หลังจากเข้ามาในมิติรวมนภาแล้วซ่งไป่หลางนั่งนิ่งราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างรออยู่หลายชั่วก้านธูปมุมปากของเขาจึงปรากฏเป็รอยยิ้ม
มองเห็นร่างห้าร่างกำลังทะยานเข้ามาหาตนจากที่ไกลๆเขาจึงเอ่ยทักทาย“คนของนิกายหุบเขามืดพบกันอีกแล้วนะ”
“อันใดกัน เหตุใดจึงมีแต่เ้าสวะนี่” หนึ่งในห้าอุทานด้วยความประหลาดใจ “ศิษย์พี่หญิง หรือพวกมันจะรู้ตัวแล้วดักโจมตีเรา”
หญิงสาวผู้นำของนิกายหุบเขามืดหลับตาลงก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ใช่ข้าตรวจสอบแล้วไม่มีใครซุ่มซ่อนอยู่ เ้าหนูนี่อยู่ตัวคนเดียว”
“ฮ่าๆหรือพวกมันจะรู้ว่าเ้าสวะนี่ถูกพวกเราทำเครื่องหมายติดตามเอาไว้จึงสลัดทิ้งออกจากกลุ่มน่าสงสารยิ่งนัก แม้แต่คนในนิกายเดียวกันก็ยังทอดทิ้งมัน” อีกคนหัวเราะออกมา
“เสียดายนักอุตส่าห์คิดว่าจะได้โอกาสกำจัดนิกายบัว์ทิ้งก่อนเห็นทีต้องเสียเวลาตามล่าในรอบหลังๆ”ชายอีกคนส่ายหน้า
หญิงสาวผู้นำศิษย์นิกายหุบเขามืดเอ่ยออกมา“เ้าเด็กน้อยสหายของพวกเ้าอยู่ที่ไหน”
ซ่งไป่หลางหัวเราะตอบว่า “พวกเขาอยู่ที่ไหนไม่ใช่ธุระของพวกเ้าอันที่จริงข้าต่างหากคือคนที่มีธุระต่อพวกเ้าน่ะยังดีที่พวกเ้าไม่ปล่อยให้ข้าต้องรอนานนัก”
“เ้ากำลังรอพวกเรา?” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“หึหึวิชาทำเครื่องหมายติดตามของพวกเ้ายังกระจอกเกินไป คิดหรือว่าข้าจะไม่รู้ตัวเอาเถอะ ในเมื่อพวกเ้าคิดจะใช้ข้าเป็เครื่องมือเพื่อโจมตีนิกายของข้าข้าเองก็ไม่คิดจะเป็ฝ่ายโดนกระทำฝ่ายเดียวหรอกนะ”
“ฮ่าๆ ศิษย์พี่หญิงเ้าสวะตัวนี้เหมือนจะกลายเป็ปัญญาอ่อนไปแล้วมันเอ่ยราวกับว่าสามารถจัดการกับพวกเราได้ อย่าว่าแต่พวกเราห้าคนเลยแค่ข้าคนเดียวใช้นิ้วแค่นิ้วเดียวก็กำจัดเ้าได้ง่ายๆแล้วเ้าหนูข้าจะให้โอกาสเ้า คุกเข่าขอขมาพวกเราแล้วข้าจะยอมให้เ้าใช้ยันต์ป้องกันตัวหนีออกไปไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เ้าพิการเสีย”
ฟังคำพูดของอีกฝ่ายซ่งไป่หลางก็เผยยิ้ม“ทำให้ข้าพิการเ้าไม่กลัวโดนนิกายบัว์ตอบโต้หรือการลงโทษรึไง”
“ตอบโต้หรือการลงโทษ? ฮ่าๆเ้าหนูไม่รู้รึว่าการต่อสู้จนถึงขั้นาเ็พิการนั้นเป็เื่ปกติธรรมดายิ่งหากไม่ถึงขั้นสังหารให้ตกตายผู้ใดจะเอาความได้”
“ยอดเยี่ยม ข้ารอฟังคำพูดประโยคนั้นอยู่” ซ่งไป่หลางหัวเราะ “เ้าเอ่ยว่าจัดการข้าได้ด้วยนิ้วข้างเดียวเช่นนั้นข้าจะทำให้เ้าได้ใช้นิ้วเดียวสมใจ”สิ้นคำก็ก้าวเดินเข้าหากลุ่มนิกายหุบเขามืดอย่างเยือกเย็น
“อวดดีนัก พิการไปก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน” ศิษย์ชายของนิกายหุบเขามืดโกรธขึ้นมาแล้ว สวะอย่างซ่งไป่หลางกลับกล้าดูถูกผู้มีพลังขั้นสามเที่ยงแท้อย่างเขานี่ทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก
“ไปสั่งสอนมัน” ศิษย์หญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“พิการไปซะเ้าโง่” ชายคนนั้นทะยานเข้าหาซ่งไป่หลางใช้กระบวนท่าฝ่ามือวาดโลหิตอันเป็วิชาระดับสูงโจมตีเข้าใส่ซ่งไป่หลางพลังทำลายรุนแรงยิ่งหมายจะบดขยี้ร่างของซ่งไป่หลางให้าเ็สาหัส
เด็กหนุ่มเผยรอยยิ้มบนใบหน้ายื่นมือออกไปรับฝ่ามือของฝ่ายตรงข้ามตรงๆ
เคล็ดกายาบัวพิสุทธิ์
ร่างของซ่งไป่หลางปรากฏแสงสีฟ้าอ่อนครอบคลุมเอาไว้เมื่อปะทะกันศิษย์ชายของนิกายหุบเขามืดพลันรู้สึกคล้ายใช้ฝ่ามือปะทะโลหะ ได้รับแรงสะท้อนทำให้เกิดความเ็ปไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัวทันซ่งไป่หลางก็โจมตีโดยเล็งเป้าไปที่มือของฝ่ายตรงข้าม
กร๊อบ!! นิ้วทั้งสี่ของชายคนนั้นพลันบิดงอเสียรูปในพริบตาเดียวความเ็ปแล่นพล่านขึ้นทว่าไม่ทันกรีดร้องก็พบว่าซ่งไป่หลางเคลื่อนไหวอีกครั้งจู่โจมไปที่มืออีกข้างของตนเสียงอันน่าสยดสยองดังขึ้นอีกทำให้นิ้วอีกห้านิ้วบิดงอจนเสียรูปไม่อาจขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“อ้ากกก”ชายคนนั้นกรีดร้องทรุดร่างลงดิ้นทุรนทุรายบนพื้น ซ่งไป่หลางยิ้มเยาะก่อนจะกวาดสายตามองไปยังร่างของอีกสี่คนที่เหลือ
“พวกเ้าละอยากจะพิการเหมือนเขาหรือไม่”
“อันใดกัน”ทั้งสี่คนของนิกายหุบเขามืดสีหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความไม่อยากเชื่อต่อให้ชายคนนั้นเป็อันดับห้าอ่อนแอที่สุดในกลุ่มแต่ก็ไม่ควรพ่ายแพ้ให้กับผู้มีพลังระดับสิบก่อกำเนิดทั้งยังพ่ายแพ้อย่างหมดท่าราวกับว่าเผชิญหน้ากับผู้มีพลังเหนือกว่า
การลงมือของซ่งไป่หลางทั้งรวดเร็วทั้งกะทันหันเกินไปอย่าว่าแต่ศิษย์นิกายหุบเขามืดที่งุนงงแม้แต่คนที่ดูจากภายนอกก็ยังมองไม่ทันว่าเกิดอันใดขึ้น
“อันใดกัน มิใช่ว่าคนของนิกายหุบเขามืดเป็ฝ่ายโจมตีหรอกหรือทำไมเขากลายเป็าเ็ไปเองเสียได้”
“เป็ไปได้อย่างไรหรือว่าเด็กหนุ่มคนนั้นสามารถเอาชนะคนที่มีพลังระดับสามเที่ยงแท้ได้”
ในบรรดาคนทั้งหมดมีแค่พวกผู้าุโรองเ้านิกายรวมทั้งหลิวจื่อฮวนที่มองออกถึงการลงมือของซ่งไป่หลาง
ดวงตาของหลิวจื่อฮวนสาดประกาย “เ้าหนูนั่นยอดเยี่ยมนัก ลงมือได้รวดเร็วเฉียบคมทั้งยังไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าด้วยพลังที่ด้อยกว่ามากกลับทำเหมือนอีกฝ่ายอ่อนแอกว่าตน เอาชนะอย่างง่ายดาย”
“ไม่น่าเชื่อ หรือว่านิกายบัว์จะมีสุดยอดอัจฉริยะกำเนิดขึ้นมา” แม้แต่บรรดาผู้าุโของนิกายต่างๆยังรู้สึกตกตะลึง
“มิน่าพวกเขาถึงกล้าส่งเด็กคนนี้มาร่วมการประลองศิษย์หลัก” ดวงตาของผู้าุโลู่แห่งนิกายหมื่นดาราทอประกายด้วยความสนใจ
ภายในมิติรวมนภาซ่งไป่หลางกวาดตามองคนของนิกายหุบเขามืด “เอาละข้าจะให้โอกาสพวกเ้า คุกเข่าขอขมาข้าซะแล้วใช้ยันต์ป้องกันหนีออกไปไม่เช่นนั้นข้าจะจัดการพวกเ้าเสีย”
สีหน้าของศิษย์นิกายหุบเขามืดแปรเปลี่ยนเป็ไม่น่ามอง
“เ้าหนูอย่าคิดว่ากลกระจอกๆของเ้าจะใช้กับพวกเราได้” อีกสองคนเคลื่อนไหวเข้าโจมตีซ่งไป่หลางคนหนึ่งใช้วิชามีดมายา จู่โจมลี้ลับลวงตา อีกคนใช้วิชาแส้อสูร รัดพันฟาดสังหาร
ซ่งไป่หลางไม่ใส่ใจการโจมตีเหล่านี้เพียงสะบัดมือคราวหนึ่งก็สร้างม่านบัว์ขนาดเท่าฝ่ามือป้องกันการโจมตีทั้งสองอย่างแม่นยำยิ่งจากนั้นร่ายวิชาฝ่ามือบัว์ปรากฏเงาของดอกบัวอันกระจ่างชัดครอบคลุมร่างของศิษย์นิกายหุบเขามืดผู้ใช้วิชามีด
“อ้ากกก”ศิษย์ผู้ใช้มีดกรีดร้อง ได้รับผลของฝ่ามือบัว์ทำให้าเ็สาหัสในชั่วอึดใจไม่ทันที่คนที่เหลือจะได้ตกตะลึงซ่งไป่หลางก็ร่ายท่าเท้าแปดบัวมายากระโจนเข้าถึงตัวศิษย์ผู้ใช้แส้สำเร็จ
เคล็ดกายาบัวพิสุทธิ์
ร่างของซ่งไป่หลางปรากฏแสงสีฟ้าครอบคลุมพริบตาเดียวก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของศิษย์คนนั้นเสียงกร๊อบอันน่ากลัวดังขึ้นพร้อมกับรอยยุบรูปฝ่ามือบนหน้าอกของอีกฝ่ายร่างของศิษย์คนนั้นปลิวกระเด็นกระอักเืออกมากองโตได้รับความเสียหายจนยากจะขยับตัวในเวลาอันสั้น
“บัดซบ”ศิษย์หญิงหัวหน้ากลุ่มนิกายหุบเขามืดแค่นเสียง ร่ายวิชากรงเล็บอสูรทมิฬออกมาจู่โจมพลังระดับสามเที่ยงแท้ขั้นสูงสุดของนางกดดันซ่งไป่หลางได้เล็กน้อย
เด็กหนุ่มสร้างม่านบัว์ซ้อนกันสามชั้นป้องกันกรงเล็บอสูรทมิฬได้สำเร็จทว่าต้องถอยร่นไปอีกหลายก้าวเพราะการโจมตีจากชายอีกคนที่สอดผสานเข้ามา
“ศิษย์พี่ เ้าหนูนี่แท้จริงแข็งแกร่งมากพวกเราร่วมมือกันกำจัดมันดีกว่า”เมื่อสองคนที่เหลือร่วมมือกัน ซ่งไป่หลางรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อยโดยเฉพาะศิษย์หญิงที่ใช้วิชากรงเล็บอสูรทมิฬ พลังโจมตีและความเร็วของนางไม่เลวเลยแม้แต่เทียนเจินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง
‘ยังไงก็ตามพลังของนิกายหุบเขามืดไม่สามารถท้าทายอู๋หลิวหรือจูเหวินได้ด้วยซ้ำเหตุใดพวกมันถึงตั้งใจหาเื่เรากัน’ซ่งไป่หลางประหลาดใจเล็กน้อยนิกายหุบเขามืดจงใจทำเครื่องหมายไว้บนตัวเขาหมายจะใช้ติดตามมาโจมตีไม่ผิดแน่ทว่าหากปะทะกันจริงๆมีหรือนิกายบัว์จะเสียเปรียบต่อให้ซ่งไป่หลางอ่อนแอจริงแต่จะเอาชนะอีกสี่คนที่เหลือเกรงว่านิกายหุบเขามืดยังไม่มีคุณสมบัติพอ
“ฮึ่ม เ้าหนูนี่มีวิชาป้องกันแข็งแกร่งมากทั้งยังมีท่าเท้ายอดเยี่ยม ยากจะจัดการในเวลาสั้นๆ” ศิษย์หญิงนิกายหุบเขามืดมีสีหน้ามืดครึ้มหากปล่อยเอาไว้เช่นนี้หน้าตาของนิกายหุบเขามืดคงเสื่อมเสียเป็แน่
‘ช่วยไม่ได้ เดิมทีของชิ้นนี้มีไว้เพื่อจัดการอู๋หลิวกับจูเหวินแต่หากไม่ใช้คงไม่สามารถจัดการเ้าเด็กปีศาจนี่ได้’ ไม่มีเวลาให้คิดมากนักในที่สุดนางตัดสินใจหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนมิติของตน
“นั่นมัน”ซ่งไป่หลางใเล็กน้อยเมื่อัักลิ่นอายชั่วร้ายได้จากของในมืออีกฝ่าย
“โฮ่ ดวงตาต้องสาป” เซี่ยหยางประหลาดใจ “ทว่าเป็เพียงดวงตาต้องสาปที่อ่อนแออย่างมากสำหรับระดับเที่ยงแท้ทั่วไปคงไม่อาจต่อต้านแต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถใช้กับผู้ที่พลังิญญาวารีศักดิ์สิทธิ์ได้”
ซ่งไป่หลางรู้สึกว่ากลิ่นอายชั่วร้ายพยายามจะแทรกซึมเข้ามาในร่างทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับแก่นโลหิตศักดิ์สิทธิ์และพลังบริสุทธิ์ของิญญาวารีศักดิ์สิทธิ์แล้วกลิ่นอายนั้นก็ถูกบดทำลายอย่างรวดเร็วไม่มีโอกาสส่งผลต่อร่างของเขาแม้แต่น้อย
“หึหึ เ้าหนูอวดเก่ง ภายใต้การกัดกร่อนของดวงตาต้องสาปอย่าว่าแต่เ้าเลยต่อให้เป็อู๋หลิวหรือจูเหวินก็จะต้องตกอยู่ในสภาวะอ่อนแอไปจนถึงระดับิญญาไม่มีทางต่อต้านข้าได้”หญิงสาวหัวเราะชั่วร้ายด้วยของวิเศษชิ้นนี้นางสามารถกำจัดศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตนเองได้อย่างง่ายดายทว่าน่าเสียดายที่มันไม่มีผลมากนักต่อผู้มีพลังระดับห้าเที่ยงแท้ไม่เช่นนั้นนางจะใช้มันกับหลินัเีแล้วเอาชนะเขาซะ
“น่ารังเกียจนัก” ภายนอกมิติรวมนภารองเ้านิกายบัว์แค่นเสียงดวงตาแดงก่ำตวัดมองไปที่รองเ้านิกายหุบเขามืดเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายถึงขั้นยอมลดเกียรติใช้ของต้องสาปเพื่อจัดการกับพวกเขา
‘น่าเสียดายนัก ความสามารถของไป่หลางโดดเด่นจริงแต่เผชิญหน้ากับดวงตาต้องสาปก็ยากที่จะเอาชนะได้แล้วใช้ยันต์ป้องกันตัวหนีออกมาเถอะ’เขาได้แต่ปลดปลง
“เดี๋ยวก่อน มีบางสิ่งผิดปกติ” ผู้าุโจางขมวดคิ้วมองดูซ่งไป่หลางที่ยังคงยืนอย่างสงบเยือกเย็น
ในมิติรวมนภาศิษย์ชายที่เหลืออีกคนของนิกายหุบเขามืดกระโจนร่างเข้าหาซ่งไป่หลางหมายจู่โจมจัดการให้ถึงขั้นพิการเพื่อล้างแค้นให้พรรคพวก
ศิษย์หญิงมองภาพนั้นอย่างย่ามใจทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าซ่งไป่หลาง สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนเป็ไม่น่ามอง ใจเต้นกระตุกสัญชาตญาณกรีดร้องว่านี่ไม่ปกติแล้ว
เคล็ดฝ่ามือบัว์
กร๊อบ!!! เสียงอันน่าสยดสยองดังขึ้นร่างของชายผู้นั้นถูกเงาดอกบัวกดทับจนบิดงอ ร่างกายพิการมากกว่าห้าส่วนในพริบตาทั้งยังหมดสติโดยไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น น่าคือผลจากการลงมือด้วยเคล็ดวิชาฝ่ามือบัว์เต็มกำลังของซ่งไป่หลาง
ดวงตาของเด็กหนุ่มทอประกายเย็นเยียบ“นอกจากใช้ของสกปรกยังคิดลงมือให้ข้าพิการเช่นนั้นก็อย่าโทษที่ข้าลงมือหนักเกินไปแล้วกัน”
ศิษย์หญิงกรีดร้องออกมา “เป็ไปไม่ได้เ้าไม่ได้รับผลของดวงตาต้องสาปได้อย่างไร ของชิ้นนี้นอกจากหลินัเีก็ไม่น่าจะมีใครต่อต้านได้”
ซ่งไป่หลางหัวเราะ “โง่จริงพวกเ้ามีของวิเศษแล้วข้าจะมีของวิเศษบ้างไม่ได้หรือ?”
ราวกับถูกฟาดด้วยค้อน ศิษย์หญิงนิกายหุบเขามืดตระหนักได้แล้วว่านางกำลังอยู่ในการประลองเช่นใดนี่คือการประลองระหว่างศิษย์ตัวแทนของนิกายทุกคนที่เข้ามาล้วนเป็ความภาคภูมิใจของแต่ละนิกาย ของวิเศษ อาวุธวิเศษวิชาระดับสูง ทุกอย่างที่แต่ละนิกายมีล้วนทุ่มเทให้ศิษย์ของตนอย่างเต็มที่เพื่อเกียรติยศของนิกาย
“ดี พวกข้าพ่ายแพ้แล้วอย่างแท้จริง” ศิษย์หญิงหัวเราะขมขื่นพิจารณาจากการลงมือของซ่งไป่หลาง ต่อให้นางไม่พ่ายแพ้ในเวลาอันสั้นแต่ก็ไม่อาจเอาชนะได้เช่นกันหากสู้กันสักหนึ่งร้อยกระบวนท่าถึงเวลานั้นนางก็คงเป็ฝ่ายแพ้อยู่ดี
“เข้าใจแล้วก็ดีใช้ยันต์ป้องกันตัวออกไปจากที่นี่ซะ ไม่เช่นนั้นเ้าอาจไม่ได้กลับออกไปโดยสมบูรณ์”
ศิษย์หญิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เ้าหนู อย่าได้บีบคั้นกันเกินไปนักออกไปเช่นนี้ก็เท่ากับไม่ได้คะแนน เข้ารอบถัดไปย่อมไม่มีโอกาสได้รับของวิเศษไม่ต้องเอ่ยถึงรอบสุดท้ายที่ต้องใช้แต้มตัวเองท้าสู้ผู้อื่นข้าไม่มีทางยอมให้นิกายข้ากลายเป็อันดับสุดท้ายของการประลอง”
“ไม่ใช่พวกเ้าหรอกหรือที่้าทำแบบนั้นกับพวกเรานิกายบัว์ถึงเวลาถูกดาบสนองคืนกลับมาเรียกร้องหาว่าข้าบีบคั้น น่าขันนัก” ซ่งไป่หลางไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย “เสียเวลาเกินไปแล้วหากยังไม่ยอมออกไปข้าก็จะลงมือละนะ”
“อย่าคิดว่าข้าจะยอม”หญิงสาวคำรามออกมาหนึ่งคำจากนั้นใช้ความเร็วอันยอดเยี่ยมทะยานร่างหนีไปอย่างรวดเร็วซ่งไป่หลางเผยยิ้มร่ายท่าเท้าแปดบัวดาราไล่ตามไปติดๆ
‘ความเร็วของนางเหนือกว่า’ซ่งไป่หลางพบว่าตนเองค่อยๆถูกทิ้งห่างออกไปทีละน้อย
“เ้าหนู ไล่ตามนางต่อก็เสียเวลา อย่างไรซะนิกายหุบเขามืดก็คงทำอันใดได้ไม่มากแล้วเอาเวลาไปเก็บเกี่ยวเถอะ”เสียงของเซี่ยหยางดังขึ้น “ข้าใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงััได้ถึงกลิ่นอายของสมบัติวิเศษทั้งยังเป็สมบัติธาตุวารีด้วย ระยะห่างอยู่ไม่ไกลนักหากได้รับมาไม่แน่อาจช่วยให้เ้าสามารถดึงพลังธาตุวารีออกมาใช้ได้เล็กน้อยโดยที่ยังไม่ต้องไปถึงระดับเที่ยงแท้”
ซ่งไป่หลางได้ยินก็เลิกไล่ตามหญิงสาวของนิกายหุบเขามืดสำหรับเขาแล้วการประลองครั้งนี้หนทางเดียวที่จะทำให้เขามีโอกาสในการได้รับรางวัลก็คือการพยายามทะยานไปถึงขั้นเที่ยงแท้เพื่อใช้พลังธาตุให้ได้
“รอบๆนี้ยังมีสัตว์ปีศาจระดับหนึ่งและระดับสองขั้นต่ำอาศัยอยู่ด้วยข้าควรเก็บคะแนนไปด้วยระหว่างทาง”ซ่งไป่หลางไม่รีบร้อนมากนัก เขามีเวลาถึงสามวันในมิติแห่งนี้
สีหน้าของรองเ้านิกายหุบเขามืดแปรเปลี่ยนเป็ไม่น่ามองเขาตระหนักแล้วว่าชะตากรรมของนิกายหุบเขามืดในเวลานี้อย่าว่าแต่จะชิงอันดับจากนิกายบัว์เลยแม้แต่อันดับเดิมก็ยังยากที่จะรักษาเอาไว้ได้
‘อย่างน้อยจิงเอ๋อก็ยังมีเนตรต้องสาปอยู่กับตัวไม่มีทางพลาดท่าโดยง่าย ทว่าเ้าเด็กประหลาดพลังขั้นสิบก่อกำเนิดนั่นกลับเอาชนะศิษย์ของเราที่มีพลังขั้นสามเที่ยงแท้ได้นิกายบัว์ไปหาอัจฉริยะฟ้าประทานระดับนี้มาจากที่ใดกันแน่หากปล่อยเอาไว้นานเข้ารอจนมันเติบใหญ่อันดับของนิกายบัว์คงพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุดเป็แน่’
สายตาชั่วร้ายกวาดมองไปยังสีหน้าของผู้าุโของนิกายอื่นๆ‘เหอะๆถือว่าเ้าเด็กนั่นโชคร้ายหลังการประลองนี้คงมีหลายนิกายที่้ากำจัดเขาก่อนที่จะกลายเป็ภัยคุกคามเป็แน่การชิงอันดับของแต่ละนิกายนั้นดุเดือดเกินไปอัจฉริยะที่มีแนวโน้มว่าจะกลายเป็ปัญหาย่อมถูกเพ่งเล็งกำจัดเป็อันดับแรกอยู่แล้ว’
รองเ้านิกายบัว์เองก็รู้เื่นี้เช่นกัน‘ตาเฒ่าทั้งหลายที่นี่คงคิดเื่เลวร้ายอยู่แน่ๆทว่าจะจัดการกับไป่หลางพวกเ้าคงต้องทุ่มเทมากเสียหน่อย’ ชีวิตของซ่งไป่หลางมีความสำคัญอย่างมากเป็อัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ต่อให้การประลองครั้งนี้เขาไม่ใช่อันดับต้นๆแล้วอย่างไรในปีหน้าไม่แน่ซ่งไป่หลางอาจกลายเป็อันดับหนึ่งของการประลองสิบนภาผลักดันให้นิกายบัว์ทะยานขึ้นท้องฟ้าก็เป็ได้
เพื่อปกป้องอัจฉริยะที่มีคุณสมบัติเช่นนี้นิกายย่อมต้องทุ่มเททุกอย่างที่มีเช่นกัน
“ผู้าุโจาง ของสิ่งนั้นท่านได้มอบให้กับเ้าหนูไป่หลางไว้แล้วใช่หรือไม่”
ผู้าุโจางมีรอยยิ้มไม่สู้ดีนัก“ข้าไม่ได้มอบมันให้กับไป่หลางแต่มอบให้กับฉินเอ๋อทว่าข้าได้กำชับนางเอาไว้แล้วว่าหากเกิดเหตุร้ายให้ทุ่มเทปกป้องไป่หลางอย่างเต็มที่”
รองเ้านิกายสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย“เหตุใดท่านไม่มอบมันให้กับไป่หลางโดยตรงเล่า”
“ท่านอาจจะไม่รู้จักนิสัยของไป่หลางนัก เด็กคนนี้ไม่ให้ความสนิทสนมกับผู้ใดง่ายๆทั้งยังหลีกเลี่ยงเื่บุญคุณความแค้นอย่างละเอียดรอบคอบหากข้านำของสิ่งนี้มอบให้กับเขาด้วยตัวเองทั้งยังเป็สิ่งที่ถูกส่งมอบจากนิกายเกรงว่าไป่หลางคงไม่ยอมรับไปโดยง่าย ทว่าหากเป็ฉินเอ๋อมอบให้เขาด้วยมิตรภาพและความรู้สึกดีๆระหว่างพวกเขาทั้งสองไป่หลางจะไม่มีทางปฏิเสธโดยเด็ดขาดรอจนกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมฉินเอ๋อก็คงมอบให้กับไป่หลางเอง”
รองเ้านิกายถอนหายใจเื่าแทางใจของซ่งไป่หลางเกี่ยวกับตระกูลซ่งเขาย่อมรู้ดีเด็กคนนี้ไม่้าสร้างภาระผูกพันให้กับตนเองมากเกินไปเกรงว่าแม้แต่กับนิกายบัว์เองซ่งไป่หลางก็คงไม่มีใจผูกพันอะไรมากมายนักแม้แต่ผู้าุโจางที่รับเขาเป็ศิษย์ใกล้ชิดซ่งไป่หลางยังไม่เคยเข้าไปขอคำชี้แนะหรือขอทรัพยากรฝึกฝนมีก็แต่ผู้าุโจางมอบให้ด้วยตัวเองทั้งหมด
‘เสียดายนักทว่าอัจฉริยะระดับเขาอนาคตไม่มีทางหยุดอยู่แค่แคว้นสิบนภาเป็แน่แต่ข้าก็หวังว่าเขาจะนำพานิกายบัว์ให้พบเจอกับความรุ่งเรืองก่อนที่จะจากไป’ รองเ้านิกายคิดในใจ
110K
