เอี๊ยด...
เย่หวงผลักประตูห้องที่ปิดตายมาเจ็ดวันออก แสงแดดภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้าที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้น แต่รอยยิ้มแห่งความสำเร็จบนใบหน้าของเขากลับอยู่ได้ไม่ถึงวินาที
โครม! เพล้ง!
"กรี๊ด! อย่าเ้าค่ะ!"
"พวกแก... พวกแกจะทำอะไร! นี่มันสำนักกระบี่เมฆานะ!"
"หุบปากไอ้พวกสวะ! ใครขวางฆ่า!"
เสียงเอะอะโวยวายดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของประตูใหญ่หน้าสำนัก มันไม่ใช่เสียงการฝึกซ้อม แต่เป็เสียงของการทำลายล้าง เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และเสียงตวาดที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร
เย่หวงรู้สึกได้ทันทีถึงแรงกดดันบางอย่างในอากาศ... มันหนักอึ้งและเย็นะเื ทำให้ขนแขนของเขาลุกชัน สัญชาตญาณเกมเมอร์ร้องเตือนภัยระดับสีแดงในหัว
'บอสบุกเมืองรึไง!? แรงกดดันขนาดนี้... ไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อกแน่!'
เขาไม่รอช้า รีบใช้วิชาตัวเบา (ที่อัปเกรดมาเป็ AGI 7) วิ่งออกจากบริเวณเรือนพักศิษย์ ร่างกายที่เบาหวิวทำให้เขาสามารถะโข้ามกำแพงเตี้ยๆ และลัดเลาะไปตามพุ่มไม้ได้อย่างคล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
เมื่อเข้าใกล้บริเวณลานหน้าประตูใหญ่ ภาพความเสียหายก็ปรากฏชัดเจนขึ้น...
ประตูไม้บานมหึมาที่ทำจากไม้สักทอง ซึ่งเป็หน้าเป็ตาของสำนัก บัดนี้บานหนึ่งถูกแรงกระแทกมหาศาลจนหลุดจากบานพับ ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น อีกบานมีรอยเท้าขนาดใหญ่ประทับอยู่จนไม้แตกละเอียด
ศิษย์สายนอกหลายสิบคน ทั้งชายและหญิง ต่างพากันถอยกรูดไปรวมกลุ่มกันที่มุมหนึ่งของลาน ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้น
และที่กลางลานนั้น... คือต้นเหตุของฝันร้ายทั้งปวง
กลุ่มชายฉกรรจ์ราวสิบห้าคนในชุดรัดกุมสีดำสนิท ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่กลางลาน ที่อกเสื้อของทุกคนปักลวดลายงูเห่าสีแดงสดที่กำลังแผ่แม่เบี้ย... สัญลักษณ์ที่ชาวยุทธภพย่านนี้ต่างขยาดกลัว "พรรคอสรพิษทมิฬ"
ผู้นำของพวกมันคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ หัวโล้นเลี่ยนเป็มันวาว มีรอยสักรูปงูสีดำพันรอบลำคอและเลื้อยขึ้นมาถึงแก้มซ้าย ดวงตาเรียวเล็กหยีลงด้วยความเหี้ยมเกรียม มุมปากแสยะยิ้มที่ดูแล้วชวนขนลุก
[วิเคราะห์เป้าหมาย: ??? (หัวหน้ากลุ่มอสรพิษ)]
ระดับพลัง: ประเมินไม่ได้ (สูงเกินกว่าผู้เล่นปัจจุบันจะตรวจสอบ)
คำเตือน: อันตรายระดับวิกฤต! รัศมีพลังปราณมีความเป็พิษสูง!
เย่หวงที่แอบซุ่มดูอยู่หลังรูปปั้นหิน กัดฟันกรอด หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงเถือกจนแทบบังวิสัยทัศน์ แค่การยืนอยู่เฉยๆ ของไอ้หัวโล้นนี่ ก็ปล่อยแรงกดดันิญญาจนทำให้ศิษย์ระดับต่ำหายใจแทบไม่ออกแล้ว
เบื้องหน้าชายหัวโล้น คือชายชราผมขาวโพลนในชุดเ้าสำนักสีครามที่ดูเก่าและซีดจาง... "เย่เทียน" บิดาของร่างนี้ เขายืนหลังค่อมเล็กน้อย มือที่กำกระบี่ประจำกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะความอับจนหนทาง
และเคียงข้างเขา คือ "หลันซิน"... นางฟ้าในดวงใจของเย่หวง วันนี้นางอยู่ในชุดฝึกยุทธ์ที่กระชับตัว ใบหน้างดงามซีดเผือดไร้สีเื แต่นางยังคงยืนหยัดอย่างกล้าหาญ มือขาวผ่องกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามใช้ร่างกายบอบบางของตนเป็โล่กำบังให้บิดาบุญธรรม
"ท่านหัวหน้า 'งูโลหิต'..."
เย่เทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจในอดีต บัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ
"การที่ท่านนำคนมาพังประตูสำนักข้าเช่นนี้... มันไม่เกินไปหน่อยหรือ?"
"เกินไปรึ? ฮ่าๆๆๆ!"
ไอ้หัวโล้น 'งูโลหิต' หัวเราะลั่น เสียงของมันแหบห้าวราวกับโลหะเสียดสีกัน
"เย่เทียนเอ๋ยเย่เทียน... เ้าติดหนี้พรรคเรามาสามปีแล้วนะ! เงินต้นบวกดอกเบี้ยทบต้นที่เ้ากู้ไปยื้อชีวิตไอ้ลูกชายขยะของเ้าน่ะ... มันมากพอที่จะซื้อชีวิตคนทั้งสำนักเ้าได้สิบรอบแล้ว!"
คำว่า 'ขยะ' และ 'ต้นเหตุของหนี้สิน' กระแทกเข้าไปในจิตใจของเย่หวงอย่างจัง ความรู้สึกผิดบาปของเย่หวงคนเดิมปะทุขึ้นมาผสมปนเปกับความโกรธเกรี้ยว
"ข้า... ข้ากำลังพยายามหาอยู่"
เย่เทียนก้มหน้าลงอย่างจำนน
"ทรัพย์สินมีค่าในสำนัก ข้าก็ขายไปเกือบหมดแล้ว... ขอเวลาข้าอีกสักนิด..."
"เวลา? ข้าไม่มีเวลาให้คนตายหรอกนะ!"
งูโลหิตตวาด มันก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเย่เทียน แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนชายชราเซถอยหลัง
หลันซินทนไม่ไหว ก้าวออกมาขวางหน้าบิดา
"อย่าทำร้ายท่านพ่อนะ! พวกเ้ามันจอมยุทธ์ฝ่ายอธรรม ไร้ยางอาย!"
งูโลหิตชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหลันซิน มันหรี่ตามองนางั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาโลมเลียที่น่ารังเกียจที่สุด ราวกับงูที่กำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ
"โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางหลันซิน 'บุปผางามแห่งกระบี่เมฆา' นี่เอง..."
น้ำเสียงของมันเปลี่ยนเป็เยือกเย็นและน่าขยะแขยง "ยิ่งโตยิ่งงดงามจริงๆ... มิน่าล่ะ ท่านประมุขพรรคถึงได้สนใจเ้านัก"
มันหันไปแสยะยิ้มให้เย่เทียน
"เอาอย่างนี้ไหมล่ะตาแก่... ถ้าเ้าไม่มีเงินจ่าย ข้ามีข้อเสนอ... ยกนังหนูนี่ให้พรรคเรา ไปเป็อนุภรรยาคนที่สิบแปดของท่านประมุข... แล้วหนี้สินทั้งหมด ถือว่าโมฆะ!"
"เ้าว่าอะไรนะ!?"
เย่เทียนเบิกตากว้างด้วยความโกรธสุดขีด ร่างกายที่สั่นเทาหยุดนิ่งลงทันที จิติญญาของเ้าสำนักผู้หยิ่งทะนงที่หลับใหลไปนานถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
"ข้ายอมตายเสียดีกว่าที่จะส่งลูกสาวข้าไปลงนรกกับพวกเดรัจฉานอย่างพวกเ้า!"
ชายชราชักกระบี่ออกจากฝัก! ประกายแสงกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นเป็ครั้งสุดท้าย มันคือการดิ้นรนของราชสีห์เฒ่าที่จนตรอก!
"หึ! รนหาที่ตาย!"
งูโลหิตแค่นเสียงอย่างดูแคลน มันไม่ได้ชักอาวุธด้วยซ้ำ เพียงแค่ยกฝ่ามือขวาขึ้น... ทันใดนั้น กลุ่มก้อนพลังปราณสีม่วงคล้ำที่มีกลิ่นฉุนกึกก็รวมตัวกันที่ฝ่ามือของมัน!
"ฝ่ามืออสรพิษคร่าิญญา!"
มันซัดฝ่ามือออกไป! คลื่นพลังปราณพิษพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเย่เทียนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!
"ท่านพ่อ! ระวัง!"
ในวินาทีความเป็ความตาย หลันซินตัดสินใจโดยไม่ลังเล นางพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้ารับฝ่ามือนั้นแทนบิดา!นางยกกระบี่ขึ้นต้านรับ...
เคร้ง! ปัง!
เสียงกระบี่เหล็กกล้าแตกหักเป็สองท่อนดังสนั่น! ตามมาด้วยเสียงฝ่ามือกระแทกเข้ากับเนื้อหนังอย่างจัง!
"อั่ก!"
ร่างบอบบางของหลันซินปลิวลอยไปด้านหลังราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระแทกเข้ากับเสาหินต้นใหญ่อย่างรุนแรงจนเสาร้าว!
นางร่วงลงสู่พื้นดิน... ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ขาวซีดและเริ่มปรากฏเส้นเืสีม่วงคล้ำลามจากหน้าอกขึ้นไปสู่ลำคอ เืสดๆ สีแดงเข้มที่เจือปนด้วยสีม่วงกระอักออกมาจากริมฝีปากบาง
"ซินเอ๋อร์! ซินเอ๋อร์ลูกพ่อ!"
เย่เทียนทิ้งกระบี่ที่หัก วิ่งเข้าไปประคองร่างลูกสาวด้วยน้ำตานองหน้า
"ศิษย์พี่หญิง!!"
เย่หวงที่แอบดูอยู่ะโก้องในใจ เขากระโจนออกมาจากที่ซ่อนโดยไม่รู้ตัว มือขวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ขาทั้งสองข้างเตรียมจะพุ่งเข้าไปบวกกับไอ้หัวโล้นนั่นให้ตายกันไปข้าง
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
[ระบบแจ้งเตือนภัยวิกฤต!]
[คำเตือน: ระดับพลังห่างชั้นเกินไป! โอกาสชนะ 0.00%! โอกาสตาย 100%!]
[แนะนำ: ห้ามปะทะเด็ดขาด!]
หน้าต่างระบบสีแดงกระพริบถี่ๆ ราวกับจะตบหน้าเขาให้ได้สติ... ความจริงที่โหดร้ายกระแทกใส่หน้าเขาเต็มๆ
เขาคือ 'จักรพรรดิราตรี' ผู้ไร้พ่ายในโลกเกม... แต่ที่นี่ ตอนนี้ เขาเป็เพียง 'มดปลวกตัวใหญ่ขึ้นนิดหน่อย' (STR 6, QI 55) ที่ถ้าวิ่งออกไป ก็ทำได้แค่ไปตายเพิ่มอีกศพโดยเปล่าประโยชน์
เขาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มองดูภาพที่เย่เทียนกอดร่างที่าเ็สาหัสของหลันซินด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้... มันคือความโกรธแค้น ความเกลียดชังตัวเอง และความสิ้นหวังที่ผสมปนเปกันจนแทบคลั่ง
"ฮ่าๆๆๆ! นังโง่! รับฝ่ามือพิษของข้าเข้าไปเต็มๆ แบบนั้น คิดว่ากระบี่ผุๆ นั่นจะกันได้รึ?"
งูโลหิตหัวเราะอย่างสะใจ มันเดินเข้าไปมองผลงานของตัวเองใกล้ๆ
"พิษนี้จะค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายในของนาง... ถ้าภายในเจ็ดวันไม่ได้รับยาแก้พิษเฉพาะของพรรคเรา นางจะต้องตายอย่างทรมานที่สุด!"
มันเงยหน้าขึ้นมาประกาศก้องให้ทุกคนได้ยิน
"ฟังให้ดี! ข้าให้เวลาพวกเ้าอีก 7 วัน! ถ้าเจ็ดวันหาเงินมาคืนไม่ได้ หรือไม่ยอมส่งตัวนังนี่มาให้ท่านประมุข... สำนักกระบี่เมฆา จะต้องถูกลบชื่อออกจากยุทธภพ! และพวกเ้าทุกคน... จะต้องตาย!"
พูดจบ มันก็สะบัดแขนเสื้ออย่างเย่อหยิ่ง เดินนำลูกน้องหัวเราะร่าออกจากสำนักไป ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและบรรยากาศที่มืดมนยิ่งกว่านรก
เย่หวงค่อยๆ เดินออกมาจากมุมมืด... ก้าวเท้าที่หนักอึ้งพาเขาไปหยุดยืนอยู่เื้ัเย่เทียนและร่างของหลันซินที่กำลังหายใจรวยรินด้วยพิษร้าย
เขาจ้องมองไปยังแผ่นหลังของพวกอสรพิษที่เดินจากไป... ดวงตาสีดำขลับของเขา บัดนี้ไม่มีแววขี้เล่นของเกมเมอร์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป
มีเพียงเปลวไฟแห่งความอาฆาตแค้นที่ลุกโชนอย่างเงียบงัน...
'เจ็ดวัน... พวกแกให้เวลาข้าเจ็ดวันสินะ...'
เขากัดฟันจนได้ยินเสียงกรอด... เืไหลซึมออกมาจากฝ่ามือที่กำแน่น
'ได้... ข้าขอสาบานต่อหน้าเืของศิษย์พี่หญิง... เจ็ดวันนี้ ข้าจะเปลี่ยนตัวเองจากมดปลวก ให้กลายเป็มัจจุราช... แล้วข้าจะไปลากคอพวกแกทุกคนลงนรกด้วยมือคู่นี้เอง!'
1K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)