6
ตุ๊กตามีชีวิต
แสงสว่างที่มาเยือนเป็สัญญาณว่าทุกชีวิตกำลังเริ่มต้น ทว่าชีวิตของพรบุหลันนับแต่นี้ต่อไปกลับมีแต่ถอยหลังลง เพื่อรอคอยวันดับสูญ เมื่อสิ่งที่เธอต้องเผชิญหน้าอยู่นี้คือความเลวร้ายที่สุดในชีวิต
พรบุหลันก้มมองชุดที่เธอสวมใส่อยู่ ก่อนจะมองเงาสะท้อนจากบานกระจกในห้องน้ำ ผู้หญิงที่เธอเห็นอยู่ในกระจกนั้นอยู่ในชุดที่ไม่อาจเรียกได้ว่า ‘เสื้อผ้า’ เลยสักนิด ต้องเรียกว่าผ้ากันเปื้อนเสียมากกว่า และก็เป็ผ้ากันเปื้อนที่ไม่รู้ว่าจะกันอะไรได้ เพราะแค่กันร่างกายของเธอจากสิ่งรอบด้านก็ยังทำไม่ได้เลย
ผ้าสองชิ้นที่ต่อกันอย่างิ่เหม่ ท่อนบนเป็เพียงผ้าผืนขนาดฝ่ามือมีความกว้างแค่พอปกปิดยอดอกได้เท่านั้น จากนั้นก็มีสายไส้ไก่เล็กๆ ขึ้นไปคล้องไว้รอบคอ ส่วนท่อนล่างเนื้อผ้าอาจจะมากหน่อยเพราะตัดเย็บเป็กระโปรงแบบสุ่ม มีผ้าลูกไม้คาดเอวดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม ทว่านั่นก็มีเพียงแค่ด้านหน้าเท่านั้น เพราะด้านหลังเปิดโล่ง ท้าแสงสว่างภายนอกเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากห้องนอน แต่หากไม่ออกไปเธอก็คงจะตายอยู่ในนั้นแน่
‘ออกไปได้ แต่เธอจะกล้าออกไปหรือเปล่าล่ะ เพราะคลิปเด็ดๆ ของเธอคงพร้อมสำหรับปล่อยให้ฟรีดาวน์โหลดแล้ว อ้อ... แล้วไม่ต้องคิดชิงตายไปก่อนล่ะ เพราะถึงเธอตายไป คลิปนี่ก็จะหลุดไปประจานโคตรเหง้าศักราชเธอน่วมแน่’
นั่นคือคำพูดที่ตรึงร่างกายและจิติญญาของเธอไว้ที่นี่ก่อนที่เขาจะจากไป และกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับโยนถุงเสื้อผ้าให้เธอ แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าจะเป็ชุดนี้
ร่างกายของเธอเหมือนว่างเปล่า โปร่งแสงเสียยิ่งกว่าเอามุ้งมานุ่งห่ม เพราะหากเป็มุ้งจริง เธอก็จะนำมาทบกันหลายๆ ชั้นเพื่อปกปิดจุดที่ควรจะปิด แต่เมื่อมีอยู่เพียงชุดเดียวเธอจึงทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะนำมาปิดทาบในจุดที่เนื้อผ้าจะไปได้ถึงเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะยอมหรือไม่ยอม เธอก็คงจะหนีเงื้อมมือเขาไม่พ้น เมื่อแหงนมองเพดานห้องเธอก็พบกับกล้องวงจรปิดอยู่ทุกมุม สิ่งที่ควรทำที่สุดจึงกลายเป็ทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอด เพราะหากยังมีชีวิตอยู่ เธอต้องหาทางออกไปจากที่นี่ได้ในสักวัน
หญิงสาวก้าวเดินออกจากห้องนอนในชุดที่แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้เลย ตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรรองท้อง และนั่นก็ทำให้เธอยิ้มออกมาเป็ครั้งแรกั้แ่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งนี้ เพราะอย่างน้อยชีวิตยังมีความหวัง
เครื่องใช้ไม้สอยในครัวฝรั่งมีครบถ้วน วัตถุดิบประกอบอาหารทั้งของแห้งที่มีอยู่อย่างมากมายบนชั้นจัดเก็บ ของสดที่มีอยู่เต็มตู้เย็น เมื่อสำรวจวันผลิตและวันหมดอายุแล้วนั้นก็พบว่าของเหล่านี้เพิ่งจะถูกลำเลียงเข้ามาเมื่อวาน
“คุณวางแผนไว้ทั้งหมดแล้วสินะ”
พรบุหลันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะทำอาหารอย่างง่ายเพียงพอที่จะประทังความหิวของเธอได้ก่อน และน้ำส้มในตู้เย็นกับขนมปังบิสกิตก็ช่วยเธอได้มาก จากนั้นการทำอาหารมื้อหนักก็เริ่มต้นขึ้น
อารัญมองภาพของพรบุหลันผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขา ทึ่งเล็กน้อยที่พรบุหลันดูราวจะปรับตัวเข้ากับอาณาจักรของเขาได้ง่ายๆ เริ่มจากเธอยอมใส่ชุดที่เขาจัดให้และออกมานอกห้องนอน จากนั้นก็เข้าครัวทำอาหารหลากหลายอย่าง เธอไม่มีทีท่าหวาดหวั่นอย่างที่เขาหวังจะได้เห็น แต่กลับทำราวกับอยู่บ้านของตัวเอง เพราะการหยิบจับทำอาหารดูคล่องแคล่วไปซะหมด ที่สำคัญเธอไม่ห่วงเลยด้วยซ้ำว่าการก้มๆ เงยๆ เตรียมอาหาร จะทำให้เนื้อหนังมังสาออกมาปรากฏต่อสายตาใครบ้าง
“ถ้าไม่ชินกับชุด เธอก็เป็ผู้หญิงที่หน้าด้านจริงๆ พรบุหลัน”
“ดูอะไรหรือครับบอส”
เสียงร้องทักของกายทำให้อารัญปิดสัญญาณภาพในโทรศัพท์ทันที ตวัดดวงตาคมบาดหัวใจมองไปที่กายเพื่อปรามว่าอย่ายุ่งเื่ของเขา
กายมองชายหนุ่มรูปหล่อสะท้านใจหญิงซึ่งเป็เ้านายของเขาอย่างเกรงๆ แต่ความอยากรู้มีมากกว่า เพราะแม้อารัญจะเป็เ้านายโดยตรง แต่เขาก็ต้องไม่ลืมว่าคนที่ว่าจ้างเขามาให้เป็เลขาฯ ของอารัญนั้นคือคุณอรัญญา นายหญิงแห่งแฟรงเกนส์ และเขาก็มีหน้าที่รายงานความเคลื่อนไหวของเ้านายอารมณ์ร้อนให้นายหญิงรับทราบเป็ระยะๆ
แต่เื่ที่เกิดขึ้นในระหว่างสองวันที่ผ่านมานี้เขายังไม่กล้ารายงาน เพราะไม่กล้าก้าวก่ายเื่ส่วนตัวของเ้านาย และกลัวว่าสิ่งที่คิดอาจเข้าใจผิดไปเองก็ได้ แต่ใครล่ะที่จะให้คำตอบเขาได้ เพราะหากเขารู้แต่เพิกเฉย แล้วมีเื่ร้ายแรงเกิดขึ้น เขานั่นละที่จะถูกพิจารณาให้ออกจากงานเป็คนแรก
“นายจะยืนจ้องฉันอีกนานมั้ย มีอะไรก็พูดมา ฉันจะกลับเพนต์เฮาส์”
ผู้เป็นายถามเสียงห้วน ดวงตาคมวาบที่จ้องมองมาอย่างเอาเื่แทบทำให้กายอกสั่นขวัญแขวน แต่วลีว่า ‘กลับเพนต์เฮาส์’ ยิ่งเร่งเร้าให้เขาต้องพูด
“บอสลืมอะไรไว้ที่เพนต์เฮาส์เหรอครับ เดี๋ยวผมไปเอาให้เอง ่บ่ายบอสต้องไปร่วมงานเปิดร้านเพชรของคุณร่วมฤดีที่เปิดสาขาใหม่ในห้างของเรานะครับ ่หัวค่ำก็มีงานแกรนด์โอเพนนิงน้ำดื่มที่โรงแรมในเครือ”
กายพูดพร้อมสังเกตอากัปกิริยาของเ้านาย และหัวคิ้วที่ขมวดพร้อมดวงตาที่มองเขาราวกับจะกินเืกินเนื้อ ก็ทำให้เขาต้องน้อมรับคำสั่งอย่างสุภาพที่สุด
“ยกเลิกทั้งหมด ฉันมีธุระ ไม่ว่างไป พรุ่งนี้ มะรืนนี้ด้วย ยกเลิกให้หมด”
“แต่บอสครับ งานวันศุกร์ยกเลิกไม่ได้นะครับ อันนั้นงานเปิดตัวสินค้าใหม่ของเรา”
“เชื่อสิ ไม่มีฉัน สินค้าก็เปิดตัวได้” อารัญพูดพลางลุกขึ้นยืน ในอาณาจักรของแฟรงเกนส์กรุ๊ป เขามีอำนาจสั่งการสูงสุด ไม่ใช่ต้องรอรับคำสั่งจากใคร และตอนนี้เขาก็พร้อมจะไปสั่งการแล้ว
“แต่...”
“ไม่มีแต่ หรือถ้านายมี ก็ไปเซ็นรับเงินเดือนล่วงหน้าได้เลย”
“โธ่! บอสครับ ผมฟังบ้างสิครับ” กายโอดครวญเมื่อเ้านายเดินออกไปอย่างไม่แยแส แต่แล้วก็หยุดก่อนจะถึงประตู นั่นทำให้เขารีบปรับสีหน้าเป็ยิ้มแหยทันที
“โอเคครับคุณกาย ผมให้เวลาคุณสองนาที พูดสิ่งที่คุณ้าออกมา เริ่ม! จับเวลา”
“บอสครับ โธ่!” กายโอดครวญหนักเมื่ออารัญบีบให้เขาต้องพูดสิ่งที่สงสัย และเมื่อเขาถามพร้อมได้รับคำตอบกลับมา ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะรั้งอารัญไว้ได้อีกแล้ว เพียงแต่เขาจะบอกคุณอรัญญาว่ายังไง เมื่อคำตอบของอารัญก็คือ
‘พรบุหลันเป็ลูกหนี้ของฉัน และเธอก็จะอยู่ใช้หนี้จนกว่าฉันจะพอใจ ห้ามนายบอกใครทั้งนั้นว่าเธออยู่กับฉัน แม้แต่แม่ก็ห้ามบอก ไม่อย่างนั้นรู้นะว่าจะรับเงินเดือนล่วงหน้าได้ที่ไหน’
แม้จะเร่งรีบกลับมาที่เพนต์เฮาส์อย่างเร็ว แต่เวลาเที่ยงวันที่มนุษย์ทำงานล้วนแต่ออกไปหาร้านรวงเพื่อกินอาหารกลางวันก็ทำให้เส้นทางมหาโหดเพราะรถเยอะยิ่งการจราจรแออัดมากขึ้น กว่าอารัญจะมาถึงคอนโดฯ ริมแม่น้ำเ้าพระยาได้ก็ปาเข้าไปบ่ายกว่า และเพราะขับรถมาเองเขาจึงไม่ได้ดูความเคลื่อนไหวของพรบุหลันผ่านหน้าจอมือถือเลย นั่นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น ดังนั้นแค่เลี้ยวรถเข้ามาในอาณาเขตเพนต์เฮาส์ อารัญจึงไม่รั้งรอที่จะขึ้นไปชั้นบนทันที
ประตูห้องถูกเปิดออกจากด้านนอกด้วยรหัสลับ ก่อนที่อารัญจะก้าวเข้ามา แวบหนึ่งนั้นหัวใจเขาตกวูบเพราะมองหาทั่วทั้งห้องแต่ไม่พบแม้แต่เงาของพรบุหลัน จึงก้าวเร็วรี่ตรงไปยังห้องนอนทันที ก่อนจะระงับความกราดเกรี้ยวไว้ได้ทันเมื่อเห็นเธอ
พรบุหลันนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่ม เธอซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มอุ่นอย่างคนอ่อนเพลียเต็มที่ และนั่นก็ทำให้เขาก้าวเข้าหาราวกับตกอยู่ในมนตร์สะกด เหมือนเขาอยู่ในวังวนของเทพนิยายที่มีเ้าหญิงแสนสวยนอนหลับใหลอยู่บนเตียง รอคอยให้เ้าชายมาจุมพิตให้เธอตื่น
เธอเป็เ้าหญิงและเขาเป็เ้าชายอย่างนั้นเหรอ ไม่หรอก...เธอเป็แม่มดเ้ามารยา และเขาก็เป็จอมมารที่จะปราบนางแม่มดต่างหาก
“ถึงกับนอนคอยเลยเหรอจ๊ะ”
เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างใบหูกับน้ำหนักที่กดทับอยู่้าทำให้พรบุหลันเปิดเปลือกตาขึ้นทันที ความง่วงงุนและอ่อนล้าหายวับไปไม่หลงเหลือ เมื่อภาพที่ปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้านี้เป็เขา
“คุณอารัญ!...”
“ใช่ ยังดีที่จำกันได้ คิดว่าจะลืมผู้ชายแค่ข้ามคืนซะอีก”
“ลงไปจากตัวฉันนะ ฉันหนัก” พรบุหลันพยายามผลักดันร่างใหญ่ที่แทบจะไม่เขยื้อนเลย
“หึ! อย่าว่าแต่เธอหนักเลย ฉันก็หนัก... หนักใจกับมารยาสาไถยของเธอไง” อารัญเฉลยคำ เมื่อสีหน้าของพรบุหลันคือคำถามว่าเขาหนักอะไร และคำตอบของเขาก็ ‘สะใจ’ ชะมัด แค่สีหน้าเธอเปลี่ยนเขาก็รื่นรมย์แล้ว
“ลุกขึ้นมาได้แล้ว ฉันเอาเธอมาใช้หนี้ ไม่ใช่เอามานอนเป็เ้าหญิง แล้วนี่ทำความสะอาดหรือยัง”
อารัญถามเมื่อลุกขึ้นมาจากตัวเธอ แน่นอนว่าพรบุหลันก็ลุกพรวดตามเขาขึ้นมาเหมือนกัน แต่แล้วก็ต้องทรุดลงนั่งเมื่อเนื้อหนังของเธอปรากฏออกมาอย่างปกปิดไม่มิด
“ยะ...ยัง ก็คุณให้ฉันใส่ชุดแบบนี้ ฉันจะทำได้ยังไง ขอเสื้อผ้าที่มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ” พรบุหลันถาม ไม่กล้าแม้แต่จะช้อนตาขึ้นมองเขา เพราะรู้ว่าเขากำลังสำรวจเนื้อตัวของเธออยู่
“ดีกว่านี้ หมายความว่ายังไง นี่น่ะดีที่สุดสำหรับคนอย่างเธอแล้ว ชุดนี้น่ะแพงกว่าที่เธอใส่มาสิบเท่าได้มั้ง ได้มีวาสนาใส่ชุดแพงๆ ก็ทำงานให้มันคุ้มหน่อย จำเอาไว้ด้วย เธอทำงานใช้หนี้ในหน้าที่ ‘เมด’ ไม่ได้มาเป็ ‘เมีย’ อย่ามาเรียกร้องอะไรจากฉัน เพราะเธอจะได้มากกว่าที่เธอขอ”
พรบุหลันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ร่างกายเริ่มสั่นจนหยุดไม่อยู่ เมื่อแน่ใจว่าจะต้องออกไปนอกห้องนอนพร้อมกับเขา ทั้งที่เธอใส่ชุดนี้อยู่ แม้ว่าเธอจะออกไปแล้วครั้งหนึ่งตอนทำกับข้าว แต่นั่นก็ตอนที่เขาไม่อยู่ เมื่อมีเขาอยู่ด้วยแบบนี้ เธอจะเดินเหินได้ยังไง
“ลุกขึ้นได้แล้ว อย่ามาทำตัวี้เี เพราะถ้าเธอี้เีมาก ฉันก็จะให้เธอนอนทำงานบนเตียง แต่ถ้าเธอขยัน ฉันก็จะให้เธอออกไปทำงานข้างนอก ว่ายังไง จะลุกมั้ย”
พรบุหลันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เพราะยังไงเสียเธอก็ยินดีจะทำงานข้างนอกดีกว่าทำงานบนเตียงตามที่เขาเหยียดหยาม รีบพาเรือนร่างที่มีสิ่งปกปิดแค่ด้านหน้าเดินตรงไปยังประตู แต่คำพูดไล่หลังของเขากลับทำให้เธอชะงักและหันมาเผชิญหน้า
“ทีออกไปหาของกินยังระริกระรี้ ออกไปทำงานก็ให้มันเต็มที่หน่อย”
“คุณแอบดูฉันอีกแล้วเหรอ”
“ทำไม มีอะไรแปลก ก็นี่คอนโดฯ ฉัน เพนต์เฮาส์นี่ก็ของฉัน ฉันก็ต้องดูสิ ยิ่งมีคนจนๆ อย่างเธอมาอยู่ด้วย ข้าวของฉันอาจจะหายก็ได้ แล้วนี่กินอะไรของฉันไปบ้างล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นอาหารดีๆ เลยฟาดซะเรียบเลยนะ”
“คุณมันโรคจิต!”
“เหรอ ตรงไหนบ้างล่ะ”
“ก็ั้แ่คุณหลอกฉันมาเมื่อวาน ให้ฉันแก้ผ้าเต้นบ้าๆ แบบนั้นให้คุณดู ถ่ายคลิปฉัน แล้วยังจะมาให้ฉันใส่เสื้อผ้าแบบนี้อีก นี่ไม่เรียกว่าโรคจิตเหรอ ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันซะเลย จะได้หมดเวรหมดกรรมกันไป คุณจะทำแบบนี้ทำไม ถ้าคุณไม่ได้โรคจิต”
“เพื่อความสะใจยังไงล่ะ ไม่เจอกับตัวไม่มีใครรู้หรอกนะ เธอควรจะขอบใจฉันที่ฉันช่วยเปิดประสบการณ์จิตๆ ให้เธอ เชื่อสิ แล้วเธอจะชอบ ตื่นเต้นดีออก”
“คุณมันบ้า! โรคจิตมาก!”
“ถือเป็คำชม ไปได้แล้ว อย่ามาพูดมากให้เสียเวลา เวลาเจอกล้องก็หันก้นหันนมสู้หน่อยล่ะ ฉันจะได้เก็บไว้แจกเพื่อนๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”
อารัญหัวเราะร่าพลางปลดกระดุมเสื้อสูท ทำให้พรบุหลันผลุนผลันออกไปจากห้องนอนทันที เธอเดินตรงไปยังห้องครัวที่สำรวจมาแล้วว่าเชื่อมต่อกับจุดซักล้าง แต่ก็ไม่วายจะชำเลืองมองคนที่เดินตามเธอออกมาจากห้องนอน ก่อนที่เขาจะเข้าไปในห้องที่อยู่ติดกัน ซึ่งเธอคาดว่าคงเป็ห้องนอนของเขา
เพราะเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนเห็นแผงอกกว้างที่มีขนสีน้ำตาลทองขึ้นอยู่รำไร นั่นคงแปลว่าเขาจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่ก็อาบน้ำ แต่เธอคงไม่มีเวลาคิดนาน เพราะเขาสั่งให้เธอทำความสะอาดที่นี่ เธอก็ต้องรีบทำให้เสร็จโดยเร็วก่อนที่เขาจะออกมาจากในห้องนั้น แต่สิ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้าก็ทำให้พรบุหลันต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะไม่ง่ายเลยที่เธอจะออกไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดเ่าั้ ไม้ถูพื้นและกะละมังสำหรับใส่น้ำทำความสะอาดคว่ำอยู่ที่ระเบียงด้านนอกที่ทั้งกว้างและโล่ง เพื่อรับแดดและทำให้อุปกรณ์ทำความสะอาดเหล่านี้แห้ง
ในยามปกติก็คงไม่แปลกที่แม่บ้านจะนำของเหล่านี้มาผึ่งแดดเอาไว้ แต่เพราะเธอใส่ชุดที่แปลกเอามากๆ ถ้าเธอเดินออกไป รับรองได้ว่าคนในห้องชุดที่อยู่อีกฟากหนึ่งต้องเห็นเธออย่างแน่นอน แม้จะไม่ชัดเพราะไกลกัน แต่หากทางฝั่งนั้นมีกล้องส่องทางไกลล่ะ นั่นก็คงไม่ต่างจากคลิปเมื่อวานถูกเผยแพร่
พรบุหลันเดินกลับเข้ามาในครัว หันหาสิ่งที่จะช่วยเธอได้ ก่อนจะยิ้มเพราะเธอเจอสิ่งนั้นแล้ว
เพื่อนๆ คะ ตอนนี้ป้าต้องทำ #นิยายเสียง ไว้ในยูทูปด้วยนะคะ
เผื่อเพื่อนๆ อยากทดลองฟัง จุ๊บๆ
464
