เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        เมื่อเดินเข้ามาในบ้านซูเจี่ยนอันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นภาพตรงหน้าขณะขับรถกลับมาบ้านเธอยังคิดอยู่เลยว่าจะบอกเรื่องที่เธอต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างเมืองกับลู่เป๋าเหยียนดีไหม

        ลู่เป๋าเหยียนบอกว่าเขาอยากกลับไปเป็นเหมือนตอนแต่งงานใหม่ๆให้ต่างคนต่างอยู่ ใครจะไปไหนก็ไม่ต้องคอยรายงานแต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาทำให้เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

        จนกระทั่งตอนนี้...

        ลู่เป๋าเหยียนกลับมาก่อนเธอและกำลังนั่งอยู่บนโซฟาที่โต๊ะน้ำชาด้านหน้ามีรูปภาพวางอยู่เต็มไปหมด

        มันเป็นรูปของเธอกับเจียงเส้าข่ายตอนที่ยืนอยู่หน้าผับภาพของเจียงเส้าข่ายที่กำลังจับใบหน้าเธอ กอดเธอ และประคองเธอไว้

        “ลู่เป๋าเหยียน!”เธอรีบพุ่งเข้าไปหยิบรูปพวกนั้นขึ้นมา “นายเอามาจากไหน? นายให้คนตามฉันกับเจียงเส้าข่ายเหรอ?”

        “ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น”ลู่เป๋าเหยียนยิ้มเย็น “รูปพวกนี้ฉันเพิ่งซื้อมาจากนิตยสารฉบับหนึ่งถึงจะต้องเสียเงินไปไม่น้อย แต่ถ้าไม่จ่ายมันล่ะก็เธอรู้หรือเปล่าว่าพาดหัวข่าวบันเทิงของวันนี้จะเป็นหัวข้ออะไร ‘ภรรยาผอ.ลู่คบชู้’ไงล่ะ”

        ซูเจี่ยนอันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าลู่เป๋าเหยียนพูดคำว่า ‘คบชู้’ ออกมา

        “นายไม่คิดจะฟังคำอธิบายของฉันหน่อยหรือไง”

        “ถ้าฉันจำไม่ผิดทั้งเจียงเส้าข่ายและลั่วเสี่ยวซีเคยพูดไว้ว่า เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”ลู่เป๋าเหยียนมองรูปภาพตรงหน้าก่อนจะพูดประชด“ที่แท้คนที่เธอชอบก็คือคุณชายใหญ่ของตระกูลเจียงสินะวันนั้นที่พวกเราจะจดทะเบียนกันเขาก็มาดักรอที่สำนักงานเขตแล้วบอกให้เธอขึ้นรถไปกับเขานี่ทำไมเธอไม่ไปกับเขาตอนนั้นซะเลยล่ะ”

        ลู่เป๋าเหยียนเปลี่ยนไปแล้วจริงๆเขากลับไปเป็นคนเดิมที่แสนเย็นชา ปากจัด ไม่ยอมใครเหมือนเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน

        ซูเจี่ยนอันมองเขาราวกับมองคนแปลกหน้าขนตางอนยาวกะพริบถี่สั่นไหวราวกับผีเสื้อกำลังจะโบยบิน

        เธอรู้สึกเหมือนถูกใครมาควักหัวใจออกไปเธอยกมือขึ้นสัมผัสความอุ่นร้อนบางอย่างบนใบหน้า ซึ่งก็คือหยดน้ำตา

        นี่เธอร้องไห้อย่างนั้นเหรอซูเจี่ยนอันตกใจกับตัวเอง

        ว่าแล้วจึงเช็ดน้ำตาก่อนจะหลับตาพยายามทำให้น้ำตาไหลย้อนกลับไป

        “ใช่ฉันชอบเจียงเส้าข่าย” เธอพยายามฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก“ทำไมฉันไม่ไปกับเขาเลยน่ะเหรอ? ก็เพราะเขามีความฝันเหมือนฉันที่อยากจะเป็นแพทย์นิติเวชชั้นนำถ้าเขาจะมาปกป้องฉันก็คงต้องละทิ้งความฝันเพื่อไปสืบทอดกิจการของตระกูลถึงจะต่อกรกับพ่อฉันได้ฉันไม่อยากเห็นเขาต้องทิ้งความฝันมาเพื่อฉัน ก็เลยตัดสินใจแต่งงานกับนายแต่ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ เพราะถึงยังไงพวกเราก็ทำงานด้วยกันฉันได้เจอหน้าเขาทุกวันอยู่แล้ว แต่ละวันฉันเจอหน้าเขามากกว่านายด้วยซ้ำ”

        เธอพูดออกไปยาวเหยียดทั้งที่ความจริงคำพูดเหล่านั้นแทบไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองจากสมองเลยสักนิด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง

        เธอนึกว่าลู่เป๋าเหยียนจะโมโหบ้างแต่เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปาก

        “ดีมาก”

        เขาคงไม่สนใจว่าเธอจะชอบใครสินะเพราะเขาเองก็ไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย

        “พวกเราหย่ากันเถอะ”ซูเจี่ยนอันพูดคำที่ตัวเองไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะพูดออกไป“นายจะได้ไม่ต้องลำบากเล่นละคร แกล้งทำดีกับฉันอีกแล้ว ต่อจากนี้ไปฉันจะทำอะไรจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับนายอีก”

        ลู่เป๋าเหยียนหน้าบึ้งตึงพลางเดินตรงมาด้วยสายตาเย็นเยียบ

        “แค่สองปีเธอก็รอไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ”

        “ใช่น่ะสิ”ซูเจี่ยนอันตอบ “โดยเฉพาะเวลาที่นายทำตัวประหลาดแบบช่วงไม่กี่วันมานี้ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเวลาสองปีมันผ่านไปช้าเหลือเกิน พวกเราจบกันตอนนี้ยังจะดีซะกว่า”

        “เธอกับเจียงเส้าข่ายจะได้สมหวังเสียที?”ลู่เป๋าเหยียนพูดแต่ละคำออกมาพร้อมรังสีอันตรายที่ปรากฏอยู่รอบกาย

        “หลังจากหย่ากันฉันจะไปสมหวังกับใครก็ไม่เกี่ยวกับนาย” ซูเจี่ยนอันมองตรงไปยังนัยน์ตาเย็นชาคู่นั้น“นายไม่ต้องให้เงินฉันสักแดง ขอแค่เซ็นชื่อเหมือนตอนที่พวกเราแต่งงานกันก็พอฉันกับนายจะได้เป็นอิสระเสียที”

        เธอพูดเรื่องหย่าโดยไม่กระอักกระอ่วนสักนิดราวกับคิดเอาไว้นานแล้ว

        “ซูเจี่ยนอันฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก” ลู่เป๋าเหยียนพูดอย่างอดกลั้น

        ซูเจี่ยนอันยิ้ม“งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นายก็คงไม่ต้องเจอหน้าฉันอีกแล้วรีบเตรียมเอกสารหย่าเถอะ”

        พูดจบซูเจี่ยนอันก็เดินขึ้นไปที่ชั้นบนเธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาขณะเดินผ่านหน้าเขา

        ซูเจี่ยนอันเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะรีบปิดประตูห้องและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเธอไม่อาจควบคุมความโศกเศร้าได้อีกต่อไปจึงร้องไห้โฮออกมา

        ลู่เป๋าเหยียนสงสัยว่าเธอชอบเจียงเส้าข่ายไปได้อย่างไร?

เธอเริ่มชอบเขาตั้งแต่อายุสิบขวบเธอแอบซ่อนความรู้สึกเอาไว้ตลอดมา คอยตามข่าวสารและสะสมรูปภาพของเขาเซฟเก็บเอาไว้ในอัลบั้มลับที่ขนาดลั่วเสี่ยวซีก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

        ทุกครั้งที่เธอได้ยินคำว่าลู่เป๋าเหยียนหัวใจเธอจะเต้นแรงจนพูดอะไรก็อึกอักไปหมด

        และในที่สุดเธอก็ได้แต่งงานกับเขาเธอกลัวว่าเขาจะรังเกียจ กลัวว่าตนจะเป็นภาระ จึงเก็บซ่อนความในใจเอาไว้ไม่ให้เขาระแคะระคายเธอขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเขาในวันที่สำคัญที่สุดก็พอ

        เธอแอบชอบเขามานานขนาดนี้แต่เขากลับสงสัยในความรู้สึกของเธอ

        ซูเจี่ยนอันเปิดก๊อกน้ำเพื่อกลบเสียงร้องไห้ของตัวเองเธอยึดอ่างล้างหน้าเอาไว้ก่อนจะยกมือทาบทรวงอกอย่างปวดร้าว

        ทั้งที่ไม่มีรอยแผลแต่ทำไมเธอรู้สึกเจ็บราวกับมีใครเอามีดมากรีดลงที่หัวใจเธอเจ็บจนรู้สึกเหมือนจะตาย

        หย่า...

        เธอไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะพูดคำนี้ออกไปได้ง่ายดายขนาดนั้นตอนพูดเธอเจ็บปวดแค่ไหนลู่เป๋าเหยียนเห็นบ้างหรือเปล่า

        เธอเคยบอกกับตัวเองว่าระยะเวลาสองปีมันไม่สั้นไม่ยาว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอไม่เสียใจภายหลัง

        แต่เธอกับลู่เป๋าเหยียนชาตินี้คงไม่มีวาสนาต่อกันขนาดการแต่งงานแค่สองปียังรักษาเอาไว้ไม่ได้

        ถ้าลู่เป๋าเหยียนเบื่อเธอเบื่อชีวิตการแต่งงานครั้งนี้จนไม่อยากเห็นหน้าเธออีกงั้นเธอก็จะคืนอิสระให้กับเขา เพราะนี่คือสิ่งสุดท้ายที่เธอจะให้กับเขาได้

        คิดถึงตรงนี้ซูเจี่ยนอันก็เงยหน้าขึ้นมาเธอเปิดน้ำล้างหน้าก่อนจะเดินไปเก็บข้าวของในห้อง

        อากาศของเมือง Z กับเมือง A นั้นไม่เหมือนกัน ตอนนี้ที่นั่นอากาศยังร้อนอยู่เธอหยิบเสื้อแขนสั้นตัวบางใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินไปเก็บของใช้ส่วนตัว

        เมื่อก่อนเธอต้องเดินทางไปทำงานนอกสถานที่อยู่บ่อยๆจึงเก็บของได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ไม่รู้ว่าวันนี้เธอเป็นอะไรจึงหลงลืมนู่นนี่อยู่ตลอดไม่หยิบขาดก็หยิบผิดเมื่อกี้ถึงขนาดหยิบผ้าพันคอสำหรับฤดูใบไม้ผลิออกมาโดยนึกว่าเป็นเสื้อยืดด้วยซ้ำ

        หลังเก็บกระเป๋าเรียบร้อยซูเจี่ยนอันก็นั่งลงบนพื้นพรมมข้างเตียงพลางมองไปรอบห้องที่เธออยู่มากว่าครึ่งปีหยดน้ำตาก็ค่อยๆ ไหลรินออกมาอีกครั้ง

        คืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่ที่นี่ก็ได้

        เธอซบหน้าลงกับเตียงพลางใช้มือลูบไล้ไปตามผ้าปูที่นอนอันอ่อนนุ่มเดิมทีเธอนึกว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกับลู่เป๋าเหยียนอยู่ที่นี่จนครบสองปีเสียอีกแต่นี่เพิ่งผ่านมาครึ่งปีเท่านั้น...

        “คุณผู้หญิงคะ...” เสียงของป้าหลิวดังขึ้น“อาหารเย็นเรียบร้อยแล้วคะ คุณจะทานตอนไหนดีคะ”

        “หนู...”ตอนแรกเธอกะจะบอกว่าเธอไม่หิว แต่ป้าหลิวคงเถียงเธอแน่ๆ ว่ามีใครบ้างที่ไม่หิวเมื่อถึงเวลามื้ออาหารด้วยเหตุนี้ซูเจี่ยนอันจึงได้แต่ตอบกลับไปว่า “ป้าหลิว หนูกินข้าวมาแล้ว คงไม่ลงไปกินข้าวเย็นแล้วล่ะค่ะ”

        ป้าหลิวรู้ดีว่าช่วงสองวันนี้เจ้านายสองคนของเธอกำลังทะเลาะกันจึงเอ่ยอย่างเข้าใจ

        “งั้นให้ป้ายกขึ้นมาให้ไหมคะคุณผู้หญิงกินอาหารสักหน่อยเถอะค่ะ สุขภาพสำคัญที่สุดนะคะ”

        ตอนลั่วเสี่ยวซีเกิดเรื่องเธอก็เตือนเพื่อนไปแบบนี้เช่นเดียวกันสุขภาพสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีอยู่เสมอ

        นั่นสินะพรุ่งนี้เธอยังต้องเดินทางอีก

        “ก็ได้ค่ะ”เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “งั้นรบกวนด้วยนะคะป้าหลิว”

        แค่ซูเจี่ยนอันยอมกินข้าวป้าหลิวก็ดีใจแล้วเธอจึงรีบลงไปเตรียมอาหาร

        ไม่ช้าป้าหลิวก็ยกกับข้าวซุปและข้าวสวยขึ้นมา แต่ซูเจี่ยนอันไม่รู้สึกอยากอาหารสักนิดกระเพาะของเธอเหมือนเต็มไปด้วยอากาศ แม้แต่ปากก็ไม่อยากจะอ้าอย่าว่าแต่กินอาหารเลย

        เธอกินข้าวไปสองคำโดยไม่รับรู้รสชาติเมื่อคิดถึงเรื่องที่จะต้องหย่ากับลู่เป๋าเหยียน น้ำตาของเธอก็หยดลงไปในชามข้าว

        เธอเข้าใจความรู้สึกของลั่วเสี่ยวซีในวันนั้นแล้วความรู้สึกที่หัวใจหนักอึ้ง ขนาดหายใจก็ยังลำบาก

        ซูเจี่ยนอันเทอาหารทิ้งไปก่อนจะโทรศัพท์หาเจียงเส้าข่าย

        “ให้ฉันไปเถอะ”เธอพูดอย่างใจเย็น “ฉันต้องการงานนี้จริงๆ”

        หลังกลับมาจากทำงานเธอกับลู่เป๋าเหยียนอาจจะใจเย็นลงบ้างแล้ว ถ้าแบบนั้นจะได้เซ็นใบหย่ากันเสียทีระหว่างเธอกับเขาจากสามีภรรยาก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์

        เจียงเส้าข่ายนิ่งไปก่อนถาม“เจี่ยนอัน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

        “เรื่องเล็กน่ะฉันจัดการได้” ซูเจี่ยนอันปาดน้ำตาที่หางตา “ฉันอยากออกจากเมืองนี้ไปสักพักได้ไปทำงานที่อื่นถือเป็นโอกาสดี” มันคงทำให้เธอไม่มีเวลาคิดอะไรมากนักทั้งยังไม่ต้องเจอหน้าเขาอีกสักระยะ

        “ก็ได้ งั้นเธอไปเถอะ”เจียงเส้าข่ายตอบก่อนจะกำชับ “ความปลอดภัยของที่นั่นไม่ดีเท่าไร ระวังตัวด้วยนะของจำเป็นทั้งหลายก็เตรียมไปให้พร้อมล่ะ”

        คำพูดกำชับของเจียงเส้าข่ายในเวลานี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นกว่าทุกที ซูเจี่ยนอันจึงยิ้มออกมา

        “นายกลายเป็นคนขี้บ่นไปตั้งแต่เมื่อไรฉันรู้แล้วน่า งั้นแค่นี้ก่อนนะ ไว้เจอกัน”

        หลังวางสายซูเจี่ยนอันก็ซบหน้าลงบนแขนของตัวเองร่างกายของเธอสั่นเทิ้ม ทว่ากลับไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นออกมาให้ได้ยินเธอปล่อยให้หยดน้ำตาไหลซึมไปตามแขน

        พรุ่งนี้เธอต้องออกเดินทางตั้งแต่แปดโมงครึ่งจึงควรจะเข้านอนให้เร็วหน่อย

        ซูเจี่ยนอันจึงใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลเพื่อบังคับตัวเองให้ขึ้นไปนอนบนเตียงแต่เธอกลับไม่รู้สึกง่วงสักนิด เธอลืมตามองจ้องไปตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

        สุดท้ายก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเธอรู้แค่ว่าตัวเองนอนฝัน

        เธอฝันว่าได้แต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนท่ามกลางการแสดงความยินดีของคนมากมายหลังแต่งงานพวกเธอก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขลู่เป๋าเหยียนดูแลเธออย่างรักใคร่จนคนอื่นต้องอิจฉา ‘เจี่ยนอัน เธอได้สามีดีจัง’ มีแต่คนชมเธอแบบนี้ซึ่งเธอเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันนอกจากพี่ชายของเธอคงไม่มีใครที่ยอมอยู่เคียงข้างเธอแบบเขาอีกแล้วเขาทำให้เธอมีความสุขทุกวินาที เมื่อเธอมีอันตรายก็รีบเข้ามาช่วยเหลือ

        ทว่าจู่ๆ ทุกอย่างก็ดับสลายลู่เป๋าเหยียนบอกเธอว่าเขาต้องการจะหย่า ก่อนจะยื่นใบหย่ามาให้เธอเซ็นชื่อ

        เธอร้องไห้พลางถามหาเหตุผลกับเขาว่าทำไมระหว่างเราถึงเป็นแบบนี้ไปได้ แต่ลู่เป๋าเหยียนไม่ยอมตอบ เขาแค่ขู่เธอว่า“ทางที่ดีเธอควรจะเซ็นใบหย่าซะ”

        ความอ่อนหวานที่เขามีให้มันคือเรื่องจริงเธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขาที่มีต่อเธอ

        แต่แล้วทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

        ทำไมพวกเธอถึงต้องหย่ากันด้วย?