เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างจะระบายความไม่พอใจ
“คุณแบรนดอนผมถามจริงๆเถอะว่าถ้าจะให้คุณเลิกกับลูกชายผมคุณจะ้าเงินสักเท่าไหร่แล้วทำไมคุณถึงพูดอยู่แต่คำว่าหนังสือของเราด้วย “ดูเหมือนเขาจะสนใจกับคำถามประโยคหลังของตัวเองมากกว่าประโยคแรกที่้าจะให้เธอเลิกรากับฮอลลูกชายคนเดียวของเขาเสีย
“ก็เพราะว่าน้องสาวกับฉันช่วยกันเขียนหนังสือทุกเล่มขึ้นน่ะสิคะ“เธออธิบายด้วยน้ำเสียงซื่อๆเช่นเคย “ลีโอนี่กับลอร่าก็เป็‘ ลีโอนอร่า ’ ไงล่ะคะ ”
“ผมว่าคุณอย่าเอาชื่อน้องสาวเข้ามาเกี่ยวกับเื่จะดีกว่านะ”
“ถึงยังไงมันก็ต้องเกี่ยวอยู่ดีนั่นแหละค่ะ “เธอบอกกับเขาอย่างใช้ความคิด “เพราะว่าฉันคือ
ลีโอนี่”
สีหน้าและแววตาของเขาบอกความฉุนโกรธยิ่งขึ้นกว่าเดิม
“นี่คุณตั้งใจจะบอกผมว่า...คุณไม่ใช่...คุณไม่ใช่...“ลีโอนี่อดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่เธอกำลังเห็นอยู่ในขณะนี้น่าจะนับเป็ประวัติศาสตร์ได้เพราะคนอย่างฮ็อค ซินแคลร์นั้นคงจะไม่มีโอกาสตกอยู่ในสภาพพูดอะไรไม่ออกบ่อยครั้งนัก
“ที่ฉันตั้งใจจะบอกกับคุณก็คือว่าที่คุณพูดมาทั้งหมดนั่นมันผิดตัวค่ะ คนที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอยู่กับฮอลคือลอร่า ไม่ใช่ฉันหรอก ตอนแรกฉันคิดว่าคุณรู้แล้วเสียอีก ”
“คุณ...ผม... ”
“ทำไมคุณไม่นั่งลงก่อนล่ะคะ “เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเมื่อเห็นโหนกแก้มของเขาเป็สีแดงเข้มขึ้นด้วยความโกรธแค้น“เดี๋ยวความดันมันจะ... ”
“ความดันของผมเป็ปกติดี “ในที่สุดเขาก็บังคับตัวเองให้ตอบเธอออกมาจนได้
“นอกเสียจากว่าตอนนี้มันจะสูงผิดปกติสักหน่อยเท่านั้น“ลีโอนี่พูดต่ออย่างใจเย็น “ที่จริงคุณน่าจะรู้จักสงบอกสงบ...”
“คุณจะให้ผมสงบอกสงบใจงั้นเรอะผมพยายามจะพูดจาให้เหตุผลกับลูก แล้วก็ยังจะต้องมาเจรจากับนักขุดทองอีกคนหนึ่งอย่างนี้แล้วคุณจะยังให้ผมสงบอีกงั้นเรอะ ”
“ฉันเพียงแต่อยากจะบอกให้คุณทราบเท่านั้นละค่ะว่าลอร่ากับฉันเป็คู่แฝดกัน“เธอก็มลงลูบหลังเ้าป๊อบที่เดินกลับออกมาจากครัวหลังจากกินอาหารกลางวันของมันเสร็จแล้ว
ฮ็อคยืนนิ่งเงียบสัญญาณอันตรายดูจะกรีดก็องอยู่ในบรรยากาศ
“คุณหมายความว่ายังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคุณวิ่งไล่ลูกชายผมอยู่อย่างนั้นใช่ไหม?”
“มันก็ไม่เชิงหรอกนะคะ “ลีโอนี่ยิ้มเยื้อน
“คำว่าไม่เชิงน่ะหมายความว่ายังไง “เขาจับตามองหน้าเธอราวกับว่าเธออาจจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาเขาได้
สีหน้าของฮ็อค ซินแคลร์ยามนี้บอกความเดือดเนื้อร้อนใจอย่างแท้จริง จนลีโอนี่อดเห็นใจเขาไม่ได้
“ก็อย่างที่บอกนั่นแหละค่ะว่าลอร่ากับฉันเป็ลูกแฝดแต่ก็เหมือนกันเพียงแค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้น “เธอรู้สึกอยากปลอบโยนเมื่อได้ยินเสียงเขาครางออกมาเบาๆอย่างปวดร้าวใจ“ฉันมันคนเ้าเล่ห์นี่คะ “เธออดเหน็บแนมไม่ได้
“ผมพูดเพราะโมโหเท่านั้น “สีหน้าของเขาบอกความอึดอัดใจขึ้นมาทันที
“ตอนนี้คุณไม่โมโหแล้วหรือคะ “เธอยิ้มยั่ว
“ถ้าจะเรียกว่าแค้นใจน่าจะถูกต้องกว่าละมังเอาละ ถ้าตอนนี้น้องสาวหรือพี่สาวคุณคนนั้นเขาไม่อยู่บ้านคุณคิดว่าเขาควรจะอยู่ที่ไหนล่ะ ”
“เขาออกไปข้างนอกค่ะ...ก็ไปกับฮอลนั่นแหละ “เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดาที่สุด
“ออกไปกันั้แ่เช้าแล้วละค่ะ ”
“ก็แล้วคุณทำไมไม่บอกั้แ่ตอนที่...พุทโธ่โว้ย...“เขาชูกำปั้นเร่าๆอย่างโกรธจัด “เอาละแล้วผมจะพูดกับน้องสาวคุณอีกครั้ง เอาไว้ให้ความดันโลหิตของผมเป็ปกติเสียก่อน “เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ฉันคิดว่าถ้าได้ดื่มชาดีๆสักถ้วยจะช่วยได้มากนะคะ“ลีโอนี่ผลุดลุกขึ้นยืน “ฉันไปชงชาก่อนเราจาได้ดื่มกันไปคุยกันไปไงคะ ”
“ผมคิดว่าเราพูดกันจบแล้ว... “สีหน้าของเขาบอกความงุนงงอยู่ไม่น้อย
ลีโอนี่เคยเห็นความสับสนในสีหน้าของผู้คนที่เธอเคยพบปะมาก่อนแต่แล้วมันก็จะเลือนหายไปในที่สุดเมื่อเขาได้รู้จักเธอดียิ่งขึ้น แต่สำหรับฮ็อคซินแคลร์แล้ว ดูเหมือนเขาจะตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่านี่คือการพบปะเพียงชั่วครั้งคราวบางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ถ้าเธอเล่าเื่ลอร่าให้เขาฟัง
“ฉันไม่เห็นด้วยหรอกนะคะ “เธอพูดยิ้มๆ“เรายังไม่ได้พูดกันถึงคู่แฝดของฉันเลยฉันก็รู้สึกดีใจอยู่เหมือนกันละค่ะที่เราสองคนได้พบกันเสียก่อน “เธอชวนคุยต่อ
“เพราะอย่างน้อยเมื่อคุณพบลอร่าเข้าจริงๆตอนนั้นคุณก็หายโมโหไปเยอะแล้ว ”
“ก็ไม่แน่นักหรอก “เขากระแทกตัวลงนั่งในอาร์มแชร์ยกมือขึ้นขนี้ตาอยู่
ลีโอนี่เดินเข้าไปครัวเพื่อเตรียมชาดังที่ออกปากไว้ออกจะมั่นใจอยู่ว่าเธอสามารถชี้แจงแสดงเหตุผลให้ฮ็อค ซินแคลร์เข้าใจได้ขอเพียงแต่ให้เขาอารมณ์ดีขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อยเท่านั้น
นักต้มตุ๋นแท้ๆเป็ผู้หญิงเ้าเล่ห์ขนาดสิบสี่กะรัต เลยทีเดียว....เขาครุ่นคิดอยู่ในใจแล้วเขาก็ยังจะพูดจาให้เหตุผลกับคนอย่างนี้อีกละหรือ
เมื่อตอนเช้าเขาออกจากโรงแรมด้วยอารมณ์แช่มชื่นแจ่มใสมีความสุขกับการได้ขับรถออกไปยังเมืองชนบทและมาจนถึงบ้านหลังนี้ซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวภายในตัวเมืองเล็กๆแต่นั่นมันก็เป็ก่อนหน้าที่เขาจะได้พบกับลีโอนี่ แบรนดอน
เธอบอกเขาว่าเธออายุ ๒๕ แล้วแต่หน้าตาท่าทางไม่น่าจะถึง ๒๕ อย่างที่ว่าเลย แล้วเขาล่ะ...ขณะนี้เขาอายุ ๓๙เกือบจะ ๔๐ อยู่แล้วก็ยังไม่ถึงกับจะแก่เสียทีเดียวและเขาจะไม่ยอมทำตัวให้แก่ลงเพราะเื่นี้แน่
และถ้าลอร่า แบรนดอน มีอะไรที่เหมือนกับพี่สาวของหล่อนล่ะก็อการเจรจาในครั้งนี้มันคงจะยากยิ่งเกินกว่าที่เขาคาดคิดทีเดียวลีโอนี่ท่าทางเป็คนใจเย็น และอดทนมาก แม้เขาจะใช้คำพูดเป็เชิงเหยียดหยามเธอก็ตาม
ตอนที่เขาออกเดินทางจากนิวยอร์คเมื่อวานนี้เขาตั้งใจอย่างเต็มที่ว่าจะได้ใช้เวลาอยู่กับฮอล แต่แล้วเขาก็ต้องใเป็ที่สุดเมื่อได้รับทราบจากปากของลูกชายว่าบัดนี้เขาได้พบผู้หญิงที่พอใจอย่างมากและคิดจะแต่งงานด้วยแล้ว
เพียงแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่าเขาถึง๖ ปี และมีอาชีพเป็นักประพันธ์อยู่กับพี่สาวอีกคนหนึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องให้ความสนใจฮอลเป็พิเศษเมื่อรู้ว่าเขาเป็ทายาทของซิน-แคลร์ผู้ร่ำรวยล้นฟ้า
เมื่อเป็เช่นนี้ฮ็อคก็แน่ใจอย่างที่สุดว่าถ้าเขาจ่ายเงินให้หล่อนสักก้อนหนึ่งแล้วเขาจะต้องได้ตัวลูกชายกลับคืนมา
แต่หลังจากที่เขาได้สนทนากับลีโอนี่แบรนดอนเป็เวลาสิบห้านาที เขาก็เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
ยิ่งกว่านั้นภายในบ้านหลังนี้ก็ยังมีแมวเดินพลุกพล่านอยู่ทั่วไปซึ่งเขาไม่รู้ว่ามันมีอยู่ด้วยกันกี่ตัวต่อกี่ตัวปกติแล้วเขาไม่มีความอดทนกับเ้าสัตว์เลี้ยงพวกนี้เลยมันเป็เพื่อนที่ไม่มีประโยชน์ที่สุดของมนุษย์แถมยังเป็สัตว์ที่เรียกร้องเอาแต่ใจตัวมันเองเป็ใหญ่อีกด้วยซึ่งก็เหมือนกับผู้หญิงไม่มีผิดซึ่งถ้าจะพูดกันตามความจริงแล้วเขาก็ไม่มีเวลาจะให้สำหรับเื่ผู้หญิงเท่าไรนักเช่นกัน
เขาหันขวับไปมองเมื่อลีโอนี่แบรนดอน เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมด้วยถาดใส่เครื่องชา คุณพระช่วยดูเธอช่างอ่อนเยาว์เสียเหลือเกินหรือบางทีอาจจะเป็เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองแก่เกินไปก็ได้เขากำลังคิดอยู่ว่าถ้าเปลี่ยนจากชาเป็สก๊อตช์สักแก้วยังจะเข้าท่ากว่า
“ได้แล้วค่ะ “เธอวางถาดลงตรงโต๊ะรับแขกเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
หน้าตาท่าทางของเธอในยามนี้เหมือนสาว๑๕ มากกว่าแต่ฮ็อค ซินแคลร์ ก็สั่งตัวเองให้หยุดคิดเื่นี้ได้แล้วมันไม่ใช่ความคิดที่มีเหตุผลอะไรเลยสำหรับสถานการณ์ในยามนี้
ลีโอนี่ขดตัวนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับเขาเธอรู้สึกชื่นชมเมื่อมองดูมือแข็งแกร่งกับนิ้วเรียวยาวที่กำลังจับถ้วยชากระเบื้องเคลือบอยู่
“ลอร่า... “เขาเอ่ยขึ้นในทันใด
“ไม่ใช่ค่ะ “เธอท้วงยิ้มๆ “ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าฉันชื่อลีโอนี่... ”
“ผมหมายถึงว่าคุณ้าจะเล่าเื่น้องสาวของคุณให้ผมฟังอยู่ไม่ใช่หรือ“เขาพยายามบังคับสติอารมณ์ของตัวเองไว้
“ดื่มชาเสียก่อนเถอะค่ะ “เธอเร่งเร้า
“ทำไมล่ะ “คิ้วเข้มๆเลิกสูงอย่างแปลกใจ“คุณคิดว่าไอชานี่มันจะช่วยให้ผมยินดีฟังเื่เศร้าที่คุณกำลังจะเล่าให้ผมฟังง่ายขึ้นอย่างนั่นหรือ”
“ที่จริงมันก็เป็เพียงแค่น้ำชาถ้วยหนึ่งเท่านั้นนะคะคุณฮ็อคแล้วคุณคิดว่าฉันจะเล่าเื่เศร้าแบบไหนให้คุณฟังล่ะคะ ”
“อ้าวก็อย่างเช่นว่าลอร่ากำลัง้าเงินสักก้อนหนึ่งเพื่อไปรักษาพยาบาลแม่หรือไม่ก็พอที่กำลังเจ็บหนักหรือไม่ก็... ”
“ในโลกนี้มีแค่ฉันกับลอร่าเท่านั้นละค่ะ “เธอตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และสิ่งที่ลอร่า้าก็คือฮอลรู้สึกว่าเขารักฮอลมากทีเดียวนะคะ ”
“เื่นั้นผมก็แน่ใจอยู่แล้วละ “มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็รอยยิ้มหยัน “และถ้าจะพูดให้ตรงจุดก็คือฮอลเองก็จะต้องรู้อยู่ว่าผู้หญิงรักตัว ”
“ฉันคิดว่าคุณยังไม่เข้าใจ... ”
“ไม่ใช่ผมหรอก คุณต่างหากเล่าที่ไม่เข้าใจ “เขากระแทกถ้วยในมือลงบนจานรอง “เวลานี้ลูกชายผมเพิ่งอายุสิบเก้าเท่านั้นเพราะฉะนั้นจะให้ผมนั่งเฉยๆมองดูเขาทำลายชีวิตกับอนาคตของตัวเองเล่นด้วยการแต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าขนาดนั้นน่ะผมทำไม่ได้หรอก”
“ก็นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณเคยทำมาแล้วหรอกหรือคะ “ดูเหมือนเธอจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว “การที่คุณมีลูกชายอายุขนาดนี้ได้ก็แสดงว่าคุณเองก็ต้องแต่งงานตอนอายุสิบเก้าเหมือนกัน ”
“ตอนแต่งงานผมอายุยี่สิบ “สีหน้าของเขาในยามนี้ราวจะกินเืกินเนื้อ“และสถานการณ์มันก็แตกต่างกันมากด้วยภรรยาผมกับผมน่ะโตมาด้วยกัน และเราต่างก็รู้มาตลอดว่าเราจะต้องแต่งงานกัน ”
“โอเค เพราะฉะนั้นเื่ทำนองนี้มันก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับคุณมาก่อนแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะมีรักแรกพบเกิดขึ้นไม่ได้นี่คะ “ลีโอนี่ให้เหตุผล“และนั่นมันก็ไม่ใช่เื่ที่เกิดขึ้นระหว่างลอร่ากับฮอลด้วย“เธอรีบกล่าวแก้ในตอนท้าย ซึ่งทำให้เขาถอนหายใจออกมา
“ผมไม่ปฏิเสธหรอกนะว่า ขณะนี้ฮอลกำลังมีความรู้สึกอย่างนั้นกับน้องสาวของคุณอยู่แต่ความรู้สึกที่ลอร่ามีต่อเขาต่างหากล่ะที่ผมกำลังสงสัย “เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เพราะนามสกุลของคุณคือ ซินแคลร์ และของเราคือแบรนดอน และเพราะว่าคุณเป็คนรวย ส่วนเราไม่ถึงกับจะเรียกได้ว่าร่ำรวยอะไร และเพราะว่า...”
1K
![[ Love bro ] แอบรักพี่ชายข้างบ้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/4f1dba73e962d7a1e416473f626ba08b.webp)
