สวัสดีครับทุกคนผมชื่อ ซันเป็ชื่อที่คุณปู่ตั้งให้ ผมอาศัยอยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่ของผมเป็พนักงานเงินเดือนทั่วๆไปอยู่ในกรุงเทพชีวิตผมเคยเป็เด็กธรรมดาทั่วไปจนกระทั้งวันหนึ่ง
เมื่อผมมีอายุ12ปี่นั้นเป็่ปิดเทอมพ่อแม่ได้ส่งผมไปอยู่กับปู่ที่บ้านนอก ปู่ของผมอายุประมาณ60ปีส่วนคุณย่าเป็ใครอยู่ที่ไหนเป็ใครอันนี้ผมก็ไม่รู้ บ้านของปู่เป็บ้านเรือนไทยที่สวยมาก ข้างหลังบ้านก็จะเป็สวนและถัดจากสวนไปก็จะเป็ป่านั้นก็เป็ที่ดินของปู่เช่นกัน มันมีต้นไม้ที่ใหญ่มากอยู่ต้นหนึ่งแม้จะมองจากที่ไกลๆก็ยังเห็นพุ่มใบไม้ของมันได้ คุณปู่มักจะห้ามคนเข้าไปในป่าแห่งนั้นโดยเด็ดขาดแม้กระทั่งผมเองก็ด้วย เคยมีคนลักลอบเข้าไปเก็บเห็ด เก็บฟืน ตัดไม้ในป่านั้นปู่ก็จะแจ้งตำรวจจับโดยไม่มีการพูดคุย จนชาวบ้านแถวนั้นไม่ค่อยชอบปู่และและได้ตั้งชื่อให้ป่านั้นว่าป่าต้องห้าม
วันที่21 ธันวาคม 2012 เป็วันที่มีคนทำนายไว้ว่าเป็วันโลกแตก
ในตอนเช้าของวันนั้นเป็เช้าที่สดใสผมได้เดินเข้าไปเล่นเก็บผลไม้กินในสวน พอเล่นไปได้สักสักพัก ผมก็รู้สึกเหนื่อยและผลอยหลับไปใต้ต้นไม้
ขณะที่หลับนั้นผมได้ยินเสียงเหมือนมีบางอย่างเรียกผมไม่แน่ใจว่าเป็จริงหรือฝันแต่เสียงนั้นชัดมา
“เข้ามามาที่นี้ เขามา”
ผมสดุงตื่นขึ้นมามันเป็่เวลาบ่ายๆจากอากาศที่เคยสดใสกลับมีเมฆมืดปกคลุมไปทั่วทองฟ้าราวกับว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมา ลมพัดอย่างรุนแรงเหมือนจะดึงต้นไม้ขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ฝุ่นตลบอบอวนไปหมดจนมองอะไรไม่เห็น
ผมได้เดินหาทางกลับอย่างช้าๆ แต่เนื่องจากลมพัดฝุ่นกระจายไปทั่วจนทำให้มองอะไรแทบไม่เห็นทำให้ผมเดินผิดทาง ทางที่ผมกำลังเดินไปนั้นมันคือทางเข้าไปในป่าต้องห้าม เดินไปได้สักพักผมได้ไปสดุดกับรากต้นไม้จนล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง
อยู่ๆลมที่เคยพัดแรงก็สงบลง ทำให้ทัศนวิสัยกลับมาเป็ปกติผมเงยหน้าขึ้นแต่มันกลับทำให้ผมตกตะลึงเพราะข้างหน้าของผมนั้นมันเป็ต้นไม้ที่ใหญ่มากๆอายุหน้าจะหลายพันปี และในตอนนั้นสายตาของผมได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างในโพรงใต้ต้นไม้ต้นนั้น
ผมเดินเข้าไปอย่างช้าๆ และก้มลงมองเข้าไปในโพรง มันมีเหมือนเป็กล่องไม้เก่าๆใบหนึ่งอยู่ตรงนั้น ผมเอื้อมมือเข้าไปหยิบมันออกมา
กล่องไม้เก่าๆแต่กับดูทนทานขนาดไม่ใหญ่มาก ตัวกล่องมีสีดำและเหมือนมีอักขระภาษาสีทองหมองๆเขียนไว้ทั่วกล่อง มีทั้งเป็ตัวอักษรเป็แบบสัญลักษณ์แปลกๆทำให้ดูมีความขลังความลึกลับอย่างบอกไม่ถูกโดยเฉพาะบนฝากล่อง ที่มีสัญลักษณ์คล้ายดวงตามันให้ความรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
ด้วยความเป็เด็กและอยากรู้อยากเห็นผมได้ใช้มือเปิดกล่องใบนั้น ข้างในมีหนังสือเล่มนึงวางอยู่ ปกหนังสือทำจากหนังสีน้ำตาลแดงเข้มๆมีสัญลักษณ์ที่คล้ายๆกับกล่อง แต่ในดวงตาจะมีอักษรคล้ายกับเลขห้าอยู่ข้างๆหนังสือมีลูกแก้วกลมๆสีขาววางอยู่
ผมหยิบลูกแก้วขึ้นมาดูแต่ก็ต้องร้องออกมาเสียงดังด้วยความใและความหวาดกลัว เพราะที่จริงแล้วมันไม่ใช่ลูกแก้วแต่กับเป็ดวงตา
ด้วยความใผมได้โยนมันทิ้งไปแล้วผมก็มองไปที่มัน ทันใดนั้นดวงตาก็หมุนมองจ้องกลับมาที่ผมและพุงเข้าใสดวงตาของผมด้วยความเร็ว
ผมรู้สึกได้ว่ามันกระแทกเข้าไปในดวงตาของผมผมรู้สึกเ็ปเป็อย่างมาก ความเ็ปและความทรมานนั้นมันทำให้ผมนั้นอยากจะตายในทันทีแล้วผมก็ได้สลบไป
ตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็อยู่ในห้องนอนของผมแล้วแต่การมองเห็นของผมเปลี่ยนไป ผมมองเห็นแสงสีบางอย่างคล้ายๆกับเป็ออร่าสีทอง ปู่ก็นั่งมองผมเงียบๆแต่ผมรู้สึกได้ว่าสายตาของปู่นั้นแปลกไป มันเต็มไปด้วยความกลัวและความสงสารทำให้ผมคิดไปว่าหน้าตาของผมเปลี่ยนไปเป็อักลักษณ์
“ปู่มีอะไรเกิดขึ้นกับหน้าผมครับ เกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของผม”
ผมกล่าวด้วยความหวาดกลัวและวิ่งไปที่กระจกเพื่อดู
“ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวมันก็เป็ปกติพรุ่งนี้พ่อแม่แกจะมารับกลับเตรียมตัวด้วยล่ะ”
“ทำไมให้ผมกลับเร็วจังครับผมพึ่งมาได้อาทิตย์เดียวเอง”
“ที่นี้ไม่สามารถอยู่ได้แล้วพวกเขาจะมา เราไม่อาจอยู่ที่นี้ได้”
ปู่เหมือนจะตอบผมแต่ก็เหมือนคุยกับตัวเองฃ
“ใครจะมาหรอครับ”
“ไม่มีอะไร ต่อจากนี้จำไว้นะหลานปู่อย่าเข้าใกล้กับสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุต่างๆโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ก็ห้ามโดยเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”
“ทำไมหรอครับ”
“อย่าถามว่าทำไม เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจครับ”
ปู่พยักหน้าแล้วเดินออกไป
เช้าวันต่อมา พ่อแม่ผมมารับั้แ่เช้าผมวิ่งไปหาแม่และผมได้ยินพ่อกับปู่คุยกัน
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อบอกผมให้มารับซันกะทันหันแบบนี้"
"ไม่มีอะไรหรอก ฉันมีบางอย่างที่ต้องไปทำฉันอาจไม่ได้อยู่ที่นี้"
"แล้วพ่อจะไปที่ไหน"
"แกไม่ต้องรู้หรอก ดูแลลูกแกให้ดีลีกเลี่ยงที่ที่เกิดอุบัติเหตุให้ไกลที่สุดเข้าใจมั้ย"
"เข้าใจแล้วครับ"
แล้วปู่ก็เดินมาหาผม แล้วตบหัวผมเบาๆ
"ถ้าหลานโตไป แล้วรู้เื่มากกว่านี้ปู่หวังว่าหลานจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน"
ปู่พูดจาแปลกๆเข้าใจยากอยู่ตลอดใน่นี้
"ไปเถอะ"ปู่หันไปพูดกับพ่อผม
เราก็ได้ขึ้นรถกลับกรุงเทพ ก่อนจะลับตาไปผมได้มองไปที่ป่าต้องห้าม มันมีบางอย่างเปลี่ยนไปมันมีเหมือนหมอกปกคลุมทั่วป่าทำให้มองไม่เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นเลย
..........
"ไอ้เซฟ นี้มึงอ่านของกูโดยไม่ได้รับอนุญาต"
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อคม ผมสีดำตัวสูงหุ่นดีเข้ามาแย่งหนังสือจากมือของเพื่อนของเขา
"โห่ ไอ้ซันกูก็แค่อ่านไดอารี่นิดๆหน่อยๆทำมาเป็หวง"
เซฟชายหนุ่มหน้าตาดี คิวดกดำหน้าคม เพื่อนสนิทของซันกล่าวอย่างล้อเล่น
"ก็มันเป็ของส่วนตัวกูไง"ซันพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
"ก็ได้ๆเพื่อน กูผิดก็ได้ ว่าแต่มึงเขียนอะไรแต่งนิยายหรอ พอตเื่อะไรของมึงเนี่ย"
"กูจะเขียนอะไร มันก็เื่ของกูมึงไม่ต้องเสือกหรอก"
"ก็ได้ เพื่อนกูยอมล่ะ งั้นกูไปก่อนเจอกันพรุ่งนี้"
เซฟพูดจบก็เดินออกไป
ซันนั่งมองไดอารี่อยู่ซักพัก แล้วเข้าก็เดินไปหยิบกล่องที่อยู่ช่องลับใต้เตียงออกมาเปิด ข้างในก็คือหนังสือเล่มนั้น
ต้นเหตุที่ทำให้ปู่หายไป และอาจเป็ต้นเหตุที่ทำให้บ้านของเขาเกิดอุบัติเหตุ
1K
