EP : 8 เจ้าเลือกผิด
ตอนเช้าตรู่หมิงเจียเจียถูกซิวเหวยหลงปลุกให้ตื่นเพื่อจะไปฝึกวรยุทธ์ที่ทุกเช้าจะมีการฝึกตลอด เธอตื่นขึ้นก่อนมองชุดที่ซิวเหวยหลงที่เตรียมเอาไว้ให้
หมิงเจียเจียรีบเปลี่ยนชุดก่อนจะเดินตามซิวเหวยหลงไปอย่างตื่นเต้น มันจะเหมือนกับในหนังที่เธอเคยรู้หรือเปล่า
เธอฝึกรูปแบบการต่อสู้มาทุกรูปแบบ แต่ไม่รู้ที่โลกนี้มันจะเป็นแบบไหน เธอไม่รู้ว่าตัวเองย้อนมาในอดีตหรือว่าข้ามมาอีกมิติอื่นกันแน่
“ทำตามข้า” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายหมิงเจียเจียจ้องมองพร้อมกับคิดว่านั้นมันกระบวนท่ากังฟูนี่น่า เธอทำตามไปได้อย่างราบรื่นเนื่องจากมีพื้นฐานมาบ้าง ถึงเธอจะฝึกการต่อสู้มาทุกรูปแบบแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเก่ง ก็แค่พอไปได้
“ง่ายกว่าที่คิด อืม เหมือนข้าเคยฝึกมาแล้วก่อนเลย” หมิงเจียเจียเอ่ยถามนั้นทำให้ทุกคนในลานประลองหันมามองหันทันทีอย่างตกใจ เพราะไม่เคยมีใครกล่าวอะไรเช่นนี้เวลาที่อ๋องซิวเหวยหลงกำลังสอนอยู่
“เจ้า…” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นแค่นั้นก็หยุดเพราะสงสัยว่าทำไมนางต้องถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่ก็จำได้ว่านางแสดงเป็นคนบ้าอยู่เลยหยุดการสอนก่อนจะเดินไปหาหมิงเจียเจียที่ทำหน้างงอยู่ตอนนี้
“อืม เจ้ามีพรสวรรค์ แต่ควรทำใจให้สงบรวบรวมลมปราณไปที่มือและเท้าจากนั้นก็กระจายไปทั่วร่างกายไปด้วย” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน
“เข้าใจแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยตอบแล้วก็ทำตาม ซิวเหวยหลงเมื่อเห็นว่าหมิงเจียเจียทำได้แล้วก็เดินจากไปเพื่อไปนำการสอนต่อ
“วันนี้ท่านอ๋องบอกว่าใครจะชนะในการประลองจะให้ตั๋วเข้าพักที่โรงเตี๊ยมฟรีสามวันสามคืน” ทหารนายหนึ่งเอ่ยบอกกับเหล่าสหายของตัวเองด้วยท่าทีตื่นเต้น
“เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอกสหาย” ชายอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นท่าทีที่มีความสุขเขาก็อดแหย่สหายของตัวเองไม่ได้“งั้นเจ้ามาประลองกับข้าคนแรกเลย” ชายคนนั้นเอ่ยบอกอย่างยอมไม่ได้ที่ถูกสหายตัวเองเย้าแหย่เช่นนั้น
หมิงเจียเจียไม่สนใจใครเพราะกำลังวุ่นอยู่กับการฝึก เธอมองเห็นหุ่นฟางอยู่ก็เลยเดินไปก่อนจะลองใช้กระบวนท่าที่ซิวเหวยสอนก่อนหน้านี้อยู่ว่าจะทำลายหุ่นฟางนี้ได้หรือไม่
เอาล่ะน่ะ
ตู้ม!
“อะไร เกิดอะไรขึ้น” ทั้งหมดที่กำลังสนใจกับการประลองก็ต้องหันมามองหมิงเจียเจียที่เป็นต้นต่อของการเกิดเสียงดัง
หมิงเจียเจียรู้สึกตกใจไม่น้อยเพราะสายน้ำที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นเป็นลูกกลมๆ ก็ขยายใหญ่สุดท้ายเธอคิดอะไรไม่ออกก็เลยผลักมวลน้ำลูกนั้นใส่หุ่นฟาง หมิงเจียเจียไม่คิดว่าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบนี้ หุ่นฟางสามตัวที่อยู่ใกล้ๆ กันนั้นหายไปหมดแล้ว
“เป็นอะไรหรือไม่” ซิวเหวยหลงที่ไม่รู้มาจากไหนก็มายืนอยู่ข้างหมิงเจียเจียพลางเอ่ยถามไปด้วยแล้วก็สำรวจร่างกายของหมิงเจียเจียก่อนจะมองหุ่นฟางที่ถูกทำลายโดยไม่เหลือซากอะไรเลย
นางทำได้อย่างไรกัน ตั้งแต่เขาสอนเหล่าทหารมาไม่เคยมีใครทำได้แบบนางเลย
“ข้าควบคุมมันไม่ได้” หมิงเจียเจียหันไปเอ่ยบอก
“ไม่เป็นไรหรอกฝึกไปก็ชิน” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเสียงนุ่มทำเอาทุกคนตกตะลึงไม่หายที่ได้ยินและได้เห็นแบบนั้น ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะได้ยินอ๋องซิวเหวยหลงอย่างอ่อนโยนเอ่ยสักครั้ง
“อื้อ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกหรือว่ามันจะไม่เหมาะกับเธอกันนะ แต่ในเมื่อเธอมาอยู่นี้แล้วเธอก็จำเป็นต้องฝึกวรยุทธ์เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เธอไม่ยอมแพ้หรอก เธอจะฝึกให้ชินกับกระบวนท่านี้ให้ได้
“เหนื่อยก็ไปพักก่อน” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเพราะกลัวว่าหมิงเจียเจียที่เพิ่งเริ่มกลับมาฝึกวรยุทธ์ได้อีกครั้งจะทนไม่ไหว
“ข้ายังไหวเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกด้วยท่าทางกระตือรือร้นเป็นอย่างมากทำให้ซิวเหวยหลงไม่คิดจะห้ามนางเพราะรู้ดีว่าห้ามไปก็เท่านั้นหากนางคิดจะทำเช่นนี้เขาเอ่ยอย่างไรนางก็ไม่ฟังเขาอยู่ดี
“ท่านอ๋องขอรับพวกเราจับผู้บุกรุกได้ขอรับ” นายทหารหนุ่มคนหนึ่งที่ในชุดที่ดำมีมังกรทองที่อยู่แขนเสื้อด้านซ้ายบ่งบอกว่าเป็นคนของซิวเหวยหลง ส่วนชุดของซิวเหวยหลงนั้นเป็นสีดำเช่นกันแต่ก็ต่างกันแค่มีมังกรทองตัวโตกลางหลังดูแล้วน่าเกรงขาม
ซึ่งที่นี่แบ่งตระกูลโดยมีสีชุดและสัญลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไป แต่ถึงแม้เป็นตระกูลเดียวกันกับฮ่องเต้แต่ซิวเหวยหลงไม่ต้องการที่จะซ้ำกับใครจึงได้สร้างสัญลักษณ์ของตระกูลของตัวเองออกมา
ซิวเหวยหลงมองผู้บุกรุกนิ่งๆ ก่อนจะมองชุดของอีกฝ่ายที่มีสีน้ำเงินและมีหัวอาชาที่อยู่อกด้านซ้าย ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาแล้วเอ่ยขึ้นมาในที่สุด เมื่อกดดันอีกฝ่ายจนพอใจแล้ว
“อยากรอดหรือไม่”
ทุกคนรู้ว่าถ้าอยากรอดในความหมายของซิวเหวยคืออะไร และพวกเขาก็คงได้สนุกกับชายหนุ่มคนนี้เป็นแน่
ชายคนนั้นไม่ตอบแน่พยักหน้ารับแทนก่อนนั้นก็ทำให้ทุกคนยิ้มออกมาอยากอดไม่ได้
“เลือกคู่ต่อสู้” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอก
“ให้ข้าสู้กับใครก็ได้หรือขอรับ” ชายที่ถูกจับให้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เพราะเขาเล็งคนที่เขาจะสู้ด้วยแล้วรอดออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
“ใช่” ซิวเหวยเอ่ยตอบช้าๆ เขาอ่านสีหน้าของอีกฝ่ายออก แต่ถ้ามันคิดจะแตะต้องหมิงเจียเจียละก็ เขาฆ่ามันทิ้งโดยไม่ให้โอกาสแน่
“งั้นข้าเลือกนางขอรับ” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยบอกโดยลืมคิดไปว่าคนที่เลือกนั้นเป็นใครตำแหน่งสูงส่งแค่ไหนและเจ้าของนั้นหวงมากแค่ไหน
“เจ้าเลือกผิด” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นจะยื่นมือไปด้านหน้าเพื่อจะสังหารตรงหน้าเสีย แต่ก็ถูกเสียงของหมิงเจียเจียเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
3K
