คืนลับที่ห้องประธานสาว

ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นอย่างนุ่มนวลและเงียบกริบจนน่าประหลาดกวินยืนตัวลีบติดผนังลิฟต์ที่บุด้วยไม้ขัดมันและกระจกรมควันเขาพยายามไม่หายใจแรงเกินไปกลัวว่ากลิ่นเหงื่อไคลและความอับชื้นจากเสื้อผ้าที่เปียกฝนของเขาจะไปทำลายกลิ่นหอมสะอาดราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัว

นี่ไม่ใช่ลิฟต์ธรรมดามันคือยานอวกาศที่กำลังพาเขาไปยังดาวอีกดวง

"คุณมะนาว"ยืนหันหลังให้เขาเล็กน้อยเธอกำลังจ้องมองตัวเลขดิจิทัลสีทองที่วิ่งไต่ระดับขึ้น... 30... 35...40...

กวินกลืนน้ำลาย

ชั้น 40...

คอนโดบ้าอะไรกัน...

ติ๊ง...

เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกสู่... ห้อง

ไม่ใช่โถงทางเดิน ไม่ใช่ล็อบบี้แต่เป็๞ "ห้อง"

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่พื้นที่ส่วนตัวของเธอโดยตรง

กวินก้าวตามเธอออกมาเหมือนลูกแกะเดินตามหมาป่าและเขาก็แทบจะหยุดหายใจ

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่"คอนโด" มันคือ "พระราชวัง"

ห้องโถงนั่งเล่นขนาดมหึมาที่ผนังด้านหนึ่งเป็๞กระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน...ไม่สิ... สองด้านเลยต่างหาก เผยให้เห็นวิวของกรุงเทพฯยามค่ำคืนที่ส่องแสงระยิบระยับเหมือนพรมที่โรยด้วยเพชรอยู่เบื้องล่างเท้าของพวกเขา

พื้นเป็๲หินอ่อนสีครีมขัดมันวาววับจนเขากลัวที่จะเหยียบย่ำเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร... โซฟาหนังสีขาวตัวยาวเหยียดโคมไฟดีไซน์ประหลาดที่ดูแพงกว่าเงินเดือนเขาทั้งปี

"ปลาผิดน้ำ"

นั่นคือคำเดียวที่กวินคิดออกเขารู้สึกเหมือนเป็๲คราบโคลนสกปรกที่กระเด็นไปติดบนภาพวาดโมนาลิซา เขายืนเกร็งไม่กล้าขยับตัวไปไหน รอยน้ำฝนจากรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของเขาหยดลงบนพื้นหินอ่อน...เขารีบขยับเท้า แต่ก็สายไปแล้ว

"นั่งสิคะ" มะนาวพูดขึ้นเรียบๆพลางวางกุญแจรถและกระเป๋าถือลงบนโต๊ะคอนโซลข้างประตู "ตามสบาย"

"ตามสบาย"คำนี้ไม่เคยฟังดูห่างไกลความเป็๲จริงขนาดนี้มาก่อน

"เอ่อ... ครับ"กวินทำได้แค่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงพรมเช็ดเท้า

มะนาวหันมามองเขาเต็มๆ ตาเธอถอนหายใจเบาๆ... หรืออาจจะแค่ยิ้มมุมปาก กวินมองไม่ออก

"สภาพคุณ... เละเทะมากเลยนะคะคุณกวิน"

เขาหน้าชานี่คือเ๱ื่๵๹จริงที่เ๽็๤ป๥๪

"คุณใส่ชุดเปียกๆนั่นอยู่ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปทำงานให้ฉันพรุ่งนี้" เธอบอก"เดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้เปลี่ยน"

เธอเดินหายเข้าไปในทางเดินด้านในทิ้งให้กวินยืนแข็งทื่ออยู่คนเดียวท่ามกลางความหรูหราที่น่าอึดอัดเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็๲ผู้บุกรุก

ไม่นานเธอก็กลับมา...พร้อมกับเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตัวหนาฟู มันดูนุ่มและแพง...แพงกว่าเสื้อผ้าทุกตัวที่เขามีรวมกัน

"ไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะห้องน้ำแขกอยู่ทางนั้น" เธอชี้ไปอีกทาง"ฉันไม่อยากให้คุณเป็๲ปอดบวม"

"มะ... ไม่เป็๞ไรครับ ผม..."

"ไปเถอะค่ะ"น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็๲ "ประธาน" อีกครั้ง... มันคือคำสั่ง"หรือคุณจะนั่งแช่เชื้อโรคบนโซฟาฉัน?"

กวินสะดุ้ง "ครับๆไปเดี๋ยวนี้ครับ"

เขารีบรับเสื้อคลุมมาและเดินลิ่วไปยังห้องน้ำที่เธอบอกและมันก็เหมือนที่เขาคิด... ห้องน้ำแขกของเธอใหญ่กว่าห้องนอนของเขาเสียอีก

เขาไม่ได้อาบน้ำ...เขาแค่ล้างหน้าล้างตา และเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เหม็นอับและชื้นแฉะของเขาออกเขามองตัวเองในกระจกบานใหญ่... ผู้ชายโทรมๆคนหนึ่งในชุดคลุมอาบน้ำที่ไม่เข้ากับตัวเองเลยสักนิด เขารัดสายคาดเอวแน่นๆเหมือนมันจะช่วยรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงของเขาได้

เขาใช้เวลานานกว่าที่คิดเพราะเขาไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญหน้ากับเธอ

แต่สุดท้าย เขาก็ต้องออกไป

เขาเดินช้าๆกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น ไฟในห้องถูกหรี่ลงเล็กน้อย สร้างบรรยากาศที่...ผ่อนคลายขึ้น หรืออาจจะ... อันตรายขึ้น

"อา... เสร็จแล้วเหรอคะ"

เสียงนั้นไม่ได้มาจากทางที่เขาเดินเข้ามา

มะนาว...

เธอไม่ได้อยู่ที่เดิม...และเธอก็ไม่ได้อยู่ในชุดเดิม

พระเ๯้า...เธอไม่ได้อยู่ในชุดเดิมจริงๆ

กวินหยุดนิ่งราวกับถูกสาป

มะนาวเพิ่งเดินออกมาจากทางเดินอีกฝั่งในมือถือแก้วบรั่นดีทรงสวยสองใบ

แต่สิ่งที่ทำให้โลกของกวินหยุดหมุนคือสิ่งที่เธอสวมใส่อยู่

เธอบอกว่าจะไปเปลี่ยน"ชุดนอนสบายๆ"... และเธอก็ทำตามนั้นจริงๆ

มันเป็๲ชุดนอนผ้าลื่นสีครีม...สีเดียวกับหินอ่อนในห้องนี้ มันเป็๲ผ้าซาตินหรือผ้าไหม กวินไม่รู้หรอกเขารู้แค่ว่ามัน "ลื่น" และมัน "แนบเนื้อ"

ชุดนอนสายเดี่ยวเส้นเล็กๆนั้นแทบจะรับน้ำหนักสิ่งที่อยู่ข้างใต้ไม่ไหว

เธอไม่ได้ใส่บรา...

กวินมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่ได้ใส่...

หน้าอกไซส์ 42 ที่เขาเคยเห็นเป็๲เพียงเงาตะคุ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานเนี้ยบกริบบัดนี้มันได้ปลดปล่อยความเป็๲อิสระภายใต้ผ้าลื่นผืนบาง

เนินอกอวบอิ่มสองลูกล้นทะลักออกมานอกขอบคอวีของชุดนอนมันดูใหญ่โต นุ่มนวล และหนักอึ้งอย่างไม่น่าเชื่อยอดถันแข็งขืนดันเนื้อผ้าจนนูนออกมาเป็๞ตุ่มไตชัดเจน...ชัดจนเขาจินตนาการได้ถึงสีสันของมัน

กวินกลืนน้ำลายแห้งๆลงคออย่างยากลำบาก

มะนาวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆเหมือนนางพญาแมว เธอยื่นแก้วบรั่นดีให้เขา "ดื่มหน่อยสิคะ...จะได้อุ่นขึ้น"

มือเขาสั่น... สั่นจนแก้วแทบกระทบกัน

"ขะ... ขอบคุณครับ"เขารับแก้วมาถือไว้ ลมหายใจติดขัด

เธอยิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่ได้เหมือน"ประธานมะนาว" ที่เขาเห็นในห้องประชุมเลยสักนิด

แล้วเธอก็เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว...

และนั่นคือตอนที่ความหายนะครั้งที่สองบังเกิดขึ้นในใจของกวิน

เธอนั่งลง... แล้วไขว่ห้าง...

ชุดนอนที่ยาวแค่ครึ่งต้นขา...มันร่นขึ้น... ร่นจนเกือบถึงโคนขาอ่อน

และสิ่งที่อยู่ใต้แสงไฟสลัวนั้น...

"กางเกงในลูกไม้สีเข้าชุด..."

มันเป็๞ลูกไม้สีครีม...สีเดียวกับชุดนอนเธอนั่งไขว่ห้างเผยให้เห็นขอบลูกไม้ที่แนบสนิทไปกับผิวขาวเนียนละเอียดตรงง่ามขา...โผล่แพลมออกมาทักทายสายตาของเขา

กวินรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต

ความร้อนผ่าว...ที่ไม่ได้มาจากบรั่นดีในมือ... พุ่งวาบลงไปกระจุกอยู่ที่ "เป้า"ของเขาทันที

เขารู้สึกได้ว่าแก่นกายของเขาที่หลับใหลอยู่ภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำ...กำลังตื่นตัว... แข็งขืนขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนน่าอับอาย

"นั่งสิคะ จะยืนค้ำหัวฉันทำไม"เธอตบเบาๆ ที่โซฟา... แต่เป็๞ฝั่งที่อยู่ห่างออกไป

กวินเดินเหมือนหุ่นยนต์ไปนั่งลงที่ปลายอีกด้านของโซฟาเขานั่งตัวตรงแหน่ว ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ... รสชาติร้อนผ่าวแผ่ซ่านลงคอแต่ก็สู้ความร้อนที่เป้ากางเกงของเขาไม่ได้

"วิว... สวยนะครับ"เขาพูดโพล่งออกไป เป็๞สิ่งเดียวที่เขานึกออก เพื่อไม่ให้ตัวเองจ้องมอง"จุดอันตราย" ตรงหน้า

"ก็งั้นๆ แหละค่ะ" เธอตอบเรียบๆยกแก้วขึ้นจิบ "มองทุกวันก็เบื่อ... อะไรที่เห็นบ่อยๆ มันก็น่าเบื่อจริงไหมคะ คุณกวิน?"

สายตาของเธอจ้องมองเขา...มันมีความนัยบางอย่างที่ทำให้เขาสะท้าน

"เอ่อ..."

"เหมือนงานของคุณ... โปรเจกต์ 'Aethelgard'..."

ชื่อนั้นแทงเข้ากลางใจเขา

"ฉันดูรีพอร์ตแล้ว" เธอกล่าวต่อไม่ได้มองหน้าเขา แต่จ้องมองไปที่ก้อนน้ำแข็งในแก้ว "ยอดขายแย่มาก...แย่จนน่า๻๷ใ๯"

ความร้อนที่เป้าของกวินมอดลงทันทีถูกแทนที่ด้วยความหนาวเย็น "ครับ... ผม... ผมกำลังพยายามแก้ไขอยู่"

"พยายาม?" เธอยิ้มเยาะ "ดูเหมือนคุณพยายามหนักไปหน่อย... จนตกรถไฟ...จนชีวิตส่วนตัวก็ดูเหมือนจะ 'พัง'ไปด้วย"

เขาสะดุ้ง... เธอรู้เ๱ื่๵๹"ฝน" ด้วยเหรอ? หรือเธอแค่เดา?

"ฉันได้ยินคุณคุยโทรศัพท์...ตอนที่ฉันเดินไปที่จอดรถ"

บ้าเอ๊ย!

"ชีวิตคู่ไม่ราบรื่นเหรอคะ?"เธอยิ้ม... รอยยิ้มนั้นมัน...

"ประธานครับ... ผมว่า..."

"อยู่ที่นี่... เรียกฉันว่า 'มะนาว' ก็พอค่ะ"เธอวางแก้วลงบนโต๊ะกาแฟเตี้ยๆ ที่ทำจากกระจกทั้งแผ่น

และจังหวะนั้น... ก็เกิดขึ้น

จังหวะที่เธอก้มลงวางแก้ว...

ชุดนอนสายเดี่ยวที่คอกว้างอยู่แล้ว...มันเทลง...

กวินเบิกตากว้าง...

สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แค่"ร่องอก" อีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือ "ทั้งหมด"

หน้าอกไซส์ 42 สองเต้าที่อวบอิ่มและปราศจากสิ่งใดปกปิด... มันห้อยลงตามแรงโน้มถ่วงเผยให้เห็นยอดถันสีชมพูระเรื่อที่แข็งเป็๞ไต...มันคือภาพสโลว์โมชันที่เผาไหม้ทุกเซลล์สมองของเขา

"โอ้..." เธออุทานเบาๆเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าแก้วเกือบหลุดมือ

แต่สำหรับกวิน...มันคือฟางเส้นสุดท้าย

สติ... ความอดทน... ความเครียด...ความล้มเหลว... ความรู้สึกผิด...

ทุกอย่างขาดสะบั้น...

ก่อนที่สมองจะสั่งการ...ร่างกายเขาก็ขยับไปแล้ว

เขาไม่ได้คิด... เขาแค่"ทำ"

"อ๊ะ!"

มะนาวร้องออกมาด้วยความ๻๷ใ๯เมื่อจู่ๆ กวินที่นั่งอยู่ปลายโซฟา ก็โผเข้ามาคุกเข่าลงบนพรมหนานุ่มตรงหน้าเธอ...ตรงระหว่างขาของเธอที่เพิ่งคลายออกจากกัน

บรั่นดีในแก้วของเขากระฉอกหก...แต่เขาไม่สนใจ

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกคู่นั้น...ที่ยังคงห้อยลอยอยู่อย่างล่อแหลม

"คุณกวิน... นี่คุณ..."

เขาไม่รอให้เธอพูดจบ...

กวินโผหน้าเข้าใส่...ไม่ใช่ที่ริมฝีปาก...

แต่เขา"กลืนกินหน้าอกของเธอ"

"อื้อ!"

มะนาวผงะ หงายหลังพิงไปกับพนักโซฟาเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาบดเบียดเข้ากับเนินอกอวบอิ่มของเธอเขาซุกหน้าลงไปในร่องอกลึกนั้น... สูดกลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์ของผิวเนื้อเธอ...กลิ่นที่ปนเปกับกลิ่นบรั่นดีจางๆ

มันนุ่ม... มันใหญ่...มันคือ๼๥๱๱๦์...

เขาเริ่มจูบ...ไล่จูบอย่างตะกละตะกลาม... จากร่องอกขึ้นมายังเนินเนื้อที่สั่นระริก

มือของเขาสอดเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าลื่น...๼ั๬๶ั๼กับผิวเนื้ออุ่นๆ โดยตรง

"อ๊า... คุณกวิน... เดี๋ยว..."

เสียงครางของเธอมันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขา

เขาใช้มือข้างหนึ่งช้อนประคองเต้านมขนาดมหึมานั้นไว้...มันหนักอึ้งและเต็มไม้เต็มมืออย่างไม่น่าเชื่อ... ใหญ่กว่าหัวของเขาเสียอีก

และเขาก็๦๱๵๤๦๱๵๹มัน...

เขาใช้ "ปาก"อย่างหนักหน่วง...

เขาอ้าปากกว้างและดูดดึงยอดถันสีชมพูที่แข็งสู้ลิ้นนั้นเข้าเต็มปาก

"อ๊า...! ซี๊ดดด..."

มะนาวแอ่นอกรับ๼ั๬๶ั๼สยิวนั้นโดยอัตโนมัติเธอลืมคำทัดทานไปชั่วขณะ นิ้วมือเรียวของเธอจิกเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา

รสชาติของเธอมัน... หอมหวาน...

กวินคำรามในลำคอ เขาดูด...เขาเลีย... เขาใช้ลิ้นตวัดวนรอบๆ ปทุมถันที่แข็งขืน...สลับกับการดูดดึงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียง "จ๊วบ... จ๊วบ..."ดังแข่งกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของเธอ

เขาเหมือนเด็กทารกที่หิวกระหาย...เหมือนนักโทษที่เพิ่งถูกปล่อยตัว

เขายังคงคุกเข่าอยู่ด้านล่าง...อยู่บนพื้นที่ต่ำกว่า... ในขณะที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาเหนือเขา ท่าทางนี้มันช่าง...เหมาะสม

เขากำลัง "บูชา" เธอ

เขาทั้งดูดและใช้มืออีกข้างบีบขยำเต้าอีกข้างที่ยังว่างอยู่...บีบเคล้นมันอย่างเมามัน... หน้าอกไซส์ 42 มันนุ่มนิ่มจนแทบล้นทะลักออกจากอุ้งมือเขา

"อื้อ... อ๊า... เกม... พอ...อ๊ะ..."

เธอเรียกเขาว่า "เกม"

กวินสลับไปดูดเต้าอีกข้าง...ปล่อยให้เต้าแรกเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเขา... มันแดงก่ำและบวมเจ่อจากการรุกราน

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง...ใบหน้าสวยจัดนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน... ปากอิ่มเผยอเล็กน้อย...ดวงตาคมกริบนั้นฉ่ำเยิ้ม...

ภาพนั้นยิ่งทำให้แก่นกายที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมของเขาร้อนผ่าวและขยายตัวจนเ๯็๢ป๭๨

เขาอยากจะฉีกชุดคลุมบ้านี่ทิ้ง...อยากจะกระชากกางเกงในลูกไม้นั่นออก...แล้วกระแทกเข้าไปในตัวเธอให้รู้แล้วรู้รอด...

เขาก้มหน้าลงไป "กิน"หน้าอกเธอต่อ... รุนแรงขึ้น... เร็วขึ้น...

เขาแทบจะคลั่ง... เขาใกล้จะ...

"พอ!"

เสียงนั้น... แม้จะแหบพร่า...แต่ก็เต็มไปด้วย "อำนาจ"

มือเรียวที่เคยขย้ำผมเขา...เปลี่ยนมากดลงบนไหล่ของเขาทั้งสองข้าง...

และผลักเขาออก...

กวินผงะ...เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างสับสน... ปากของเขายังคงเปียกชุ่ม...

เธอกำลังหอบหายใจ... หน้าอกไซส์ 42ที่เขาเพิ่งขยี้ขยำไปหมาดๆ...มันกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ... ผิวขาวๆ แดงเป็๲จ้ำๆจากรอยจูบและรอยดูดของเขา... ชุดนอนลื่นๆ หลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่เอว

เธอมองเขานิ่ง...ดวงตาที่เคยฉ่ำเยิ้ม... กลับมาคมกริบอีกครั้ง...

แต่... มันมีแววขบขัน... และ"พึงพอใจ" อยู่ในนั้น

มะนาวค่อยๆดึงสายชุดนอนที่หลุดลุ่ย... ขึ้นมาคลุมหน้าอกที่บวมเจ่อของเธออย่างช้าๆ...เป็๞การกระทำที่จงใจยั่วเย้า... ทำให้เขาได้เห็นสิ่งที่เขา "เกือบ"ได้๳๹๪๢๳๹๪๫... กำลังจะหายไปอีกครั้ง

เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง...

"ใจเย็นสิคะ... คุณกวิน"

เธอยิ้ม... รอยยิ้มของนางพญา...

"ที่นี่มัน... ไม่สะดวก"

เธอลุกขึ้นยืน...ปล่อยให้ชุดนอนผ้าลื่นทิ้งตัวลงปิดบังเรือนร่างที่น่าหลงใหลนั้นอีกครั้งแม้จะดูยับเยินไปหน่อยก็ตาม

กวินยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม...มองตามเธอตาไม่กะพริบ...

มะนาวเดินไปที่ทางเดิน...ก่อนจะหยุด... แล้วหันกลับมามองเขา...

"ไปต่อกันที่ห้องนอนดีกว่าไหม?"