เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        ครั้นลองกะดูว่าน่าจะใกล้ถึงเวลาแล้วเจิ้งหยวนจึงออกจากมิติแล้วเดินจ้ำไปยังบ้านอาสะใภ้สามทันที

        และบังเอิญ เธอมาทันตอนที่บ้านอาสะใภ้สามกำลังกินข้าวอย่างพอดิบพอดี

        ใบหน้าอาสะใภ้สามดูแทบไม่ได้ ส่วนอาสามยังดีหน่อย อย่างไรเสียเจิ้งหยวนก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเขา แล้วเขายังเคยเรียนมหาวิทยาลัยมาก่อนเน้นหลักไม่คิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิง คราวก่อนเจิ้งหยวนหักหน้าเขาเขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจแต่อย่างใด ทั้งยังตะโกนเรียกหลานสาวทันทีที่เห็น“ยังไม่กินข้าวใช่ไหม มากินข้าวด้วยกันสิ!”

        แม้ว่าในหน่วยงานที่อาสามกับอาสะใภ้สามประจำอยู่จะมีโรงอาหารแต่บ้านพวกเขาอยู่ใกล้ แถมที่บ้านยังมีคนเฒ่าคนแก่อยู่ ลูกๆก็ปิดภาคเรียนฤดูร้อนด้วย บ้านอาสามจึงไม่ไปโรงอาหาร แต่กลับมาทำอาหารกินที่บ้านเอง

        อาหารเที่ยงวันนี้ค่อนข้างดีปลาหนีชิวที่เจิ้งหยวนเอามาเมื่อเช้าถูกนำมาตุ๋นกินกัน ดูแล้วน่าจะตุ๋นแค่หนึ่งจินเพราะปลาในจานมีไม่เยอะนัก

        ทั้งที่เจิ้งหยวนเป็นคนนำปลาหนีชิวมาแท้ๆอาสะใภ้สามกลับยังค่อนขอดเธอ “โอ๊ะ หยวนหยวน พอเป็นเวลากินข้าวก็เลยรีบมางั้นเหรอ?”

        เจิ้งหยวนยกเก้าอี้ตัวเล็กๆ มานั่งลง แล้วหยิบตะเกียบด้วยรอยยิ้ม“ฉันบอกไว้เมื่อเช้าแล้วว่าเที่ยงจะมาอีกรอบน่ะค่ะ”ความจริงเธอกินจนอิ่มตั้งแต่อยู่จากในมิติแล้วแต่เธอจงใจหยิบตะเกียบเพื่อจะได้เห็นสีหน้าโมโหของอาสะใภ้สามเท่านั้น ไหนๆเธอก็ได้ผ้าสำหรับทำผ้าห่มแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องปะทะคารมกับบ้านอาสามอีก

        หนำซ้ำเธอยังจงใจเลือกคีบเฉพาะเนื้อมากิน พลางเอ่ยเรียบเรื่อย“อาสะใภ้สาม คราวนี้ฉันมาขอความช่วยเหลือจากอาน่ะค่ะ”

        “ช่วยอะไร?” อาสะใภ้สามหรี่นัยน์ตาลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน “คนงานตัวเล็กๆ อย่างฉันจะช่วยอะไรเธอได้?” พูดพลางคีบปลาหนีชิวทั้งตัวใส่ชามเจิ้งเทียนเจี๋ยแล้วคีบอีกตัวใส่ชามเจิ้งไฮ่ผิง และไม่สนใจอีกว่าเจิ้งหยวนจะกินเท่าไร เพราะอย่างไรเสีย ลูกๆ เธอก็ได้กินเนื้อปลาแล้ว

        เจิ้งหยวนรู้สึกตลกกับท่าทางหวงอาหารของอาสะใภ้สามมากความจริงปลาหนีชิวที่แม่เฒ่าตุ๋นรสชาติไม่อร่อยนักเจิ้งหยวนตั้งใจจะยั่วโทสะอาสะใภ้สามสักยก เลยวางตะเกียบลง แล้วเอ่ยว่า“อาสะใภ้สาม ฉันใกล้จะแต่งงานแล้วใช่ไหมล่ะแม่เลยให้ฉันมาถามน่ะค่ะว่าอาสามารถหาผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปองสำหรับทำผ้าห่มได้หรือเปล่า”

        อาสามเจิ้งได้ฟังเรื่องนี้พลันกระตือรืนร้นอย่างชัดเจนเขาจึงช่วยเจิ้งหยวนพูด “กุ้ยจือ โรงงานพวกเธอมีผ้าพิมพ์พลาดเยอะไม่ใช่เหรอ? ครอบครัวพวกเราใช้กันเองมันก็ดูไม่น่าเกลียด พอดีเลยให้หยวนหยวนไปเลือกสักสองผืนสิ”

        อาสะใภ้สามเจิ้งถลึงตาใส่สามีฉับพลัน เธอนึกแอบโมโหในใจ ให้ตายสิเขาไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ! ในโรงงานมีผ้าพิมพ์พลาดที่ซื้อได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้คูปองอยู่จริงๆ แต่ทำไมเธอต้องช่วยเจิ้งหยวนง่ายๆ ด้วยเล่า? ครั้นสองจิตสองใจสักพัก เธอจึงจงใจแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “หยวนหยวนเอ๋ย โรงงานมีผ้าพิมพ์พลาดอยู่นะ แต่ไม่ใช่จะเอาก็เอาได้เลย ต้องมีเส้นสายถึงจะซื้อได้ ถึงฉันจะทำงานที่โรงงานผ้าฝ้ายรัฐ แต่ฉันเป็นแค่คนงานธรรมดา ผ้าชิ้นใหญ่จำพวกเอาทำผืนผ้าห่มชั้นนอกและชั้นในน่ะ หาคนช่วยหยิบมาง่ายๆ ไม่ได้หรอก”

        “อาสะใภ้สามหมายความว่าต้องมอบของกำนัลเหรอคะ?”

        อาสะใภ้สามยกยิ้มบางและรีบพูดอธิบายเหมือนกลัวเจิ้งหยวน รวมทั้งสามีเข้าใจผิดว่าเธอไม่อยากช่วยถึงพูดแบบนั้น“ยังไงทุกคนก็รู้กันว่าโรงงานผ้าฝ้ายเรามีสวัสดิการตรงนี้อยู่พนักงานตั้งเยอะแยะที่จ้องจะแย่งผ้าพวกนั้นกันแล้วผ้าพวกนั้นจะมีสักเท่าไรกันเชียว หัวหน้าโรงงานเลยกลัวพนักงานจงใจพิมพ์ผ้าผิดพลาดเพื่อเก็บไว้ใช้เอง จึงควบคุมเข้มงวดมากเชียวละ ผ้าบางผืนถึงจะพิมพ์ผิดไปแล้วแต่ถ้ามันไม่ได้เสียหายร้ายแรงขนาดคอขาดบาดตายก็จะขายให้สหกรณ์หมดนั่นละ”ว่าแล้วก็หันมาเอ่ยกับอาสามผู้เป็นสามี “ดังนั้น คิดจะเอามาก็เอามาไม่ได้ง่ายๆหรอก ต้องใช้เส้นด้วย”

        ข้ออ้างฟังดูสมบูรณ์แบบมาก อันที่จริงสิ่งที่อาสะใภ้สามกล่าวมานั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดแต่เจิ้งหยวนดันรู้ทันว่าอาสะใภ้สามเจิ้งกับหัวหน้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันถ้าต้องการผ้าจริงๆ ขอแค่จ่ายเงินคนในโรงงานผ้าฝ้ายก็จะหลับหูหลับตาข้างหนึ่งแสร้งทำเป็นไม่รู้ ในเมื่อขายให้สหกรณ์หรือขายให้พนักงานก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ

        สรุปแล้ว อาสะใภ้สามไม่อยากช่วยหรืออยากให้เจิ้งหยวนควักเนื้อถึงจะช่วยเธอกันแน่

        แต่ทว่าเจิ้งหยวนดูออก เธอแย้มยิ้มร่าพลางกล่าว “งั้นอาสะใภ้สามคะอาว่าให้อะไรถึงเหมาะสมล่ะคะ?”

        อาสะใภ้สามเจิ้งตอบทันควัน “บุหรี่ เหล้า น้ำตาล ชาได้หมดเลย”ก่อนจะเว้นช่วงอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงว่าต่อ“หากที่บ้านไม่ได้มีเด็กเพิ่มขึ้นจนลำบากจริงๆ อาคงช่วยมอบของขวัญแทนเธอแล้ว…”

        ช่างกล้าเสียจริง ถึงกับเอ่ยปากขอบุหรี่ และเหล้าไม่พอยังขอน้ำตาลกับชาอีก ถ้าพูดเสียขนาดนี้ ไม่พูดว่าจะเอาเนื้อไก่ เนื้อเป็ดเนื้อปลามาตรงๆ เลยเล่า? ทั้งหมดที่อาสะใภ้สามร่ายยาวมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นของที่ต้องใช้คูปองซื้อทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้น ยุคนี้เป็นยุคที่ชาวนาขาดแคลนคูปองพวกนี้ที่สุด แล้วดูสิ อาสะใภ้สามของเธอยังขอได้ไม่อายปาก! แม้จะคิดเช่นนั้น แต่เจิ้งหยวนกลับหัวเราะเสียงดังแล้วเอ่ย “จะรบกวนอาสะใภ้สามได้ยังไงกัน ฉันกลับไปถามคุณพ่อคุณแม่ดีกว่าค่ะ”

        ปล่อยให้เธอคลุมเครือไปแบบนี้แหละ ทิ้งไว้สักหลายๆ วันพอเธอมากลับมาถามค่อยบอกว่าซื้อได้แล้ว เอาให้โมโหตายไปเลย! ดวงตาเจิ้งหยวนกลิ้งกลอกไปมา แอบหมายมั่นปั้นมือเงียบๆ

        “พี่หยวนหยวนพี่แต่งงานปลายปีนี้เหรอ?” เป็นเจิ้งไฮ่ผิงที่โพล่งถามขึ้นมา

        เจิ้งหยวนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ “ใช่”

        “งั้นคู่ของพี่เป็นคนในกองเดียวกันไหม?” เจิ้งไฮ่ผิงถึงวัยมีความรักแล้ว เมื่อก่อนอาสะใภ้สามคุยกับใครก็ไม่ยอมให้เธอฟัง ทว่ายิ่งผู้ใหญ่ปิดบัง เด็กก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น เธอจึงใคร่รู้เรื่องทำนองนี้มาก เด็กผู้หญิงที่พอโตหน่อยในชั้นเรียนก็เริ่มแอบคบหาดูใจกันแล้ว

        พอเห็นเจิ้งหยวนตอบว่าใช่อีกรอบ เธอก็อดถามไม่ไหว “พี่หยวนหยวนพี่สวยเสียขนาดนี้ ทำไมถึงหาคนรักจากชนบทล่ะ?” น้ำเสียงแฝงแววดูถูกคนจากชนบทไม่น้อยเลยทีเดียว

        “คนทำนาหาเลี้ยงชีพจะมีดวงเจอคู่ครองในเมืองได้ยังไง?” อาสะใภ้สามตำหนิทันทีแล้วจ้องเจิ้งไฮ่ผิงเขม็ง “กินข้าวไปซะ ถามอะไรไร้สาระอยู่ได้!” หวังกุ้ยจือยังแค้นที่เจิ้งหยวนเคยปฏิเสธคนที่เธอแนะนำให้อยู่

        เจิ้งหยวนพลันกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วพูดกับเจิ้งไฮ่ผิง“คนรักฉันเป็นทหารที่สู้รบอยู่แนวหน้าของการปฏิวัติ ไม่ด้อยไปกว่าคนในเมืองเลย”

        “พี่เขยเป็นทหารปฏิวัติเหรอครับ?” เจิ้งเทียนเจี๋ยเป็นเด็กผู้ชายขี้อาย หน้าตาจิ้มลิ้มยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงอย่างเจิ้งไฮ่ผิงเสียอีก ปกติเขาไม่ค่อยพูดนัก แต่เวลานี้ดวงตาของเด็กชายกลับเปล่งประกาย แถมยังเป็นฝ่ายคุยกับเจิ้งหยวนก่อน ดูท่าจะชื่นชมทหารอย่างยิ่ง

        ความประทับใจที่เจิ้งหยวนมีต่อเจิ้งเทียนเจี๋ยดีขึ้นทันตา “ใช่เขาเป็นทหารเกือบสิบปีแล้วละ”

        “ว้าว!”

        เจิ้งหยวนรู้จักเฝิงเจี้ยนเหวินแค่เพียงเท่านี้พอเจิ้งเทียนเจี๋ยเริ่มถามเธอมากขึ้น เจิ้งหยวนจึงพูดสาระอะไรไม่ได้อีกแต่เธอสัญญาว่าหากแต่งงานแล้วจะมารับเด็กชายไปเล่นที่บ้านให้เฝิงเจี้ยนเหวินเล่าเรื่องในกองทัพให้เขาฟัง เจิ้งเทียนเจี๋ยดีใจมากสายตาที่มองเจี้งหยวนดูสนิทสนมกว่าเดิมไม่น้อยเจิ้งหยวนถึงค้นพบว่าลูกพี่ลูกน้องชายคนนี้เป็นเด็กจิตใจบริสุทธิ์ค่อนข้างน่ารักคนหนึ่ง

        ชาติก่อนเจิ้งหยวนคิดมาตลอดว่าเจิ้งเทียนเจี๋ยไม่คุยกับเธอเพราะดูถูกคนในชนบทแต่เมื่อกลับมาเกิดใหม่และได้เจอญาติผู้น้องคนนี้อีกครั้งถึงค่อยเข้าใจว่าเป็นนิสัยของเจ้าตัว เขาแค่เป็นเด็กขี้อายทั้งยังพูดไม่เก่งโดยธรรมชาติเท่านั้นเอง

        เจิ้งหยวนลอบถอนหายใจ ชาติก่อนสมองเธอคงโดนลาเตะหรือมีมูลสัตว์ป้ายตาอยู่กันนะ?