ปักษาขนขาวโผปีกบินกระง่อนกระแง่น นางบินแทบไม่ไหว หากทว่ายังผงาดคอสง่างามดุจพญาหงส์ มิให้ถูกตำหนิได้ ปลายเท้าเกาะอยู่บนไหล่กว้างกำยำ ก้มหน้าลงจิกกินอาหารในมือหนา เป็เมล็ดข้าวโพด
“ยามนี้เ้าควรให้เกียรตินางสักเล็กน้อย อย่าได้เรียกนางว่า ‘มัน’ ต่อหน้าข้า เพราะว่าข้าจะไม่ปล่อยให้ใครก็ตาม ก้าวเดินออกไปจากประตูจวนเมืองจิ้งจอก ผู้ใดขัดใจข้าในเรือนของข้า หมายถึงความตาย...”
บรรยากาศตึงเครียดระหว่างทั้งสองทำให้องครักษ์คนสนิทปรากฏตัวขึ้น จางเหว่ย ตงหยางยืนระหว่างกลางพวกเขา เพื่อไม่ให้เกิดการเข่นฆ่าสังหารในจวนสะอ้านสะอ้าน รุ่งอรุณสดชื่นแจ่มใสเช่นนี้ ไม่ควรมีผู้หลั่งโลหิต
“ข้าแลเห็นว่านางทนไม้ทนมือนายท่าน แม้ว่านางอาจหมดสติได้วันละสามเวลา”
“ใช่ นางมีชีวิตสุขสบายดีในจวนนายท่านมาเก้าวันแล้ว เ้าอย่าได้เป็กังวลเื่ปักษาตนนี้เลย ลี่อิน” จางเหว่ยกล่าวเสริมให้คำพูดขององครักษ์เคียงกายมีน้ำหนัก
เหล่าสตรีจิ้งจอกคงไม่พอใจอยู่วันยังค่ำ แลเห็นท่านผู้นำปัดมือตีอากาศ เนรมิตงานแกะสลักงดงามวดลายพฤกษชาติ รอบฟูกขนาดเล็กของเ้าปักษา
จิ้งจอกนับสิบตนปรากฏขึ้นกลางจวนในอีกไม่นาน ห้องเงียบสงบบัดนี้เต็มไปด้วยจิ้งจอกในอาภรณ์สง่า ทั้งบุรุษสตรี ล้วนเป็ปีศาจ จะมีปีศาจาุโอยู่สองท่าน เป็ผู้ดูแลเื่ความเรียบร้อยในจวนท่านผู้นำ
“ตามธรรมเนียมจิ้งจอก ท่านผู้นำจะมีคู่ครองเมื่ออายุขัยครบห้าหมื่นปี มีาาย่อมมีราชินี”
“ได้ยินท่านเตือนความจำข้าขึ้นมาพอดี าุโเยี่ย เป็ไปได้ว่าราตรีนี้ข้าอาจเฉลิมฉลองงานวิวาห์”
แล้วใครคือเ้าสาวจิ้งจอกเก้าหางผู้นี้?
คำถามของเหล่าปีศาจจิ้งจอกสตรี บอกผ่านั์ตาสีชาดทอประกายจรัส กระบอกตาของพวกนางร้อนผ่าว ขณะจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษจิ้งจอกผู้เปี่ยมด้วยพละกำลัง จะมีเพียงผู้าุโจิ้งจอกสองตน พวกเขากำลังใช้ความคิดด้วยสีหน้าคร่ำเครียด ะโกร้าวออกมา
“จำต้องหาสตรีจิ้งจอกผู้มีใบหน้างดงามเหมาะสม มีพลังเวทเท่าเทียมท่านฮุ่ยเฟิน!”
“พลังเวทเทียมเท่าข้าในแดนจิ้งจอก เป็ไปได้ด้วยหรือ? การจัดงานประลองฝีมือ ฟังดูครึกครื้นน่าภิรมย์ใจเสียยิ่งกว่าจัดงานวิวาห์ให้นายท่านของพวกเ้า ไยต้องเดือดเนื้อร้อนใจแทนข้า จะมีภรรยาหรือไม่มี”
ฮุ่ยเฟินบ่นปาว ๆ ทว่าคงไม่ทันกาล าุโจิ้งจอกพลันหายไปในกลุ่มไอหยิน วิ่งวุ่นไปตระเตรียมการประกาศหาสตรีจิ้งจอกผู้มีความเพียบพร้อมเหมาะสมให้ท่านผู้นำ งานวิวาห์ของฮุ่ยเฟินจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการ
“เมืองสวี เมืองฉาง สตรีจิ้งจอกใบหน้างามสง่า สติปัญญาเป็เลิศ จิ้งจอกเงินจิ้งจอกแดงจะต้องยอมรับการผูกไมตรีกับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกนิล ท่านฮุ่ยเฟินเป็ผู้รวบรวมดินแดนทั้งห้าของเหล่าจิ้งจอกให้เป็ปึกแผ่น มีกำลังพลมากมหาศาล เราจึงสามารถต่อกรกับเหล่าเทพ”
“ข้าเห็นด้วยกับข้อนี้ การผูกไมตรีเพื่อขยายดินแดนนับเป็เื่ดี ต่อให้เป็ต่างเผ่าพันธุ์ หากว่าท่านฮุ่ยเฟินพึงใจนาง ย่อมได้ทั้งนั้น...”
เฟยฟาเข้าร่วมสนทนากับผู้าุโ องครักษ์อีกสองเข้ามาในจวน พวกเขาปรากฏกายขึ้นและติดตามนายท่านไปในสวนหย่อมด้านหลังจวน
การหายตัวด้วยไอหยินเป็เื่คุ้นชินของเหล่าจิ้งจอกผู้เคลื่อนไหวว่องไวดุจลม พริบตาเดียวก็ปรากฏกายในอีกสถานที่หนึ่ง
ตะวันลาลับขอบฟ้าแล้วหากยังคงมีแสงสลัวจากเปลวเทียนนับพันเล่ม ใต้จันทราสีชาดดวงเดียวในภพภูมิปีศาจทำให้โดยรอบบริเวณแลดูงดงาม ลึกลับ น่าพิศวง บุปผชาตินานาพรรณเบ่งบาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เ้าของจวนมิได้โปรดปรานการปลูกสวนดอกไม้ จะมีเพียงประปรายพอให้เป็ที่สำหรับรับรองแขก
“ปีศาจแมงมุม นายท่านกล่าวว่าพวกนางเ้าเล่ห์เกินงาม ชื่นชอบการวางยาพิษ กักขังสามีไว้ในใยแมงมุมของพวกนาง ปีศาจเงือก นายท่านกล่าวว่าเหม็นคาว ท่านไม่โปรดปรานภรรยาผู้จะทำให้รู้สึกว่าท่านกำลังกินนอนอยู่กับปลาทุกวัน”
จางเหว่ยตอบผู้าุโทั้งหลาย ส่วนตัวเขาเคยพบนางเงือกใบหน้างดงามดุจธิดา์ พวกนางมีกลิ่นกายยั่วยวนปานบุปผาทว่าไม่ใช่กับเหล่าสุนัขจิ้งจอก ซึ่งรับรู้กลิ่นได้มากกว่ากลิ่นของดอกไม้ บางคราพวกนางก็มีกลิ่นของปะการัง! เศษซากศพในท้องนทีที่พวกนางกลืนกิน
“มัจฉา เอร็ดอร่อยกว่าที่พวกท่านคิด...”
“เช่นนั้นข้าอนุญาตให้เ้ามีภรรยาเป็มัจฉา ตงหยาง แต่ระวังให้ดี ข้าได้ยินว่านางปีศาจเงือก แม้กระทั่งสามีเพิ่งแต่งงานหมาด ๆ สามารถเป็อาหารเรียกน้ำย่อยของพวกนาง”
ทหารจิ้งจอกล้วนเคยต่อสู้กับปีศาจเงือก จึงรู้ว่าความงดงามเป็เพียงสิ่งนอกกาย ปั้นแต่งขึ้นได้ด้วยเวทปีศาจ เขี้ยวของพวกนางอาบยาพิษ ทำให้กล้ามเนื้อชา การกินบุรุษร่างใหญ่กำยำ พละกำลังมากกว่าไม่ใช่เื่ยาก
ฮุ่ยเฟินพึ่งเสกสรรตั่งนั่งขนาดเล็กที่แกะสลักอย่างประณีต ประดับด้วยมรกตงดงาม สีเดียวกับั์ตาของปักษา อุ้มประคองปักษาที่แสนบอบบางมายืนเกาะบนสันไม้สักแดง เมื่อเขามิได้นำพานางมาด้วยการเคลื่อนย้ายตนเยี่ยงปีศาจ
ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูอารมณ์ดี เจรจามากกว่าทุกวันในสายตาของเหล่าทหาร ถึงสุดท้ายแล้วมิอาจหาข้อสรุปได้ว่าท่านผู้นำจะเลือกเผ่าพันธุ์ใดเป็ภรรยา เพียงพูดเปรยขึ้นมาด้วยแววตาเอ็นดู มองไปยังปักษา
“ดีล่ะ ราตรีที่สิบนี้... ข้าจะมีภรรยา”
68
