“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

“แพร!!! ออกมาแล้ววววววว”

พี่แอนตะโกนเบาๆ แต่ดังพอให้คนทั้งชั้นได้ยิน

พี่แอนกับเพื่อนอีก 3-4 คน (รวมถึงพี่มิ้นกับพี่น้ำ) ยืนล้อมเป็นวงกลมรอแพรอยู่

ทุกคนยิ้มกว้าง ตาเป็นประกายแบบ 

“เล่าเลย ๆ ๆ”

พี่แอนรีบเดินเข้ามาจับแขนแพรทั้งสองข้าง แล้วสะบัดเบา ๆ

“หนูออกมาจากห้องอาจารย์ธนากรแบบนี้... แล้วทำไมหน้าดูแดงขนาดนี้เนี่ยยยยย

เมื่อกี้พี่เห็นอาจารย์ล็อกประตูด้วยนะ! แล้วอยู่กันนานขนาดนี้ คุยเรื่องเอกสารจริง ๆ เหรอจ๊ะ หรือคุยเรื่องอื่นกันมากกว่า ฮืออออออ”

พี่มิ้นยกมือป้องปากกลั้นขำ

“พี่แอนอย่าแซวแรงสิคะ เดี๋ยวแพรเขินตายเลย แต่จริง ๆ นะแพร... เมื่อกี้ในห้องอาจารย์ทำอะไรกันแน่ ทำไมออกมาแบบผมยุ่ง ๆ หน้าแดง ๆ แบบนี้ 55555”

พี่น้ำแอบกระซิบต่อ

“แล้วเมื่อวานที่ร้านอาหารนี่อะ เห็นอาจารย์วิ่งมาดึงแพรจาก อ.เอกเลย.. พี่นี่ใจสั่นแทนเลยอะ หล่อมากกกกก ...แล้วตอนนี้แพรยังออกมาจากห้องอาจารย์อีก... สองคนนี้คบกันชัด ๆ เลยป่ะเนี่ยยยยย”

ทุกคนหัวเราะคิกคักกันเบา ๆ แต่เสียงดังพอให้คนเดินผ่าน ๆ หันมามอง

พี่แอนยังไม่ยอมเลิก

“บอกมาเลยนะแพร! เราคบกันจริง ๆ แล้วใช่ไหม? พี่แอนเห็นอาจารย์ยิ้มแบบไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอะ ตอนยืนคุยกับแพรเมื่อกี้

หรือว่าอาจารย์ธนากรแอบชอบหนูมานานแล้ว แล้วเพิ่งจับได้เมื่อวานนี้เลยเหรอ ฮืออออออออ”

แพรหน้าแดงจนแทบจะระเบิด มือยกขึ้นปิดหน้า แต่ปากยังยิ้มเขิน ๆ ไม่หุบ

เพื่อน ๆ ยืนล้อมรอฟังคำตอบแบบไม่ยอมปล่อย

ตอนนี้ทั้งชั้นเริ่มมีคนแอบมองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ (ข่าวแบบนี้แพร่เร็วมากในคณะ)

แพรกำลังยืนหน้าแดงก่ำ มือยังยกขึ้นปิดปากแบบเขินสุด ๆ พี่แอนกับเพื่อน ๆ ก็ยังยืนล้อมอยู่ รอฟังคำตอบต่อแบบตาเป็นประกาย

แพรสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน (แต่ยังกระซิบ ๆ เพราะอายมาก)

“หูยยย อายเลยอ่าาา...  

ค่ะ... หนูกับ อ.กร คบกันจริงๆค่ะ แต่ยังไม่บอกใครเยอะนะคะ”

เสียงสารภาพที่แผ่วเบาของแพรเหมือนจุดระเบิดเล็กๆ ในวงสนทนา แต่ก่อนที่สาวๆ จะได้กรี๊ดจนมหาลัยแตก เสียงกระแอมที่แสนคุ้นเคยกลับทำให้ทุกคนตัวแข็งทื่อราวกับโดนสาป

คำพูดจบยังไม่ทันขาดคำ  

เสียงกระแอ่มไอแห้ง ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังทุกคนทันที

ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน  

​พี่กรในลุคพิงกรอบประตู แขนกอดอกนิ่งๆ แต่แววตาวาววับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเอ็นดู เขามองดู 'แฟน' ของเขาที่กำลังโดนรุมจนตัวจะจมหายไปกับพื้นทางเดิน

เขาทำหน้าตานิ่ง ๆ ยิ้มมุมปาก

พี่กรยกมือขึ้นเกล้าผมตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน

“ขอโทษครับที่ขัดจังหวะการเม้าท์มอย... แต่ผมคิดว่าควรออกมาช่วยแพรหน่อย ไม่งั้นคงถูกซ้อมจนหน้าแดงกว่านี้แน่ ๆ อิอิ”

พี่กรไม่ได้ออกมาเพื่อดุ แต่เขาออกมาเพื่อ "ยอมรับ" สถานะของเธอกลายๆ ต่อหน้าทุกคน 

แพรเห็นพี่แอนแทบจะลงไปแดดิ้นด้วยความฟิน แต่ความรู้สึกที่พุ่งพล่านในใจเธอมันรุนแรงยิ่งกว่า... มันคือความรู้สึกของการมี 'ที่พักพิง' ที่เขาพร้อมจะก้าวออกมาปกป้องเธอได้ทุกเมื่อ แม้กระทั่งจากเรื่องเล็กๆ อย่างการโดนเพื่อนร่วมงานรุมแซว

- ห้องทำงานเงียบกริบวูบหนึ่ง - 

แล้วเสียงกรี๊ดเบา ๆ ผสมหัวเราะคิกคักก็ดังขึ้นพร้อมกันจากกลุ่มสาว ๆ

“โอ้โหโหโหโห!!! อาจารย์ออกมาด้วยเองเลยยยยย”  

พี่แอนยกมือปิดปาก แต่ตายังยิ้มไม่หุบ “เห็นไหม! พี่บอกแล้วว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ ๆ!”

พี่มิ้นรีบคว้าแขนพี่น้ำ  

“ไป ๆ ๆ ทุกคน ปล่อยให้คู่รักคุยกันก่อน เดี๋ยวอาจารย์ธนากรจะเขินแทนแพรซะก่อน 55555”

ทุกคนหัวเราะกันคิกคัก แล้วรีบเดินหนีกระจายแบบเร็วมาก (แต่ยังแอบหันมามองยิ้ม ๆ กันตลอดทาง)  

พี่แอนเดินสุดท้าย หันมาทำหน้าตาแกล้งขู่แพรเบา ๆ  

“เดี๋ยวพี่แอนมาถามรายละเอียดต่อนะจ๊ะ อย่าคิดหนีพี่ล่ะ!”

พอทุกคนเดินหายไป  

เหลือแพรกับพี่กรยืนอยู่หน้าห้อง  

พี่กรก้าวเข้ามาใกล้แพรช้า ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหัวแพรเบา ๆ (แบบที่คนอื่นเห็นเป็นการปลอบโยน แต่แพรรู้ว่ามันมากกว่านั้น)

“หนูเก่งมากเลยนะครับ... ที่กล้าบอกออกมาชัด ๆ แบบนั้น พี่ดีใจจริง ๆ”  

เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูแพร  

“แต่พี่แอบได้ยินหมดเลยนะ..."

เย็นนี้พี่ไปรับหนูที่บ้านตามที่บอกเลย พี่จะพาไปกินข้าว แล้วเราค่อยคุยกันยาว ๆ ต่อนะครับ  

ตอนนี้... ทำงานต่อเถอะครับ ไม่งั้นพี่แอนคงกลับมาซ้อมหนูอีกรอบแน่ ๆ”

พี่กรยิ้มให้แพรอีกครั้ง แล้วยกนิ้วโป้งเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง  

แต่ก่อนปิดประตู พี่กรหันมามองแพรแวบหนึ่ง แล้วส่งยิ้มแบบ “พี่รอหนูอยู่นะ” (ยิ้มที่ทำให้แพรใจเต้นอีกครั้ง)

แพรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หน้าแดงก่ำ แต่ปากยิ้มไม่หุบ  

เพื่อนร่วมงานที่ยังเหลืออยู่แอบมองแพรแล้วยิ้มตาม (ไม่มีใครกล้าแซวต่อ เพราะกลัวพี่กรเดินออกมาอีก 555)