" เ้าเด็กนี่มันโง่เกินไปรึเปล่า? ฮ่าฮ่าๆๆ มันก็แค่เข็มทิศกระดองเต่าพังๆ ที่ก้นทะเลมีทุกหนแห่ง เ้าสามารถตามหามันได้ทุกที่ เพียงแค่แกะสลักเป็ผังแปดทิศ ก็สามารถขายได้หินิญญาระดับต่ำนับแสนก้อน? ข้าช่างอายุยืนจริงๆ ที่ได้พบคนเช่นนี้ "
" เฮ้ เดี๋ยวนี้คนรวยเยอะนะ นี่แค่แสดงว่าเป็คนโง่ที่มีเงินเยอะไม่ใช่เหรอ? หินิญญาระดับต่ำหนึ่งแสนก้อน ทำไมไม่ซื้อบ้างล่ะ? "
" ข้าไม่เข้าใจโลกของคนรวยเลยจริงๆ น่าเสียดาย นี่มันความอัปยศที่แท้จริง "
" สิ่งนี้เรียกว่า เจียงไท่กงตกปลา ไม่ว่าตัวไหนก็เต็มใจมาติดเบ็ด คนหนึ่งเต็มใจที่จะต่อสู้ คนหนึ่งเต็มใจที่จะทุกข์ทน เราไม่สามารถควบคุมสิ่งนี้ได้ "
" เ้าลูกคนรวยโง่เง่า ฮ่าฮ่าฮ่า "
หลายคนเยาะเย้ยหลงหยาง เพราะเข็มทิศกระดองเต่าพังๆนี้กลับขายในราคาที่สูงลิ่ว ซึ่งสร้างความงุนงงอย่างมาก
เมื่อหวังต้าฉุยเห็นผู้คนมากมาย พวกเขากำลังมองมาด้วยความตื่นเต้น ไม่สำคัญหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น มีเพียงนางที่รู้สึกว่าตัวนางและหลงหยางเหมือนคนโง่สองคนที่กำลังถูกผู้คนจับตามอง
" เ้าบ้านี่ทำให้ข้าแทบเป็บ้า ดูสิวันนี้จะจบลงอย่างไร บทเรียนนี้จะถูกจดจำไปตลอดชีวิต "
หวังต้าฉุย กัดฟันของนาง
" หนึ่งแสนหินิญญาระดับต่ำ อยู่นี่แล้ว "
หลงหยางแสร้งทำเป็หูทวนลม ไม่สนใจสายตาเ็าและความแปลกประหลาดของผู้คนรอบข้าง ข้าซื้อของข้า ข้าจ่ายเอง เกี่ยวอะไรกับพวกเ้าด้วย?
ดวงตาของหลงหยางเ็า เขาไม่สนใจสายตาคนอื่น
ชายชรามองหลงหยางด้วยความประหลาดใจ ชายคนนี้มองเห็นอะไรบางอย่างจริงๆน่ะหรือ?
แต่เขาไม่เห็นเบาะแสใดๆเลย เขาจึงขายสิ่งนี้ หากเขาสามารถเห็นได้จริงว่าสิ่งนี้มีความพิเศษอย่างไร เป็สมบัติแบบไหน เขาจะไม่ขายมันอย่างแน่นอน
นี่เป็สิ่งที่เขาได้มาจากซากอสูรผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณ ไม่จำเป็ต้องพูดถึงความหายากในนั้น แต่เขาไม่สามารถไขความลับได้
" ดี! "
ชายชราพยักหน้าและส่งกระดองเต่าให้กับหลงหยาง
" เถ้าแก่ทราบแหล่งที่มาและความหายากของกระดองเต่านี้หรือไม่? "
หลงหยาง ถาม
" สิ่งนี้เป็ของเ้าแล้ว ข้าได้กระดองเต่านี้มาจากสุสานใต้ทะเล แต่ข้าไม่พบสิ่งใดผิดปกติ เ้าจำเป็ต้องสำรวจดูมันด้วยตัวเอง "
คำพูดของชายชราทำให้เหล่าคนในที่แห่งนี้ต่างถอนหายใจไปตามๆกัน
" คำพูดเหล่านี้มีไว้เพื่อหลอกพวกไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ฮ่าฮ่าฮ่าๆ สุสานใต้ทะเล มันได้มาจากสุสานของจักรพรรดิเซียนโบราณงั้นหรือ? "
" จริงด้วย ใช่ ใช่ ข้าดูที่กระดองเต่าแล้ว มันประมาณว่ามันใช้เป็เหมือนผลไม้มอบให้จักรพรรดิเซียนล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าๆ "
" ตอนนี้มีคนหนึ่งอยู่จริงๆ ก็แค่เปิดปากพล่ามเื่ไร้สาระ อย่าบอกนะว่าเขาโดนหลอกจริงๆ ทุกวันนี้ วิธีการหลอกคนนั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆเลย "
" เฮ้ ไอ้หนู ไม่ช้าก็เร็วเ้าจะเสียใจ ของผุพังเช่นนี้เ้ายังบอกว่าเป็สมบัติ เ้าไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ มีคนมากมายเกลี้ยกล่อมเ้า เ้าไม่ยอมฟัง สมควรแล้วจริงๆ "
ทุกคนชี้ตรงมาที่เขา หวังต้าฉุยทำตัวราวกับไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่หินิญญาของนาง แต่คราวนี้หลงหยางเป็ที่รู้จักในหลู่เจียหยวน นามของไอ้โง่หัวโต อีกไม่นานคงแพร่กระจายไปทั่ว
" ขอบคุณเถ้าแก่มาก "
หลงหยางยิ้มแย้มและพยักหน้า แม้จะเผชิญกับข้อสงสัยมากมาย ใบหน้าของเขาก็ยังคงไม่แยแส
" สหายน้อย ข้าเห็นเ้าเพ่งมองมาที่กระดองเต่านี้ เ้ารู้ความลับของกระดองเต่านี้งั้นหรือ? "
ชายชรามองหลงหยางด้วยความคาดหวัง หากเขาสามารถบอกถึงความลับของกระดองเต่านี้ได้ มันเป็เื่ที่น่าตื่นเต้นมาก
ตัวเขาศึกษามันมากว่าร้อยปี แต่เขาไม่อาจเข้าใจถึงความลับที่ซ่อนอยู่ในกระดองเต่านี้ เขาจึงเลือกที่จะขายมัน
หลงหยางยิ้มและพยักหน้าของเขา
" เอาล่ะ มาดูกันว่าใครกันแน่ที่โง่ "
คำพูดของหลงหยาง แม้ว่าจะไม่ดัง แต่ก็ทำให้ทุกคนส่ายหน้า คนเช่นนี้เป็เหมือนกบที่อาศัยในโลกของตัวเองและเหม่อมองฟ้าเท่านั้น
" ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน สหายน้อย เชิญ— "
มีเพียงชายชราเท่านั้นที่มีใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความกตัญญู
" หลงหยาง อย่าโง่ไปหน่อยเลย ทุกคนกำลังมองมาที่เ้านะตอนนี้ "
หวังต้าฉุย เอ่ยกระซิบ นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว ตอนนี้มีคนจำนวนมาก ผู้คนมาดูเพื่อความตื่นเต้นเพิ่มมากขึ้นทีละคน
" ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ดีแก่ใจ "
หลงหยางคว้าเข็มทิศกระดองเต่าในมือและกล่าวด้วยรอยยิ้ม ปลายนิ้วของเขาหมุนไปหมุนมา เคลื่อนชี้ไปยังจุดต่างๆ ราวกับมีบางอย่างแสดงให้เห็นในความว่างเปล่า
" ชายคนนี้กำลังทำอะไร? มันดูพิศวงมาก "
" เพ้ย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าสิ่งนี้จะเป็ของล้ำค่าจริงๆ "
" คอยดูก่อนค่อยว่ากันอีกที "
ทุกคนต่างมองไปที่หลงหยางอย่างตั้งใจ บนนิ้วของหลงหยาง การเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งขึ้นเรื่อยๆ หลายคนตกตะลึงกับรูปลักษณ์ ทว่ามีสองคนที่รู้จักข่ายอาคมต่างก็แสดงความใ
" หรือว่าจะมีข่ายอาคมปิดกั้นกลิ่นอายของเข็มทิศกระดองเต่านี้อยู่? "
" มันจะต้องเป็แบบนั้นแน่ เข็มทิศกระดองเต่านี้เป็สมบัติจริงๆเหรอ? "
" ดูนั่น มีแสงสีม่วงเจิดจ้าอะไรเช่นนี้! "
ในเวลานี้เอง เข็มทิศกระดองเต่าในมือหลงหยางก็ปลดปล่อยแสงที่งดงามพุ่งตรงขึ้นสู่ช่องว่าง
" จงทำลายมันให้ข้า— "
หลงหยางแตะปลายนิ้วเบาๆ ปลายนิ้วััช่องว่างได้ทำลายรัศมีสีม่วงโดยตรง หลังจากรัศมีสีม่วงหายไป แสงสีทองเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนเข็มทิศกระดองเต่าและรัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็กระจายออกไป ทำให้ทุกคนในที่แห่งนี้ถึงกับหน้าเสีย
" มันเป็แบบนี้ได้ยังไง? "
" นี่มันเหลือเชื่อนัก เข็มทิศกระดองเต่านี่ดูเหมือนจะเป็สมบัติจริงๆ "
" มันยิ่งกว่าสมบัติเสียอีก ของธรรมดาจะถูกปกป้องไว้แ่าเช่นนั้นได้อย่างไร "
" ข้าเข้าใจ เข็มทิศกระดองเต่านี้ถูกข่ายอาคมปิดกั้นไว้ ดังนั้น มันจึงทำให้ทุกคนคิดว่ามันเป็เพียงแค่ของผุพังธรรมดา ตอนนี้คนๆนี้ได้ทำลายเปลือกนอกของเข็มทิศกระดองเต่าแล้ว ใบหน้าที่แท้จริงของมันก็จะเผยโฉมออกมา "
ทุกคนต่างมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป เต็มไปด้วยความใ ตอนแรกพวกเขาคิดว่าหลงหยางจะต้องหน้าแตกแน่ แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่ากลับกลายเป็พวกเขาที่ถูกตอกหน้าเสียเอง
เพราะผู้คนจำนวนมากต่างรอให้หลงหยางอับอาย แต่ผลลัพธ์ที่ปรากฏนั้นเหลือเชื่อ
มีหลายคนเริ่มมองเข็มทิศกระดองเต่าในมือหลงหยางด้วยความโลภ
วิธีการทำลายข่ายอาคมของหลงหยางทำให้ทุกคนชื่นชมเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชายชราที่ขายเข็มทิศกระดองเต่า เขารู้สึกเสียใจ แต่ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะพูดอะไรได้ เพราะเข็มทิศกระดองเต่าอยู่ในมือเขานับร้อยปี กลับไม่อาจตรวจพบเบื้องลึกของสมบัติเลย แต่เมื่อมาอยู่ในมือหลงหยาง มันได้เปลี่ยนเป็สมบัติในพริบตา ช่องว่างนี้ไม่อาจรับได้
ชายชราถอนหายใจและส่ายศีรษะ
" นี่คงเป็โชคชะตา "
" ยินดีด้วย สหายน้อย "
แม้ว่าชายชราจะไม่เต็มใจ แต่หนึ่งส่งมอบหนึ่งรับ ทั้งสองซื้อขายกันเสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียใจ
เหล่าคนที่เยาะเย้ยดูถูกหลงหยางก่อนหน้า ตอนนี้ไม่อาจรับได้ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา กลับกลายเป็ว่าท้ายที่สุดตัวตลกก็คือพวกเขาเสียเอง
หลงหยางมองเห็นถึงความพิเศษของเข็มทิศกระดองเต่านี้ั้แ่แรก ดังนั้น แม้จะมีคำพูดนับพัน เขาก็ไม่ลังเลใดๆ ตอนนี้ หวังต้าฉุยเองก็พูดอะไรไม่ออก เมื่อเขาได้ตบหน้าทุกคน
คุณยาย เ้าเด็กนี่มันเสแสร้งอีกแล้ว
" เ้าเก่งมาก แสดงให้ข้าดูหน่อยสิว่าเข็มทิศกระดองเต่านี่คืออะไร "
หวังต้าฉุย ในเวลานี้ นางพูดเกินจริงเช่นกัน พวกไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำต่างพากันส่งเสียงเชียร์ด้วยความอิจฉา พวกเขาดูถูกหลงหยาง ในตอนนี้ไม่มี่ใครกล้าพูดอะไร พวกเขาทุกคนอิจฉา นี่สิคือผู้ชนะที่แท้จริง
" เ้ายังดูไม่ได้ ผลของข่ายอาคมยังคงอยู่ ข้าเกรงว่ามันอาจทำร้ายเ้าได้ "
หลงหยาง กล่าวด้วยเสียงล้ำลึก
" ดูสิเ้าขี้ตืดจริงเลย คิดว่าข้าจะฉกเอาสมบัติเ้าหนีไปงั้นหรือ? หลงหยาง เ้าทำให้พี่สาวต้าฉุยเศร้าใจนัก "
หวังต้าฉุยเลิกคิ้ว เต็มไปด้วยเสน่ห์
หลงหยางยิ้มอย่างขมขื่น สิ่งที่เขาพูดเป็ความจริง ตอนนี้เขาเพิ่งทำลายข่ายอาคมชั้นแรกของสมบัตินี้ไปเท่านั้น สิ่งที่เขาแสดงให้เห็นคือความแข็งแกร่งของมันและ้าจะทำลายทั้งหมด มันเป็เื่ยากมาก หากไม่ใช่หลงหยางที่คุ้นเคยกับข่ายอาคมดี บางทีคงเป็ไปไม่ได้ที่จะเห็นว่าเข็มทิศกระดองเต่ามีความลับอะไร
" ช่างเถอะ ลืมมันไป "
หวังต้าฉุย โบกมือของนาง
หลงหยางนำสมบัติเก็บไป และเหล่าคนที่รอคอยก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่ยากที่จะเห็นได้ว่าสมบัติในมือของหลงหยางไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
แม้ในเวลานี้ มีคน้าจ่ายเพื่อซื้อเข็มทิศกระดองเต่าในมือหลงหยาง เขาก็ไม่ขายมัน เขารอที่จะกลับไปค่อยๆศึกษามัน
แม้ว่าหวังต้าฉุยจะไม่คืนดี แต่มือของหลงหยางได้เปลี่ยนให้นางอารมณ์ดีและฮัมเพลง ไม่อาจเสแสร้งต่อหน้าเขาได้
หลงหยางเก็บเข็มทิศกระดองเต่า ในเวลานี้ไม่รู้ว่ามีสายตาอิจฉามากมายเท่าไหร่ แต่ไม่ว่ายังไง ก็ไม่มีทางมองเห็น
ก่อนหน้านี้เขาถูกดูถูกเหยียดหยาม แต่ตอนนี้มันล้ำค่าจนไม่อาจจ่ายได้ ใช่ไหม?
ท่ามกลางฝูงชน ชายหนุ่มพร้อมอินทรีเผยรอยยิ้มจางๆ เอ่ยพึมพำ
" ชายคนนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ "
ใน่เวลานี้ หลายคนต่างตั้งตารอหลงหยางเป็อย่างมาก ชายคนนี้มีความมุ่งมั่นและกล้าหาญได้ขนาดนี้ ไม่มีทางเป็คนธรรมดาทั่วไปแน่
" เอาล่ะ ไปดูของกันต่อดีกว่า "
หลงหยางรีบกุมมือหวังต้าฉุยและพาออกจากฝูงชน ถูกล้อมโดยคนมากมาย หลงหยางไม่อยากเล่นเป็ลิง เ้าพวกคนที่กล้าดูถูกเขา เ้าพวกน่าขยะแขยง
หวังต้าฉุยเองก็ไม่เชื่อ แต่ท้ายที่สุดหลงหยางก็พบสมบัติ ดังนั้น นางจึงทำได้เพียงมองเขาอย่างขมขื่น
" เ้าก็แค่บังเอิญโชคดี หากเ้าหาสมบัติได้ แสดงว่าเ้ามีความสามารถ ใน่ตรุษจีน ใครบ้างไม่กินเกี๊ยว? ได้พบสมบัติก็นับว่าเ้าโชคดีพอแล้ว หากเ้าพบสมบัติอีก ข้าจะยอมเชื่อฟังเ้าก็ได้ "
หวังต้าฉุยไม่ยินยอม พี่สาวไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก
" เ้าอาศัยพื้นฐานข่ายอาคมของเ้าไม่ใช่เหรอ? หากเ้าไม่มีพื้นฐานข่ายอาคม เช่นนั้น เ้าก็ไม่มีทางหาสมบัติพบ เ้านี่โชคดีจริงๆ "
แววตาของหลงหยางดูจนปัญญา ก่อนที่เขาจะพูดอะไร หวังต้าฉุยก็แสดงความก้าวร้าวออกมาแล้ว
" วันนี้ข้าจะหาสมบัติและโน้มน้าวใจเ้า "
หลงหยางเองก็สนใจเช่นกัน เขาจะต้องทำให้หวังต้าฉุยก้มศีรษะลงให้ได้ นางไม่ได้ไว้หน้าเขาเลยและยังบอกว่าเขาเพียงแค่โชคดีอีก
หลงหยางไม่ได้คิดที่จะสนใจนาง แต่ทุกคนต่างมีความ้าเอาชนะ และหลงหยางจะต้องทำให้นางเชื่อฟังเขาให้ได้ในครั้งนี้
" เอาน่า หากเ้าหาสมบัติพบอีกชิ้น ข้าจะขอโทษเ้า แน่นอน หากเ้าหาไม่พบ เ้าจะต้องมาเป็น้องชายข้าสิบปี เป็อย่างไร? "
หวังต้าฉุย กล่าวด้วยรอยยิ้ม
" เ้าฉลาดมาก เ้าเพียงขอโทษข้าประโยคเดียว ทั้งหมดก็หายกันงั้นเหรอ? ในทางกลับกัน หากข้าเป็ฝ่ายแพ้ จะต้องเป็น้องชายเ้าสิบปี ข้อตกลงนี้มันไม่ใช่เื่ดีสำหรับข้า "
หลงหยาง กล่าวเย้ยหยัน
" จิ๊ เ้ารู้ไหมว่ามีคนมากมายขนาดไหนอยากเป็น้องชายของพี่สาวคนนี้ ในเมื่อเ้าไม่้า บอกมาสิว่าเ้า้าอะไร "
หวังต้าฉุย กล่าว
" มันไม่ใช่เื่ยากสำหรับเ้า หากเ้าแพ้ ก็แค่มาเป็คนล้างเท้าให้ข้าหนึ่งเดือน "
หลงหยาง ไม่เห็นด้วย
" อย่าว่าแต่ล้างเท้าหนึ่งเดือนเลย แม้เ้าจะให้ดื่มน้ำล้างเท้าเป็เดือน ข้าก็ไม่กลัวเ้าหรอก "
หวังต้าฉุย กล่าวอย่างมั่นใจ
" ดี ไปเถอะ นับจากนี้ ดูเหมือนว่าหวังต้าฉุยจะมีน้องชายแล้ว ฟังข้านะ พี่สาวต้าฉุยรักเ้าและจะเลี้ยงดูปูเสื่อเ้าอย่างดีเลย "
ในสายตาของหวังต้าฉุยมีความเ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ คอยดูนะว่าเ้าจะรอดจากเงื้อมมือข้าได้อย่างไร
หลงหยางเต็มไปด้วยจิติญญา ก้าวเดินไปข้างหน้าและหาสมบัติในหลู่จินหยวนต่อ
สมบัตินั้นขึ้นอยู่กับโชคชะตาและบางครั้งมันไม่อาจรู้ได้เพียงแค่การมอง ดังนั้น หลงหยางจึงหามันอยู่นาน แต่เขาก็ไม่พบสมบัติจริงๆ
หวังต้าฉุยเดินตามหลงหยางมานานและดูเหมือนจะร้อนใจเล็กน้อย
" เป็ยังไงล่ะ? เป็ไปไม่ได้ใช่ไหม? มันไม่สายไปที่จะยอมแพ้ ไม่เช่นนั้น หากเ้ายังหายเช่นนี้ต่อไป ข้าคงไม่อาจไปตามหากับเ้าสุดขอบโลกแน่ "
หวังต้าฉุย ยิ้มแย้ม
" เ้า้าข้าหรือ "
หลงหยางบุ้ยปากและกล่าว
" ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ยอมแพ้เื่การเดิมพันกับเ้าอย่างแน่นอน "
หลงหยางยังคงเดินต่อไปและเขาเดินไปแล้วห้าสาย เขายากที่จะพบสมบัติล้ำค่าใดๆอีก แม้ว่าจะมีของดีอยู่บ้าง แต่เมื่อถามราคา พวกมันล้วนมีราคาสูงมากจนน่าใ ไม่ต้องพูดถึงความผิดพลาด แม้ว่าจะ้าซื้อยาอายุวัฒนะบางอย่าง ราคาก็แพงหลายเท่าตัว นี่เป็ธุรกิจที่ใจดำจริงๆ
ขณะที่หลงหยางกำลังมองหาสมบัติอย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้น ชิ้นส่วนเหล็กดำนี้ก็ดึงดูดความสนใจของเขา
เถ้าแก่คนนี้ดูมีไหวพริบมากเช่นกัน หลงหยางจึงไม่ได้มองไปที่ชิ้นส่วนเหล็กดำโดยตรง แต่เขากลับมองไปที่หอกซึ่งอยู่ข้างๆกัน มันดูดี แม้ว่าจะไม่ใช่อาวุธวิเศษ แต่ก็เป็อาวุธที่ดี
ที่สำคัญที่สุด สมบัติล้ำค่าที่สุดนั้นอยู่ตรงหน้าแผงของเขา
" เถ้าแก่ หอกนี้ราคาเท่าไหร่? "
หลงหยาง เอ่ยถาม
ดวงตาของเถ้าแก่เป็ประกาย ราคาของหอกนี้ที่เขาตั้งไว้นั้นไม่ได้ถูกๆ ดังนั้น จึงไม่ค่อยมีคนสนใจมันนานแล้ว ตอนนี้มีคน้าหอกนี้ เขาจะปล่อยไปไม่ได้
" แปดหมื่นหินิญญาระดับต่ำ นี่เป็สมบัติที่แท้จริง สหายน้อย เ้ามีสายตาเฉียบคมนัก นี่เป็สมบัติล้ำค่าที่สุดที่หน้าแผงของข้าแล้ว ข้าพบมันในสนามรบต้ทะเล แม้แต่ปรมาจารย์เซียนปฐีระดับสูงก็ยังยากที่จะรับมือ ราวกับพยัคฆ์ปะทะพยัคฆ์ "
เถ้าแก่ กล่าวด้วยรอยยิ้ม
" ราคามันสูงไปหน่อย ลดหน่อยไม่ได้เหรอ? "
หลงหยาง กล่าว
" แม้นำหอกนี้ไปขายที่โรงประมูล มันก็ได้เพียงห้าถึงหกหมื่นหินิญญาระดับต่ำ เ้าแน่ใจเหรอว่าจะขายมันแปดหมื่น? "
หวังต้าฉุย ยิ้มเยาะ จากนั้นหันมองไปที่หลงหยาง เ้าเด็กนี่มาจากไหนกัน? เขา้าใช้หอกนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ
" แม่นาง ข้าวเ้าสามารถกินมั่วๆได้ แต่เ้าอย่าได้พูดเหลวไหล นี่เป็สมบัติที่แท้จริง เ้าได้สิ่งที่เ้าจ่ายไปแน่นอน เ้าไม่อยากเห็นเหรอว่านี่เป็สมบัติอะไร พี่ชายนั้นเป็คนรอบรู้จริงๆ "
เถ้าแก่พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ท้ายที่สุดหลงหยางกับหวังต้าฉุยก็มาด้วยกัน ถ้าหากนางหยุดหลงหยางไม่ให้ซื้อ เขาก็คงจะลำบาก
" ลดหน่อยเถอะ ราคามันสูงเกินไปหน่อย "
หลงหยาง ส่ายศีรษะ ถึงแม้เขาจะชอบมัน แต่ก็ดูจะวางไม่ลง
หวังต้าฉุยเองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน มีความลับอะไรในหอกนี้หรือเปล่า?
" ไม่ได้หรอกสหายน้อย หอกนี้เป็ของดีจริงๆ ราคามันยุติธรรมแล้ว ของดีเช่นนี้หาได้ยากและเ้าเองก็ดูชอบมันมากด้วย ราคามันแพงก็จริง แน่นอน มันมีเหตุผลที่ราคาสูง ดังคำที่ว่า 'ของถูกสินค้าไม่ดี ของดีราคาไม่ถูก' เ้าน่าจะเข้าใจดี ราคานี้ไม่อาจลดได้แล้วจริงๆ "
เถ้าแก่ กล่าวด้วยท่าทางเขินอาย เขายังเห็นความรักที่หลงหยางมีต่อหอกนี้ ดังนั้น มันจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะลดราคาในเวลานี้
หลงหยางกัดฟันและถอนหายใจ
" ก็ได้ๆ แปดหมื่นก็แปดหมื่น แต่เ้าแถมเหล็กสีดำชิ้นเล็กๆ นั้นด้วย นั่นจะช่วยให้ข้าสบายใจขึ้นบ้าง มิฉะนั้น ลืมมันไปเถอะ "
เมื่อเห็นท่าทีลังเลของหลงหยาง เถ้าแก่ก็เกิดความคิดชั่วขณะหนึ่ง เหล็กชิ้นเล็กๆนี้คือสิ่งที่เขากำลังจะพูดไว้ใช้หลอกอีกฝ่าย มันก็แค่เศษเหล็ก ตอนนี้เขาไม่้าเสียลูกค้ารายใหญ่ไป หากหลงหยางไปในเวลานี้ เช่นนั้นเขาก็ขาดทุนมาก
" ได้ๆ ตกลง เหล็กชิ้นนั้นข้าให้แก่เ้า อย่าได้ประเมินเหล็กดำนั่นต่ำไป ข้าสามารถขายมันได้ถึงแปดพันหินิญญาระดับต่ำ ซึ่งถือได้ว่าข้าขายให้เ้าในราคาเจ็ดหมื่นหินิญญา ฮ่าย ใครใช้ให้เราสองคนมีชะตาต่อกัน ค้าขายที่ดี มาเลย รับไป! "
เถ้าแก่มีความสุขมาก ในที่สุดเขาก็เอาเปรียบคนได้ ก่อนหน้านี้มีคนให้ราคาห้าหมื่นหินิญญา เขาไม่ได้ขายไปในเวลานั้น เขาเสียใจมาโดยตลอด แต่ไม่คาดคิดว่ามันจะขายได้ในราคาแปดหมื่น วันนี้โชคดีจริงๆ
โชคมาแล้วหยุดไม่ได้ เถ้าแก่ส่งหอกและแผ่นหลักสีดำให้หลงหยางด้วยความยินดีและหลงหยางก็มอบหินิญญาให้แก่เถ้าแก่
" พี่ชาย ถ้าหากชื่นชอบไว้มาอีกภายหลัง หอกนี้ไม่อาจหาได้ด้วยเงินจริงๆ หากมีอะไรดีๆอีก คราวหน้าข้าจะมีส่วนลดให้ "
เถ้าแก่ พูดซ้ำแล้วซ้ำอีก
" ข้า้าหอกนั่น "
สุ้มเสียงดังก้องในหูของทุกคน หลงหยางขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จักคนๆนี้และไม่รู้ว่ามีเื้ัอะไรกันแน่
ชายหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆก้าวเดินมากางพัดตรงหน้าเขา หลงหยางไม่รู้จักเขา แต่เขารู้จักหลงหยาง เขาเคยเห็นสมบัติในมือหลงหยางมาก่อน เขาจึงติดตามหลงหยางและรอเขา ในการล่าขุมทรัพย์ เด็กคนนี้มีดวงตาที่เฉียบแหลมและเขาจะต้องเคลื่อนไหวอีกครั้งแน่ๆ และเป็ไปตามคาด ในที่สุดสิ่งที่เขารอก็มาถึง
..........................................................
===========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...
213
