ตอน ทำเสน่ห์
หมอพรหมเมศนิ่งฟังหญิงสาวบอกเล่าถึงอาการสามีของเธอก่อนจะหลับตาลงช้าๆ กำหนดจิตเข้าสมาธิเพื่อตรวจสอบ ผ่านไปเกือบห้านาทีเขาจึงลืมตาขึ้น
“ผมตรวจดูแล้วเหมือนว่าตอนนี้สามีของคุณจะไม่ได้อยู่ในร่างนั้นเพียงคนเดียว”
“หมายความว่ายังไงคะ”น้ำหวานหน้าเสีย
“มีดวงิญญาร้ายดวงหนึ่งแฝงร่างเขาอยู่ตอนนี้ผมบอกได้เพียงเท่านี้จนกว่าจะได้พบสามีของคุณแล้วถึงจะสามารถบอกได้มากกว่านี้ผมขอเวลาเตรียมตัวสักเดี๋ยวนะครับ แล้วพวกเราก็ไปบ้านคุณด้วยกัน”
“ได้ค่ะคุณพรหมเมศไปรถของฉันก็ได้นะคะ”
พรหมเมศพยักหน้ารับจากนั้นก็หันไปเตรียมข้าวของต่างๆ ใส่ลงในกระเป๋าหิ้วเสร็จสรรพทั้งเขาและน้ำหวานจึงพากันเดินลงมายังชั้นล่าง
“นี่พ่อหมอจะไปไหนจ้ะ”
เดือนแรมลุกพรวดขึ้นถามเมื่อเห็นพรหมเมศถือกระเป๋าลงมาด้วย
“ฉันต้องไปทำธุระกับคุณน้ำหวานบางทีอาจจะกลับพรุ่งนี้เช้าอยู่ทางนี้เดือนแรมก็ปิดบ้านให้ด้วยนะแล้วกลับไปได้เลย”
“ขอเดือนไปด้วยได้ไหม”
น้ำหวานกับพ่อหมอพรหมเมศหันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อได้ยินคำถามของลูกศิษย์สาว
“ไม่ได้เดือนแรมรอฉันอยู่ที่นี่แหละตำหนักต้องมีคนคอยดูแล เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”น้ำเสียงของพ่อหมอหนุ่มเคร่งขรึมจนคนฟังรู้สึกประหม่า
“จ้ะ”
เดือนแรมรับคำแต่หันไปชักสีหน้าใส่น้ำหวานด้วยความไม่พอใจหล่อนมองตามหลังทั้งคู่กระทั่งรถยนต์ราคาแพงเคลื่อนตัวออกจากบ้านพ่อหมอไป
บ้านไอ้อินทร์…
“มึงเป็ห่าอะไรวะไอ้อินทร์ทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์ในวงเหล้ามึงก็ทำหน้าทำตาให้มันมีความสุขหน่อยสิวะเพื่อนหรือว่ามึงมีเื่อะไรในใจก็บอกกูได้นะโว้ยมึงกับกูคบกันมานานกูยินดีช่วยเพื่อนเสมอ”
“กูกลุ้มใจวะไอ้แสน”
ไอ้อินทร์ถอนหายใจออกมาพรวดใหญ่แล้วยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก
“กลุ้มใจเื่อะไรวะเพื่อน นี่มึงอย่าบอกนะว่าเื่น้องเดือนแรม”
ไอ้แสนโคลงศีรษะไปมา
“เออสิวะ”
“โถ่ไอ้เกลอเอ้ยกูก็บอกมึงหลายรอบแล้วว่าให้ปล้ำแมร่งเลยรวบหัวรวบหางซะดีไม่ดีน้องเดือนแรมของมึงก็จะเปลี่ยนใจมาชอบมึงเองแหละเชื่อกูฮา ฮา”
“ที่กูนั่งกลุ้มอยู่นี่ก็เพราะกูทำอย่างที่มึงแนะนำไปแล้วนั่นแหละไอ้แสน”สองเพื่อนรักมองสบตากัน ก่อนที่ไอ้แสนจะตบเข่าฉาดหัวเราะชอบใจขึ้นมา
“มันต้องอย่างสิวะเพื่อนแบบนี้ต้องฉลองใช่ไหมที่เพื่อนกูจะมีเมียกับเขาสักทีหนึ่งนะ ห๊ะ”
“กูก็อยากจะฉลองอยู่หรอกนะไอ้แสนแต่มึงรู้อะไรไหมว่าเดือนแรมเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น แถมยังดุกับยังกับเสือตอนนี้กูไม่กล้าไปพบหน้าเธอด้วยซ้ำเพราะเธอขู่เอาไว้ว่าจะเอาเืหัวกูออก”
ไอ้อินทร์ระบายเื่ในใจของมันออกมา
“ทำไมโหดจังเลยวะเมียมึงเนี่ย”
“ก็เพราะโหดแล้วก็ใจเด็ดแบบนี้ไงวะกูถึงได้ชอบเดือนแรมแต่ตอนนี้กูไม่รู้จะทำยังไงแล้ววะเธอคงเกลียดขี้หน้ากูไปแล้ว”
“แต่กูว่ากูพอจะมีวิธีนะเพื่อน”ไอ้แสนยิ้มกริ่มพลางยักคิ้ว
“อะไรวะวิธีที่ว่าของมึง”
“ทำเสน่ห์ใส่แมร่งเลยไหมกูรู้จักหมอเสน่ห์สายเขมรคนหนึ่งชื่อว่าอาจารย์บุรันคนนี้ของจริงทำได้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็เสน่ห์ยาแฝด ผูกหุ่น ฝังรูปฝังรอยหรือว่าน้ำมันพรายของแกก็สุดยอด เพื่อนกูหลายคนก็ได้เมียเพราะอาจารย์บุรันนี่แหละ”
“มันจะได้ผลเหรอวะไอ้แสนเดือนแรมก็ทำงานอยู่กับพ่อหมอพรหมเมศกูว่าเธอคงมีของป้องกันตัวมาจากพ่อหมอบ้างแหละมึงก็รู้ว่าละแวกนี้พ่อหมอพรหมเมศน่ะเบอร์หนึ่ง”
“ไม่ลองจะไปรู้ได้ยังไงวะเพื่อนหรือมึงจะปล่อยให้น้องเดือนแรมของมึงเกลียดขี้หน้ามึงอย่างงี้ตลอดไปวะ”
ไอ้อินทร์นิ่งครุ่นคิดตามที่ไอ้แสนบอกอย่างน้อยหากมีโอกาสก็ดีกว่ามันไม่ทำอะไรเลย
“ก็จริงอย่างมึงพูดงั้นมึงช่วยพากูไปหาอาจารย์บุรันอะไรนี่หน่อยสิ”
“ได้สิวะไม่มีปัญหาวันพรุ่งนี้กูจะพามึงไปสำหนักอาจารย์บุรันเอง แต่ตอนนี้มึงแดรกเหล้าเป็เพื่อนกูก่อนแล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก”
ไอ้แสนเทเหล้าลงแก้วแล้วยื่นให้เพื่อน