วินนี่ยิ้มแล้วดึงกระเป๋าจากมือเธอ “เราเป็เพื่อนกันก็ได้ เวลาผมไปเมืองคุณ อาจจะขออาศัยที่พักของคุณก็ได้ “ เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องลิฟต์โดยสาร นิทตี้สำรวจความหรูหราของสถานที่ นักบินหนุ่มยืนพิงผนังห้องลิฟต์ ปลดกระดุมเสื้ออีกสองสามเม็ด เมื่อลิฟต์โดยสารเคลื่อนขึ้นมาถึงชั้นสิบ “ เชิญครับ เพื่อนคนใหม่ของผม “ ประตูห้องพักถูกเปิดด้วยคีย์การ์ด หน้าห้องพักมีป้ายอักษร ชื่อ Vineet & Riya ปลายนิ้วเขาเคาะที่ป้ายชื่อ แล้วพูดขึ้น “ ริยา คู่หมั้นผม เธอเป็แอร์โฮสเตสของ British airways เธอคงจะกลับภายในวันที่สิบสี่ อีกเจ็ดวัน“ ภายในอพาร์ทเม้นท์ ทาสีฟ้าอ่อน ตกแต่งด้วยภาพทั้งคู่ ริยาหญิงสาวลูกครึ่งสวยสง่ามาก นิทตี้จ้องมองภาพของทั้งคู่แล้วหันหน้าสำรวจที่พัก ห้องนอนหนึ่ง มีห้องข้างๆ น่าจะเป็ห้องนอนสำหรับเด็ก แต่ไม่มีเตียงนอน ว่างเปล่า ห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ อุปกรณ์เครื่องใช้ทันสมัย จอที่วีใหญ่ เครื่องเล่นเสียง เปียโนวางในมุมห้อง นักบินหนุ่มดึงโซฟาชั้นล่างดึงออกมากลายเป็เตียงนอนเสริม เขาเดินเข้าไปเอาหมอนหนุนจากห้องนอน ชี้ไปที่ “ มีห้องน้ำอีกห้องอยู่ด้านนั้น ผมขอไปอาบน้ำก่อน คุณหิวไหม “ เธอชูถุงแซนวิชขึ้นให้เขาดู เขารีบเดินเข้าห้องนอน นิทตี้ยังคงสำรวจ ห้องครัว ห้องรีดผ้า และ ระเบียงเล็กๆ “สวยดี แต่ค่าเช่าแพงน่าดู “ เธอนั่งลงบนเตียงนอน วางกระเป๋าสะพาย แล้วมองหาที่ชาร์ตโทรศัพท์และเสียบชาร์ตมือถือ บานประตูห้องนอนของวินนี่ยังคงเปิดกว้า หญิงสาวเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าค้นหาชุดนอน ในใจคิด ใส่ชุดนอนอะไรดี และนอนเราต้องค้างคืนในบ้านของชายแปลกหน้า จะดีเหรอ
นิทตี้รวบเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ภายในห้องน้ำทันสมัยกระเบื้องสีชมพู เธอบรรจงอาบน้ำจากฝักบัวอย่างรวดเร็ว ใจหนึ่ง้าสระผม เพราะน้ำอุ่นกลิ่นหอมของแชมพูที่โชยเข้าจมูกของเธอ "เราแอบใช้ของเขาจะดีเหรอ" ยี่สิบนาทีต่อมา เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เสียงดังจากห้องครัว ร่างของวินนี่เปลือยท่อนบนอยู่ในครัว สวมกางเกงขาสั้นเพียงอย่างเดียว นิทตี้ย่องออกมาเจอ เธอยกเสื้อบังหน้าแล้ววิ่งไปที่เตียงนอนในห้องนั่งเล่น วินนี่รู้สึกตัวมองตัวเอง เดินเข้าห้องนอน หยิบเสื้อยืดมาสวมแล้วกลับออกมา “นิทตี้ ผมว่าคุณนอนในห้องนอนของผมเถอะ คุณปิดประตูได้ ถ้ากลัว ผมจะนอนข้างนอกเอง “ วินนี่ก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธอ โน้มร่างก้มลงใกล้ๆหน้าเธอ กลิ่นหอมของสบู่จากร่างของเขา ลมหายใจที่พ่นออกมาโดนพวงแก้มด้านซ้าย นิทตี้ปิดตาปรี้ แต่เขาเอื้อมมือหยิบถุงแซนวิช จะเอาไปทิ้งลงขยะ วินนี่ถอยหลัง นิทตี้ลืมตามองที่ถุงเเซนวิช “ มันเสียแล้ว ผมทำซุปผักให้ อยู่บนโต๊ะ ไปกินสิ นอนในห้องนอน คืนนี้ผมจะดูหนังสักเื่ “ เธอถอนหายใจ ทำไมไม่บอกเธอ เดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ร่างเธอสั่นไปหมด “ กลัวผมเหรอ “ เธอจ้องมองหน้าใบหน้าของเขา “ เปล่าค่ะ “ วินนี่ยิ้มอีกครั้ง ” งั้นก็.” เธอรีบลุกขึ้นไปที่โต๊ะอาหาร นั่งลง เขานั่งตรงกันข้าม “ โรงเรียนที่คุณจะสมัครสอน สาขาที่ Noida ใช้ไหม “นิทตี้รีบตอบ สายตามองที่น้ำซุปในถ้วย "ค่ะ “ เขารินน้ำนมสดใส่แก้ว “ ซุปกับนมสด อาหารอะไรค่ะ “ เขายื่นแก้วนมสดให้เธอ “ ช่วยผมดื่มหน่อย มีหลายขวด “นิทตี้นั่งเงียบไม่พูดอะไร “ คุณเคยมาเดลีบ่อยไหม “ เธอเคี่ยหอมใหญ่ออก เขามองดูว่าเธอทำอะไร เขาตักหอมใหญ่จากชามของเธอมาใส่ชามของเขา “ เสียดาย กว่าชาวสวนจะปลูกได้ ไม่ชอบอะไร ส่งมาในชามผม “ นิทตี้ก้มหน้า “ ขอโทษค่ะ คุณช่วยเหลือฉันก็มากแล้ว เคยมาที่นี่เมื่อสิบปีก่อน “ วินนี่มองหน้าเธออย่างแปลกใจ “ ทำไมเลือกเที่ยวบินค่ำ คืนนี้คุณตั้งใจจะไปนอนที่ไหน “ เธอเดินไปที่เก็บกระเป๋าสะพาย หยิบแผ่นกระดาษมาให้เขาอ่าน “ โรงแรมที่ถนนทางหลวงสำหรับสตรีล้วนค่ะ แต่ฉันไม่มีเงินเลย “ เธอดมกลิ่นน้ำนมสด “ รสอะไร ไม่ใช่วนิลา “ เขาส่ายหน้า “ กล้วยหอม ผมซื้อผิด “
ทั้งคู่นั่งคุยกันเื่อาหารที่เขาทำ ทันใดนั้นหลอดไฟทั้งหมดดับวูบลูง “ อีกแล้ว .............” เสียงเขาบ่น “ คุณนั่งรอตรงนี้ ผมจะไปเอาไฟฉายในห้องนอน แสงไฟจากมือถือส่องไปที่ห้องนอน วินนี่โทรฯไปถามพนักงานดูแลตึก “ แทบทุกวันเลย ผมเบื่อมากแล้ว ทำไมไม่เปิด ติดตั้งปั่นไฟแบบออโต้สักที่ “ เขาเดินอารมณ์เสียออกมาพร้อม และคุยโทรศัพท์ต่อเหมือนจะเป็คู่หมั้น โคมไฟใช้ถ่านไฟฉายวางลงบนโต๊ะอหาร แสงสว่างพอประมาณ นิทตี้ลุกเก็บถ้วยชามไปล้างอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อเธอล้างเสร็จ เธอยกแก้วนมสดของเขามาวางบนโต๊ะเล็กในห้องนั่งเล่น วินนี่ยังคุยโทรศัพท์ต่อ และเขายืนพิงขอบประตู เธอลอบแอบมองที่ใบหน้าหล่อเหลา ท่อนแขนทั้งสองข้างกำยำ ร่างสูงสง่า ทรงผมตัดสั้น ท่อนแขนด้านซ้ายมีรอยสักลายสามมิติเส้นเดียว เขาคงจะเป็นักกีฬา หรือเล่นกล้ามพอสมควร ความสูงร้อยแปดสิบเซ็นติเมตร ไม่น่าพลาด หน้าคมเข้ม น่าจะเป็ตำรวจมากกว่านักบิน ในขณะที่เธอลอบแอบมอง ชายหนุ่มแอบมองเธอจากบานกระจกใสในห้องนั่งเล่น หญิงสาวไม่รู้ตัวว่าเขาจ้องมองเธอด้วย แสงสว่างของโคมไฟส่องกระทบใบหน้าของเธอ ดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางน้อย จมูกโด่ง ปากเรียว ลำคอเธอยาวได้สัดส่วนกับความกว้างของไหล่ วินนี่เคล้มไปกับร่างงามตรงหน้า ทำให้เขาหยุดคุยไปชั่วขณะหนึ่ง “ วินนี่ คุณง่วงแล้วใช่ไหม ไม่ตอบฉันเลย แค่นี้นะคะ “ เขาได้สติและพูดต่อ “ เปล่า พอดีไฟดับ ผมนึกถึงคุณอยู่ “ ริยา หัวเราะเสียงใสแล้วกระซิบ “ นึกถึงตอนไหนคะ” เขาหันหน้ากลับเข้าไปในห้อง “ คิดถึงนะ คนสวย ผมง่วงแล้ว “ เขาวางสายแล้วเดินมาดื่มนมสดในแก้วที่วางบนโต๊ะ “ คุณง่วงไหม ผมคิดว่าอีกประมาณชั่วโมงกว่าไฟฟ้าจะมา “ เขาวางแก้วลง เดินมานั่งลงตรงหน้าของเธอ “ คุณสอนวิชาอะไร “
” คณิตศาสตร์ค่ะ ชั้นมัธยมต้น “
3K
![[นิยายแปลเกาหลี] ขอที ผมคนนี้อยากหนีจากบทพระรอง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687765288_24758356.webp)
