" จะเป็พี่ประธานสโมสรคณะเรา แต่คงไม่ใช่หรอก ออกจะหล่อ แถมยังเอาะๆ อยู่เลย สโมจะต้องหน้าโหดๆ ดำๆ "
หมอกพูดพร้อมผลักประตูทำท่าเข้าห้อง
"เธอก็อย่าพูดอะไรมากแล้วกัน "
ผมเตือนเธอ แต่ไมทันแล้วหมอกเดินเข้าไปในห้องเป็ที่เรียบร้อย ผมได้แต่ปลงแล้วรีบเดินตามเธอเข้าไปในห้อง
"เชิญนั่งครับ ทำตัวตามสบาย"
เสียงของวรากร พี่ประธานสโมรสรคณะที่ยัยตัวซวยยังไม่รู้ชะตากรรมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
"เห็นไหมนายทิวเขา พี่เขาออกจะอบอุ่น ดูไม่เหมือนประธานสโมสักนิด "
"ทำไมคุณถึงคิดว่าผมไม่เหมือนประธานสโมสรคณะ" พี่วรากรถามด้วยน้ำเสียงออนโยน
"ก็หล่อ ออนโยน ผิดกับประธานสโมในซีรีย์ที่ดำๆ โหด หน้าดุ แถมปากดีด้วยบางคนอ่ะ "
หมอกยังคงคุยกับอเล็กซ์ ประหนึ่งว่าผมไม่มีตัวตนอยู่ในห้อง
"ไหนๆ ก็ไหนแล้ว ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็ทางการนะ ผมวรากร ประธานสโมสรคณะวิทย์ "
เมื่อสิ้นเสียงของคนที่พูดตรงหน้าทำเอาหมอกอึ่งก่อนจะแนบมาพูดใกล้ๆ หูของผม ที่นี้แหละมาทำเหมือนผมมีตัวตน
"นายทิวเขา เราจะทำไงต่อดี งานนี้ฉันว่าโดนส่งตัวไปหาคณบดีอีกรอบแน่"
"ก็บอกเธอแล้วว่า อย่าพูดอะไรมาก"
"นายรู้ แล้วทำไมไม่บอกฉัน แต่ก็เถอะ ฉันแค่พูดว่าประธานสโมที่ดำๆ อยู่ในซีรีย์ ไม่ใช่เขาสักหน่อย"
"ใช่ รู้จักดีเลยละ"
"แล้วนายรู้จักได้ไง"
"ก็ตอนรับน้อง ถ้าไม่ได้พี่เขา พวกเพื่อนๆ เราคงเดินไม่ได้ไปหลายวัน"
"ทำไมหรอ"
"ก็พี่เธอ" ผมชงัก เผลอพูดอะไรออกไปว่ะนี่
"ห่ะ พี่ฉัน "
"ป่าวๆ ไม่ใช้ พูดผิด ฉันหมายถึงพี่ว๊าก " ผมรีบแก้ ก่อนที่จะซวย
"พี่ว๊าก ทำไม" เธอรีบถามด้วยความสงสัย
"ก็พี่ว๊ากของสาขาคุณสองคน สั่งทำโทษน้องแบบไม่มีเหตุผล แถมรุนแรงอีกด้วย " บุคคลเ้าของห้องตอบคำถามที่หมอกถามผม
"เธอทั้งสองมานั่งนี้ซิ แล้วไม่ต้องเกรงใจ มันเป็เื่ปกติ พึ่งปีหนึ่งกันละซิ "
"แล้วประธานเคยโดดไหมค่ะ"
"เรียกว่าผม พี่เถอะ เรียกท่านแล้วมันดูห่างเหินไป ที่คุณถามว่าเคยโดดไหม บอกเลยประจำ" ทีนี้มาบอกให้ผมเรียกพี่จะได้ไม่ห่างเหิน ทีเรียกผมกับยัยตัวเเสบว่าคุณไม่ห่างเหินเลยว่างั้น
"แล้วพี่จะเอาเื่นี้ไปบอกอาจารย์ที่ปรึกษาพวกเราไหมครับ" ผมถามด้วยความกลัว
"ผมไม่บอกหรอก คุณคิดว่าผมเป็คนขี้ฟ้องหรอ " ผมแค่ถามจะมาจ้องหน้าทำไม
"พี่เรียกพวกผมมามีอะไรอ่ะครับ" ผมถามด้วยความสงสัย
"ก็พวกคุณมีความคิดที่ไม่เหมาะผมก็ต้องเตือนสิ "
"แล้วคนอื่นก็อาจจะมีความคิดแบบนี้ พี่จะจับทุกคนมาคุยไหมครับ " ผมเถี้ยงเ้าของห้อง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงกล้าเถี้ยง ซึ่งจริงๆ มันจะต้องเป็ยัยตัวแสบสิที่คอยเถี้ยง
"ไม่อ่ะ "
"แล้วทำไมถึงมาเรียกผมกับหมอกครับ "
" ผมถูกชะตากับคุณไง" เหมือนโลกถูกกดปุ่มสต๊อป ความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นกับผม ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้
"ห้ะ!! " หมอกใเสียงดัง ในขณะที่หน้าของผมกลับเริ่มแดงด้วยความเขินอายแต่ก็พยายามก้มหน้าเพื่อเก็บอาการ
"จริงๆ หรอค่ะ" ยัยตัวซวยกลับถามด้วยความตื้นเต้น
"แล้วทำไมพี่ถึง" ผมไม่อยากจะถามต่อเพราะหน้าตอนนี้แดงจนออกอาการแล้ว
"ถูกชะตานะหรอ ผมเห็นคุณแล้วมันรู้สึกแปลกๆ อยากรู้จักคุณ ั้แ่วันที่ผมลงไปดูสาขาคุณรับน้องแล้ว ที่วันนั้นผมเข้าไปห้ามก็เพราะไม่อยากให้คุณโดนทำโทษจนเหนื่อย"
" ผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ " ผมรีบมองนาฬิกาข้อมือแล้วพยายายามจะหาวิธีหนีออกมาข้างนอก
"มันพึ่ง เที่ยงห้าสิบเองนายทิวเขา " ยัยตัวซวยยังมาตัดบทอีก เห้อ แล้วจะจัดการกับความรู้สึกยังไง
"เอายังงี้ นายไปห้องเรียนเลยไม่ต้องรอ เดี่ยวฉันตามไป" หมอกหันมาพูดกับผม เธอคงรู้ว่าผมคงรู้สึกอึดอัด เธอพูดจบผมก็รีบเดินออกไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะมีอะไรตามมาไหม เพราะยัยตัวแสบคงจะไปแผลงฤทธิ์สร้างความซวยให้ผมแน่ๆ เดินมาถึงห้องเรียนได้สักพัก ยัยตัวซวยก็รีบวิ่งหน้าตั้งมา
" นึกว่าจะคุยกันถึงพรุ่งนี้เลย " ผมพูดประชดเธอ ซึ่งประชดทำไมก็ไม่รู้ ส่งสัยกังวลว่าเธอจะไปบอกอะไรให้ประธานสโมมั่ง ไม่ดิ หรือว่าผมรู้สึกเพราะปล่อยให้เธออยู่กับผู้ชายในห้องสองต่อสอง ถ้าเข้าหูไอ้พี่ว๊าก ซวยอีกแน่ๆ
"ก็ว่าอยู่ แต่กลัวคนแถวนี้จะกังวล" ดูดิกวนกลับมาแบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะมายุ่งด้วยว่ะ
"กังวลทำไม"
"ฉันเห็นหน้านายแดงนะ เขินหรอ " ยัวตัวแสบยังคงแซวผม
"เขินทำไม ไม่ได้คิดอะไร เตรียมเรียนเหอะ เดี่ยวจารก็เข้าแล้ว แล้วพรุ่งนี้ฉันไม่ไปนะ " ผมรีบตัดบท
"เห้ย ทำไมอ่ะ " ยัยตัวเเสบหน้าเริ่มหงิก
"ดูท่าแล้ว ถ้าพรุ่งนี้โดดจริง มีหวังไอ้ประธานสโมได้เรียกฉันเข้าไปพบแน่"
"นายอ่ะ คิดมาก ไม่ไปก็ไม่ไป แต่เดียววันเสาร์นายต้องไปนะ"
"ไปไหนอีก"
"ไปกินบิงซูที่เซ็นทรัลกัน ร้านเปิดใหม่ มาจากเกาหลีเลยนะ ไปนะห้ามปฏิเสธ"
"ไปก็ไป"
"นายพูดแล้วนะ ห้ามเปลี่ยนใจด้วย" พอเธอพูดตรงนี้ผมเริ่มชักสงสัยแล้วสิว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล จะให้ไม่สงสัยได้ไงก็เล่นสงสายตาแบบสะใจใส่ผมอ่ะ
"แล้วจะไปกันสองคนหรอ มันไม่เหมาะป่าว เธอเสียหายนะ " ผมเตือนเพราะกลัวพี่ชายจอมบงการของเธอรู้จะโดนขี้ตู่อีกว่าจีบน้องสาวเขา
"ไม่ ไปกันสามคน มีฉัน นาย แล้วก็..........."