งานเฉลิมฉลองจัดขึ้นหลายวันผ่านไปราษฎรล้วนมีสุขถ้วนหน้าเจี้ยนหยาเก็บ กระจาดปลาที่ขายจนหมด ก่อนจะแวะไปที่ร้านขายไก่
“ป้าเจี้ยน วันนี้ที่หน้าประตูวังเวลาเย็นมีการแจกจ่ายอาหารที่อร่อยระดับเดียวกับเครื่องเสวย แล้วยังมีการโปรยเหรียญทองกับเหรียญเงินอย่างละแสนตำลึง ข้าเห็นว่าป้าเจี้ยน เป็คนกันเองนะถึงบอก ข้านี้จะรีบขายรีบปิดร้านไปกันทั้งบ้าน”
“งานอะไรหรือเถ้าแก่ตง”
“ฝ่าา กลบัมานั่งบัลลังก์หลังจากที่ถูกพวกกบฎลอบสังหารบัดนี้ ทวงบัลัลงก์คืนได้แล้วอีกอย่างว่ากันว่าเป้นข่าวดีที่สุดฮองเฮาทรงพระครรภ์ ฝ่าาจึงดีใจจัดงานเฉลิมฉลอง แล้วยังงดภาษีอีกตั้งห้าปีงานนี้เพราะพระยบารมีจริงๆ เดิมถูกทำการฏมีเสียงร่ำลือว่าฝ่าาสิ้นพระชนมืมาครั้งนี้นับว่าเป็ข่าวดีถึงสามต่อ555อย่าลืมไปนะป้าเจี้ยน”เจี้ยนหยาพยักหน้าน้อยๆ คิดถึงซูเหยาที่ไม่ได้กินของดีดีนานแล้วหากได้ลิ้มรสอาหารดีดีเทียบเท่าเครื่องเสวยคงดีไม่น้อยอยุ่บนเรือนแพกินแต่ปลาเช้าข้าวต้มปลาเย็นก็ปลาแห้ง จ่ายเงินซื้อไก่แล้วรีบไปที่เรือที่จิอดไว้ตั้งใจไปรับซูเหยา ให้มางานเฉลิมฉลองเพื่อซุเหยาจะได้มีรอยยิ้มบ้างหลายวันมานี้ซูบผอมจนน่าใจหายแม้จะซื้อยาบำรุงครรภ์ไปซูเหยาก็ยังคงกินมื้อเว้นมื้อ
“ซูเหยาวันนี้มี การแจกจ่ายอาหารที่หน้าประตูวัง แม่ตั้งใจชวนเ้าไป”ซูเหยายิ้มเศร้าๆ
“ท่านแม่ อยากให้ซูเหยาไปใช่ไหม”
“เ้าหลายวันมานี้ เปลี่ยนไปอีกทั้ง ยังไม่ร่างเริงเหมือนเดิม เ้าข้าวต้มปลาจากไปสักวันจะต้องกลับมาตามคำสัญญาตอนนี้ สิ่งที่ทำได้คืออย่าเศร้าหมองเกินไปจะทำให้ลูกในท้องของเ้าไม่แข็งแรง”
“ลูกจะจำไว้ท่านแม่รักซูเหยาเช่นไรซูเหยาก็จะรักและดูแลลูกในท้องเช่นนั้นไม่สนใจว่าจะมีพ่อคอยช่วยดูแลเขาหรือไม่”ยิ้ม ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ เมื่อคิดว่าในท้องมีอีกหนึ่งชีวิตในนั้น
“รอเ้าข้าวต้มปลากลับมาระหว่างนี้ดูแลตัวเองกับลูกให้ดี อย่าทำให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าหมอง หากเ้าเป็ทุกข์ลูกของเ้าจะไม่แข็งแรงถึงไม่มีเ้าขาวต้มปลาก็ยังมีแม่และลูกของเ้าข้าวต้มปลาในท้องของเ้า”ยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นเราไปกันเถอะนานๆ จึงจะได้ออกจากเรือนแพเสียที”
“เจี้ยนหยาดึงมือซูเหยาลงไปในเรือ พายเรือกลับเข้าฝั่ง ซูเหยาเอามือละพื้นน้ำปล่อยน้ำเย้น แทรกซึมเข้าสุ้ผิวกายปล่อยวางความทุกข์ทั้งหมดเสียคิดถึง ซีซวน และอ้อมกอดอบอุ่นอ่อนหวานสักวันต้องได้พบกันอีกแน่นอนแค่คิดว่าต้องได้พบกันไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหนหรือ เป็วันเป็เดือนหรือเป็ปี หากซีซวนกลับมาแล้วพบว่าซูเหยามีเ้าตัวน้อยที่เป็ลูกของซีซวนเขาจะทำหน้าแบบไหน ลูกน้อยจะมีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนพ่อไหม ซูเหยายิ้มเมื่อคิดว่าซีซวนจะต้องทำสีหน้าประหลาดใจ
วังหลวงซีซวนประคอง อิงฝานให้นั่งลงบนแท่นนอนอย่างทะนุถนอม
“ค่อยๆ เดินจะกระทบไปถึงลูกของข้า”
“ฝ่าาอิงฝานยังไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่ามีบางอย่างในครรภ์”
“เช่นนั้นเ้าก้ต้องยิ่งบำรุงให้เขาเติบโตออกมาพบหน้าข้าโดยเร็ว”อิงฝานยิ้ม
“การคัดตัวสนมคนใหม่ในปีนี้”
“อย่าเพิ่งเอ่ยถึงเื่นั้นตอนนี้ข้ายังอยากอยู่กับเ้า”
“ฝ่าาแต่เดิมก็ เลือกป้ายในทุกค่ำคืน ไม่ต้องห่วงอิงฝาน หากฝ่าามีทายาทเยอะหน่อยจึงดี”
“ข้าไม่ให้เ้าลำบาก หากข้า้าพวกนางเมื่อไหร่จึงค่อยเรียกพวกนางเข้าพบ”ซีซวนรู้สึกว่าพักหลังทำไมเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับเหล่าสนมนางใน เป็เพราะเหตุใดกัน ความรู้สึกเขาเหมือนกับรักมั่น เพียงคนคนเดียวซึ่งเขาคิดไปเองว่าเป็อิงฝานที่รอคอยเขากลับมา
“ค่ำนี้จะต้องโปรยเหรียญเงินและเหรียญทอง ฮองเฮาจะต้องเคียงข้างข้าบนระเบียงสูง เพื่อให้ราษฎรได้แสดงความยินดีกับองค์ชายน้อยที่กำลังจะเกิดมานับว่าเป็เื่มงคลที่สุดการกลับมาของข้าครั้งนี้ทำให้องค์ชายน้อยถือกำเนิด”ประคองกอดอิงฝานไว้แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่รู้สึกพอใจอย่างที่ควรจะเป็
บนหน้ามุขสูงใหญ่ของป้อมปราการประตูวังหลวง ซีซวนยืนเด่นเป็สง่าในเสื้อคลุมั สีทองระยับ มือใหญ่ เกาะกุมมืออิงฝานไว้ ด้านซ้ายเป็องครักษ์ตงฟางชิง
“ราษฎรยิ้มแย้มสุขสมล้วนแซ่ซ้องสรรเสริญพระบารมี ครั้งนี้ ต่างกล่าวขัวญว่าฝ่าาทรงเป็ โอรส์ที่เหนือกว่าโอรสทั้งหลาย”ใต้เท้าเว่ย ประสานมือบอกเล่าเื่ราวที่พบเห็นและได้ยินมา
“ดีแล้วต่อจากนี้ แคว้นหานของเราจึงจะสงบปราศจากเื่เราวขัดแย้งทั้งภายในและภายนอก”
“ด้วยพระบารมีของฝ่าาที่ทรงแผ่ไพศาลราษฎรที่มารับแจกจ่ายอาหารล้วน มีความสุข” ซีซวนมองลงไปยังโรงทาน ผู้คนมากมายล้วนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกับ รับเอาอาหารรสเลิศ ซูเหยากับเจี้ยนหยายืนต่อแถวยาว
“เหรียญทอง ถูกนำมาเตรียมไว้แล้ว จะมีการจุดพลุไฟเสียก่อนจึงจะมีการโปรยเหรียญทองและเงิน ฝ่าากับฮองเฮา จะต้องโปรยเหรียญให้ราษฎรกับมือองค์เอง”
“ตูม ตูมๆๆๆ ” ผู้คนต่างวิ่งมาออกที่หน้ามุขเพื่อรอรับเหรียญทองและเงินที่ฮ่องเต้กำลังจะโปรย
เสียงพลุแสงสีดังสนั่นสวยสดใส ซูเหยาแหงนหน้ามองไปบนฟากฟ้ากับแสงสีสวยสด แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าหาใช่เพียงสีสวยเท่านั้น ซีซวนในเสื้อคลุมั บนมุขสูงมือใหญ่เกาะกุมมือของอิงฝานไว้แน่น เจี้ยนหยา เงยหน้ามองตามสายตาของซุเหยาที่จับจ้องอยู่ตรงมุขนั่น ร่างบอบบางยืนโอนเอนก่อนจะล้มลงทั้งยืนเจี้ยนหยาคว้าซูเหยาไม่ให้ลงไปกองกับพืูนก่อนจะพยุงออกจากตรงนั้น ผู้คนเริ่มยื้อแย่งเหรียญทองและเหรียญเงินกันวุ่นวาย ซีซวนไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำไปว่าซูเหยา กับมารดาอยู่ตรงนั้น
เจี้ยนหยาพยุงร่างไร้สติของซูเหยากับไปที่ท่าน้ำจอดเรือ
“ท่านแม่ใช่เขาหรือไม่ท่านเห็นเหมือนที่ข้าเห็นหรือไม่”เจี้ยนหยา ยิ้มเศร้าๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะของซูเหยาเบาๆ
“เราสองคนอาจตาฝาดไป แสงสว่างจากพลุไฟทำเอาตาพร่ามัว”ซูเหยาซบหน้าลงบนอกอุ่นของมารดา
“จริงอย่างท่านแม่บอก เราคงตาฝาดไป”หลับตาไล่หยาดน้ำตา
“หรืออาจเป็เพราะ เขารอเวลาที่จะมารับเ้ารอให้ทุกอย่างเรียบร้อยหรืออาจเป็เพราะความทรงจำของเขาฟื้นคืนความทรงจำในส่วนที่มีเ้าจึงถูกเก็บงำ”
“เขาลืมข้าใช่ไหม”หยาดน้ำตาถูกกลืนลงไปในอก
1K
