เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 189 : ลั่วฉวนประทับใจ

เมื่อลั่วฉวนพบเห็นบรรดาผู้มาเยือน ภายในอดไม่ได้ที่จะต้องชะงักไป

คนเหล่านี้ไม่ใช่ลูกค้าร้านต้นตำรับหรอกหรือ?

ไฉนแห่กันมาได้?

“ฮ่าฮ่า คิดไว้อยู่แล้ว! เรื่องแค่นี้สำหรับเถ้าแก่ก็แค่เล็กน้อย!” ปู้หลี่เกอหัวเราะดัง

“ด้วยกำลังของเถ้าแก่ยังมีอะไรให้สงสัย?” เจียงเฉิงจวินเผยยิ้มเหยียดหยามปู้หลี่เกอ

“แต่จบเร็วเกินไปแล้ว กะว่าจะมาช่วยเถ้าแก่อยู่แล้วเชียว!” โจวหู่เกาศีรษะ

“ว่าอะไร กำลังเจ้าแค่ขอบเขตจิตวิญญาณอย่าได้คุยโว!” เว่ยฉิงจู่เผยยิ้มเยาะ

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” มู่หรงไห่เถิงรับชมร้านต้นตำรับยังอยู่ดีปลอดภัยค่อยถอนหายใจโล่งอกได้

แม้บางคนไม่รู้จักกัน ทว่าขณะนี้ต่างพูดคุยกันเองประหนึ่งคนรู้จักแล้ว

เพราะพวกเขาต่างมาที่นี่ก็เพราะร้านต้นตำรับ

รับชมกลุ่มคน ด้วยเหตุใดไม่ทราบ ใจของลั่วฉวนพลันเกิดความประทับใจขึ้น

แม้ทราบดีว่าด้วยกำลังของตนเองไม่อาจช่วยเหลืออะไรในศึกใหญ่ได้

กระนั้นพวกเขาเหล่านี้ต่างก็มาอย่างไม่ลังเล!

ในสมรภูมิผู้ฝึกตน อย่างไรก็ยังคงมีมิตรแท้...

“ไฉนคนมากมายเพียงนี้? ข้ามาสายไปหรือ?”

เสียงหัวเราะทางด้านหลังดังขึ้น

เป็นจี้อู๋ฮุยและเหล่าไป่มาเยือน

กับคนทั้งสอง ผู้คนที่นี่แทบรู้จักทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

จักรพรรดิเทียนชิงจี้อู๋ฮุย และเหล่าไป่ผู้อยู่เคียงข้างเสมอ

“องค์เหนือหัว”

“คำนับองค์เหนือหัว...”

ทุกคนต่างทักทาย

“เถ้าแก่” จี้อู๋ฮุยหันมองทางลั่วฉวน

ลั่วฉวนจึงโบกมือก่อนจะหันกลับเดินเข้าร้าน

จี้อู๋ฮุยค่อยถอนหายใจโล่งอกได้

เหมือนว่าเถ้าแก่ไม่คิดกล่าวโทษอันใด

“ทราบหรือไม่? ร้านของเถ้าแก่มีของใหม่เพิ่มเข้ามาแล้ว!” กู่หยุนซีพูดกล่าวกับปู้ฉืออี

“ของใหม่หรือ? แค่วันเดียวเถ้าแก่มีของใหม่เข้าร้านอีกแล้ว?” ปู้ฉืออีรับคำอย่างประหลาดใจ

ผู้คนที่เหลือขณะนี้ได้ยินบทสนทนาสองสาวจึงต้องมองมาด้วยความใคร่รู้

ของที่มีขายในร้านต้นตำรับไม่เคยมีอะไรที่ธรรมดา

อย่างนั้นของใหม่จะเป็นอะไร?

“ของใหม่คืออะไรกัน?” ปู้หลี่เกอเอ่ยถาม

“เป็นโหมดทั่วไปของหอคอยแห่งการทดสอบ” เซียวเฉิงตอบคำ

โหมดทั่วไป?

ทุกคนต่างเผยสีหน้างงงัน

เพียงแต่นาม ก็ไม่ทราบแล้วว่ามันเกี่ยวข้องอะไรกับการฝึกฝน!

แต่ก็ไม่เป็นไร...

เพราะก็ไม่ใช่ว่าชื่อสินค้าของร้านจะเกี่ยวข้องกับการฝึกฝนอยู่แล้ว...

กู่หยุนซีและคณะจึงเริ่มอธิบายเรื่องราว

เว่ยฉิงจู่กำลังครุ่นคิด “โลกเสมือนจริงที่ผู้เล่นทุกคนเริ่มต้นจุดเดียวกันงั้นหรือ? ฟังดูน่าสนใจนัก”

สำหรับทหารรับจ้าง นางทราบดีเรื่องการอยู่รอดยิ่งกว่าศิษย์สถาบันเหล่านี้

เว่ยฉิงจู่เล็งเห็นว่าโหมดทั่วไปนี้สมควรนำประโยชน์มาได้มากกว่านำไปใช้พักผ่อนหย่อนใจ!

ด้วยการที่เริ่มต้นจากจุดเดียวกัน นั่นหมายความถึงเป็นคนปกติทั่วไปไร้พื้นฐานการฝึกฝน

ดังนั้นคิดมีเปรียบใดจึงไม่อาจทำได้

“ว่าไปแล้วยังมีเรื่องภายในร้านตกแต่งใหม่ ขณะนี้มีที่ให้เล่นถึงยี่สิบที่นั่งแล้ว!” เจียงเหวิ่นฉางกล่าวออกมา

“ยี่สิบ? วิเศษแล้ว! เมื่อใดมีคนมาเยือนร้านมากจะได้ไม่ต้องรอ!” โจวหู่หัวเราะออกด้วยความยินดี

ปกติมีสิบที่นั่ง เพียงศิษย์ของสถาบันวิญญาณเมฆาก็ต้องแบ่งเวลากันเล่นแล้ว

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ที่นั่งเพิ่มเป็นยี่สิบ นี่จึงเป็นสองเท่า!

เพียงแค่เพิ่มจำนวนที่นั่งเล่นในร้านเถ้าแก่ก็ทำลูกค้ายินดีได้แล้ว!

เซี่ยหยวนและหยิงอู๋จี้ขอตัวกลับก่อน

กลุ่มคนที่เพิ่งมาเยือนต่างเข้าไปในร้าน

คนกว่าสิบเข้ามาในร้านพร้อมกัน กระนั้นร้านกลับไม่แออัดแต่อย่างใด

ค่ายอาคมมิติของระบบคล้ายจะทรงอำนาจชวนสะพรึงเกินไปแล้ว!

“พี่ซือหยาน ขอทุกอย่างในร้าน!” เว่ยฉิงจู่ตะโกนบอก

“ไวน์หยกขณะนี้หมด” เหยาซือหยานยิ้มตอบรับ

เว่ยฉิงจู่จึงต้องกระแอมไอพร้อมแก้มแดงก่ำ “หมายถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โคล่า แท่งเครื่องเทศ ไวน์หยกอะไรนั่นข้าจ่ายไม่ไหวหรอก!”

ได้ยินถ้อยคำนี้ทุกคนในร้านจึงระเบิดเสียงหัวเราะกันออกมา

ตอนที่ 190 : หมาป่าในป่า

ไม่ช้ากลุ่มคนที่ได้ทราบเรื่อง ขณะนี้จึงมาเยือนหอคอยแห่งการทดสอบโหมดทั่วไป

“สภาพแวดล้อมดีเยี่ยม มากพอจะให้เรียกว่าโลกที่ดี” เหล่าไป่รับรู้ถึงพลังแห่งฟ้าดินจนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

แม้ขณะนี้ทุกคนอยู่ในร่างคนธรรมดา ทว่าก็ไม่ใช่ไร้ความรู้พื้นฐาน

อย่างน้อยพวกเขาก็ยังรับรู้ได้ ถึงออร่าเปี่ยมแน่นที่ปรากฏในโลกใบนี้

ทุกคนที่มาเล่นโหมดนี้เป็นครั้งแรกต่างเผลอคิดอยากเปิดหน้าต่างข้อมูลกันออกมา

แน่นอนว่าที่นี่ไม่มีร้านค้าให้เปิดใช้งานแต่อย่างใด

ที่มีก็เพียงแต่มิติเก็บของและหน้าต่างข้อมูลตัวละคร

“เอาชีวิตรอดในโลกใบนี้ด้วยฐานะคนธรรมดา โหดไม่ใช่น้อย!” โจวหู่ถอนหายใจพลางเงยหน้ามองขึ้นฟ้า

“ไม่ทราบเลยว่าที่นี่จะมีสัตว์อสูรใดคงอยู่บ้าง” เว่ยฉิงจู่กล่าวกระซิบกับตนเองพลางสำรวจมองรอบป่า

ด้วยเป็นทหารรับจ้าง สัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายของเว่ยฉิงจู่จึงดียิ่งกว่าผู้ฝึกตนธรรมดา

“พี่ฉิงจู่ ท่านล้อเล่นหรือ?” ปู้ฉืออีเผยยิ้มเดินเข้ามาสอบถาม “ที่นี่คือโลกเสมือนจริง อันตรายก็ไม่เป็นไรกระมัง?”

ก่อนกลุ่มคนจะพูดคุยกันอย่างออกรส เสียงหอนร้องของหมาป่าก็ดังขึ้น

ปู้ฉืออีต้องเผยสีหน้าแปรเปลี่ยน

มุมปากของนางกระตุก “คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง...”

“ทุกคนเตรียมรับศึก!” เหล่าไป่เผยคำอย่างเคร่งเครียด

กลุ่มคนพยักหน้ารับเตรียมพร้อม

หอคอยแห่งการทดสอบโหมดท้าทาย ทุกคนต่างเคยลองเล่นระดับง่ายของชั้นแรกโดยไร้ซึ่งพื้นฐานการฝึกฝนกันมาแล้ว

แน่นอนว่าก็ไม่ใช่ทุกคนจะทำสำเร็จ ส่วนใหญ่ล้มเหลวด้วยซ้ำ

ต่อให้คู่ต่อสู้เป็นหมาป่าสีเทาธรรมดาห้าตัว ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชนะด้วยร่างกายมนุษย์ธรรมดา

อีกทั้งตอนนี้แต่ละคนต่างไม่มีพื้นฐานการฝึกฝน ที่มีก็เพียงแต่ประสบการณ์การต่อสู้และมือเปล่า!

แน่นอนว่าหากเป็นสัตว์ทั่วไปก็คงพอไหว

แต่หากเป็นสัตว์อสูร ทุกคนที่นี่ก็แทบจะไร้โอกาสให้ปะทะแล้ว!

ต้องกล่าวเลยว่าโหมดทั่วไปนี้เริ่มต้นได้ยากอย่างมหาศาล...

ทุกคนต่างกลั้นลมหายใจพร้อมจับจ้องพุ่มไม้โดยรอบ

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ...

เสียงใบไม้ขยับดังขึ้น

อากาศขณะนี้ยังมีกลิ่นสาบเหม็นมาเมื่อใดไม่ทราบ

“มาแล้ว!”

โจวหู่กล่าวกระซิบ

ภายในความมืดของพุ่มไม้ นัยน์ตาสีน้ำเงินปรากฏพร้อมร่างหมาป่าสีเทาขนาดใหญ่

หากพิจารณาให้ดี จะพบว่ามีราวสามสิบถึงสี่สิบตัว!

หมาป่าสีเทาจับจ้องกลุ่มคน ดวงตาเอกลักษณ์สัตว์ป่าของพวกมันเผยเด่นชัด ฟันขาวนั้นมีคราบเลือดแห้งกรัง

“หมาป่า!”

กลุ่มคนกระซิบต่อกัน

ใบหน้าของทหารรับจ้างเช่นเว่ยฉิงจู่และโจวหู่ต่างเคร่งเครียด

แม้ไม่ใช่สัตว์อสูร แต่ให้สู้กับหมาป่าเป็นฝูงก็ออกจะเกินไป

โดยเฉพาะกับตอนนี้ที่ไร้ซึ่งทั้งอาวุธและพื้นฐานการฝึกฝน

ต่อหน้าหมาป่าทั้งฝูง ผลลัพธ์เป็นอย่างไรไม่รู้แต่ก็ต้องสู้!

“เป็นหมาป่าสีเทา! ฮ่าฮ่า ที่หอคอยแห่งการทดสอบฆ่าไปไม่รู้กี่ตัวแล้ว!”

ปู้หลี่เกอหัวเราะ

เสียงนี้ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด

กลุ่มคนพอได้ยิน ความตึงเครียดภายในใจกลับเลือนหาย

ถูกต้องแล้ว!

เพียงแค่หมาป่าสีเทา ทั้งยังเป็นโลกเสมือนจริง อย่างนั้นแล้วมีอะไรให้กลัว?

“ทุกคนช่วยกันจัดการคนละสองตัวเป็นไร?” จี้อู๋ฮุยหันมองรอบอย่างไร้ซึ่งสีหน้าหวั่นเกรงใด

“ตามประสงค์องค์เหนือหัว!”

กลุ่มคนตอบสนอง

ถัดจากนั้น คนนับสิบจึงกระจายตัวพุ่งเข้าหาฝูงหมาป่าอย่างพร้อมเพรียง!

ในฝูงหมาป่า หมาป่าสีเทาร่างใหญ่ที่สุดขณะนี้เงยหัวมันขึ้นหอนร้องขึ้นฟ้า!

อู๋ว์!

เสียงหอนร้องของหมาป่าดังแผ่กระจายออกไปไกล