“อ๊ากกกก!!”
“ชะ..ช่วยยด้วย ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย”
“อย่า!! อย่าเข้ามา นักพรตอยู่ไหน พวกเขาอยู่ไหนกัน?!!”
“ไม่!! ลูกของข้า อย่าเข้าใกล้ลูกของข้าเด็ดขาด ตายซะ!!!”
“เ้าพวกมาร!! บังอาจนัก”
.....
“อึก!”
“ที่นี่คือที่ไหนกัน?!”
ในซากอาคารหลังหนึ่ง เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีค่อยๆลืมตาขึ้น หันมองไปรอบๆอย่างสับสน มึนงง
ชื่อของเขาคือ จวินหลงเทียน
“เกิดาขึ้น?!”
โดยรอบตัวเขา มีไฟลุกลาม บ้านเรือนพังทลาย เสียงต่อสู้ดังสนั่น รอบตัวมีเสียงร้องของผู้คนขอความช่วยเหลือเต็มไปหมด
“อึก!”
จวินหลงเทียนพยายามขยับตัว ในสถานการณ์ที่เกิดาขึ้น การอยู่เฉยๆ มีเพียงความตายที่จะรอเขาอยู่ ซึ่งเขายังไม่อยากตาย แต่เมื่อเขาเริ่มเคลื่อนไหว ทั่วร่างก็ส่งเสียงคำราม ปวดร้าวไปทั้งตัว
“เจ็บๆ”
จวินหลงเทียนร้องออกมา มองร่างของตนที่อาบไปด้วยเื แขนซ้ายหัก าเ็เป็อย่างมาก
“าในใจกลางเมือง เหตุใดถึงเกิดขึ้นกัน?! ไม่ใช่ว่าในยุคปัจจุบัน าจะเบาลงแล้วหรอกรึ?! แม้โลกจะมีาอยู่ แต่มันก็ไม่ควรเกิดขึ้นในเมือง”
จวินหลงเทียนไม่เข้าใจ าระหว่างประเทศ ที่จะส่งผลกระทบมาถึงเมือง มันเป็ไปได้ยากมาก
ควรรู้ไว้ว่า ในยุคปัจจุบัน
าแทบจะไม่มีให้เห็น แม้จะมี ก็ห่างไกลจากที่อยู่อาศัยของผู้คน
ผู้นำประเทศต่างๆนั้น รู้ถึงขีดจำกัดของาดี พวกเขารู้ว่าาจะนำมาซึ่งภัยพิบัติ ทำให้ผู้คนลดลง และเป็การทำให้ธรรมชาติหายไป
ซึ่งจะส่งผลให้โลกกลับคืนสู่อดีตที่เต็มไปด้วยา มีเพียงการฆ่าฟัน ทำลายล้าง ยากต่อการดำรงอยู่
ทำให้ไม่มีประเทศใด รึเริ่มาจริงๆ
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ มันแตกต่างกัน
เป็ผลให้จวินหลงเทียนไม่เข้าใจ
“มนุษย์!!”
แต่แล้ว เสียงที่แหลมสูงก็ดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของจวินหลงเทียน
เสียงเช่นนี้ ไม่เหมือนเสียงของมนุษย์เลย
“ใครกัน?!”
ด้วยความสงสัย จวินหลงเทียนก็มองไปยังทิศทางเสียง และเห็นเข้ากับร่างหนึ่ง
ร่างตรงหน้า มีขนาดที่ใหญ่มาก ใหญ่กว่ามนุษย์ถึงสองเท่า รูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว บนหัวมีเขาสีดำสองข้าง ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเื มองมาทางจวินหลงเทียนด้วยความหิวโหย
แต่ในขณะนี้ มันกำลังติดอยู่ในซากอาคาร ทำให้ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
“นั้นมันตัวอะไรกัน?!!”
ทันทีที่เห็นร่างนั้น จวินหลงเทียนก็เกิดความกลัวเป็อย่างมาก จิตใจของเขาสั่นสะท้าน เหงื่อไหล่ท่วมตัว หน้าซีดเผือด
สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
บนโลก เขาแน่ใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตเช่นนี้อยู่แน่นอน
“ข้าข้ามมิติมา?!”
จวินหลงเทียนอุทานขึ้น ถ้าเป็การข้ามมิติ ก็สามารถบ่งบอกได้ถึงสถานการณ์ที่โหดร้ายแบบนี้แล้ว
าที่พบได้ยากในโลก
ต่างมิตินั้น อาจจะพบได้ง่าย
และยิ่งเป็สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดแบบนี้แล้ว มันยิ่งทำให้เขาเข้าใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“แต่เหตุใดการข้ามมิติมา ถึงได้พบเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้!!”
แม้จวินหลงเทียนจะดีใจที่เขาข้ามมิติมาได้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ มันทำให้เขามีเพียงการสาปแช่งที่เกิดขึ้น
“คนอื่นๆที่ข้ามมิติ มักจะได้สิ่งดีๆ เจอสถานการณ์ธรรมดาๆ แต่กลับข้า มาถึงก็เจอา แขนซ้ายหัก าเ็ไม่น้อย ตรงหน้าก็ยังมีสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักอีก ์เกลียดข้ามากนักรึไงกัน?!!
อย่างน้อย ให้บางสิ่งมาก็ยังดี!!”
จวินหลงเทียนสาปแช่งในใจ ด่าทอ์
แต่คำสาปแช่งของเขา มันก็ไร้ผล
ไม่มีสิ่งใดตอบสนองเลย
แม้แต่ระบบ ที่เป็ของติดตัวประจำสำหรับนักเดินทางข้ามมิติ เขาก็ไม่มี
ในขณะนี้ มีเพียงเสียงการต่อสู้ที่ดังอยู่ตลอด เสียงร้องของผู้คน และเปลวไฟที่ลุกโชนไปทั่ว
นอกนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก
จวินหลงเทียนถอนหายใจ สงบสติอารมณ์ “ระบบก็ไม่มี งั้นแหวนล่ะ”
ด้วยความสงสัย เขาก็หันมองลงมาที่นิ้วมือ
แต่แล้วเขาก็พบว่า ตนไม่มีแม้แต่แหวนสักวง
“งั้นสร้อยคอ? ไม่มี!?”
“ดาบวิเศษ?! จิติญญาเทพเร่รอน?! หินวิเศษ?! กระจกไร้เทียมทาน?! แผ่นป้ายล้ำค่า?! .....”
“ไม่มีเลย?! ไม่มีสักอย่าง”
จวินหลงเทียนมองไปยังรอบตัว หาสิ่งของที่คาดว่าเป็ของวิเศษล้ำค่า และพยายามติดต่อกับมัน แต่แล้วเขาก็พบว่า มันไม่มีสิ่งใดเลย
เรียกได้ว่า รอบตัวของเขา ไม่มีของวิเศษอยู่เลย
“จบสิ้นแล้ว”
ด้วยความสิ้นหวัง จวินหลงเทียนร้องให้ในใจ
ของวิเศษสำหรับนักเดินทางข้ามมิตินั้น เขาไม่มีสักอย่างเลย
ในสถานการณ์เช่นนี้ มีเพียงความตายที่รออยู่
ถ้าเขาอยู่ในสถานการณ์ปกติ ชีวิตไม่ติดขัด แม้จะไม่มีของวิเศษ มันก็ไม่เป็ปัญหา แต่เขาอยู่ในสนามรบ มีสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเดินไปทั่ว เืมากมายไหลริน ศพพ้องเพื่อนมนุษย์ เต็มไปหมด
เขาจำเป็ต้องมีของวิเศษสักอย่างช่วย
“มนุษย์!!!”
ระหว่างที่คิด สิ่งมีชีวิตประหลาดก็คำรามอีกครั้ง พยายามดิ้นออกจากซากอาคาร ดวงตาทั้งสองข้างของมันจ้องมองจวินหลงเทียน และอยากกลืนเขาทั้งเป็
แต่ด้วยความที่ ซากอาคารนั้นใหญ่มาก และทับตัวมันเกือบทั้งหมด ทำให้ยากต่อการออกมาก
“หึ!! อยากกินข้า?”
เมื่อได้สบตากับสายตาคู่นั้นของมัน จวินหลงเทียนก็มีความไม่พอใจเล็กน้อย แสดงความกล้าออกมา ลุกขึ้นด้วยความเจ็บ หยิบเศษไม้ที่แตกหักข้างๆ เดินตรงไปยังสิ่งมีชีวิตประหลาด
“ในเมื่อเ้า้ากินข้า งั้นข้าก็จะสังหารเ้าทิ้งเสีย!!”
จวินหลงเทียนยกเศษไม้ขึ้น มองไปยังสิ่งมีชีวิตประหลาด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
สิ่งมีชีวิตประหลาดที่เห็น เกิดความกลัวขึ้น ร่างสั่นเทา “มนุษย์!” กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นระริก
จวินหลงเทียนะโ “ตาย!!” แทงเศษไม้ไปยังศีรษะของสิ่งมีชีวิตประหลาด นับสิบครั้ง
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น สิ่งมีชีวิตประหลาดดิ้นอย่างทุรนทุราย ศีรษะกลายเป็หลุม ตายสนิท
จวินหลงเทียนสังหารสัตว์ประหลาดได้แล้ว ล้มลง หอยหายใจอย่างแรง
ด้วยความเป็มนุษย์บนโลก มีจิตใจบริสุทธิ์ การสังหารสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์จึงทำให้เขาทำใจได้ยาก มันเป็เหมือนเขาพึ่งสังหารมนุษย์ไป ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอื่น
“แรงต้านทานของมันเยอะไม่ใช่เล่นเลย ทำเอามือชา แขนขวาเกือบหัก ถ้าไม่ใช่ว่ามันโดนทับจนาเ็ไม่น้อย การจะสังหารมันได้ คงต้องใช้ความพยายามและเวลามากกว่านี้”
จวินหลงเทียนเอามือขวาจับแขนซ้าย ก่อนจะเดินเดินไปนั้งที่เดิม
เขาในขณะนี้ แทบจะไม่มีแรงเหลือแล้ว สติก็เลือนลาง สามารถสลบได้ทุกเมื่อ
“ข้ามมิติมาได้เพียงไม่ถึงชั่วโมง ข้าก็จะตายแล้ว ในฐานะนักเดินทางข้ามมิติ ข้าคงเป็นักเดินทางที่น่าอับอายที่สุดแล้ว”
จวินหลงเทียนพึมพำ ก่อนจะหมดสติไป
1K
