ไม่เคยขาด

> “หมอกินข้าวด้วยนะครับ ผมอยากให้คุณแข็งแรงและอยู่... จนถึงวันรับปริญญาลูกของเรา”

เธอกลอกตา

แต่พิมพ์กลับไปว่า

> “ถ้านายยังทำให้ฉันเสร็จวันละสองรอบได้ ฉันก็ไม่มีทางตายก่อนแน่”

และเขาตอบกลับภายใน 5 วินาที

> “คืนนี้สามรอบครับหมอ... ผมซ้อมข้ามหัวข้อแต่งงานไปถึงฮันนีมูนแล้ว”

จบบริบูรณ์