(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 33 อ๋าวโบร๋ว

        ตั้งแต่ถังเหอเริ่มย่างกระต่าย สายตาของเสี่ยวอิ๋นก็ติดหนึบอยู่แต่กับมัน หลังจากได้กลิ่นหอมๆ ก็ยิ่งเดินย่ำไปมาอย่างกระสับกระส่าย อยากกินใจจะขาดแล้ว

        “ยังไม่สุกนะ รออีกหน่อย” ถังเหอปล่อยมือข้างหนึ่งมาปลอบเสี่ยวอิ๋น จากนั้นก็นำเห็ดย่างที่อยู่ข้างๆ ส่งให้มันแล้วพูดต่อว่า “อันนี้สุกแล้ว ชิมอันนี้ก่อนสิ”

        เมื่อเห็นว่าถังเหอกำลังถือเห็ดกลิ่นย่ำแย่เสียยิ่งกว่าแย่ที่มันพยายามเลี่ยง เสี่ยวอิ๋นก็รีบกระโดดหลบไปข้างๆ ด้วยสีหน้าที่แสดงความสะอิดสะเอียนออกมาอย่างชัดเจน

        ถังเหอจำภาพเหตุการณ์ตอนที่เสี่ยวอิ๋นดมกลิ่นเห็ดก่อนหน้านี้ได้เหมือนกัน คิดในใจว่าดูท่ามันคงฝังใจเสียแล้ว

        “มันไม่มีกลิ่นแปลกๆ แบบนั้นแล้วล่ะ นายมาดมดูสิ หอมมากเลยนะ” ถังเหอยิ้มแย้มขณะพูดหว่านล้อม

        ถึงแม้ในใจเสี่ยวอิ๋นจะยังมีปมฝังใจที่เกิดขึ้นเพราะเห็ดอยู่จริงๆ แต่มันก็เชื่อใจถังเหอมาก ถึงยังไม่อยากยอมรับแต่ก็ยอมค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไปข้างถังเหอ แล้วดมฟุดฟิดอีกครั้งอย่างหวาดระแวง

        เอ๋ ไม่มีกลิ่นแปลกๆ นั่นแล้วจริงๆ แถมกลิ่นยังหอมมากด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเห็ดไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด มันคงคิดแล้วว่าเห็ดถูกสลับมาใหม่

        ไม่มีกลิ่นแปลกๆ น่าพะอืดพะอมแล้ว เสี่ยวอิ๋นก็ร้อง ‘อ๋าว’ แล้วกัดเห็ดย่างกินเข้าไปในคำเดียว เคี้ยวอย่างระมัดระวังและพบว่ารสชาติดีมากจริงๆ

        ครั้งนี้ถังเหอไม่ต้องหลอกล่ออีก เสี่ยวอิ๋นก็จัดการเห็ดย่างบนไม้ด้วยตัวเองไปแล้ว

        เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ย่อมไม่ยอมน้อยหน้า ปรี่เข้ามาพยายามกินให้ได้เยอะๆ หน่อยก่อนที่เสี่ยวอิ๋นจะกินเห็ดย่างไม้นี้หมด

        อร่อยมากจริงๆ ด้วย!

        ในตอนนี้กลิ่นหอมเนื้อย่างก็เข้มข้นขึ้นทุกขณะ อีกทั้งเพราะอยู่ในป่า กลิ่นหอมจึงลอยไปได้ไกลยิ่งขึ้น แทบจะทำให้ในรัศมีร้อยเมตรได้กลิ่นกันหมด

        เสี่ยวอิ๋นและเหล่าแฟนคลับก็ยิ่งตื่นเต้นกันใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะเนื้อยังย่างอยู่บนเตาไฟ ก็ไม่แน่ว่าคนใจร้อนบางคนอาจเริ่มลงมือไปนานแล้ว

        “อ๋าว อ๋าว…” เสี่ยวเหอเหอ เนื้อยังไม่สุกอีกเหรอ หอมจังเลย กินได้แล้วแหละ ถึงยังดิบฉันก็ไม่กลัวหรอก

        เสี่ยวอิ๋นกระสับกระส่ายสุดขีด ได้ดมแต่กลับกินไม่ได้ จะทรมานสัตว์เกินไปแล้ว

        ถังเหอเห็นว่าเสี่ยวอิ๋นอยากกินจริงๆ ดังนั้นจึงนำมีดเล็กๆ ออกมาเฉือนชั้นนอกสุดของเนื้อย่างที่ถูกย่างจนกรอบส่งกลิ่นหอมฉุยแล้วออกมา วางลงบนจานแล้วกล่าวกับเสี่ยวอิ๋นว่า “รอมันเย็นก่อนค่อยกินนะ”

        แต่เสี่ยวอิ๋นยังทนได้ที่ไหนกัน วินาทีที่มือของถังเหอปล่อยจาน เสี่ยวอิ๋นก็ถลาใส่มันพร้อมเสียง ‘อ๋าว’ งาบเนื้อเข้าปากไปแล้ว

        ถึงจะถูกลวกจนร้องครวญครางออกมาทันที แต่เสี่ยวอิ๋นก็ยังไม่เต็มใจคายเนื้อในปากออกมาอยู่ดี

        อร่อย…เกินไปแล้วจริงๆ ว่าแล้วเชียว ติดตามเสี่ยวเหอเหอก็มีเนื้อกิน เสี่ยวเหอเหอยอดเยี่ยมจริงๆ ไว้เจ้านายตระหนักถึงข้อดีของเสี่ยวเหอเหอเมื่อไร ต้องเสียใจภายหลังแน่ที่ไม่มาหาเขาแต่แรก

        “โบร๋ว…” เสียงสัตว์เสียงหนึ่งร้องดังแว่วมาแผ่วเบา

        เสี่ยวอิ๋นซึ่งเดิมกำลังกินเนื้อย่างเงยหน้ามองไปตามทิศทางนั้นในป่าทันที สายตาเปลี่ยนเป็นคมกริบระแวดระวัง ทั้งตัวแข็งเกร็งขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปหมด

        “เป็นอะไรไป” ถังเหอสังเกตเห็นความผิดปกติของเสี่ยวอิ๋น อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้

        ขณะนี้เอง เสียง ‘โบร๋ว’ ‘โบร๋ว’ ก็ดังขึ้นอีก กระทั่งถังเหอยังรับรู้ได้

        “อ๋าว…” เสี่ยวอิ๋นส่งเสียงร้องไปทางป่าหนึ่งครั้ง ราวกับกำลังสื่อสารกับสัตว์ไม่ทราบชนิด แล้วจากนั้น…

        “โบร๋ว…”

        “อ๋าว…”

        “โบร๋ววว…”

        “อ๋าววว…”

        ถังเหอ “...”