ซากุระเดินสะพายกระเป๋ามากับมินามิและอามาโนะมองทุกคนที่เล่นมือถือซุบซิบจับคู่นินทาผู้หญิงที่เดินถือกระเป๋าถอนหายใจยาวก้มหน้าเสยผมสั้นประบ่าเดินทำทีไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นแซงหน้าซากุระ
ฟิ้วววว
ซากุระชะงักอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องเจอท่าโยนกระเป๋าของเนเนะทำเสียงนินทาหยุดลงไม่ชั่วขณะก่อนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ไอเดินตามเข้ามานั่งบนโต๊ะมองเพื่อนสองคน
“ชอบจริงเื่คนอื่น” เนเนะกอดอกมองคนที่หมกมุ่นกับมือถือ
“วันนี้เชนไดคึกคักมีข่าวอะไรงั้นหรอ” ซากุระหน้าเหลอหลา
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าข่าวไม่ดีเกี่ยวกับคลิปของใครสักคน นินทาขนาดนั้นเ้าตัวไม่รู้ก็บ้าแล้ว เื่เหยียบคนพวกบ้านี่ถนัดนัก”
วี๊ดวิ้วววว
ทั้งสามหันมองไปที่นอกห้องที่มีนักเรียนชายกำลังแซวบุคคลที่เดินตามครูผ่านห้องไป
‘ขาว หมวย หุ่นน่ากินแบบนี้บริการถึงไหมนะ’
‘ค่าตัวแพงไหมจ้างไปนวดสักคืนสิ’
‘ดูขาเธอสิเรียวยาวน่าลูบไล้เชียว’
‘สัดส่วนเซ็กซี่เพิ่งสังเกต’
คำพูดต่างๆ นานาเสียดสีคนที่เดินผ่านไปอย่างไม่ให้เกียรติ ซากุระลุกขึ้นเดินออกมานอกห้องเจอกับรินพอดีที่เร่งจังหวะการเดินตามครูไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซากุระมองตามอย่างไม่เข้าใจก่อนวิ่งย้อนไปที่ห้องเอ
“มิมิ! ” ซากุระพุ่งพรวดเข้ามาหามินามิที่นั่งเป็ตุ๊กตาให้สาวๆ แต่งตัวเปลี่ยนเนกไทเป็โบ การมาของซากุระทำให้ทุกคนต้องหลบทางให้
“หน้าตื่นมาเชียว แสดงว่ารู้เื่แล้ว”
“เปล่า ไม่รู้นะสิถึงมาถาม มันเกิดอะไรขึ้น”
“คลิปหลุดของจีน่า” มินามิลุกขึ้นพาซากุระออกมาคุยนอกห้องพร้อมเปิดวิดีโอคลิปให้ดูถึงกับค้าง
“นี่มัน...คาเฟ่ เอ่อ สถานที่ปลดปล่อยของผู้ชาย”
“ใช่ จีน่าทำงานที่นั่น ได้ยินว่ามีคนอัดคลิปตอนบริการถูกเอาไปเผยแพร่ลงเน็ต มีคนเข้าไปเห็นเลยเกิดเื่ ถามว่าผิดไหม ร้ายแรงอยู่นะนักเรียนมัธยมไม่ควรทำแบบนี้ โรงเรียนเสียชื่อยิ่งเป็โรงเรียนดังอย่างเชนได แต่ถ้าถามในระดับเดียวกันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรปลอดภัยอยู่นิดนึง สถานที่นี่ไม่เปิดเผยรายชื่อเด็กในสังกัดอยู่แล้วแถมเป็การเซฟตัวผู้ให้บริการ ล้วงได้ ััได้ แต่ไม่มีอะไรเกินกว่านั้น ไม่รู้ว่าเหล่าครูจะตกลงไล่ออกไหม”
“น่าสงสารจะตาย เธอแค่หาเงินไม่ได้ผิดร้ายแรงสักหน่อย คนผิดคือคนอัดคลิปต่างหาก”
“ทำไงได้พลาดไปแล้วแก้ไขไม่ได้ แล้วก็ทำอะไรคนอัดคลิปไม่ได้ด้วย สรุปมีแต่เสียกับเสีย” มินามิพิงผนังเก็บมือถือ
“พวกเราก็เคยเจอเหตุการณ์แย่ๆ แบบนี้ไม่ใช่หรอ”
“แต่นั้นมันไม่ใช่เื่จริงไงซากุระ นี่คือเหตุการณ์จริง ดราม่าจริง คนตัดสินคือเหล่าครู เธอไม่รู้จักจีน่าแต่ดูเป็ห่วงจีน่ามากกว่าเพื่อนที่อยู่ในห้องเออีกนะ”
“เข้าใจต่างหาก ไม่มีใครอยากให้เื่เป็แบบนี้หรอก มันไม่มีทางเลือก สังคมน่าจะให้โอกาสบ้าง จะตัดอนาคตเด็กหรือไงกัน ไม่ยุติธรรมเอามากๆ ”
“ไม่รู้สิ ฉันพูดอะไรมากไม่ได้อยู่แล้ว”
“เฮ้อ ชีวิตถ้าครูยื่นเื่ให้ออกก็แย่นะสิ อีกนิดเดียวก็จะจบการศึกษาแล้ว”
“มันก็มีทางออกอยู่นะ ทางออกสุดท้ายถ้าพวกประธานยื้ออาจแก้ไขได้ เื่อาจคลี่คลาย” มินามิอมยิ้ม
“อีกแล้วหรอ ยิ่งเกลียดยิ่งเจอยิ่งเข้าหา ทำไมนะ”
“ไม่มีใครบังคับเธออยู่แล้วละ” มินามิฉีกยิ้มตบไหล่ซากุระเบาๆ ก่อนเดินออกไป
พักเที่ยงซากุระนั่งกินข้าวอยู่ที่ห้องอาหารกับอามาโนะ มินามิ ไอและเนเนะ ข่าวเื่คลิปดังยังคงกระฉ่อนกลบข่าวคู่รัก รินเดินเข้ามานั่งรวมกลุ่มสีหน้าเคร่งเครียด
“หัวหน้าเ้าเสน่ห์เป็ไงบ้างเื่นั้น” ซากุระจู่โจมถามทันที
“เชนไดอาจเสียชื่อเสียงถ้าคลิปนั้นเผยแพร่ออกไป จำเป็ต้องถอนตัวจีน่าออกจากเชนไดอย่างไม่มีทางเลือก” รินกุมขมับหน้าเครียด
“ทำอะไรไม่ระวังเอาซะเลย คนอัดคลิปก็เลวสิ้นดี เจอหน้าจะอัดให้น่วม” เนเนะทุบโต๊ะหงุดหงิด
“ก็น่าเห็นใจทั้งสองฝ่ายนะ ทุกคนล้วนมีเหตุผลเป็ของตนเอง อามาโนะเท้าคางมองซากุระที่ขมวดคิ้วนิ่งคิดก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินจ้ำอ้าวไปทางห้องกรรมการทันที ทุกคนมองตามอย่างงุนงงยกเว้นมินามิที่ฉีกยิ้มกินข้าวต่ออย่างชอบใจ
ซากุระยืนหมุนอยู่หน้าห้องกรรมการที่ปิดประตูเงียบก่อนจะตัดพ้อก้าวไปเคาะห้องแล้วบิดลูกบิดเปิดออก ภายในห้องไม่มีใครนอกจากบรรณารักษ์หนุ่มที่นั่งเช็ดแว่นเงยหน้ามองมาทางซากุระก่อนมองย้อนกลับไปที่โต๊ะประธานที่ว่างเปล่าแล้วเลิกคิ้วมองซากุระปิดประตูสนิท
“อยู่คนเดียวหรอ”
“ก็...”
“เข้าเื่เลยนะ” ซากุระไม่ทันรอฟังคำตอบพุ่งพรวดลากเก้าอี้ข้างหน้ามานั่งลงตรงข้ามโต๊ะกับเรย์กะที่งงสับสนสวมแว่นเอ่อออตามเธอ
“อ่าฮะ”
“เื่คลิปหลุดของจีน่า คือฉันไม่เห็นด้วยกับเชนไดที่จะไล่จีน่าออกกะทันหัน เพื่อนนักเรียนด้วยกันอีกไม่กี่เดือนก็จบการศึกษาแล้ว อนุโลมไม่ได้หรอ พวกนายเป็กรรมการเป็คนควบคุมดูแลนักเรียนจะปล่อยให้เป็แบบนี้หรือไง” ซากุระทำหน้าตื่นตระหนกรอฟังเรย์กะวางมือลงบนโต๊ะมองหน้าเธอกลับ
“กฎของเชนไดไม่ให้นักเรียนทำงานประเภทนั้นอยู่แล้ว อย่าว่าแต่เชนไดทุกโรงเรียนใช้กฎเหล็กนี้หมด จีน่ารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำแถมอื้อฉาวมากซะด้วย ดิ้นหลุดยาก”
“แต่ถ้าพวกนายช่วยพูดกล่อมพวกครูมันก็มีทางไม่ใช่หรอ น่านะ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันฉันว่าเชนไดมีเหตุผลแต่จีน่าก็มีเหตุผลเหมือนกันไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากทำงานแบบนั้นหรอก ประวัติจีน่าดีมาตลอดแค่ครั้งเดียว ลดหย่อนหน่อยไม่ได้หรือไง”
“พูดซะน่าสงสาร ยอมใจอ่อนแต่เื่นี้คนที่ค้านได้ต้องเป็ประธาน”
“นายก็ช่วยกล่อมประธานให้หน่อยสิ” ซากุระยิ้มกว้าง
“เคลวินได้ยินแล้วสินะ ตกลงกันเองละกัน” เรย์กะอมยิ้มพูดลอยๆ เหล่ไปทางโต๊ะประธานที่มีคนเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมเอกสารใส่แฟ้มเรียบร้อย ซากุระตาค้างกัดริมฝีปากมองค้อนใส่เรย์กะ
“เธอว่ายังไงนะ ฉันไม่ค่อยได้ยิน ไหนขอร้องฉันเหมือนขอร้องเรย์กะสิ” เคลวินเก็บแฟ้มไว้บนตู้กระจกแล้วเดินกลับมานั่งที่มองซากุระอ้ำอึ้งไม่พอใจลุกขึ้นก้าวขาออกหันหลังยืนอยู่หน้าประตู เรย์กะมองตามดูท่าทีเช่นเดียวกับเคลวิน เธอหน้าบูดบึ้งถอนหายใจเสียงดังหมุนตัวกลับยืนกอดอกจ้องหน้าเคลวิน
“ก็อย่างที่ฉันพูดไปทุกคนมีเหตุผลเป็ของตัวเองทำไมไม่เอาใจเขามาใส่ใจเรา น่าจะให้โอกาสกันบ้าง”
“แล้วเธอมีเหตุผลอะไรถึงเข้ามาจุ้นจ้านเื่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง”
“ฉันรู้ว่าฉันวุ่นวาย ฉันก็ไม่อยากวุ่นวายกับประธานสักเท่าไหร่หรอก แต่ฉันสงสารจีน่าเหมือนที่สงสารคนอื่น อย่างน้อยก็ควรได้รับโอกาสบ้าง จะมาตัดโอกาสตัดอนาคตเด็กแบบนี้เท่ากับตัดกองกำลังประเทศนะ” ซากุระตวาดลั่นกอดอกจ้องเขม็งเคลวิน
“ทำไปจะได้อะไร”
“ประธานนี่แล้งน้ำใจชะมัด อยากได้อะไรฉันจะหามาให้ทุกอย่าง พอใจยัง”
“ทุกอย่างเลยหรอ” เคลวินลุกขึ้นมองหน้าซากุระอย่างเ้าเล่ห์
“อาจจะไม่ ถ้าทำได้ก็จะทำ” ซากุระเม้มปากนิ่งคิดมองเคลวินอย่างหวาดๆ
“ไม่ยาก”
“อะไรละ” ซากุระถามกลับอีกครั้ง
“ฉัน้าหัวใจเธอให้ฉันได้ไหมล่ะ” คำตอบของเคลวินทำซากุระอึ้งค้างมองสบตาเขาช้าๆ ก่อนชะงักกะพริบตาถี่
“ฉันไม่เหมาะสมกับประธานหรอก ฉันแค่ไอดอลในวงการแคบๆ จะไปเทียบกับคนที่อยู่ในวงการดังระดับโลกได้ยังไง เลิกยุ่งกับฉันเถอะ ฮันนาเหมาะกว่าฉันเยอะ” ซากุระหันหลังกลับเปิดประตูเดินออกไปสวนทางกับโรสและโชที่มองตามหลังอย่างมึนงง เคลวินขมวดคิ้วหน้านิ่งมองหน้าเรย์กะที่ขยับตัวผ่อนลมหายใจยาว
“มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้ใช่ไหม” เคลวินเสียงเข้มกอดอกมองทั้งสามที่ยืนกันคนละมุมด้วยความนิ่ง
“ฉันเป็คนพาซากุระจังไปทานอาหารแล้วดันเจอฮันนาเอง” โรสเอามือไขว้หลังสารภาพ
“ยัยฮันนาเกือบทำเสียเื่แต่ก็ว่าแรงเหมือนที่ซากุระพูดนั่นแหละ นี่ขนาดไม่รู้อะไรเยอะนะ” โชต่อประโยคเดินไปนั่งหมุนปากกาที่โต๊ะรองประธาน
“เดี๋ยวเื่นี้เคลียร์ให้แล้วกัน” เรย์กะลุกขึ้นเก็บของใส่ลิ้นชัก
“ไม่เป็ไรคิดว่ารับมือไหว อีกอย่างคราวที่แล้วนายก็ช่วยไว้ไม่ใช่หรือไง” เคลวินเลิกคิ้วมองมาทางเรย์กะ
“อย่างที่ซากุระว่าไม่มีอะไรที่ประธานไม่รู้” เรย์กะฉีกยิ้มส่งหาเคลวินที่หัวเราะชอบใจเดินออกนอกห้อง โชลุกขึ้นเดินยักไหล่ตามออกไปเช่นกัน
ซากุระนั่งเท้าคางมองกระดานที่ครูกำลังเขียนให้จดตาม เธอผ่อนลมหายใจหลายเฮือก เนเนะพิงเก้าอี้หมุนปากกาเล่นเหล่มองท่าทางของซากุระ
ฟิ้ววว ป้อก
ก้อนกระดาษปาโดนหัวซากุระอย่างพอเหมาะ เธอขมวดคิ้วมองอาวุธจู่โจมก่อนมองที่มาที่ยืนแอบอยู่ตรงประตูหลังกวักมือเรียกเธอออกไป เนเนะเลิกคิ้วคว้ามือซากุระลากออกไปพร้อมกันด้วยยุทธศาสตร์ย่องเบา
“ออกมาแบบนี้เดี๋ยวก็โดนตัดคะแนนหรอก” ซากุระเกาหัวมองซ้ายมองขวาดุใส่มินามิ
“ก็ไหลมาแบบเธอสองคนไง พวกประธานไม่อยู่ในห้อง ทั้งหัวหน้าเ้าเสน่ห์และจีน่า เลยแวะมาชวนไปตามติดข่าวสาร สนไหม”
“เข้าท่าแฮะ ไปกัน” เนเนะตอบกลับอย่างเร็วพร้อมลากทั้งคู่วิ่งลงบันไดมุ่งหน้าไปห้องผู้อำนวยการ
ซากุระยืนหอบเอาหูแนบฟังกับประตูที่ไม่ค่อยได้ยินอะไรนอกจากเสียงแอร์ เนเนะขมวดคิ้วส่ายหน้าไปมากับซากุระ มินามิดูต้นทางพลางเหล่มองสองสาวที่แทบจะสิงประตู
แอ๊ดดดด ว้ายยย
ซากุระหงายท้องมาทางมินามิที่ยันหลักดันไว้ทัน เนเนะหมุนซ้ายขวาประชันหน้ากับแก๊งประธานมองสามคนอย่างหาเื่
“อุ้ย ปวดท้องจังเลย ไหนบอกจะพาไปห้องพยาบาลไง” ซากุระกุมท้องขยิบตาส่งซิกให้มินามิกับเนเนะ
“อ้อ กำลังไปไง ทางนู้น ทางไหนนะ” มินามิเลิ่กลั่กชี้ผิดชี้ถูก
“ก่อนจะไปห้องพยาบาล โดนหักคะแนนก่อนแล้วกัน โชจดรายชื่อสามคนนี้ไว้ด้วย ตัดคะแนนความประพฤติโดดเรียน” เคลวินกอดอกยืนคาประตูแสยะยิ้มจ้องหน้าซากุระ
“แล้วแต่ แค่นี้ไม่สะทกสะท้าน ไปไหนก็ไปเลยไป เกะกะ” ซากุระเท้าเอวจ้องเขม็ง
“แล้วเธอมายืนดักทำไมตรงนี้” เคลวินขวางทางสายตาเธอพร้อมยียวน
“ทำไม ฉันจะทำอะไรก็ได้ สิทธิ์ของฉัน เป็ห่วงเพื่อนมนุษย์ผิดตรงไหน หลบไป! ” ซากุระพุ่งพรวดแทรกกลางเคลวินที่คว้าแขนเธอรั้งไว้
“อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ หลังเลิกเรียนไปรอฉันที่ห้องกรรมการ”
“อะไรนะ! ” ซากุระขมวดคิ้วยืนค้างงงก่อนหันมองรินที่เข้ามากอดซากุระอย่างดีใจฉีกยิ้มให้ทุกคน จูงมือจีน่ามาด้วย
“ขอบคุณนะเคลวิน นายมีบุญคุณกับฉันมากเลย” จีน่าฉีกยิ้มโล่งใจให้กับเคลวินที่ปล่อยมือเดินออกไป
“คนที่เธอสมควรขอบคุณไม่ใช่ประธานหรอก” โชพูดทิ้งท้ายเดินนำทีมออกไป โรสเอื้อมมือหยิกแก้มซากุระอย่างชอบอกชอบใจ จีน่ามองงงมาทางซากุระอย่างไม่เข้าใจ
“สรุปยังไงยัยหัวหน้าห้องคิง” เนเนะรีบถามทันที
“จีน่าไม่ต้องออกจากเชนไดแต่ต้องเลิกทำงานแบบนั้นในขณะที่กำลังศึกษาอยู่ที่นี่ โดนทำโทษให้ช่วยงานครูทุกเย็นจนจบการศึกษา นี่ถ้าพวกประธานไม่ช่วยกล่อม แย่แน่” รินฉีกยิ้มบอกแต่ซากุระตัวชากุมขมับมองหน้ากับมินามิที่หัวเราะในลำคอ
“ฉันไปห้องพยาบาลก่อนนะ อยากจะกินยาตายซะจริงๆ ” ซากุระกุมขมับเดินเลี่ยงออกไป มินามิหัวเราะชอบใจมองตามหลังเช่นเดียวกับเนเนะและรินที่มองหน้ากันอย่างงุนงง
เลิกเรียนซากุระเดินคอตกมาหน้าห้องกรรมการผ่อนลมหายใจยาวเคาะประตูก่อนเปิดออกไม่มีใครอยู่ ซากุระปิดประตูมองรอบห้อง มองทุกซอกทุกมุม
ติ้ง
เสียงข้อความดังมาจากโต๊ะประธาน เธออ้อมมาก้มลงอ่านดูข้อความที่เด้งขึ้นจอมือถือแล้วก็เด้งขึ้นเรื่อยๆ
ฮันนา : วันนี้จะไปดินเนอร์ที่ไหนดีคะ
โรส : หวานกันอีกแล้ว
แฮมเมอร์ : กินข้าวคนเดียวไม่เป็หรือไง
โช : ไปกินด้วยสิ อยากเป็ก้างแขวนคอ
“ส่องดูของคนอื่น เสียมารยาท” ซากุระขมวดคิ้วมองข้อความต่างจากเสียง
“อ่ะ! ” เธอเงยหน้าขึ้นตาลุกวาวรีบก้าวขาออกห่าง
“ได้อะไรจากการส่องบ้าง” เคลวินก้มลงเก็บมือถือถอดสายชาร์ตเลิกคิ้วมองซากุระที่จ้องเขาไม่วางตา
“ประธานจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” ซากุระยืนนิ่งจ้องเขา
“หือ”
“หยุดสร้างเื่ สร้างนิยายสักทีเถอะ ฉันมาอยู่ที่นี่เพราะความจำเป็ไม่ใช่เครื่องมือของใคร แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ที่จะดูถูกแบบผักปลาได้ เลิกเล่นเป็เด็กสักที นายโตแล้วนะ”
“หึ เธอรู้จักฉันดีขนาดนั้นเลย”
“ฮันนาดูหวงนายมาก ถ้านายชอบคอกับฮันนาโลกคงเป็สีชมพู จะได้เลิกวุ่นวายกับฉันสักที”
“ฉันไม่ได้ชอบฮันนา” เคลวินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้าไปใกล้ซากุระ
“อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็ชอบ ไม่ยากเลย”
“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” เคลวินหยุดอยู่ตรงหน้าซากุระ “ฉันต้องทำยังไงถึงจะได้มา ฉันต้องทำยังไงถึงจะวิ่งตามได้ทัน ฉันต้องทำยังไงถึงจะยอมรับฉัน”
“ไม่ใช่ฉันใช่ไหม เคลวิน” ครั้งแรกที่ซากุระทิ้งน้ำหนักเสียงเข้มจริงจังเอ่ยชื่อเขาเต็มๆ เคลวินชะงักมองหน้าเธอที่นิ่งไปสักพักก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มมุมปาก
“ถ้าใช่แล้วจะยังไง”
ซากุระมองหน้าเคลวินด้วยความนิ่งเงียบก่อนมีคนเดินเข้ามาทำลายบรรยากาศ เจมิกส์มองเคลวินที่หมุนตัวไปเก็บเอกสารเข้าแฟ้มที่โต๊ะแล้วมองซากุระที่ยืนก้มหน้าเงียบ โชเดินเข้ามากับเรย์กะก่อนหยุดกึกเมื่อัับรรยากาศที่แปลกไป
“พวกเราเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า” เรย์กะมองหน้าซากุระกับเคลวิน
“ไม่หรอกถ้าพวกนายไม่เข้ามา ฉันอาจได้คำตอบที่ไม่อยากฟังก็ได้” เคลวินเหล่มองซากุระที่เอียงมองเขาช้าๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร
“เสร็จกันหรือยัง ฮันนาเริ่มโวยวายแล้วละ” โรสเดินเข้ามาพร้อมชูมือถือก่อนหยุดกึกมองหน้าทั้งหมด
“แล้วจะพาซากุระไปด้วยไหม” เรย์กะลุกขึ้นถอดสูท ซากุระมองหน้าเคลวินที่เดินมายืนอยู่ข้างๆ พลางถอดสูทพาดไว้บนบ่ามองเธอ
“คงไม่อยากร่วมโต๊ะกับฮันนาสินะ”
“ทำไมยัยตัวแสบน้องสาวฉันมันก่อคดีอะไรอีก” แฮมเมอร์ถอดสูทเก็บของ ซากุระขมวดคิ้วฉงน “อย่าถือสายัยเด็กนั่นเลย ยัยนั่นก็แกล้งสกัดทุกคน ไม่ต้องห่วงน้องสาวฉันเป็แฟนกับเรย์”
“ห๊ะ!! ” ซากุระอุทานลั่นอ้าปากค้างมองหน้าแฮมเมอร์ และเรย์กะที่อมยิ้มพยักหน้ารับก่อนหยุดสายตามาที่เคลวิน เขายักไหล่ให้เธอ
“ใยิ่งกว่ารู้ว่าเป็แฟนกับเคลคุงอีก” โรสมองงง
“ฉันว่าฉันควรไป ไปกันเถอะ” ซากุระฉีกยิ้มตัดบทก่อนเดินนำออกจากห้อง เธอกุมขมับนิ่งคิดเกี่ยวกับเรย์กะนึกย้อนไปถึงเนเนะจนต้องนวดขมับอยู่หลายครั้ง
617K
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)
