"คืนนี้มาหาชั้นนะ จะส่งคนไปรับ" เมื่อข้อความปรากฏบนจอมือถือสายลมเปิดอ่านด้วยความดีใจ แต่มันไม่มีคำที่พิเศษไปกว่านี้เลย
"ครับ" ข้อความที่คุ้นเคยคือการที่เรียกเขาไปหาเท่านั้น
ผิดกับสายลมที่ส่งข้อความไปหาเขาทุกคืนด้วยความคิดถึง ว่าฝันดี คิดถึงนะครับ รักนะครับ เขาไม่เคยตอบกลับสักครั้ง บางทีเขาอ่านแล้วด้วยซ้ำ
จนเขาเอ่ยปากสั่งว่าอย่าส่งข้อความไร้สาระพวกนี้มาอีก
นิสัยของสายลมเป็เด็กน่ารักและเขาจะเอาใจใส่คนที่เขารัก เขาคอยถามไถ่และเป็ห่วงเจไดเสมอ แต่เขากลับไม่ชอบให้สายลมถามอะไรมาก และสายลมจะโดนน้ำเสียงกระเเทกใส่กลับไปหลายๆครั้ง เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของสายลมเลย ไม่เหมือนกับวันแรกเจอเจไดใจดีและเป็คนดูอบอุ่นมาก
เสียงเคาะประตูดังไม่กี่ครั้ง "เข้ามา" บอดี้การ์ดเปิดประตูให้กับสายลมเมื่อได้รับการอนุญาติจากคนข้างใน
"คุณเจได" น้ำเสียงแ่เบาไพเราะของสายลมเจไดรู้สึกคุ้นชินกับเสียงนี้แล้ว
ถึงแม้ว่าเจไดจะเหนื่อยจากการทำงานมากแต่เขากลับอยากเรียกสายลมให้มาหาเขา บ่อยครั้ง
เเต่การกระทำของเขามันกลับสวนทางกันเขาไม่ชอบให้สายลมพยายามดูแลเอาใจใส่เขา เขารู้สึกรำคาญ เพราะั้แ่เด็กจนโตเขาไม่คุ้นชินกับคำห่วงใยพวกนี้นัก
" วันนี้คุณ ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ คุณทานข้าวหรือยังครับ หิวมั้ยครับ เดี๋ยวผมทำ..
สายลมหยุดชะงักทันทีเพราะเจไดหันมามองเขาด้วยสายตาน่ากลัว แต่คนตัวเล็กก็ยังรู้สึกห่วงเขา
" งั้น ผมนวดให้นะครับ "
สายลมไม่พูดกวนใจร่างสูงอีกต่อไป เขารู้สึกว่าเจไดกำลังเหนื่อยเขารีบเข้าไปนวดขาให้ร่างสูงทันที
ขณะที่สายลมกำลังนวดขาให้เขา สายตาคมจ้องมองไปที่ดวงหน้าของสายลม ดวงตาที่ใส่ซื่อ สายตาที่คอยจ้องเขาตลอดเวลาด้วยความเป็ห่วงด้วยความโหยหานั้น มันดูบริสุทธิ์เหลือเกิน แต่เขายังสับสนนัก เขารู้ว่าคนตัวเล็กกำลังอยากเอาใจเขา ไม่เคยมีใครทำเพื่อเขาขนาดนี้และไม่เคยมีใครทนอยู่เพื่อจะมีเขาแบบเด็กคนนี้
ทำไมต้องทนกับคนแบบชั้นด้วยนะ
ถึงแม้ว่าจะรำคาญนักหนา แต่เขาก็ยังไม่นึก เอาคนตัวเล็กออกจากชีวิตเขาไป ถ้าเป็ผู้หญิงหลายคนๆ ที่เขาเคยควงคงโดนเขาโยนออกจากชีวิตไปนานแล้ว ด้วยสายตาเรียบนิ่งมองสายลมอยู่นาน และจากนั้นเขาก็คว้าตัวสายลมขึ้นมานั่งคล่อมทับแบบไม่ทันตั้งตัว
"เอ่อ ครับ”
สายลมเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาเขาในระยะใกล้เกินไป
"เจไดไม่พูดอะไรเขาเริ่มจะล้วง และซุกไซร้ไปตามร่างนุ่มนิ้มของสายลม และจบลงด้วยเซ็กซ์ที่รุนแรงและหนักหน่วง ถึงแม้ว่าจะมาหาเจไดหลายครั้งแล้ว แต่สายลมก็ยังไม่ชินให้กับเซ็กส์ของเจไดเท่าไหร่นัก
สายลมรู้ว่าถ้าเขาพูดและร้องไห้เยอะ เจไดจะโมโหเขาไม่อยากให้คนตัวใหญ่หงุดหงิดนัก เพราะกลัวว่าวันหนึ่งเจไดจะเบื่อและทิ้งเขาไป สายลมคงอยู่ไม่ได้ถ้าเจไดไล่เขาออกไปจากชีวิต
หลังจากจบเซ็กซ์อันหน่วงเจไดได้ปลดปล่อยจนสบายตัว และนอนหลับไปก่อนแล้ว ส่วนสายลมถึงแม้จะเพลียมาก แต่เขาก็ยังนอนมองหน้าร่างสูงอยู่ เขารักเหลือเกิน เขาชอบเวลาที่เจไดนอนกอดเขามากกว่ามีเซ็กซ์
ความรู้สึกเหนาะหนะไม่สบายตัวเพราะข้างในตัวของเขาเต็มไปด้วยน้ำรัก เเละมั้นล้นออกมาจนไหลไปตามขาเรียว เขาเดินเข้าห้องน้ำไปล้างออก ่นี้เจไดไม่ใช้ถุงยางเขาชอบปล่อยข้างในตัวสายลมทุกครั้ง
ในตอนนั้นเอง สายลมบังเอิญหันไปเจอหันไปเจอเสื้อชั้นในของผู้หญิง เขาเสียใจจนนอนไม่หลับจนกระทั่งเช้าเขาก็ยังนอนร้องไห้อยู่
เมื่อเจไดตื่นขึ้นมา มองเห็นสายลมกำลังมองเขาอยู่และใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"คุณพาผู้หญิงมานอนด้วยใช้มั้ยครับ " เป็ครั้งเเรกที่สายลมพูดด้วยอารมณ์โมโห
" แล้วไง " เจไดเริ่มมีอารมณ์คลุกรุ่น
"นอกจากผมคุณมีคนอื่นด้วยเหรอครับ " สายลมมองหน้าเขาด้วยความคาดคั้นบวกกับในตาเศร้า
เจไดโมโหมากที่สายลมถามคำถามนั้น เขาลุกขึ้นกระชากตัวสายลมเขาบีบเเขนเล็กทั้งสองข้างจนเป็รอยนิ้ว
" เธอไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ อย่าสำคัญตัวเองผิดนัก แล้วอย่าทำกิริยาแบบนี้อีก "
เขาพลักร่างเล็กลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
สายลมเสียใจมาก จนพูดไม่ออกเขาร้องไห้อย่างเดียว
"อย่าคิดทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของชั้น จำเอาไว้ ถ้ายังอยากอยู่ในชีวิตชั้น "
" รีบอาบน้ำเเต่งตัวแล้วออกไปซะ " เจไดตะคอกสายลมเสียงดัง จนร่างเล็กใกลัว เขารีบเข้าไปทำธุระอย่างรีบรนและรีบกลับไปทันที
“อย่าไล่ผมไปเลยนะครับ”
“ ออกไป เธอทำเสียอารมณ์ ”เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง
สายลมเ็ปกับการกระทำครั้งนี้ของร่างสูงมาก เขาคิดว่านี่คงเป็เหตุผลที่เจไดรำคาญเขาเสมอ เขาคงเป็เเค่คนที่เขาไม่ได้จะจริงจังอะไรด้วย
และยิ่งพักหลังเจไดมีเซ็กซ์ที่ไม่อ่อนโยนกับเขาเลย ถึงแม้ว่าจะมีอะไรกับเขามาหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังเืออกบ่อยๆ เพราะความรุนแรงของเขา
“ฮึก ฮือๆๆ ”
ทำไมต้องเอาผู้หญิงอื่นมานอนด้วย เเค่มีอะไรกับเรามันไม่พอใช้มั้ย ผมคิดไปเองทั้งนั้นว่าคุณก็มีใจให้กันั้แ่เเรก แต่ถ้าตอนนี้จะให้ตัดใจจากคุณผมคงทำไม่ได้
สายลมเสียใจที่แต่เขาตัดใจไม่ได้เขาหวังว่าเจไดจะง้อและเห็นใจเขาบ้างสายลมรอ ข้อความ รอสายโทรศัพท์ หลายวันแล้วหลายวันเล่า เขานอนร้องไห้นอนมองมันทุกคืน
" ได้โปรดเห็นใจผมบ้าง ผมตัดใจจากคุณไม่ได้จริงๆ ผมเกลียดตัวเองที่เป็แบบนี้"
หลายวันผ่านไปเจไดก็ยังไม่ติดต่อมา เหมือนสายลมต้องเป็ฝ่ายวิ่งตามเขาตลอด
"ผมคิดถึงคุณนะครับ" สายลมร้องไห้เพราะคิดถึงเจไดทุกวัน
เขาต้องแอบเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว ต้องพยายามทำตัวเป็ปกติต่อหน้าคนอื่นทั้งที่ใจของเขากำลังเเตกสลาย
ในขณะที่สายลมกำลังนอนพักอยู่เสียงสายโทรศัพท์ ก็ดังขึ้น
สายลมรีบลุกขึ้นไปรับทันที แต่เขาก็ไม่ใช้อย่างที่หวัง ปรากฏว่าเป็ชื่อของเพื่อนสนิทเขาแทน
“ สายลมนายหายไปเลยนะ นายเป็อะไรหรือเปล่า”
“สกาย ชั้นขอไปหานายได้มั้ย ” น้ำเสียงสายลมมันเศร้าจนสกายจับได้
“สายลมนายเป็อะไรไป”
“ แล้วชั้นจะเล่าให้ฟังนะ” สายลมวางสายเเละไปหาสกายทันที
เมื่อแรกเห็นสกายแอบใที่ดูเพื่อนเปลี่ยนไปมาก เขาขมวดคิ้วเป็ปมพลางถาม
“นายเป็อะไรมา แล้วทำไมหน้าตาดูโทรมแบบนั้น แล้วนี่ทำไมผอมลงขนาดนี้ นายป่วยหรือเปล่า ”
“จริงเหรอ ชั้นโทรมขนาดนั้นเลยเหรอ ชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายหน่ะ ไม่ค่อยได้นอนกลับสนิทเท่าไหร่นัก” สายลมจับใบหน้าตัวเอง
“มันมึนหัวและจะอ้วกบ่อยๆ หน่ะ ได้กลิ่นอาหารหลายๆ อย่างก็จะอ้วกแล้ว ”
“ถ้าไม่ติดว่านายเป็ผู้ชายคงคิดว่านายท้องแล้วนะ ฮ่ะๆ”
"นายควรไปหาหมอนะ นายอาจจะเป็โรคกระเพาะอยู่ก็ได้นะ"
“ใช่ ชั้นจะท้องได้ไง” แต่ใบหน้าเล็กแอบซีดเผือด
“แล้วที่เศร้าๆ เนี่ยเป็อะไรมา เล่ามา ”
สายลมเล่าความจริงเกี่ยวกับเจไดให้สกายฟังทั้งหมด เพราะกำลังอึดอัดใจและเสียใจกับเขามากแล้ว ก็เอาแต่ร้องไห้เมื่อพูดถึงผู้ชายคนนั้น
“ เห้อ สายลมผู้ชายคนนั้นทำนายเสียใจแบบนี้ นายยังจะรักเขาอีกเหรอ”
“ชั้นอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”
“นี่ สายลม” สกายรู้สึกเหนื่อยใจแต่สงสารเพื่อนมาก
“ ไม่ว่ายังไงชั้นจะอยู่ข้างนายเสมอนะ ” สกายคว้าตัวเพื่อนมากอดเเละลูบหลังเบาๆเพื่อปลอบใจ
“ขอบใจนายมากนะที่เป็ห่วง ”
่นี้สายลมหน้ามืดบ่อยมากเเละผอมลงกว่าเดิมมากเพราะกินอะไรไม่ได้ เขาคิดถึงเจไดสุดหัวใจ เหนื่อยมากเขา้าเจไดมาก ใจเขาห่วงหาคิดถึงแต่เจได
" ฮือๆ ฮึก ผมไม่น่าพูดแบบนั้นกับคุณเลย ผมจะไม่พูดอีกแล้ว "
สายลมผอมลงจนอบเชย ต้องบังคับให้กินข้าว
เขามองดูตัวเองใน หน้าตาเขาดูโทรมลงไปเยอะ เขาซูบผอมลงเพราะกินอะไรไม่ได้เยอะ แต่เขายังมีพุงยื่นออกมาเล็กน้อย
“นี่เราเป็โรคอะไรร้ายเเรงหรือเปล่านะ แต่ เอ๊ะ”
คำพูดของสกายเพื่อนเขาทำให้เขาคิด ซึ่งตอนเเรกเขาไม่คิดอะไรด้วยซ้ำ
"นายอาการเหมือนคนท้องเลยนะ ถ้าไม่ใช้ผู้ชายคงคิดว่านายท้องซะเเล้ว "
เขากังวลจนต้องซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ
“ ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ลองดูคงไม่เป็ไรนะ” เขาถอนหายใจแรงหวังว่ามันคงไม่เป็แบบนั้น
แต่…..ปรากฏว่ามันขึ้นสองขีด เขาอึ้งไปชั่งขณะ หัวใจเขาแตกสลายเมื่อรู้ว่าตัวเองท้อง พี่สาวเขาต้องผิดหวังในตัวเขามากแน่ๆ
ร่างบางตอนนี้กำที่ตรวจครรภ์ไว้แน่น เขาร้องไห้นอนซมอยู่ในห้องอยู่หลายวัน
"เราคงไม่ได้เรียนต่อเเล้วสินะ แล้ว.. พ่อของลูกหล่ะ เขาจะรับผิดชอบเราใช่มั้ย " สายลมลูบท้องที่ยังแบนราบเบาๆ
เจไดไม่เคยสนใจเขา มีแต่เรียกไปแล้วมีอะไรด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามชวนร่างสูงคุยเื่อื่น เขาก็มักจะโดนดุจนเขาต้องเงียบไป
อีกข้ามวัน สายลมตัดสินใจไปโรงพยาบาล เพื่อไปตรวจให้แน่ชัด
"ถึงคิวคุณสายลมแล้วค่ะ " สายลมเดินเข้าห้องตรวจอย่าประหม่า
" ผมขอเช็คดูก่อนนะ นอนลงนะครับ "
คุณหมอทาเจลลงบนท้องเขา แล้วใช้เครื่องนั้นเช็คดู เห็นเป็เด็กน้อยตัวจิ๋วกำลังนอนอยู่ในท้องเขา
"ตอนนี้เด็กได้ 14 สัปดาห์แล้วนะครับ คุณแม่ดูแลตัวเองหน่อยนะ ดูจะเครียดนะครับ พยายามอย่าให้เครียดมากนะ มันส่งผลกระทบต่อลูก เดี๋ยวเขาจะไม่แข็งแรงนะครับ "
" ครับ คุณหมอ" ร่างบางเริ่มมีน้ำตาคลอ
“ เด็กคนนี้มีค่ามาก ดูเเลเขาให้ดีนะครับแล้วหมอจะดูแลเคสคุณอย่างดี”
คุณหมอพูดปลอบใจสายลมเพราะรู้ว่าผู้ชายท้องจะใช้ชีวิตยากกว่าผู้หญิงนัก เพราะยังไม่มีคนยอมรับเื่นี้
“ เดี๋ยวหมดจะให้ยาบำรุงไปทานนะ”
สายลมฟังแบบนั้นก็กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ได้ “ขอบคุณครับคุณหมอ”
เขาต้องบอกเื่นี้กับเจได ลูกของเขาจะต้องมีพ่อ
ถึงแม้ว่าอนาคตแม่จะไปต่อไม่ได้ แต่แม่จะเก็บลูกไว้นะจ๊ะ
สายลมพูดกับลูกในท้องพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ
ถึงผมจะทำให้พี่อบเชยเสียใจเพราะท้อง แต่ผมก็หวังนะครับ หวังว่าคุณจะรักลูกของเราได้นะครับ
สายลมส่งข้อความไปอีกครั้ง ขอร้องให้ว่าอยากไปเจอเขาอีก เขาจะไม่ทำตัวน่ารำคาญอีก
เจไดเพียงเเค่อยากลงโทษสายลมที่ทำตัวน่ารำคาญเท่านั้น ไม่ได้คิดไล่สายลมไปจากชีวิต
สายลมมารอเจไดที่หน้าคอนโด สักพักจึงมีบอดี้การ์ดมารับตัวเขาขึ้นไป เขาตื่นเต้นดีใจมากที่ได้กลับมาอีกครั้ง สายลมคิดว่าเจไดจะต้องดีใจแน่ๆ ที่เขากำลังจะมีลูกเพราะเคยแอบเห็นว่าเขาชอบแอบเล่นและใจดีกับเด็กน้อยมาก
" คุณครับ " สายลมยิ้มดีใจที่เขาได้เจอร่างสูงอีกครั้ง
" ผมมีเื่สำคัญจะบอกคุณ ครับ" สายลมสูดหายใจลึกมือทั้งสองข้างเขี่ยไปมาเพราะความเกรงเเละกลัว
เจไดที่ตอนเเรกมีทีท่าที่ดูอารมณ์ปกติ เเต่เมื่อเขาได้เห็นของที่สายลมส่งไห้ดู เขาโยนมันทิ้งอย่างโมโห
" นี่อะไร อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ" เจไดพูดตะคอกออกมาอย่างเดือดดาล
" ใกล้ 3 เดือนแล้วหล่ะครับ" สายลมลูบท้องอย่างเบามือแต่เจไดกลับดูเดือดดาลมาก
" ทำไมเธอถึงปล่อยให้ท้องได้ คิดจะจับชั้นเหรอ หื้ม ! "
"ผมไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยนะครับ ผมไม่เคยคิดร้ายกับคุณ ผมไม่เคยรู้ว่าผมจะท้องได้ "
"ชั้นเชื่อจะเธอได้ไงว่าเป็ลูกชั้น ยอมให้ชั้นเอาง่ายๆนี่ หึ "
สายลมไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้ออกมาจากปากเขา
"ผมมีคุณคนเดียวนะครับผมไม่เคยคิดจะมีคนอื่น ทำไมถึงพูดแบบนั้นหล่ะครับ"
ถึงแม้ว่าในใจจะโกรธและเสียใจกับคำพูดกับเขามากเพียงใด แต่สายลมก็พยายามจะไม่พูดให้เขาเดือดดาลไปกว่านี้
"ผมพร้อมจะมาอยู่กับคุณนะครับ ถ้าคุณยอมรับจะดูแลเขา ”
“ถึงแม้ว่าผมจะอายุ 18 แต่ผมจะเป็แม่ที่ดีผมจะดูแลคุณและลูกให้ดีที่สุดนะครับ "
สายลมโผเข้าไปกอดตัวเจไดเอาไว้ แต่เขาหงุดหงิดมากแกะมือสายลมออกแล้วเขย่าตัวสายลมอย่างแรง
เจไดมีท่าทีกังวลจนนั่งไม่ติด "ทำไมเื่แบบนี้มันต้องมาเกิดกับชั้นด้วยวะ " เจไดะโออกมาอย่างรุนแรง
"ไปเอาออกซะ " จากนั้นเขาโยนเงินจำนวนหนึ่งให้สายลม
สายลมมองการกระทำของเขาทั้งน้ำตา เสียใจ สายลมเสียใจมากๆ เขาไม่เหลือใครแล้ว ไหนตอนเเรกเจไดบอกว่าชอบเขาไง ทำไมตอนนี้จะทิ้งเขาแล้ว
"ไม่ครับ ผมไม่ทำเด็ดขาด ขอร้องนะครับอย่าผลักไสผมเเละลูกเลยนะครับ"
สายลมร้องไห้เสียใจและพยายามขอร้องให้เขายอมรับลูกและเอาลูกไว้
" เอาเขาไว้เถอะนะครับ ผมจะยอมทำตามที่คุณ้าทุกอย่าง ผมจะอยู่เงียบๆ ผมจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นแต่อย่าทิ้งเราเลยนะครับ ฮึก ฮือๆ "
เจไดคิดนั่งคิดแบบนั้นอยู่สักพัก
"ได้ แต่เธอต้องมาอยู่ที่ๆชั้นหาไว้ให้เท่านั้น ถ้าข่าวนี้ออกไปชื่อเสียงชั้นต้องป่นปี้แน่ๆ "
สายลมยอมทุกอย่างแล้ว แม้ว่าจะโดนคำดูถูกจากคนที่รักแต่ตัวเองก็ยอมๆทำเพื่อลูกเเละพ่อของลูก
ไม่แน่ถ้าลูกคลอดออกมาเขาอาจจะใจดีกับตัวเองมากขึ้น
สายลมกลับไปบ้านด้วยความช้ำใจ แล้วถ้าพี่สาวเขารู้เื่นี้เธอจะต้องผิดหวังแค่ไหน สายลมไม่รู้จะทำยังไง ต่อไปดี
เขาตัดสินใจโทรหาสกาย ปลายสายตอบรับ "ว่าไง "
สายลมเงียบไปสักพัก " สายลม นายเป็อะไรหรือเปล่าสายลม "
สกายใ ที่เพื่อนเขาร้องไห้อย่างหนัก
"สายลมนายร้องไห้ทำไม นายเป็อะไร "
" ชั้นท้อง "
" นะ.. นายอย่าล้อเล่นได้มั้ย ชั้นจริงจังนะ "
" ชั้นท้องจริงๆ ฮึกๆ "
สกายเปิดข้อความดู สิ่งที่สายลมส่งมาคือ ที่ตรวจครรภ์ขึ้นสองขีด
เขาใมาก แล้วก็สงสารสายลมมากเช่นกัน
" เขา …" สายลมร้องไห้หนักกว่าเดิม
" ใจเย็นนะ ชั้นอยู่ข้างๆ นายนะ ไม่ต้องพูดแล้วชั้นจะไปหานายที่บ้านนะ "
่นี้เขามักจะหลบหน้าหลบตามีคุณและอบเชย เขาพยายามหลีกเลี่ยงการสนทนา พยายามหาอะไรทำนอกบ้านให้มากที่สุด เขาไม่อยากให้ใคร จับได้ว่าเขากำลังเสียใจ มีเพียงสกายเท่านั้นที่รู้เื่ของเขา
1K
