ตอนที่ 11
ต้าฮวน
“เ้า เ้า...นั่นละ ข้ากำลังตามหาเ้าอยู่...”
“อ้าว ขอโทษที ข้าจำคนผิด” ต้าฮวนรอคอยหลงจิวเมิ่งจนกระวนกระวายออกมาเดินค้นหาผู้คนไปทั่วตลาด ตอนนี้มันเอ่ยทักผู้คนผิดพลาดไปแล้วนับสิบ แม้จะเป็เช่นนั้นแต่ต้าฮวนกลับไม่มีความคิดล้มเลิก “นั่นไง ในที่สุดเ้าก็มาแล้ว”ต้าฮวนเอ่ยทักเสียงดัง พลางวิ่งตรงไปหาหลงจิวเมิ่งที่กำลังเดินใกล้เข้ามา
“เ้ากำลังทำสิ่งใดกัน”หลงจิวเมิ่งแอบดูพฤติกรรมไล่ทักผู้คนของต้าฮวนมาได้พักหนึ่งแล้ว
“ก็กำลังตามหาเ้าอยู่นะสิ”
“ตามหาข้า” หลงจิวเมิ่งฉีกยิ้มมุมปาก “ก็ข้าบอกแล้วว่าข้าจะไปหาเ้าที่ร้านโอสถสุขสันต์มิใช่รึเหตุใดจึงใจร้อนเช่นนี้”
“ก็เ้าบอกว่าจะมาสาย ๆ แต่นี่อะไรกัน เที่ยงวันผ่านพ้นไปตั้งนานแล้วแม้แต่เงาของเ้าข้าก็ไม่เห็น ข้าก็เลย...”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หลงจิวเมิ่งหัวเราะร่วนพลางโอบไหล่ของต้าฮวนเอาไว้“ข้า...หลงจิวเมิ่ง หากวันหลังจะหาข้า เ้าก็ไปหาได้ที่หมู่ตึกตระกูลหลง”
“เ้าเป็คนของตระกูลหลง”
“ใช่แล้ว แต่ข้าไม่ได้อาศัยอยู่ในตัวตึกหลักหรอกนะ”
“ทำไมกัน”
“กฎข้อแรกยังจำได้หรือไม่”
“ตกลง ข้าจะไม่ถามในเื่ที่เ้าไม่อยากให้รู้”
“ข้ามิได้อยากปิดบังแต่การรู้มากเื่ก็มิใช่ว่าเป็สิ่งดีเสมอไปหากถึงเวลาที่เ้าควรรู้ข้าก็จะเล่าให้เ้าฟังเอง” หลงจิวเมิ่งเอ่ยจบก็คลายมือออกจากไหล่ของต้าฮวนก่อนจะผายมือไปยังทิศทางของร้านโอสถสุขสันต์ บ่งบอกว่าให้เดินไปพลางคุยไปพลาง “เอาละมาเข้าเื่ของเรากันดีกว่าโอสถที่เ้าได้รับไปคงจะได้ผลดีกว่าที่คาดเอาไว้ละสิท่า”
“ใช่ ๆ โอสถนั่นวิเศษมาก การฝึกปรือของข้า ก่อนหน้าตีบตันติดอยู่ที่ลมปราณแรกกำเนิดขั้นต้นมาร่วมปีจนบิดาที่ใจดีของข้ากลายเป็เข้มงวด แต่หลังจากกินโอสถวิเศษของเ้าแล้วเร่งฝึกปรือเพียงแค่เม็ดเดียวข้ากลับสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นกำเนิดลมปราณขั้นกลางได้เพียงข้ามคืน มันช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”
“โอสถนั่น มิได้ดีไปกว่าโอสถบำรุงปราณมากมายนักหรอกเพียงแต่ปัญหาของเ้านั่นมิได้เกิดจาก ขาดแคลนโอสถฝึกฝน”
“ปัญหาของข้า”
“ใช่ปัญหาของเ้าคือการที่หมกมุ่นอยู่แต่การปรุงกลั่นตำรับตำรา ใช้เพียงโอสถบำรุงมิได้ออกมายืดเส้นยืดสายให้เืลมไหลเวียน แถมยังมีความเครียดสะสมจนร่างกายก่อเกิดลมปราณธาตุหยินไม่สมดุลขึ้น”
“ถ้าเช่นนั้น หากข้าใช้โอสถพิษของเ้าอีกมันก็จะไม่ได้ผลเช่นครั้งแรกแล้วสินะ”
“มันยังคงมีผลเช่นเดิม แต่อาจจะลดลงไปบ้างเพราะที่เ้าทะลวงผ่านขอบขั้นลมปราณในคราเดียว นั้นเกิดจากในร่างของเ้า ได้สะสมตัวยาบำรุงเอาไว้มากมายก่อนหน้าดังนั้นโอสถพิษก็จะค่อย ๆ ลดผลของมันลงไปตามจำนวนที่เ้าใช้ เพราะพิษหยางร้อนแรงพอดีสลายกลุ่มก้อนลมปราณหยินที่อุดตัน ให้กลายเป็ลมปราณที่ดูดซึมได้ง่ายขึ้น แต่ต่อให้เป็ผู้ฝึกตนทั่วไปที่มิได้มีปัญหาเช่นเ้า โอสถพิษที่ข้ามอบให้ มันก็มีประสิทธิภาพมากกว่าโอสถบำรุงปราณอยู่หลายส่วน”
ทั้งสองเดินพลางคุยกันมาจนมาถึงที่ด้านหน้าร้านโอสถสุขสันต์“ข้าเข้าใจแล้ว แต่ที่เ้าอ้างกับข้าว่าเ้าเป็ดาววาสนาของข้าเ้าคงไม่ได้มีดีแค่ การปรุงกลั่นโอสถอันแปลกประหลาดตำรับเดียวใช่มั้ย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เช่นนี้ค่อยสมกับเป็ต้าฮวนที่ข้ารู้จักหน่อย”
“ต้าฮวนที่เ้ารู้จัก”
“เ้าอย่าได้ใส่ใจ บางเื่ราวเพราะข้าทดลองสมุนไพรพิษมากเกินไปจึงได้จดจำชื่อผู้คนที่พบเจอสับสนอยู่บ้าง”
...เกือบไปแล้ว ดันเผลอเอ่ยออกมาโดยมิได้ตั้งใจต่อไปคงต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ เพราะเื่ราวย้อนกลับมายังอดีตของเรา ไม่ควรที่จะมีบุคคลใดนอกจากตนเองที่รับรู้
ต้าฮวนนึกย้อนไปเมื่อตอนที่ถูกความมึนงงจู่โจมยามฝึกฝนเมื่อคืนจึงพยักหน้าเข้าใจเหตุผลของหลงจิวเมิ่ง “ว่าแต่เ้ายังมีสิ่งอื่นที่จะแสดงให้ข้าดูอีกใช่มั้ย”
“มีอย่างแน่นอน และมันยังล้ำค่ากว่าโอสถพิษอย่างมิอาจเทียบเลยทีเดียว”
“เช่นนั้นรอบนี้เ้าก็คง้าสิ่งมีค่าตอบแทนสินะ”หลงจิวเมิ่งพยักหน้ารับ “เ้าเอ่ยมาได้เลย ว่า้าสิ่งใดข้ารับรองว่าเ้าจะไม่ผิดหวัง”
“สหาย” หลงจิวเมิ่งเอ่ยคำห้วนพลางฉีกยิ้มกว้าง
“สหาย...”ต้าฮวนมองหน้าหลงจิวเมิ่งด้วยความงุนงง
“ใช่ เ้ากับข้า เราทั้งสองมาเป็สหายกันนั่นคือสิ่งที่ข้า้า”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ง่าย ๆ เช่นนี้เอง ตกลง ั้แ่วันนี้ข้าต้าฮวน สาบานจะเป็สหายที่ดี และจริงใจของหลงจิวเมิ่ง”
หลงจิวเมิ่งยังคงยิ้มกับท่าทางใสซื่อตรงไปตรงมาในวัยเด็กของต้าฮวน“ดีในเมื่อเ้ากับข้าเป็สหายกัน ข้าก็จะเล่าเื่ของท่านพ่อข้าให้เ้าฟัง”
“ตกลง แต่เมื่อเป็สหาย บ้านข้าก็เสมือนบ้านเ้า เชิญเ้าเข้าไปคุยกันที่ด้านในเถอะ”ต้าฮวนเอ่ยพลางเดินนำหลงจิวเมิ่งเข้าไปยังสวนหินด้านใน
บ่าวไพร่นำน้ำชาและของว่างมาให้ทั้งสอง ซึ่งกำลังสนทนากันอย่างยืดยาวเื่ราวที่หลงจิวเมิ่งบอกกล่าวครานี้ ทำให้ต้าฮวนได้รู้ว่าบิดาของหลงจิวเมิ่งนั้นถูกพิษร้ายล้มป่วยนอนอยู่แต่บนเตียง แถมตอนนี้ยังถูกลิดรอนอำนาจผู้นำหมู่ตึกไปโดยผู้นำคนใหม่นาม...หลงซุน
“ชั่วช้ายิ่งนัก บิดาของเ้าเพียงล้มป่วยเ้าสารเลวนั่นก็ออกปากขับไสส่งเช่นนี้ ถ้าข้ามีความสามารถมากพอ รับรองว่าข้าจะบุกเข้าไปเตะก้นเ้าหลงซุนนั้นให้กับเ้าเอง”
...นิสัยโผงผาง คิดแทนสหาย กล่าววาจาตรงไปตรงมาเช่นนี้มิแตกต่างจากต้าฮวนที่ข้ารู้จักสักนิดเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องหวงเื่อำนาจในหมู่ตึกสาขาของตระกูลหลง ข้ามิได้ใส่ใจนักที่ข้าเป็กังวลคืออาการป่วยของบิดา แม้ข้าจะหาสมุนไพรที่จะใช้ปรุงโอสถรักษาได้เกือบครบแต่ก็ยังขาดตัวยาสำคัญอยู่อีกสองชนิด”
“เื่สมุนไพรไว้ใจข้าได้เลย เพียงเ้าเอ่ยชื่อออกมา เดี๋ยวข้าจะไปจัดการให้เอง”
(ย้ำนะนี่ต้าฮวนจริง ๆ มิใช่หมอเส็ง ^_____^)
หลงจิวเมิ่งยิ้มกว้าง “สิ่งที่ข้า้าคือ พิษของแมงมุมน้ำแข็งและ หญ้าหยินหยาง”
“เ้าว่าไงนะ”
“เ้าฟังไม่ผิดหรอก ข้า้า พิษของแมงมุมน้ำแข็งและ หญ้าหยินหยาง”
“วัตถุดิบที่เ้าเอ่ยมาทั้งสองพิษของแมงมุมน้ำแข็งอาจจะพอหาได้บ้าง แต่หญ้าหยินหยางสำหรับตลาดกลางสถานที่หนาวเหน็บเช่นนี้ คงยากพบเจอ แต่อย่าหาว่าข้าสอดรู้เลยนะสิ่งที่เ้า้าทั้งสองชนิดมันมิใช่วัตถุดิบสำหรับปรุงยาพิษร้ายแรงหรอกรึ”
“เ้าเข้าใจถูกแล้ว มันคือยาพิษ แถมพิษที่ข้าจะปรุงนั้นยังจะรุนแรงจนสามารถสังหารผู้ฝึกตนในระดับเหนือธรรมชาติได้เลยทีเดียว”
“ไหนเ้าบอกว่าจะเอามันมาปรุงโอสถรักษาบิดาของตนเองแต่เหตุใด...”
“ตอนนี้ ข้าคงไม่สามารถอธิบายให้เ้าเข้าใจได้ แต่ข้าเชื่อว่าในอนาคตเ้าจะเข้าใจว่า...วิถีการฝึกตนแห่งโอสถที่แท้จริงนั้นมิได้จำกัดอยู่แค่ตำราที่เ้าอ่านในตอนนี้เพราะมันกว้างใหญ่และหลากหลายกว่าความรู้ที่เ้าได้อ่านจากตำราในบ้านของเ้าชนิดที่มิอาจเทียบได้เลยทีเดียว”
“อืม...ข้าจะจดจำคำกล่าวของเ้าไว้เพื่อย้ำเตือนว่าอย่าได้หลงลำพองว่าความรู้ที่มีนั้นเพียงพอแล้ว”
“เอาเถอะมาพักเื่โอสถรักษาบิดาของพ่อข้าไว้ก่อน”หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางมอบโอสถพิษที่เหลือสองเม็ดให้กับต้าฮวน “โอสถพิษสองเม็ดนี้ข้าตั้งใจจะปรุงเพื่อเ้าโดยเฉพาะั้แ่ต้น เพราะสำหรับตัวข้าในตอนนี้ยังใช้เพียงแค่โอสถบำรุงปราณก็เพียงพอแล้ว”
ต้าฮวนรับขวดใส่โอสถมาจากหลงจิวเมิ่งด้วยความรู้สึกขอบคุณ“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะมอบโอสถบำรุงปราณคืนให้กับเ้า”
“ไม่ต้องหรอก แค่โอสถพิษราคาไม่มากมาย แม้บิดาของข้าจะตกต่ำแต่ก่อนหน้ายังพอมีเงินทองเก็บซ่อนเอาไว้ ข้าสามารถหาซื้อเองได้”
แม้ปากเอ่ยว่าพอมีเงินทองแต่แท้จริงยามนี้ในกระเป๋าเงินของหลงจิวเมิ่งกลับกลวงว่างแต่เพราะตนเองจำต้องขอร้องต้าฮวนในเื่อื่น ๆ อีกมากจึงคิดจะใช้วิธีสร้างบุญคุณเอาไว้ให้มาก เพื่อให้อีกฝ่ายยากปฏิเสธคำขอร้อง
“ไม่ได้ หากเ้ายึดถือข้าเป็สหายก็จงรับมันไปเถอะ ส่วนเื่วัตถุดิบทั้งสองแม้จะยากเย็น แต่คนของร้านโอสถสุขสันต์ ล้วนมีการติดต่อกับกลุ่มพ่อค้าที่เดินทางมาจากต่างถิ่นและมีการแลกเปลี่ยนกันอย่างต่อเนื่องอยู่แล้วข้าต้าฮวนจะรับอาสาไปจัดการให้เ้าเอง”
หลงจิวเมิ่งมองดูต้าฮวนในวัยเด็ก ภาพของต้าฮวนเมื่อชีวิตที่แล้วพลันปรากฏซ้อนทับคนผู้นี้ยามให้ใจกับผู้ใดล้วนไม่เผื่อเหลือเผื่อขาดแต่กลับหลงทางเข้าสู่วงการมิจฉาชีพเช่นเดียวกับตน แม้เป็เช่นนั้นก็ยินยอมปรับเปลี่ยนความคิดยังคงยึดมั่นในแนวทางเดิม สุดท้ายแม้ก้าวขึ้นเป็ผู้มีชื่อเสียงและความสามารถกลับถูกผู้คนที่หวังเงินรางวัลทรยศหักหลัง แม้หลงจิวเมิ่งอยากที่จะช่วยเหลือแต่เวลานั้นทำได้เพียงแค่หลบหนี เพราะตนเองยังแทบเอาตัวไม่รอด
“ในเมื่อเ้ากล่าวเช่นนี้ ข้าก็ยินดีจะรับน้ำใจที่เ้ามอบให้และเพื่อตอบแทนความจริงใจของเ้า ข้าสัญญาจะช่วยเหลือเ้าให้ได้เป็เทพโอสถที่มีชื่อเสียงกึกก้องไปทั่วปฐีในอนาคตให้จงได้”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่เทพโอสถเลย แค่เ้าช่วยข้ามีฝีมือรุดหน้าสามารถสอบเข้า...ตำหนักพฤกษา์ ได้แค่นั้นข้าก็พอใจแล้ว”
“ไม่มีทาง...เ้าจะเข้าไปที่นั่นไม่ได้”
“หา หรือว่าเ้ามองว่าข้าไร้สามารถ...”ต้าฮวนหน้าเจื่อน
“มิใช่เช่นนั้น แต่ข้าจะไม่ให้เ้าโง่งมอยู่แค่ตำหนักพฤกษา์หรอกแต่ข้าจะช่วยให้เ้าไปไกลกว่านั้นมาก ค่ายสำนักในเมืองเมฆขาวนั้นไม่เพียงพอจะให้เ้าได้เรียนรู้วันหนึ่งเมื่อข้าออกเดินทางไกล ข้าหวังว่าเ้าจะเชื่อใจสหายเช่นข้าเราจะเดินทางไปยังนครหลวงของจักรวรรดิไท่เว่ยกัน”
“หา” ต้าฮวนอ้าปากค้างแม้มันเคยอ่านตำรับตำราที่เกี่ยวกับนครหลวงของจักรวรรดิไท่เว่ย สถานที่ซึ่งรวบรวมผู้มีอำนาจสูงสุดบนปฐีเอาไว้ต้าฮวนเองเคยใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งอยากจะออกเดินทางไปเที่ยวชมแต่การเดินทางไปเพื่อทดสอบเข้าค่ายสำนักที่นั่น ซึ่งล้วนเป็ค่ายสำนักอันเลื่องชื่อของแดนดินอันกว้างใหญ่ไพศาลสิ่งที่หลงจิวเมิ่งเอ่ยจึงไม่เคยปรากฏขึ้นแม้แต่ในความฝันของต้าฮวนมาก่อน“เ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่มั้ย”
“แน่นอน ข้าพูดเื่จริง และมั่นใจว่าเ้ากับข้าต้องทำได้”
“แต่เ้าก็เห็น ว่าข้าไร้ความสามารถแค่ไหน แม้เปรียบกับสถานที่แห่งนี้บิดาของข้าจะมีเงินทองมากมายจนดูราวกับว่าใช้จ่ายได้ไม่หมดสิ้นแต่บนเส้นทางของการฝึกตนชั้นสูงแล้ว เงินทองเพียงนี้ล้วนไร้ค่า”
“ต้าฮวน เ้าอย่าได้ดูแคลนตนเองจนเกินไป ตัวเ้านั้นหาได้ไร้ความสามารถแต่เ้าแค่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เ้ากำลังศึกษาเท่านั้น แต่เมื่อเ้าได้พบกับข้าดาววาสนาของเ้าแล้ว ข้าหลงจิวเมิ่งรับรองได้เลยว่าเ้าจะต้องใในความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ของตนเอง”
“เ้าพูดซะ ข้าจินตนาการฝันเฟื่องไปไกลโขแล้ว”ต้าฮวนเอ่ยพลางสูดหายใจลึกจนหน้าอกเบ่งพองก่อนจะยืดกายสูงขึ้นด้วยท่าทางฮึกเหิม
...หากว่าข้ามิได้ย้อนเวลากลับมายังอดีตของตนเองอีกครั้งทุกสิ่งมันก็คงเป็เพียงฝันสำหรับเ้าและตัวข้าเองแต่เมื่อปาฏิหาริย์มันเกิดขึ้นกับข้าแล้ว ใยมันจะเกิดกับสหายที่ข้าเคารพและเชื่อใจอีกไม่ได้กันเล่า
“มาเถอะ พวกเราจะเริ่มต้นแผนการทำสิ่งที่ฝันให้เป็จริงกันั้แ่ตอนนี้เลย”
15K
