ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หลังจากที่ถิงถิงเขียนขั้นตอนการทำผักกาดดองเผ็ดเสร็จเรียบร้อย เธอก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ และสบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของแม่ซุนพอดิบพอดี

        "คุณป้า หนูไม่ได้เขียนหนังสือเป็นเท่านั้นนะคะ แต่หนูยังอ่านหนังสือพิมพ์ได้ด้วยค่ะ พี่สาวหนูเป็นคนสอนให้" ดวงตาของถิงถิงเป็นประกายด้วยความภาคภูมิใจเมื่อพูดถึงคำว่าพี่สาว

        ในอดีต ถิงถิงไม่เคยรู้สึกว่าการมีพี่สาวเป็นเรื่องดี เพราะพี่สาวคนนั้นเอาแต่แย่งความรักจากพ่อแม่ และคอยแต่จะเยาะเย้ยว่าเธอโง่

        แต่พี่สาวคนปัจจุบันไม่เหมือนเดิมแล้ว พี่สอนให้เธอเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง พอได้อะไรดีๆ ก็จะนึกถึงเธอเป็นคนแรก ที่สำคัญที่สุดคือคอยแต่จะชมว่าเธอฉลาด สวยและไม่เคยดูถูกเธอเลย

        ตอนนี้ถิงถิงถึงได้สัมผัสความสุขของการมีพี่สาวอย่างแท้จริง

        ส่วนการกระทำที่น่ารังเกียจของหูหลันเยวี่ยในช่วงที่เพิ่งกลับมาใหม่ๆ ถิงถิงก็เลือกที่จะลืมมันไปเสีย

        เมื่อแม่ซุนรู้ว่าถิงถิงอ่านหนังสือพิมพ์ได้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะชมเชย "ถิงถิง หนูฉลาดจริงๆ อ่านหนังสือพิมพ์ได้เร็วขนาดนี้ ถ้าตอนนั้นพ่อแม่ให้หนูไปโรงเรียน บางทีหนูอาจจะเรียนเก่งกว่าพี่เชี่ยนเชี่ยนของหนูก็ได้"

        ในอดีต แม่ซุนไม่เคยรู้สึกว่าการที่สามีภรรยาหูฉางหมินให้เชี่ยนเชี่ยนเรียนหนังสือ แต่ไม่ให้ถิงถิงเรียนนั้นเป็นเรื่องที่ผิด

        ในชนบท การที่ครอบครัวอย่างสกุลหูให้พี่สาวเรียนหนังสือ แต่ไม่ให้น้องสาวเรียนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก

        แต่หลังจากที่รู้ว่าเชี่ยนเชี่ยนไม่ใช่ลูกสาวของสกุลหู แม่ซุนถึงได้รู้สึกเสียใจแทนถิงถิง

        ถิงถิงหัวเราะอย่างเปิดเผย "คุณป้า ถึงหนูจะไม่ได้ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ตอนนี้ก็มีพี่สาวที่สอนให้หนูอ่านออกเขียนได้ แค่นี้หนูก็พอใจแล้วค่ะ"

        "ถิงถิงเป็นเด็กที่รู้จักคิดจริงๆ" แม่ซุนกล่าวชมเชยพลางตบที่ไหล่ของถิงถิงเบาๆ

        ..........

        ผลสอบกลางภาคออกมาแล้ว

        ในฐานะครูประจำชั้น หูหลันเยวี่ยไม่เพียงแต่เอ่ยชื่นชมนักเรียนที่ทำคะแนนได้ดีเท่านั้น แต่ยังให้รางวัลเป็นสิ่งของด้วย

        รางวัลที่เธอให้กับนักเรียนไม่ใช่เครื่องเขียน หรือใบประกาศนียบัตร แต่เป็นเต้าหู้แผ่นปรุงรสที่ชื่อว่า ‘อี้โข่วเซียง (คำเดียวติดตรึง)’

        เต้าหู้แผ่นปรุงรสที่หูหลันเยวี่ยนำมาเป็นรางวัลนั้น เป็นสินค้าที่ผลิตจากโรงงานของหลินซือหย่วน

        ปัจจุบัน เต้าหู้แผ่นปรุงรสชนิดนี้ได้ปรากฏอยู่บนชั้นวางของร้านสหกรณ์ตามหมู่บ้านและตำบลต่างๆ แล้ว

        ร้านสหกรณ์ในหมู่บ้านนี้ก็เริ่มขายเต้าหู้แผ่นปรุงรสชนิดนี้แล้วเช่นกัน

        หูหลันเยวี่ยรู้ว่าในขณะนี้ทุกคนยังไม่ค่อยยอมรับเต้าหู้แผ่นปรุงรสชนิดนี้เท่าไรนัก เต้าหู้แผ่นปรุงรสจึงวางขายอยู่ในร้านค้าได้สักพักแล้ว แต่มีคนซื้อไปเพียงไม่กี่คน

        หูหลันเยวี่ยก็เลยตั้งใจจะใช้ปากของเด็กๆ เข้ามาช่วยเปิดตลาดเต้าหู้แผ่นปรุงรสในหมู่บ้านนี้

        หูหลันเยวี่ยเป็นคนออกแบบบรรจุภัณฑ์ของสินค้าอาหารทั้งหมดให้โรงงานที่หลินซือหย่วนเปิด ดังนั้นหลินซือหย่วนจึงแบ่งส่วนหุ้นให้เธอด้วย

        ในเมื่อกลายเป็นผู้ถือหุ้นของโรงงาน หูหลันเยวี่ยก็ต้องช่วยโรงงานขยายตลาดเสียหน่อย

        เต้าหู้แผ่นปรุงรสในห่อเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘อี้โข่วเซียง’ นี้ เป็นข้อเสนอแนะของหูหลันเยวี่ยเอง

        กลุ่มเป้าหมายของเต้าหู้แผ่นปรุงรสเหล่านี้ก็คือนักเรียน

        บรรจุภัณฑ์นี้ได้รับการออกแบบมาให้ตรงกับความชอบของเด็กๆ และเต้าหู้แผ่นปรุงรสหนึ่งห่อก็มีราคาเพียงสองเหมา

        เด็กนักเรียนควักเงินหนึ่งเหมาหรือสองเหมามาซื้อขนมกินบ้างเป็นครั้งคราว ถือเป็นเรื่องปกติของครอบครัวส่วนใหญ่ในชนบท

        นักเรียนที่ได้อันดับที่หนึ่ง ได้รับเต้าหู้แผ่นปรุงรสสามห่อ นักเรียนที่ได้อันดับสอง ได้รับสองห่อ ส่วนนักเรียนอันดับที่สามจะได้รับเพียงหนึ่งห่อ

        หลังจากที่แจกเต้าหู้แผ่นปรุงรสหมดแล้ว หูหลันเยวี่ยก็เหลือเต้าหู้แผ่นปรุงรสอีกหนึ่งห่อ

        หูหลันเยวี่ยวางเต้าหู้แผ่นปรุงรสที่เหลือไว้ตรงหน้าหูเจี้ยนหมิง "นักเรียนหูเจี้ยนหมิง คราวนี้เธอสอบผ่านแล้ว นับว่ามีความก้าวหน้ามาก ดังนั้นเต้าหู้แผ่นปรุงรสห่อนี้ครูให้เป็นกำลังใจ หวังว่าในการสอบปลายภาคเธอจะก้าวหน้ามากขึ้นอีก"

        นักเรียนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้รับเต้าหู้แผ่นปรุงรส ต่างก็มองไปที่หูเจี้ยนหมิงโดยไม่ได้นัดหมาย

        ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็สามารถสืบรู้เนื้อหาบางอย่างได้จากสายตาที่พวกเขามองไปยังเด็กชาย

        หูหลันเยวี่ยใช้เวลาครึ่งเทอมในการจัดการหูเจี้ยนหมิงจนราบคาบ

        เมื่อเขาอยู่ต่อหน้าหูหลันเยวี่ยก็เหมือนหนูเจอแมว แม้แต่สะใภ้สามสกุลหูพอเจอหน้าเธอก็อยากจะเดินเลี่ยงเสียด้วยซ้ำ

        แต่หูหลันเยวี่ยคิดว่าแค่นี้มันยังไม่พอ

        เธอจงใจนำเต้าหู้แผ่นปรุงรสห่อสุดท้ายไปมอบให้หูเจี้ยนหมิง เท่ากับเป็นการเน้นย้ำความสัมพันธ์อีกครั้งว่านอกจากความเป็นครูกับศิษย์แล้ว เธอกับหูเจี้ยนหมิงยังมีความสัมพันธ์อื่นแอบแฝงอยู่ด้วย

        เพราะหูเจี้ยนหมิงมีพี่สาวที่เป็นครู ทุกด้านจึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษ นักเรียนที่ไม่ได้เต้าหู้แผ่นปรุงรสย่อมเกิดความรู้สึกไม่พอใจ

        หูเจี้ยนหมิงจึงถูกกีดกันมากยิ่งกว่าเดิม

        หลังจากที่พวกเขากลับถึงบ้าน ก็คงจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้พ่อแม่ฟังอย่างแน่นอน

        ถึงแม้ว่าหูเจี้ยนหมิงจะกลัวหูหลันเยวี่ย แต่เมื่อเห็นเต้าหู้แผ่นปรุงรสห่อนี้อยู่ตรงหน้า เขาก็อดใจไม่ไหว

        เขายังรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ

        พอหมดชั่วโมงเรียน หูเจี้ยนหมิงก็รีบร้อนฉีกห่อเต้าหู้แผ่นปรุงรส แค่นี้กลิ่นหอมก็ลอยโชยออกมาจากรอยฉีกบนห่อแทบจะทันทีแล้ว

        คนที่อยู่ใกล้กับหูเจี้ยนหมิงก็ได้กลิ่นหอมๆ นั้นด้วย พวกเขากลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

        นักเรียนอีกหลายคนที่ได้รับเต้าหู้แผ่นปรุงรสก็ลงมือฉีกห่อแล้วเช่นกัน กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง

        ในช่วงบ่ายวันนั้น เต้าหู้แผ่นปรุงรสที่ถูกทอดทิ้งไว้บนชั้นวางของร้านสหกรณ์ในช่วงหนึ่งก็ถูกซื้อออกไปอย่างต่อเนื่อง

        คนที่มาซื้อเต้าหู้แผ่นปรุงรสเหล่านี้เป็นเด็กทั้งหมด บางคนซื้อหนึ่งห่อ คนที่ใจป้ำกว่านั้นก็ซื้อกลับไปเลยสามสี่ห่อ

        ในบรรดาคนที่มาซื้อเต้าหู้แผ่นปรุงรสเหล่านี้ก็มีหูเจี้ยนหมิงรวมอยู่ด้วย

        เต้าหู้แผ่นปรุงรสนั้นอร่อยมาก กินไปหนึ่งห่อแล้วหูเจี้ยนหมิงก็คิดถึงแต่รสชาติของมันไม่หยุด พอกลับถึงบ้านก็ร้องขอเงินจากสะใภ้สามไปซื้อ

        สะใภ้สามสกุลหูเป็นคนที่ตามใจลูกชาย ลูกชายอยากได้เงินไปซื้อขนมกิน แถมยังขอแค่เหมาสองเหมา เธอก็เลยเอาให้

        ตอนที่หูเจี้ยนหมิงถือเต้าหู้แผ่นปรุงรสกลับบ้าน หลินซือหย่วนก็ไปเห็นเข้าพอดี

        เขารู้ว่าหูหลันเยวี่ยใช้รูปแบบการให้รางวัลแก่นักเรียนเพื่อเปิดตลาดเต้าหู้แผ่นปรุงรสในร้านสหกรณ์

        เขาจึงจงใจทำทีว่าไปซื้อบุหรี่ที่ร้าน แล้วก็ชวนเจ้าของร้านคุยว่าวันนี้ขายเต้าหู้แผ่นปรุงรสไปได้กี่ห่อ

        "ตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงตอนนี้ขายเต้าหู้แผ่นปรุงรสไปได้สิบกว่าห่อแล้ว" เจ้าของร้านสหกรณ์ยิ้มแก้มปริ

        เต้าหู้แผ่นปรุงรสขายในราคาสองเหมา แต่ละห่อทางร้านสหกรณ์ได้กำไรห้าเฟิน ในเวลาอันสั้นก็ขายไปได้สิบกว่าห่อ เท่ากับได้กำไรห้าหกเหมาแล้ว เจ้าของร้านจะไม่ดีใจได้อย่างไร?

        หลินซือหย่วนคุยกับเจ้าของร้านไปเรื่อยเปื่อยอีกสองสามคำ จากนั้นก็ซื้อบุหรี่หนึ่งห่อและกลับบ้านไป

        พอหลินซือหย่วนกลับถึงบ้าน ก็เห็นผักกาดดองเผ็ดชามโตวางอยู่บนโต๊ะแปดเซียนในห้องโถง

        "ผักกาดดองเผ็ดนี้หลันเยวี่ยเอามาให้เหรอครับ?" หลินซือหย่วนถามย่าหลินที่กำลังจัดสำรับอาหารพลางคีบผักกาดดองเผ็ดมาชิม

        หลังจากที่จัดเตรียมอาหารเสร็จ ย่าหลินถึงตอบ "ป้าของหลานเอามาให้ ผักกาดดองเผ็ดนี้กินอร่อยจริงๆ ย่าคิดว่าจะดองบ้างในวันพรุ่งนี้"

        หลินซือหย่วนอืมคำหนึ่ง แล้วหยิบหมั่นโถวแป้งขาวมากิน

        สองย่าหลานกินข้าวกันไปเงียบๆ สักพัก ย่าหลินถึงได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง "หย่วนจื่อ ช่วงนี้ย่ากับป้าหงเหมยของหลานได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาเกี่ยวกับพวกหลานสองคนแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นฝีมือของป้าใหญ่หรือไม่ก็ยัยหนูเกาลี่"

        "พวกเขาจะนินทาผมยังไงก็ช่าง แต่หลันเยวี่ยเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ป้าใหญ่ทำเกินไปจริงๆ" หลินซือหย่วนพูดด้วยความขุ่นเคือง

        ย่าหลิน "ใครว่าไม่ล่ะ! ป้าหงเหมยของเธอโมโหเรื่องนี้จนแทบจะไม่มีน้ำนมให้ยายากินแล้ว"

        พอหลินซือหย่วนได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา "แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ?"

        ย่าหลิน "ถ้าพวกหลานตกลงปลงใจกัน เรื่องไร้สาระพวกนี้ก็จะหมดไปเอง"

        "แน่นอนว่าผมอยากจะยืนยันความสัมพันธ์นี้กับหลันเยวี่ยเร็วๆ แต่ผมกลัวว่าเธอจะไม่เต็มใจ" หลินซือหย่วนค่อยๆ ก้มหน้าลง

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่มีต่อหูหลันเยวี่ยของตัวเอง เขาก็ยิ่งก้มหน้าลงเพราะความประหม่า

        หลินซือหย่วนคิดว่าเขาดีกว่าคนรุ่นเดียวกันในหมู่บ้านหลายคน แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังไม่คู่ควรกับหูหลันเยวี่ยอยู่ดี

        ในสายตาของหลินซือหย่วน หญิงสาวที่เขาชอบนั้นสวยยิ่งกว่าดอกไม้ งดงามยิ่งกว่าดวงดาวและเลิศเลอยิ่งกว่าดวงจันทร์บนฟ้าเสียอีก