ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

          “เสี่ยวฟาง เจ้าลุกขึ้นมาก่อน เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับคุณหนูใหญ่เล่า?” พ่อบ้านจี้ถาม

          “ไปก่อนแล้วค่อยคุยเถิด เสี่ยวฟาง พาพวกเราไปพบพี่ใหญ่” หลี่ลั่วพูดขึ้น หากว่าให้เสี่ยวฟางเล่าเรื่องก่อน เกรงว่าจะไม่ทันการณ์

          “เจ้าค่ะ” เสี่ยวฟางเพิ่งพบว่าเสี่ยวโหวเหฺยก็กลับมาแล้วเช่นกัน ระหว่างทางเสี่ยวฟางพูดพลางกลืนก้อนสะอื้นในอก “คุณชายหยวนเข้าไปในเรือนของคุณหนู ทั้งยังขวางข้าเอาไว้ไม่ให้ข้าเข้าไปใกล้เจ้าค่ะ”

          “คุณชายหยวนเป็นใคร?”

          “เป็นบุตรชายของคุณชายใหญ่หยวนขอรับ”

          “คุณชายใหญ่หยวนเป็นใครกันเล่า?”

          “เป็นบุตรชายที่เหล่าไท่ไท่ให้กำเนิดกับสามีคนก่อนขอรับ ชื่อว่า หยวนเฉิง บุตรชายของหยวนเฉิงชื่อว่า หยวนข่าย พวกเขาบอกว่ามาทำการค้าที่เมืองหลวง เหล่าไท่ไท่จึงต้อนรับพวกเขา จากนั้นก็อาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอดขอรับ”

          “อืม” หลี่ลั่วพยักหน้า ไม่เอ่ยอันใดอีก

          เมื่อไปถึงเรือนของหลี่หลิน สาวใช้หลายคนถูกล้อมเอาไว้ให้อยู่ด้วยกัน พวกนางไม่กล้าพูดจาอันใด บ่าวรับใช้ของหยวนข่ายแสดงท่าทางอวดดีอยู่ต่อหน้าพวกเขา เมื่อเห็นพ่อบ้านจี้และคนอื่นๆ เข้ามา บ่าวรับใช้ผู้นั้นก็เข้ามาขวางทางพวกเขาไว้ “พวกท่านมาทำอันใด?”

          “ฉางเฉิง อุดปากเขาเอาไว้” หลี่ลั่วพูด

          “ขอรับ”

          “พวกเจ้าจะขัดขืนหรือ? พวกเจ้าคิดจะทำอันใดน่ะ...อื้อๆๆ...” บ่าวรับใช้ชายผู้นั้นร้องไม่หยุด

          หลี่ฉางเฉิงไม่มีสิ่งของอันใดสามารถนำมาอุดปากบ่าวรับใช้ได้ จึงเอามือของตนปิดปากของบ่าวรับใช้ผู้นั้น จากนั้นก็ซัดไปหนึ่งฝ่ามือตีบ่าวรับใช้จนหมดสติไป

          เมื่อมาถึงหน้าห้องก็ปรากฏว่าประตูยังเปิดค้างเอาไว้อยู่ “พวกท่านรออยู่ข้างนอกก่อน ข้าจะเข้าไปดูสักหน่อย” หลี่ลั่วกล่าว ชื่อเสียงของหญิงสาวในยุคสมัยโบราณนั้นสำคัญยิ่งนัก หลี่ลั่วไม่อาจให้ชายอื่นเข้าไปได้

          “ขอรับ”

          หลี่ลั่วเข้าไป เขาเห็นถ้วยน้ำชาบนโต๊ะ จึงตรงเข้าไปหยิบถ้วยน้ำชาแล้วเดินเข้าไปในห้อง พบว่าหลี่หลินกำลังถูกกดอยู่บนโต๊ะ เสื้อผ้านั้นถูกดึงลงมาแล้ว แต่บนร่างกายยังไม่ได้ถูกกระทำชำเราใดๆ เห็นดังนั้นหลี่ลั่วจึงขว้างถ้วยน้ำชาในมือของตนไปที่ร่างของหยวนข่าย

          “โอ๊ย” หยวนข่ายร้องขึ้นเสียงหนึ่ง หยุดการกระทำทุกอย่างลง เมื่อเหลียวกลับมามองข้างหลังก็เห็นเพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น “สารเลว เจ้ากระต่ายน้อยนี่รนหาที่ตายรึไง?”

          “ท่านอาหลี่ พวกท่านเข้ามาได้” หลี่ลั่วไม่ได้เกรงกลัวเขา เขาตะโกนขึ้นครั้งหนึ่ง ต่อมาหลี่จงหมิงและคนอื่นๆ ก็เข้ามา “ไปถอดคางของเขาออกเสีย จากนั้นโบยให้ข้า โบยให้หนัก”

          “ขอรับ” หลี่จงหมิงรีบเข้าไปจับตัวหยวนข่ายเอาไว้

          “ปล่อยข้า พวกเจ้ามันคนชั้นต่ำ ปล่อยข้า” หยวนข่ายดิ้นรนต่อสู้

          หลี่จงหมิงฉีกชายแขนเสื้อของตนแล้วนำมันยัดใส่ปากหยวนข่าย จากนั้นลากเขาไปกลางลานบ้าน ต่อมาเสียงร้องของหยวนข่ายก็ดังขึ้นในลานบ้าน เพียงแต่ปากนั้นถูกอุดเอาไว้อยู่ เสียงที่ร้องออกมาให้ได้ยินจึงเป็นเสียงอู้อี้ที่เบาแสนเบา

          “พ่อบ้านจี้ออกไปเสีย เสี่ยวฟางไปยกน้ำเข้ามา” หลี่ลั่วสั่งการ

          “ขอรับ”

          หลี่หลินเอนกายลงบนเตียงทั้งๆ อย่างนั้น สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ไม่กล้าขยับเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น จนกระทั่งมือของนางรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น นางถึงได้ฟื้นคืนสติขึ้นมา เมื่อเห็นหลี่ลั่วที่ยืนอยู่ข้างเตียง น้ำตาของนางพลันไหลอย่างควบคุมไม่ได้ “น้องเล็ก... น้องเล็ก...”

          “ไม่มีเรื่องอันใดแล้วขอรับ ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีเรื่องอันใดแล้ว” หลี่ลั่วตบมือของนาง “ไม่มีใครทำร้ายท่านได้อีกแล้ว อย่ากลัวไปเลย”

          น้ำตาของหลี่หลินไม่อาจหยุดไหลลงได้ แต่เด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นพึ่งพาได้ยิ่งนัก

          “แต่ว่าข้า...ข้า...” นางถูกเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นแตะต้องสัมผัสร่างกายแล้ว

          “ไม่เป็นไรขอรับ” หลี่ลั่วยิ้มบางๆ “ชื่อเสียงนั้นย่อมสำคัญ แต่คุณหนูใหญ่จวนจงหย่งโหวของพวกเรานั้นไม่กลัวว่าจะไม่มีใครเอา หากพี่สาวไม่อยากแต่งออกไป ข้าสามารถเลี้ยงพี่สาวได้ตลอดชีวิต”

          “น้องชาย”

          “พี่สาวล้างหน้าก่อนเถิดขอรับ ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสีย เรื่องทุกอย่างมีข้าอยู่” หลี่ลั่วปลอบโยนหลี่หลินแล้วจึงให้เสี่ยวฟางเข้ามาดูแลนาง ส่วนตนเดินออกจากห้องไป

          ในลานบ้านยังทำการโบยหยวนข่ายอยู่ ตอนนี้เนื้อที่ก้นปริแตกออกหมดแล้ว “คุณชาย” หลี่จงหมิงถาม “หากว่ายังโบยต่อไปเกรงว่า...”

          หลี่ลั่วพยักหน้า “โยนเขาลงไปบนพื้นให้เท้าทั้งสี่ชี้ขึ้นฟ้า”