ขอแนะนำตัวนะคะ ฉันชื่อ ด.ญ. พันธิมา ค่ะ แม่ของฉันเสียไปั้แ่ฉันเกิด เลยได้อาศัยอยู่กับพ่อและพี่พัชรินทร์ที่กรุงเทพฯ แต่ทว่าด้วยเศรษฐกิจแบบนี้ทำให้ค่าครองชีพแพงหูฉี่ พ่อเลยตัดสินใจย้ายกลับไปทำงานที่นครราชสีมา โดยพ่อย้ายมาเป็ยามรักษาความปลอดภัยที่โรงงานแห่งหนึ่ง ส่วนฉันเองก็ย้ายกลับไปเรียนม. 3 ที่โรงเรียนในจังหวัด สำหรับพี่สาวสุดสวยของฉันนั้นก็ได้ทำเื่ขอย้ายมาทำข่าวแถวภาคอีสานเช่นกัน เพื่อจะได้ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่นครราชสีมา พี่สาวเดินทางไปๆ มาๆ กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกันเต็มตัวก็ตั้งเดือนหน้า
ณ บ้านที่นครราชสีมา
“นี่พวกเราได้เป็เ้าของบ้านหลังนี้แล้วหรอคะพ่อ” พันธิมาดีใจ
“ใช่ ไม่น่าเชื่อว่าเ้าของเดิมจะยอมขายให้เราถูกขนาดนี้ ถือว่าโชคดีจริงๆ นะลูก” พ่อกล่าวยิ้มๆ เพราะดีใจมาก
“แล้วพ่อต้องเริ่มงานเมื่อไหร่คะ” พันอยากรู้
“วันพรุ่งนี้ พ่อต้องทำงานกลางคืน แล้วกลับรุ่งเช้า พ่อคงไม่ได้ไปส่งลูกที่โรงเรียนนะ ลูกไปเองได้ใช่มั้ย” พ่อเองก็แอบเป็ห่วง
“ได้สิคะพ่อ เพราะที่นี่ก็เป็บ้านเกิดของลูกอยู่แล้ว ตอนประถมลูกก็เรียนที่นี่ พ่อไม่ต้องเป็ห่วงนะ” พัน้าให้พ่อหายห่วง
“แต่ต้องระวังพวกโรคจิตด้วยนะลูก เดี๋ยวจะเหมือนยัยพัชตอนเรียนมัธยม รายนั้นโดนไอ้โรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้คอยติดตาม จนยัยพัชยอมแปลงตัวเองเป็สาวทอม ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็ทอม” พ่อกล่าวจากประสบการณ์ของพัชรินทร์
“น่าเสียดายนะคะพ่อ พี่พัชเป็คนสวย ถ้าไม่เกิดเื่ ป่านนี้พี่คงมีแฟนเป็ตัวเป็ตนไปแล้ว” พันกล่าว
“แต่ยัยพัชเป็คนมีโลกส่วนตัวสูงมาก มีอะไรก็ไม่ยอมบอกพ่อ เหมือนมีความลับปิดบังพ่ออยู่” พ่อสงสัย
“นั่นสิคะ พ่อ” น้องสาวก็อยากรู้เหมือนกันแต่ยังหาคำตอบไม่ได้
“ลูกไปจัดข้าวจัดของเถอะ วันพรุ่งนี้ต้องไปเรียนเป็วันแรกนี่” พ่อกล่าว
“ค่ะพ่อ”
พันธิมาเลยได้จัดห้องใหม่และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านหลังใหม่นี้
************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น พันธิมาแต่งชุดนักเรียนเดินไปตามถนน เธอเดินมุ่งไปที่ป้ายรถเมล์ แต่ทว่า เธอคงไปเช้าเกินไป ทำให้ไม่ค่อยมีคนเสียเท่าไหร่ และแล้วเธอก็ได้เจอชายแปลกหน้าวัย 25 ปี ที่จ้องเธออย่างไม่ละสายตา
พันธิมาที่ขนลุกซู่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ แล้วมองไปที่ถนนอย่างเดียว
“หวัดดี สาวน้อย ไปเรียนแต่เช้าเชียวนะ”
“ค่ะ” พันพยายามไม่พูดอะไรมาก
“หนูนี่หน้าตาน่ารักดีนะ มีแฟนหรือยังล่ะ”
พันธิมาส่ายหน้า และคิดว่าถ้าเธอไม่พูดอะไรมาก เขาคงเลิกพูดไปเอง
“ให้พี่ไปส่งมั้ยล่ะ”
พันธิมาพยายามเดินหนี เพราะเธอไม่อยากสุงสิงกับคนแปลกหน้า โชคดีที่รถเมล์มาถึงพอดี เธอจึงรีบวิ่งไปขึ้นรถ ซึ่งบนรถก็มีนักเรียนอยู่สองสามคน
พันธิมาไปนั่งบนรถแล้วมองไปที่ป้ายรถเมล์ เธอก็เห็นผู้ชายน่ากลัวคนนั้นยิ้มให้กับเธอพร้อมกับโบกไม้โบกมือ Bye Bye ในใจพันธิมาคิดว่า “มาเรียนวันแรกก็มีเื่เสียแล้ว แต่เอาเถอะคงเจอแค่วันนี้เท่านั้นแหละ”
แต่ทว่าหาได้เป็เช่นนั้นไม่ ชายแปลกหน้าคนนั้นแม้หน้าตาใช้ได้ แต่มีพฤติกรรมน่ากลัวมาก นั่นคือ เขาคอยดักพบเธอในตอนเช้าทุกวัน แม้พันธิมาจะพยายามเลี่ยงแล้ว แต่ก็ไม่อาจหลบหน้าชายผู้นี้ได้ เธอทนไม่ไหวเลยเล่าเื่ราวทุกอย่างให้พี่สาวฟัง
“พี่ก็อยากรีบกลับไปอยู่ด้วยนะ แต่พี่ต้องเคลียร์งานที่สำนักงานใหญ่ให้หมดเสียก่อนจริงๆ งั้นพันก็เล่าให้พ่อฟังสิ จะได้ช่วยกันหาทางแก้” พี่สาวเป็ห่วง
“พ่อทำงานเหนื่อยมากเลยนะพี่ ฉันไม่อยากให้พ่อเป็กังวลน่ะ” พันกล่าวเพราะเห็นพ่อต้องเฝ้าโรงงานทุกคืน
“งั้นพันลองไปโรงเรียนด้วยเวลาแบบสุ่มดีมั้ย คือไม่ต้องไปตรงเวลาเป็กิจวัตร เพราะคนโรคจิตคนนั้นอาจดักรอเราที่เวลาเดิมเป็ประจำ” พัชรินทร์แนะนำ
“คือให้ฉันไปเช้าบ้างไปสายบ้างแล้วแต่อารมณ์เลยใช่มั้ย” พันกล่าว
“ใช่ แล้วอย่าลืมถ่ายรูปคนโรคจิตคนนั้นไว้ด้วย เผื่อเขาทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมา จะได้แจ้งตำรวจจับเสียเลย” พัชรินทร์กล่าวแนะนำน้อง
************************************************
พันธิมาเชื่อพี่สาว เธอก็เลยจัดตารางไปโรงเรียนแบบสุ่ม คือ บางวันไปแต่เช้า บางวันไปสายมากแล้วแต่อารมณ์ สามวันแรกดูเหมือนจะเวิร์ค แต่ทว่าคนโรคจิตกลับเดาใจเธอออก ทำให้เขายังดักเจอเธออยู่เช่นเดิม
“จ๊ะเอ๋ จะเล่นซ่อนแอบกับพี่งั้นหรอ วันนี้พี่มีขนมหวานมาให้ด้วยนะ นี่ไง อะพี่ให้” ชายคนนั้นยื่นถุงขนมให้
“พี่เลิกยุ่งกับฉันเถอะนะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย” พันธิมายอมพูดกับเขาดีๆ
“พี่ก็แค่อยากเป็เพื่อนเท่านั้นเอง แค่นี้ถึงขั้นต้องเรียกตำรวจเชียวหรอ ว่าแต่จะจับพี่ข้อหาอะไร พี่ยังไม่ได้ทำอะไรน้องเลยนะ” ชายคนนั้นกล่าวแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แต่พี่คอยตามฉันมาโดยตลอดนี่” พันธิมากล่าว
“เปล่าเสียหน่อย พี่เองก็ต้องไปทำงานตอนเช้าเหมือนกัน พวกเราเลยบังเอิญเจอกันต่างหาก” ชายแปลกหน้ารีบแก้ตัว
พันธิมาเถียงอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีหลักฐานว่าผู้ชายคนนี้คอยติดตามตน
กลับบ้าน พันธิมาเลยโทรเล่าเื่ราวทั้งหมดให้พี่สาวฟังอีกครั้ง
“อะไรนะ ผู้ชายคนนั้นยังดักพบเธออีก ทั้งๆ ที่พันก็ไม่ได้ไปเวลาเดิมเนี่ยนะ” พัชรินทร์ทึ่งในความสามารถของชายแปลกหน้า
“ใช่พี่ ไม่รู้ว่าชายคนนั้นรู้ได้ยังไง” พันสงสัย
“บ้านเขาอยู่ใกล้เราหรือเปล่า เลยรู้เวลาที่เราออกจากบ้าน” พัชเดา
“นั่นสิพี่ แต่ฉันเคยเดินสำรวจหมู่บ้านนะ ก็ไม่เคยเห็นชายคนนี้อยู่แถวหมู่บ้านเลยนี่” พันกล่าว
“พี่เคลียร์งานเสร็จแล้วล่ะ วันพรุ่งนี้พี่จะกลับไป แล้วต่อไปพี่จะขับรถไปรับไปส่งเราที่โรงเรียนเองก็แล้วกัน” พัชกล่าว
“จริงหรอพี่ ขอบคุณมากค่ะพี่” พันดีใจ
“ก็หวังว่าปัญหาจะหมดไปเสียทีนะ” พัชภาวนา
และแล้วพันธิมาก็ไม่ได้เจอชายโรคจิตคนนั้นอีกเลย เพราะพี่สาวคอยไปรับไปส่งเธอทุกวัน ทำให้ปัญหาชายโรคจิตหมดไป
จนกระทั่งวันหนึ่ง
พันธิมาต้องไปเข้าค่ายลูกเสือที่ป่าแถวอุทยานแห่งชาติ
ลูกเสือแบ่งออกเป็ 15 หมู่ หมู่ละ 8 คน ภารกิจในวันนี้ก็คือการเดินป่าแล้วรวบรวมสมบัติที่ปรากฏในแต่ละด่าน คือหากผ่านด่านนั้น พวกเธอก็จะได้สมบัติมาสะสมเพื่อนำไปแลกคะแนน
พันธิมาได้เป็รองหัวหน้าหมู่ เธอเป็เนตรนารีอยู่หลังสุดมีหน้าที่เป็คนถือสมบัติที่เก็บรวบรวมได้ ในตอนนั้นพันธิมาปวดเข้าห้องน้ำ เลยขอตัวเพื่อนๆ ไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอเดินออกมาก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนตัวโล่งๆ
“อ้าว พัน แล้วสมบัติล่ะ พวกเราต้องนำไปแลกคะแนนนะ” เพื่อนเนตรนารีถาม
“ใช่ ลืมไปเลย สงสัยลืมอยู่ที่ห้องน้ำ แป๊ปนะ เดี๋ยวไปเอามาให้” พันวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที เธอพยายามหาสมบัติจนทั่ว แต่หายังไงก็หาไม่เจอ
จนกระทั่งพันธิมาได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“พี่ มาทำอะไรที่นี่น่ะ” พันเผลอหลุดปาก
“อ้าว บังเอิญจริง พี่มาเที่ยวที่อุทยานแห่งชาติน่ะ” ชายแปลกหน้ากล่าว
“ฉันต้องไปรวมตัวแล้วค่ะ อาจารย์คงเรียกแล้ว” พันกล่าวอ้าง
พันธิมาเจอชายแปลกหน้าคนนั้น เธอไม่อยากพูดอะไรมาก เลยรีบตัดบทแล้วเดินจากมาทันที แต่ทว่า
“เดี๋ยวน้อง! หาสมบัติอยู่ไม่ใช่หรอ” ชายแปลกหน้ากล่าวอย่างรู้ทัน
พันธิมาใมาก เลยรีบหันกลับไป “พี่รู้ได้ยังไง”
“พี่เก็บได้น่ะ มันตกอยู่ที่พื้น” ชายคนนั้นกล่าวยิ้มๆ เพราะสิ่งที่เขาพูดสามารถดึงความสนใจมาได้
“แล้วอยู่ไหนล่ะคะ” พันรีบถาม
“พี่เอาไปไว้บนรถแล้ว ไปกับพี่สิ พี่จะได้หยิบให้ไง” ชายคนนั้นกล่าวยิ้มๆ
พันธิมาเห็นผู้ชายยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอมองเห็นแล้วก็รู้สึกกลัวจนขนหัวลุก เลยว่า “ไม่เป็ไรค่ะ อาจารย์รออยู่ หนูต้องรีบไปแล้วค่ะ”
พันธิมารีบเดินหนีทันที แต่สักพัก ผู้ชายคนนั้นก็คว้าแขนของพัน แล้วฉุดเธอให้เดินตามเขาไป
สาวน้อยใมาก เธอรีบสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมทันที โชคดีที่หลุดมาได้ เธอเลยรีบวิ่งหนีทันที
“จะไปไหนล่ะ สาวสวย ไปกับพี่ดีกว่าน่า”
พันธิมาวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่ยอมหยุด แม้ว่าทางที่เธอไปจะเป็ทิศทางตรงกันข้ามกับค่ายลูกเสือก็ตาม
พันธิมาวิ่งไปได้สักพัก เสียงผู้ชายคนนั้นก็หายไป แต่เธอก็ยังไม่หยุดวิ่ง จนกระทั่งถึงเวลาพกค่ำ เธอมองเห็นกองไฟและเต็นท์ เธอจึงรีบวิ่งไปที่เต็นท์นั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ มีคนจะมาลักพาตัวหนูค่ะ” พันธิมาะโ
ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ออกมาจากเต็นท์อย่างงงๆ แล้วว่า “มันเกิดอะไรขึ้น เธอเป็เนตรนารีนี่ หลงทางหรือเปล่า”
“ใช่ค่ะ หนูหนีคนโรคจิตมา เลยทำให้พลัดหลงกับค่ายลูกเสือค่ะ” พันกล่าวทั้งน้ำตา
“ชายคนนั้นจะมาลักพาตัวเธองั้นหรอ งั้นเอาอย่างนี้ ให้เพื่อนพี่กลับมาก่อน แล้วพวกเราค่อยกลับไปอุทยานแห่งชาติ เพื่อติดต่อเ้าหน้าที่และแจ้งตำรวจจับชายคนนั้น” ชายแปลกหน้าบอกหนทาง
“งั้นระหว่างที่รอ หนูขอยืมมือถือพี่ได้มั้ย ขอติดต่อพี่สาวค่ะ” พันกล่าว
“เอาสิ แต่พี่ไม่แน่ใจว่าจะมีคลื่นหรือเปล่านะ” ชายใจดียื่นมือถือให้
พันธิมารับมือถือแล้วโทรหาพี่พัชทันที
“สวัสดีค่ะ พัชรินทร์พูดค่ะ” พัชเห็นเป็เบอร์แปลกๆ
“พันเองนะคะพี่”
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมใช้เบอร์นี้ติดต่อพี่ล่ะ” พัชสงสัย
“ชายโรคจิตที่ฉันเคยเล่าให้พี่ฟัง เขามาดักเจอฉันที่อุทยานแห่งชาติด้วยพี่” พันเล่าสั้นๆ
“ว่าไงนะ แล้วมันทำอะไรเธอมั้ย” พัชเป็ห่วง
“มันจะลักพาตัวฉัน แต่ฉันวิ่งหนีมาได้ โชคดีที่วิ่งมาเจอพี่ผู้ชายที่มาเที่ยวป่าค่ะ” พันกล่าว
“เอาล่ะ เดี๋ยวพี่จะไปรับเธอนะ เจอกันที่อุทยานก็แล้วกัน” พัชรินทร์ที่เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด เลยขับรถมุ่งไปอุทยานแห่งชาติทันที
************************************************
พันธิมากำลังจะยื่นมือถือคืนผู้ชายใจดี แต่ทว่าอยู่ดีๆ พันก็กรี๊ดเสียงดังสุดเสียง แล้วปล่อยมือ ทำให้มือถือเกือบตก ยังดีที่ชายผู้นั้นวิ่งมารับมือถือทัน
“น้อง พี่เพิ่งถอยมือถือมาใหม่เลยนะ” ชายใจดีบ่น
“ขอโทษค่ะพี่ ผ ผะ ผี พี่ ผียืนอยู่ตรงนั้น” สาวน้อยชี้
ชายผู้นั้นหันไปมอง แล้วบ่นว่า “ผีไม่มีจริงหรอก” แต่พอตามองเห็นเท่านั้นแหละ ผีตนนั้นมีสภาพสกปรกมีโคลนเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว
ชายหล่อเหลาก็กลัวผีเหมือนกัน เขาหันไปหาน้อง แต่เธอก็ไม่อยู่เสียแล้ว เธอวิ่งหน้าตั้งไปทางอื่นแล้ว
“น้องรอพี่ด้วย” ด้วยอะดรีนาลีนหลั่งอย่างไรไม่ทราบ ชายคนนั้นวิ่งนำหน้าน้องพันเสียแล้ว
“อ้าวพี่ พี่กลัวผีด้วยหรอ” พันสงสัย
“เกิดมา พี่เพิ่งจะเคยเห็นผีตัวเป็ๆ ก็คราวนี้” ชายใจดีกล่าว
“พี่คะ รอด้วยสิ” พันกล่าว
“เร็วเข้าน้อง มันวิ่งตามมาแล้วนั่น” ชายใจดีกล่าว
น้องพันนึกในใจว่า “นี่คือวันซวยอะไรของฉัน นอกจากจะต้องมาเจอชายโรคจิตแล้ว ยังต้องมาวิ่งหนีผีอีก แถมเป็ผีสกปรกซะด้วย”
ด้วยความเหนื่อยล้า สักพักพันธิมาในชุดเนตรนารีก็วิ่งล้มไม่เป็ท่า และแล้วเธอก็ข้อเท้าพลิก “โอ๊ย พี่ ช่วยด้วย”
พี่ชายรูปหล่อเห็นน้องล้ม ด้วยความเป็สุภาพบุรุษ เขาจะทิ้งเธอก็ไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเดินไปโดยเอาตัวไปบังไว้ ไม่ให้ผีเข้ามาทำร้ายน้องสาวคนสวยได้
“อย่าเข้ามานะ ฉันมีพระนะจะบอกให้” ชายใจดีจับเฉพาะสายสร้อยที่คอตัวเอง
“อ้าวพี่ จี้พี่อยู่ด้านหลัง และจี้ของพี่ก็ไม่ใช่พระเสียด้วย มันเป็รูปหัวกะโหลกน่ะ” พันกล่าวอย่างซื่อๆ
“ไปบอกเขาทำไม พี่จะหลอกผี” ชายใจดีต่อว่า
“แล้วก็ไม่บอก ไม่ทันแล้วพี่” สาวน้อยกล่าว
พี่ชายที่กลัวผีมาก แต่ต้องทำตัวเป็สุภาพบุรุษ เลยหลับตาสวดมนต์ั้แ่บทอิติปิโส สวากขาโต สุปะฏิปันโน…
เดชะบุญ ผีตนนั้นหากลัวไม่
มันเดินเข้ามาใกล้ เรื่อยๆ เรื่อยๆ ส่วนสองพี่น้องที่เพิ่งเจอกันก็พร้อมใจกันหลับตาด้วยความกลัว
และแล้วสักพัก มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่า
สองพี่น้องได้ยินเสียง ผีบ้วนปาก และล้างหน้า
ชายหนุ่มลืมตาก็พบว่า กระติกน้ำที่ตนพกติดตัวได้อยู่ในมือผีตนนั้น แต่พอเห็นผีตนนั้นล้างหน้า จึงได้รู้ว่า นั่นคือเพื่อนเขานั่นเอง
“บ้าเอ๊ย เล่นอะไรแบบนี้ ห๊า จักร ถ้าฉันหัวใจวายขึ้นมาจะว่ายังไง เห็นมั้ยนี่ น้องเขาต้องมาวิ่งหนีจนล้มแบบนี้” อัฐวิทย์ต่อว่าเพื่อน
“ฉันไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย แค่จะมาเอาน้ำจากนาย นายก็วิ่งหนีเสียได้” วัฒนจักรกล่าว
“แล้วทำไมไม่พูดออกมา” วิทย์สงสัย
“นายก็เห็นฉันมีโคลนเต็มตัวไปหมด แถมโคลนก็เข้าปาก ขืนฉันพูด ฉันได้กลืนโคลนเข้าไปแน่” จักรล้างหน้าจนน้ำหมดขวด
“แล้วทำไมนายถึงมีสภาพแบบนี้” วิทย์ยังคงถาม
“ฉันทำหมวกตก ก็เลยไปเก็บ แต่ตรงบริเวณนั้นกลับเป็บ่อโคลน มันมืดมาก ฉันมองเห็นไม่ชัด เลยได้ตกบ่อโคลน และมีสภาพอย่างที่นายเห็น” จักรกล่าว
“ปะ งั้นพวกเรารีบกลับไปที่เต็นท์กันเถอะ จะได้รีบพาน้องเขาไปแจ้งความด้วย”
ระหว่างที่พูด นายอัฐวิทย์รูปหล่อก็อาสาแบกน้องพันธิมาโดยให้เธอขี่ที่หลัง ส่วนนายวัฒนจักรที่มีสภาพเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนก็เดินตามไป
“ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกับน้องเขาล่ะ” จักรสงสัย
“มีชายโรคจิตจะมาลักพาตัวน้องเขาไปน่ะสิ ยังดีที่น้องเขาหนีมาทางนี้” วิทย์เล่าสั้นๆ
“น้องแต่งตัวอย่างนี้ ต้องเข้าค่ายลูกเสือแน่ๆ แล้วทางค่ายจะไม่ตามหาตัวน้องเขาอยู่หรอ” จักรสงสัย
“หนูก็คิดว่าอาจารย์ต้องตามหาค่ะ เพราะเขาต้องเช็คชื่อวันละสามครั้ง ป้องกันคนหาย” พันกล่าว
“งั้นรีบไปกันเถอะ” จักรกล่าว
นายวิทย์ที่แบกน้องอยู่ก็บ่นขึ้นมาอีกว่า “พี่สาวน้องสวยมั้ยล่ะ เผื่อเป็รางวัลที่พี่แบกน้องแบบนี้”
“ใช่ ปกตินายวิทย์ไม่ยอมทำให้ใครง่ายๆ แบบนี้นะน้อง” จักรแกล้งพูด
“พี่หนูสวยมากค่ะ แถมยังไม่มีแฟนอีก” พันกล่าวตามจริง แต่กล่าวไม่หมด
“ค่อยยังชั่ว พี่จะได้มีแรง” วิทย์พูดยิ้มๆ
กว่าจะเดินมาถึงที่พักก็ปาไปสามทุ่ม ทำให้นายอัฐวิทย์บ่นแล้วบ่นอีกที่เพื่อนทำให้ตนต้องวิ่งหนีมาไกลถึงเพียงนี้
เมื่อถึงเต็นท์ อัฐวิทย์วางน้องลงในสภาพเหงื่อโชก แล้วไปช่วยนายจักรเก็บข้าวของ
พอจัดเก็บพร้อมแล้ว นายจักรจึงต้องเป็คนแบกของ ส่วนนายวิทย์เป็คนแบกน้องไว้เช่นเดิม เพราะตามตัวนายจักรเต็มไปด้วยโคลน กลัวน้องสาวเปื้อนโคลนไปด้วย
ทั้งสามยังต้องเดินป่ากลับไปที่อุทยาน พอมาถึงก็พบว่ามีทั้งอาจารย์และเ้าหน้าที่ออกตามตัวน้องกันจ้าละหวั่น
“นั่นไง นั่นไง พวกเขามานั่นแล้ว” เ้าหน้าที่กล่าว
นายวิทย์วางน้องลง ทั้งสามในสภาพมอมแมมก็ยืนมองผู้คนอย่างงงๆ
“เป็ไงบ้าง พันธิมา มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงหลงป่าเสียได้” อาจารย์ถาม
“คือหนูไปเจอชายโรคจิตมาค่ะ เลยวิ่งหนีแบบเตลิดเปิดเปิงแบบนี้ ยังดีที่ได้ไปเจอพี่ชายทั้งสอง” พันเล่า
“แล้วทำไมคุณถึงเปรอะเปื้อนแบบนั้นครับ” เ้าหน้าที่ถาม
“ผมซุ่มซ่ามตกบ่อโคลนครับ” จักรกล่าวตรงๆ
ทุกคนเผลอหัวเราะพร้อมเพียงกัน
“ขอโทษครับ มันอดขำไม่ได้” เ้าหน้าที่กล่าว
“งั้นรีบเข้าไปข้างในกันเถอะครับ คุณพัชรินทร์ พี่สาวเด็กไปแจ้งความแล้วเรียบร้อย นั่นไงครับ เธอเดินมาพร้อมกับตำรวจพอดี”
สองหนุ่มที่คาดหวังว่าจะได้เจอสาวสวย แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมีสภาพเป็ทอม
ทำให้สองหนุ่มหันไปหาเด็กสาวเป็ตาเดียว
เด็กน้อยที่พูดไม่หมดก็เลยยิ้มแห้งๆ ให้สองชายผู้มีพระคุณ
“เฮ้ย นายวิทย์ ฉันว่าสาวทอมคนนั้นต้องชอบนายแน่ๆ เธอยิ้มหวานให้นายด้วย เห็นมั้ย” จักรกระซิบ
“แต่เธอเป็ทอมนะ จะมาสนใจฉันได้ยังไง” วิทย์เริ่มแขยง
“นายหล่อซะขนาดนี้ เธออาจเปลี่ยนใจเป็ผู้หญิงจริงๆ ก็ได้นะ” จักรกล่าว
พัชรินทร์วิ่งเข้าไปกอดน้องสาว แล้วหันไปขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสอง
ส่วนเ้าหน้าที่ตำรวจก็ขอสอบปากคำ จะได้รีบไปจับกุมตัวชายดังกล่าว
“เอ่อ ผมว่าพวกคุณไปอาบน้ำกันก่อนเถอะครับ คุณจะได้สบายตัว” ตำรวจกล่าว
ทุกคนแยกย้ายกันกลับ อาจารย์เห็นลูกศิษย์ปลอดภัยก็สบายใจ เลยอนุญาตให้ผู้ปกครองพาเธอกลับบ้านได้ เพราะเด็กได้รับาเ็
เ้าหน้าที่ตำรวจบางส่วนพากันไปค้นในป่าเพื่อออกตามหาคนร้าย บางส่วนเข้าไปรอสองหนุ่มเพื่อสอบปากคำ
“เฮ้ย ไปอาบน้ำกันเถอะ มายืนเต๊ะท่าอะไรแบบนี้ คนอื่นเขาแยกย้ายกันไปหมดแล้ว นายเองก็เห็น” วิทย์บ่น
“วิทย์ช่วยฉันด้วย ฉันไปตกบ่อดินเหนียว ตอนนี้ฉันเริ่มตัวแข็งแล้ว เดินไปไหนไม่ได้แล้ว” จักรกล่าว
“จริงหรอ” พอสำรวจนายวิทย์จึงรู้ว่าเพื่อนพูดจริง เลยเรียกเ้าหน้าที่ “เอ่อ คือว่า เพื่อนผมเดินไปไหนไม่ได้แล้วครับ ช่วยกรุณานำสายยางมาฉีดล้างตัวเพื่อนผมหน่อยครับ”
ก็เลยต้องลำบากเ้าหน้าที่นำสายยางมาฉีดล้างโคลนให้กับนายจักร
แม้นายวิทย์จะสงสารเพื่อน แต่เขาก็แอบหันหน้าขำเพื่อนที่มีสภาพแบบนี้
นายจักรอายสายตาผู้คนมาก แต่จะทำยังไงได้
เมื่อนายวิทย์กับนายจักรอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ก็เลยไปรวมตัวที่ห้องรับแขกที่เ้าหน้าที่จัดไว้ให้ เพื่อให้พวกเขาคุยกับเ้าหน้าที่ตำรวจ
สักพักก็มีนายตำรวจนายหนึ่งร้องบอกว่า “จับคนร้ายได้แล้วครับ”
พัชรินทร์ประคองน้องสาวออกไปดูหน้าคนร้าย ก็พบว่าใช่ชายผู้นั้นจริงๆ
คนร้ายสารภาพทุกอย่าง พร้อมกับนำตำรวจไปตรวจสอบที่รถ ก็พบหลักฐานเป็เชือก เทปกาว มีดสั้น กล้องวีดีโอรุ่นเก่า ฯลฯ แบบว่าเตรียมการมาอย่างดี
พันธิมาเห็นแล้วก็ขนลุก โชคดีที่ตนวิ่งหนีรอดมาได้ และโชคที่ได้เจอพี่ชายทั้งสอง
คนร้ายจึงถูกจับกุมโดยปริยาย
พัชรินทร์อาสาขับรถไปส่งชายผู้มีพระคุณทั้งสอง โดยเธอขับไปส่งนายจักรก่อน ซึ่งพบว่ามีผู้หญิงมารอเขาอยู่หน้าบ้าน
“นั่นใครหรอคะ” พัชถาม
“ภรรยาผมเองครับ” จักรกล่าวเสียงเศร้า
“เธอคงรักและเป็ห่วงคุณมากนะคะ มารอที่หน้าบ้านเชียว” พัชพูดยิ้มๆ
“เปล่าครับ เธอจะมาหย่ากับผม และเธอไม่มีกุญแจบ้านหลังนี้ เลยเข้าบ้านไม่ได้” จักรกล่าวตามตรง
“อ้าวกรรม ขอโทษค่ะ” พัชรู้สึกผิด
“ผมไปก่อนนะครับ” นายจักรในสภาพหน้าเศร้า ตนไม่อยากหย่าขาดจากภรรยา เลยหนีไปนอนป่า แต่เขาคงเลี่ยงเหตุการณ์นี้ไม่ได้ เลยกระซิบบอกเพื่อน
นายวิทย์พยักหน้า แล้วบอกสองสาวว่าให้รอเขาสักครู่ จากนั้นเขาก็ลงไปพร้อมกับนายจักร นายวิทย์เดินเข้าไปประคองเพื่อนเพื่อพาเข้าบ้าน
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ” พิณนิภาสงสัย
“นายจักรไม่สบายครับ คงต้องนอนพักเสียก่อน” นายวิทย์กล่าว
ภรรยาหลงกล เธอเป็ห่วงเขามากจึงรีบเข้ามาประคองทันที
“คุณพาเขาเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ ผมจะขนของเข้าไปให้” วิทย์กล่าว
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” พิณก็เลยประคองสามีเข้าไปในบ้าน โดยหยิบกุญแจจากมือสามีไปเปิดให้
นายวิทย์เลยกลายเป็เด็กขนของ เพราะเขาต้องขนสัมภาระทั้งของเพื่อนและของภรรยาเพื่อน
พัชกับพันได้แต่มองดูละครแสดงสดอยู่บนรถในสภาพอึ้งๆ เพราะนึกไม่ถึงว่าชายทั้งสองจะตีบทแตกแบบนี้ เพราะคุณผู้หญิงไม่ได้เอะใจอะไรเลย
ดังนั้นกลายเป็ว่าแผนการของนายจักรก็สำเร็จ ทั้งสองยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน เพราะนายจักรแกล้งป่วย และภรรยาเขาก็ดูแลเขาเป็อย่างดี เธออยู่ที่นี่ได้ไม่นาน เพราะต้องรีบกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ เธอลางานได้ไม่กี่วันเท่านั้น เลยยังไม่ได้หย่าดังที่ตั้งใจไว้
ในคืนนั้น หลังจากที่ได้ดูละครของจักรกับภรรยา เธอก็ขับรถไปส่งนายวิทย์ที่บ้านพัก
นายวิทย์อยากกลับไปนอน เลยรีบถือกระเป๋าแล้วล่ำลาสั้นๆ จากนั้นก็วิ่งขึ้นบ้านทันที
“นายวิทย์เขาเป็คนขี้อายงั้นหรอ ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย” พัชบ่น
“คงไม่หรอกค่ะ พี่เขาคงเหนื่อยมากกว่า” พันแก้ตัวแทน
“งั้นรีบกลับกันเถอะ พี่จะได้รีบโทรบอกพ่อด้วย พ่อเขาเป็ห่วงเรามากเลยรู้มั้ย” พัชกล่าว
“ค่ะพี่ หนูขอโทษนะคะ” พันรู้สึกผิด
“มันไม่ใช่ความผิดของเราเสียหน่อย มันเป็ความผิดของไอ้โรคจิตนั่นต่างหาก” พัชแค้นแทน
“โชคดีที่จับเขาได้แล้วนะคะ” พันรู้สึกโล่งอก
“อื้อ งั้นพวกเรารีบกลับกันเถอะ” พัชขับรถกลับทันที
************************************************
นายวิทย์ถึงเตียงก็ล้มตัวนอนเพราะตนเหนื่อยมาก แต่ทว่าพอนอนได้สักพัก ก็มีคนโทรมาตอนเที่ยงคืน
“ฮัลโหล วิทย์พูดครับ” วิทย์งัวเงียรับสาย
“แย่แล้ว นายวิทย์ มีงานโฆษณาด่วน ต้องส่งให้ลูกค้าพรุ่งนี้ นายรีบปั่นงานเร็วเข้า” เ้านายกล่าว
นายวิทย์ตาสว่าง เลยรีบลุกจากเตียง คว้าโน๊ตบุ๊กทำงานตอนเที่ยงคืน เขาทำงานไปได้สักพัก มือถือเขาก็ดัง แต่มันเป็เบอร์แปลกๆ เลยไม่ยอมรับสาย
แต่สายนั้นก็ยังโทรมาไม่หยุด
นายวิทย์หมดความอดทนเลยกดรับสายทันที
“วิทย์พูดครับ”
“ฉัน พัชเองค่ะ เป็พี่สาวของพัน”
“ผมไม่นิยมทอมหรอกนะครับ คุณไม่ต้องโทรมาจีบผมหรอก”
“ห๊า คุณว่าไงนะ ฉันนี่นะจีบคุณ”
“ก็ผมเห็นคุณมองผมแบบนั้นนี่ครับ เพื่อนผมเองก็เห็น”
“ฉันไม่ได้มองคุณเสียหน่อย”
“คุณไม่ต้องมาแก้ตัวหรอกครับ ผมง่วงนอนมากแล้วด้วย”
“งั้นคุณฟังฉันดีๆ นะคะ ฉันแค่จะบอกว่าคุณหยิบกระเป๋าผิดใบค่ะ คุณหยิบกระเป๋าของฉันไป ดังนั้นฉันเลยจะนำกระเป๋ามาเปลี่ยนกับคุณ”
“พรุ่งนี้เช้าผมเอาไปให้ก็ได้ครับ” วิทย์รู้สึกว่าตนหน้าแตก
“ไม่เป็ไรค่ะ รีบเปลี่ยนเสียคืนนี้เลยก็แล้วกัน”
“ทำไมต้องรีบด้วยครับ ในกระเป๋ามีอะไรงั้นหรอ”
“ไม่ต้องเปิดดูนะคะ ฉันไม่อยากให้คุณเห็นชุดชั้นในฉัน แล้วคุณก็รีบลงมาเปลี่ยนข้างล่างได้แล้วด้วย ฉันรู้ว่าคุณยังไม่ได้นอน ห้องคุณยังเปิดไฟอยู่”
“ครับ ครับ เดี๋ยวผมจะลงไปเดี๋ยวนี้”
นายวิทย์ผู้หน้าแตกเลยรีบคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าลงไปข้างล่าง เขาก็มองเห็นสาวทอมมารออยู่หน้าบ้านแล้วจริงๆ
นายวิทย์วิ่งมาเปิดประตูรั้วให้ แต่ยังไม่ส่งกระเป๋าให้เธอ
“ว่าแต่ทำไมในตอนนั้น คุณมองผมแบบนั้นล่ะครับ” วิทย์ยังคงถาม
“ฉันไม่ได้มองคุณจริงๆ ค่ะ” พัชกล่าว
“หมายความว่ายังไง และทำไมตอนนี้คุณต้องหลบสายตาผมด้วยครับ” วิทย์เห็นท่าทีแปลกๆ ของหญิงสาว
“ถ้าฉันไม่พูด คุณจะไม่ยอมคืนกระเป๋าให้ฉันใช่มั้ยคะ” พัชกล่าว
“ครับ ผมไม่ชอบเื่ค้างคาใจครับ”
“ก็ได้ค่ะ ฉันเป็คนมีซิกซ์เซ้นท์สามารถมองเห็นิญญาได้ค่ะ และฉันก็ยิ้มให้แม่ของฉันเอง ไม่ได้ยิ้มให้กับคุณ” พัชยอมพูด
“555 ผมไม่เชื่อหรอก คุณอำผมเล่นใช่มั้ยเนี่ย”
“ฉันพูดจริงค่ะ และคุณก็รีบส่งกระเป๋าคืนฉันได้แล้ว ิญญาที่อยู่กับคุณเขาไม่พอใจที่เห็นฉันมาหาคุณแบบนี้ด้วย” พัชพูดตามตรง
“นั่นไง คุณยังอำไม่เลิก ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะมีิญญาติดตามผม”
“ิญญาที่ติดตามคุณเป็กะเทยสาวค่ะ”
“เป็ความจริงหรอครับ” นายวิทย์เปลี่ยนท่าทียอมเชื่อเธอ
“คุณยอมเชื่อแล้วหรอคะ” พัชแปลกใจ
“ผมฝันเห็นเขาเกือบทุกคืน แต่เขาไม่ยอมสื่อว่า้าอะไรครับ”
“ฉันเองก็สื่อไม่ได้ค่ะ ฉันเห็นได้อย่างเดียวเท่านั้น” พัชกล่าว
พัชไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะิญญาดวงนั้นจ้องเขม็งมาที่เธอ พัชเลยรีบแลกเปลี่ยนกระเป๋าแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถทันที
แต่ทว่า วิทย์ก็รีบคว้าแขนหญิงสาวทันควัน
“มีอะไรอีกค่ะ มันดึกมากแล้ว จะตีสองอยู่แล้ว ฉันต้องรีบกลับบ้าน” พัชพยายามดึงมือกลับ
“คุณมีวิธีทำให้เขาไปได้มั้ย” วิทย์กล่าวอย่างมีความหวัง
“อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขา้าอะไร งั้นคุณก็ลองทำบุญให้เขาสิ แต่ถ้าเป็ไปได้ก็บวชให้เขาเสียเลย บุญใหญ่มาก เขาอาจจะยอมไปก็ได้” พัชแนะนำ
“ต้องทำบุญงั้นหรอครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปนะคุณ ขอบคุณเื่น้องสาวฉันด้วยค่ะ ลาก่อน” พัชสะบัดแขนจนหลุดแล้ววิ่งขึ้นรถทันที
พัชรีบขี่รถจากไป เพราะเธอมองเห็นสายตาที่ไม่เป็มิตรของกะเทยผู้นั้น
นายวิทย์ถือกระเป๋าของตัวเอง เขามองรถของพัชจากไป ด้วยความรู้สึกมากมาย ในใจคิดว่า “เอาแล้วไง มาทำให้ผมกลัวผี แล้วจากไปอย่างไม่ใยดีอีก”
นายวิทย์จึงรีบกลับขึ้นไปบนบ้าน แล้วรีบเคลียร์งานออกแบบให้เสร็จ ค่ำคืนอันยาวนาน กว่าเขาจะเสร็จงานก็ตีสี่ เลยรีบเข้านอน แต่ทว่าด้วยความกลัว เขาจึงนำสร้อยพระเป็สิบๆ เส้นมาสวมไว้
และในคืนนั้นเขาก็ฝันว่ากะเทยคนที่เขารู้จักแต่ตายไปแล้วมาบีบคอเขา จนกระทั่งเขาใตื่น
ตื่นมาตอนเที่ยง เสียงไอดังลั่นบ้าน และแล้ววิทย์ก็รู้ว่าที่เขาฝันนั้นก็เพราะว่า สร้อยคอทั้งสิบเส้นรัดคอเขาอยู่ นี่เขาเกือบตาย ไม่ใช่เพราะผีบีบคอ แต่เป็เพราะสร้อยพระทั้งสิบเส้นนี้ต่างหาก
ตกบ่ายนายวิทย์รีบไปถวายสังฆทานตามคำแนะนำของพัชทันที ถึงกระนั้นเขาก็ยังฝันถึงกะเทยไม่หยุด จนกระทั่งนายวิทย์ทนไม่ไหว เลยตัดสินใจบวชพระเป็เวลาสิบห้าวัน เลยขอเ้านายลาพักร้อน โชคดีที่นายวิทย์ไม่เคยลาไปไหนเลย เ้านายเลยอนุญาต
ณ บ้านของพ่อพันธิมา สามคนพ่อลูกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน เพราะพ่อจะออกไปทำงานตอนหกโมงเย็นกลับหกโมงเช้า
“พี่พัชคะ ได้ข่าวว่าพี่วิทย์จะบวชนาควันพรุ่งนี้ พี่พาหนูไปหน่อยนะคะ” พันอ้อนขอร้อง
“จะไปทำไมล่ะ” พัชไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับวิทย์
“ไปเถอะลูก เขาเป็ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตยัยพันเชียวนะ” พ่อกล่าว
“แต่ว่าพ่อคะ พวกเราไม่ได้สนิทกับเขาเสียหน่อย” พัชกล่าว
“น่านะ พี่พัช พาหนูไปหน่อยนะ” พันยังคงอ้อน
“อะ ก็ได้ วันพรุ่งนี้พี่จะพาไปก็แล้วกัน” พัชใจอ่อน
************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนแห่นาครอบโบสถ์พากันเตรียมพร้อม สองพี่น้องเลยเข้าไปสมทบ
“นั่นไงมานั่นแล้ว” ผู้าุโท่านหนึ่งกล่าว
ผู้ใหญ่วัยกลางคนมาดึงตัวพัชไปถือหมอนให้ทันที
“เอ่อ ทำไมต้องให้หนูถือหมอนด้วยคะ” พัชตามไปอย่างงงๆ
“ก็มีแต่คนเกี่ยงกันน่ะสิ เนื่องจากนายวิทย์ยังโสดไม่มีแฟน แถมเพื่อนที่มาก็แต่งงานกันหมดแล้ว หนูเองน่าจะเหมาะ ไม่เป็อะไรหรอกไม่ต้องคิดมาก” ผู้าุโกล่าว
“ใช่ค่ะพี่พัช ไม่เห็นต้องถือเลยนี่” พันกล่าวเสริม
พัชเองก็ไม่อยากจะถือเื่โบราณ แต่ทว่าสายตาทุกคนในงานกลับมองว่าเธอเป็แฟนวิทย์นี่สิ
พันธิมาเองก็เลยเดินตามขบวนแห่นาค วนขวารอบโบสถ์สามรอบ และไม่น่าเชื่อว่าจะมีเพื่อนรุ่นเดียวกับวิทย์ที่ยอมให้วิทย์ขี่คอวนรอบโบสถ์ครั้งนี้ด้วย
************************************************
งานบวชผ่านไป เนื่องจากวัดที่นายวิทย์ไปบวชเป็วัดแถวบ้านของพันธิมา เธอเลยรบเร้าให้พี่สาวตักบาตรเป็เพื่อนเธอทุกเช้า
“มันต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรอ ยัยพัน” พัชบ่น
“น่าพี่พัช ก็พระวิทย์เขาบิณฑบาตผ่านหน้าบ้านพวกเราพอดีนี่พี่” พันกล่าว
“พ่อว่า มันก็ไม่เสียหลายนี่ลูก อีกอย่างลูกเป็คนตักบาตรเป็กิจวัตรอยู่แล้วไม่เห็นต้องคิดอะไรมากเลย” พ่อกล่าวเสริม
“ก็หนูไม่อยากให้คนแถวบ้านเข้าใจผิดนี่คะ เพราะตอนงานบวชมีเพื่อนบ้านมองเห็นหนูถือหมอนแห่นาคด้วย” พัชบ่น
“เขาไม่คิดมากหรอกพี่ ก็เห็นๆ อยู่ว่าพี่แต่งตัวเป็ทอมบอยขนาดนี้” พันกล่าว
“อะ ก็ได้” พัชใจอ่อนอีกครั้ง
พันธิมาดีใจเข้าไปกอดพี่สาว
แต่ทว่าผ่านไปสามวัน พันธิมาก็ต้องไปเรียนพิเศษที่กรุงเทพ แต่เธอก็ยังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจที่จะตักบาตรพระวิทย์เป็เวลาสิบห้าวัน
“เธอไปเรียนแล้ว ก็ไม่เห็นต้องห่วงอะไร ยังไงก็มีบ้านอื่นตักบาตรทุกเช้าอยู่แล้ว” พัชกล่าว
“น่านะพี่สาวสุดสวย น้องไม่อยากผิดคำพูด ตักบาตรแทนน้องหน่อยนะ” พันอ้อน
“แต่ว่า” พัชกำลังจะปฏิเสธ แต่พ่อต้องเป็คนคอยยุติทุกครั้ง
“ทำให้น้องหน่อยเถอะยัยพัช แค่ตักบาตรเองไม่เห็นเป็อะไรเลย” พ่อกล่าว
“ก็ได้ค่ะ” พัชจำใจต้องรับปากน้อง
ดังนั้นตลอดระยะเวลา 12 วัน พัชจึงตักบาตรทุกวัน จนชาวบ้านพากันซุบซิบ แต่ไม่กล้านินทาว่าร้ายอะไรมาก เพราะยังไงฝ่ายชายก็เป็พระ และท่านก็ปฏิบัติตนสำรวมตลอดระยะเวลาที่บวชเสียด้วย
แต่ป้าข้างบ้านคนหนึ่งอดใจไม่ไหว เลยะโข้ามกำแพงถามพัชที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่
“หนูพัช สรุปว่าหนูเป็แฟนของพระวิทย์ตอนที่ท่านเป็ฆราวาสใช่มั้ย”
“เข้าใจผิดแล้วค่ะป้า พวกเราเป็แค่เพื่อนกัน และหนูเองก็ตักบาตรเป็ประจำอยู่แล้ว”
“แน่ใจหรอ นั่นไง พระท่านสึกแล้ว ก็รีบมาหาหนูเลยเห็นมั้ย” ป้าข้างบ้านชี้ไปทางประตูรั้ว
พัชมองไปก็เห็นทิดวิทย์รอเธออยู่หน้าบ้านของเธอ พัชที่ไม่สามารถแก้ตัวอะไรได้อีก เลยรีบปิดน้ำแล้ววิ่งไปหาเขาทันที
“คุณมาทำไมคะ ชาวบ้านเข้าใจฉันผิดแล้วเห็นมั้ย พวกเขาคิดว่าฉันเป็แฟนคุณ” พัชบ่น
“เื่นั้นไว้ก่อนครับ สรุปว่ากะเทยคนนั้นไปแล้วหรือยัง” ทิดวิทย์เฝ้ารออย่างมีความหวัง
“อื้อ ได้ผลค่ะ เขาดูสว่างตามากเลย ดูสง่ามีราศีด้วย” พัชกล่าวตามที่เห็น
“ผมไม่ได้อยากจะเห็นเขาดูดี ผม้าให้เขารับบุญแล้วไปจากผม” ทิดวิทย์กล่าว
“น่า คุณ แสดงว่าเขาคงมีเื่ติดค้างกับคุณ เลยยังไปไม่ได้” พัชกล่าว
“แล้วเื่อะไรน่ะครับ” ทิดวิทย์อยากรู้
พัชหันไปพร้อมกับพยักหน้า จากนั้นก็หันไปหาทิดวิทย์ “เขามีพลังพอที่จะบอกแล้วค่ะ งั้นคุณบอกทางไปบ้านแม่เขาหน่อยนะคะ”
พัชเลยเปิดประตูรั้ว แล้วนำรถออก เธอจอดให้ทิดหนุ่มขึ้นรถแล้วพาไปที่บ้านกะเทยสาวคนนั้น
“สรุปว่าเขา้าอะไรครับ”
“เคลียร์ปัญหาทางบ้านค่ะ” พัชกล่าว
“แล้วทำไมต้องตามผมด้วย”
“ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ เขาชอบคุณไม่ใช่หรอคะ” พัชกล่าวตามที่สื่อได้
“ก็ใช่ครับ แต่ผมชอบผู้หญิงนะครับ”
“เพราะชอบมาก จิตเขาเลยมาผูกไว้กับคุณค่ะ” พัชกล่าวเสียงเย็น
“แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อาจเปลี่ยนใจได้นะครับ”
“เขาแค่อยากให้คุณช่วยเท่านั้น หากปัญหาจบ เขาก็จะไปเองค่ะ” พัชกล่าว
2K
