ห้องนอนเฉินเล่อ…
จ้าวเหว่ยนอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกว่ามีอะไรมาจิ้มที่แขนของตัวเองเธอเลยตื่นขึ้นมาดู
“เธอกำลังทำอะไรของเธอน่ะ” จ้าวเหว่ยมองเด็กชายที่กำลังเอานิ้วจิ้มแขนเธออยู่
“ผมปลุกคุณอยู่”
หยางเทียนซิง ลูกชายตัวน้อยของเฉินเล่อนี่เอง เขาจะมาทำศึกแม่เลี้ยงลูกเลี้ยงกับฉันงั้นเหรอฝันไปเถอะเ้าหนู
“มีอะไรเหรอ?” จ้าวเหว่ยมองตาเขาเพื่อทดสอบอีกรอบ แต่ก็ไม่ได้ผล
“ผมอยากรู้จักคุณ ต่อไปนี้คุณก็จะมาเป็แม่ผมแล้วเราควรดีต่อกันไว้”
“เธอยังไม่ถึงสี่ขวบเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมพูดเก่งขนาดนี้สารภาพมาตามตรงซะว่าใครเป็คนสอนเธอ” จ้าวเหว่ยหัวเราะเ้าหนูนี้ก็ฉลาดดีเหมือนกัน
“ผมคิดเองได้ แล้วเรียกผมว่าซิงซิงก็แล้วกัน ทุกคนที่นี่เรียกผมแบบนี้ "
“ได้ซิ ซิงซิง” จ้าวเหว่ยเอามือบีบแก้มเขาก่อนที่เธอจะไปนั่งที่หน้ากระจก
แม่เขียนให้ตัวละครหน้าตาเป็เหมือนฉันหรือว่าพอฉันทะลุมิติมาหน้าตาก็เลยเปลี่ยนเป็หน้าของฉันเองกันแน่นะ? ฉันออกจะสวยขนาดนี้ต้องมาเป็ตัวประกอบแทนคนอื่นงั้นเหรอ? มันเป็เื่ตลกสิ้นดี จ้าวเหว่ยหวีผมตัวเองอยู่หน้ากระจก หนูน้อยซิงซิงก็มาหยิบหวีที่มือเธอมาช่วยเธอหวีผมด้วยความชำนาญแต่มือน้อยๆ ของเขาก็ทำไม่คล่องอยู่ดี
“เธอหวีผมผู้หญิงเป็ด้วยเหรอ ก่อนหน้านี้หวีผมให้คุณย่าบ่อยใช่ไหม”
“ใช่แล้ว มีแต่คนบอกว่าผมต้องเป็เด็กที่ดีเพราะผมไม่มีแม่ เดี๋ยวพ่อจะไม่รัก” มือน้อยๆ ค่อยๆ สางผมให้เธอ
“พ่อไม่ค่อยเล่นกับผมหรอกเพราะเขาไม่ค่อยอยู่บ้าน เวลาคุยกับผมพ่อจะชอบเหม่อมากกว่า”
“เธออยากให้ฉันเป็เพื่อนเล่นกับนายเหรอ” จ้าวเหว่ยแหย่เขา
“เปล่าครับ ผมอยากมีแม่” เด็กน้อยพูดเสียงเบา
จี๊ดเลย!!! พอได้ยินคำนี้หัวใจจ้าวเหว่ยกระตุกขึ้นมาทันที ะเืใจมากกกก!! ที่ผ่านมาเธอคงเหงามากเลยซินะหนูน้อย
จ้าวเหว่ยเอามือลูบหัวเด็กน้อยอย่างอดไม่ได้
“ถ้าเธอดีกับฉัน ฉันก็จะดีกับเธอแต่ฉันอาจจะเป็แม่ให้เธอไม่ได้หรอกนะ สักวันหนึ่งฉันก็ต้องไปจากที่นี่แต่ไม่ต้องห่วงนะระหว่างที่ฉันอยู่ที่นี่ถ้าเธอเป็เด็กดีฉันจะไม่ทิ้งเธอแน่นอน” จ้าวเหว่ยอุ้มเขามานั่งที่ตัก
“คุณเป็แม่ผมแล้วคุณจะไปที่อื่นได้เหรอ”
“มันเป็เื่ของผู้ใหญ่น่ะ”
ซิงซิงใกับสิ่งที่เขาได้ยิน เขาปีนลงมาจากตักของเธอก่อนที่เขาจะบอกว่าให้เธอนอนต่อแล้วเขาก็วิ่งออกไป
จ้าวเหว่ยมองตามหลังเขาไป เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ พออยู่คนเดียวในห้องจ้าวเหว่ยก็กลับไปนอนต่อ
ห้องนอนอ้ายเหริน…
“พ่อครับ… พ่อ….” ซิงซิงเรียกเฉินเล่อที่หน้าห้องก่อนที่เขาจะไปเปิดประตูให้
“วิ่งมาเหรอ? ดูซิเหนื่อยมากเลยใช่ไหมวันหลังก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรขนาดนี้” เฉินเล่อเห็นลูกชายหอบเพราะความเหนื่อยก็ตำหนิ
“ซิงซิงมีเื่อะไรเหรอ? ถึงวิ่งมาเรียกพ่อถึงห้องอาเลย” เขาทักหลานชาย
“พ่อจะไล่แม่ใหม่ออกจากบ้านเหรอครับ” ซิงซิงที่หายเหนื่อยรีบถามพ่อทันที
เฉินเล่อถอนหายใจ ยายนั่นสร้างเื่อะไรอีกแล้วนะ
“ใครบอกลูกเหรอว่าพ่อจะไล่เธอ”
“แม่ใหม่บอกว่า เธอเป็แม่ให้ผมไม่ได้วันหนึ่งเธอต้องจากไป แต่ตอนที่เธอยังอยู่ที่นี่ถ้าผมเป็เด็กดีเธอจะไม่ทิ้งผม” ซิงซิงพยายามบอกสิ่งที่เขาจำได้ให้พ่อรู้
เฉินเล่อหน้าเครียด อ้ายเหรินก็สีหน้าหนักใจเช่นกัน
“ไม่มีใครไปไหนทั้งนั้นล่ะเธอจะอยู่ที่นี่กับลูกไม่ทิ้งไปไหนหรอก” เขาปลอบลูก
ซิงซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่เขาจะขอตัวไปเล่นกับเสี่ยวเป่าก่อน
อ้ายเหรินมองหน้าพี่ชายหัวเขาเต็มไปด้วยคำถามแต่เห็นสีหน้าพี่ชายไม่ดี เขาเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า เฉินเล่อเดินกลับห้องทันที
ห้องนอนเฉินเล่อ..
เฉินเล่อกลับเข้ามาที่ห้องของตัวเองเขาเดินไปที่เตียงเพื่อจะไปต่อว่าจ้าวเหว่ยที่บอกเื่นี้กับลูกชายเขา ตอนที่เขาอยู่ข้างเตียงก็เห็นจ้าวเหว่ยกำลังนอนหลับอยู่เหมือนเด็ก เขานั่งลงข้างเตียงพิจารณาผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็ภรรยาของเขาอย่างจริงจัง
เขาเอานิ้วเขี่ยผมที่ปิดหน้าเธอออก เด็กคนนี้หน้าตาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยเหรอไม่ใช่เด็กผิวเหลืองผอมโกรกเหมือนตอนอายุสิบสี่อีกแล้ว เธอขาวขึ้น จมูกก็ดูเหมือนจะโด่งขึ้นมาก ปากก็เป็สีแดงระรื่นทำไมภาพจำที่เขามีกับเด็กนี่ไม่ได้มีอะไรดีเลยสักอย่างครั้งสุดท้ายที่เห็นเด็กนี่มาแอบมองก็สี่ปีแล้วซินะ
หน้าตาเปลี่ยนไปนิสัยก็เปลี่ยนไปแต่ก็ดีแล้วล่ะที่เธอไม่ได้ชอบเขาแล้ว เวลาที่เลิกกันเขาจะได้ไม่รู้สึกผิดกับเธอมากเกินไป ใครๆ ก็รู้ทั้งหมู่บ้านรวมถึงเธอด้วยว่าเขาจะไม่แต่งงานแต่พ่อเธอก็ยังเลือกที่จะบังคับกันแบบนี้เธอก็โทษพ่อเธอเอาเองแล้วกันนะ
เขาปล่อยเธอให้นอนต่อก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
ห้องนอนพ่อแม่…
“ แกทำใจได้หรือยังเื่แต่งงาน เื่มาถึงขนาดนี้แล้วแกก็ยอมรับเื่นี้เถอะนะ” พ่อตบบ่าเฉินเล่อ
ออกจากห้องนอนมาเขาก็เข้ามาคุยกับพ่อแม่เกี่ยวกับเื่การตัดสินใจหลังจากนี้
“ให้ผมยอมรับอะไรครับ ในเมื่อพ่อก็รู้ว่าเป็ไปไม่ได้” เขาพูดเสียงเรียบ
“พ่อรู้แต่แกเคยคิดไหมถ้าแกเลิกกับเธอไปหลังจากนี้เธอจะมีชีวิตต่อยังไง เธอจะต้องแบกหน้าว่าเป็ผู้หญิงที่หย่าร้างกับสามีแล้วชีวิตต่อไปของเธอจะเป็ยังไงล่ะ” พ่อเกลี้ยกล่อม
“เมื่อเช้าเธอขอเลิกกับผมครับ” เฉินเล่อพูดตรงประเด็นทันที
“เธอน้อยใจลูกหรือเปล่าเพราะเมื่อวานลูกทำตัวแย่มากเลยนะอาเล่อ ในฐานะที่แม่เป็ผู้หญิงเหมือนกันแม่เข้าใจดีเลย วันแต่งงานไม่มีผู้หญิงคนไหนรับสิ่งที่ลูกทำได้หรอก แล้วพอเข้าหอลูกก็ไปต่อว่าเธออีก” แม่ถามเหตุการณ์หลังส่งตัวมาจากลูกชายคนเล็กเรียบร้อยแล้ว
เฉินเล่อนิ่งเงียบ เขาไม่คิดว่าเธอเสียใจที่โดนขอเลิกแต่เธอ้าเลิกกับเขาจริงๆ มากกว่า
“พ่อรู้ว่าแกยังรักเยว่ซินอยู่แต่เธอจากไปนานแล้ว แกควรทำใจได้แล้วนะ อย่างน้อยๆ แกก็ต้องคิดถึงซิงซิงให้มากกว่านี้แกไม่สงสารลูกชายแกหรือไง”
เฉินเล่อยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่พูดอะไรออกมาเลย
“พ่อกับแม่ไม่ได้อยากบังคับลูกหรอกนะ แต่เื่มันผ่านมาหลายปีแล้วลูกจะไม่ให้โอกาสตัวเองบ้างเลยเหรออาเล่อ จ้าวเหว่ยเท่าที่แม่ดูก็เป็เด็กที่ดีคนหนึ่งนะ”
“แม่ให้ผมเปิดโอกาสให้ตัวเองแต่พ่อกับแม่ก็เลือกหลิวจ้าวเหว่ยลูกสาวหลินเจียงมาเป็ภรรยาของผม ทั้งๆ ที่พ่อรู้ว่าหลินเจียงเป็คนเลวร้ายแค่ไหนพ่อก็เลือกที่จะทำตามสัญญา ผมยังมองไม่ออกเลยถ้าผมเปิดโอกาสให้เธอจริงๆ ผมจะมีชีวิตครอบครัวดีๆ ได้ยังไง” เฉินเล่อระบายอารมณ์ออกมา
พ่อแม่ของเขาได้แต่รู้สึกผิดในใจที่พวกเขาบังคับลูกชายให้แต่งงานครั้งนี้ แต่ตระกูลของเขาถือเื่สัจจะเป็ที่หนึ่งเขาผิดสัญญาไม่ได้จริงๆ
ริมแม่น้ำข้างหมู่บ้าน…
เฉินเล่อมานั่งปรับอารมณ์ตัวเองที่นี่หลังจากออกมาจากการคุยกับพ่อแม่เขาคิดถึงเยว่ซินคนรักของเขาที่จากไป พวกเขาเริ่มคบกันั้แ่มัธยมปลาย พวกเขาสองคนรักกันดีจนสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย ปีนั้นเขาตั้งใจจะไปเป็ทหารเยว่ซินก็เต็มใจสนับสนุนทางที่เขาเลือก
ก่อนไปเข้าหน่วยทหารเพื่อนๆ พากันเลี้ยงส่งเขาที่กระท่อมร้างริมแม่น้ำแห่งนี้ เขาดื่มมากไปหน่อยจนเมาหลับไป ตื่นมาเขาก็รู้ตัวว่าเขารังแกเยว่ซินไปแล้วเพราะความเมา เขาสัญญากับเธอว่าถ้าเขาฝึกทหารจนเสร็จได้เป็ทหารจริงๆ เขาจะมาขอแต่งงานกับเธอแน่นอน นี่คือคำสัญญาของเขาในคืนนั้นก่อนที่วันรุ่งขึ้นเขาจะไปค่ายทหารแต่เช้าเธอก็ไม่มาส่งเขา
หนึ่งปีหลังฝึกเสร็จเขาผ่านการคัดเลือกได้บรรจุเป็ทหารเขากลับมาที่หมู่บ้านนี้เพื่อมาทำตามคำสัญญา ก่อนหน้านี้เขาเขียนจดหมายมาให้เธอ เธอก็ไม่ตอบเขาสักฉบับเธอคงเสียใจมากที่เขาทำกับเธอคืนนั้นหรือว่าเธอคงโกรธเขาอยู่แน่ ๆ แต่เขากลับมาเธอก็ไม่อยู่แล้ว
เธอท้องลูกของเขาหลังเขาไปเป็ทหารแล้วเธอก็เสียชีวิตวันที่คลอดซิงซิงออกมา ที่บ้านเธอไม่มีใครยอมรับเด็กคนนี้เลย ก่อนที่พวกเขาจะย้ายจากหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่เคยนับว่าลูกชายของเขาเป็ลูกหลานในตระกูล
ฟางหรงอุ้มซิงซิงที่อายุไม่กี่เดือนมาให้เขาพร้อมเล่าเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนเขาไม่อยู่ให้เขาฟัง แล้วเขาจะแต่งงานใหม่ได้ยังไง เธอต้องโดนคนประณามมากแค่ไหนกับการที่ท้องไม่มีพ่อ ส่วนเขาเองที่เป็คนผิดกลับไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยสักอย่าง ชีวิตนี้เขาทำผิดกับเธอมากจริงๆ เขาต้องชดใช้มัน
“ฉันว่าแล้วนายต้องอยู่ที่นี่มานั่งคิดถึงเยว่ซินเหรอ? ” ฟางหรงทักทายเฉินเล่อ
“อืม..สบายดีนะ” เฉินเล่อทักตอบโดยไม่มองคนที่เดินเข้ามา
“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นายแต่งงานใหม่แล้วนี่ฉันนึกว่าลืมเพื่อนฉันไปซะแล้ว”
“เธออย่าพูดเรื่อยเปื่อยเลยเธอก็รู้ดีว่าอะไรเป็อะไร” เฉินเล่อไม่พอใจ
“เยว่ซินฝากฉันให้ช่วยดูแลนายแทนเธอ ถ้านายเลือกแต่งงานกับฉันเยว่ซินก็คงจะดีใจ”
“ฟางหรงอย่าตลกให้มากนักเลยเธอแต่งงานแล้วจะมาพูดแบบนี้ให้ตัวเองเสียหายทำไม”
“ถ้าฉันไม่มีสามีแล้วล่ะ เธอจะทำตามคำพูดของเยว่ซินให้ฉันดูแลไหม”
เฉินเล่อไม่ตอบเขานั่งมองแม่น้ำต่อไปโดยไม่สนใจคนข้างๆ ฟางหรงนั่งไม่ห่างจากเขามากนักทั้งคู่นั่งอยู่ตรงนี้โดยไม่พูดอะไรทั้งสิ้น
5K
