ผมเดินไปจนถึงห้องขนาดใหญ่ ภายในวิหาร
มีแต่เด็กๆ วัยเดียวกับเขาเดินเข้าภายในห้อง ภายในห้องเป็โถงกว้างไม่ใหญ่มากนัก แต่มีเก้าอี้เรียงเป็แถวมากมายเรียงกัน ให้คนหนุ่มสาวเข้าไปข้างในได้นั่ง และข้างหน้าเป็เวทีเล็กๆ ยกสูงจากพื้นไม่มากนัก มีชายวัยกลางคนประมาณสามสิบกว่าๆ ร่างกายกำยำยืนอยู่บนเวที
"เอาล่ะ ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ วันนี้เราจะทำการแนะนำอาชีพ เกี่ยวกับการรักษา สามสายงานด้วยกัน ประกอบด้วย หมอสัตว์ นักปรุงยา และ หมอ ขอให้คนที่มาใหม่นั่งลงและอยู่ในความสงบด้วย"
เสียงของคนผู้นี้ดังขึ้นทั่วห้องได้ยินอย่างชัดเจน ทั้งที่เขาไปได้ตะคอกแต่อย่างใคร น่าแปลกจริงๆ ผมคิดในใจ
"เอาละ เริ่มจาก หมอสัตว์ก่อน สำหรับผู้ที่จะเป็หมอสัตว์ นั้นจะต้องมีคุณสมบัติดังนี้ คือต้องเป็คนที่ผ่านการทดสอบโดยวิหารนักปราชขั้นปลาย และผ่านการทดสอบระดับหมอสัตว์เบื้องต้น ถึงจะออกไปทำการรักษาได้ สำหรับระดับของหมอสัตว์ เป็ออกเป็ 5 ระดับ คือ ระดับเตรียม ระดับเบื้องต้น ระดับกลาง ระดับอาจารย์ ระดับนักปราช ผู้ที่จะทำการรับรองระดับเตรียม ระดับเบื้องต้น ระดับกลาง นั้นจะต้องผ่านการรับรองโดยระดับอาจารย์สามคนและระดับนักปราชอีกหนึ่งคน สำหรับระดับอาจารย์นั้นจะต้องรับรองโดยระดับนักปราช 4 คน และการที่จะขึ้นเป็นั้กปราชได้นั้น จะต้องรับรองโดยเสียง สามในสี่ส่วนของนักปราชทั้งหมดจึงจะสามารถเลื่อนระดับได้ รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถไปสอบถามได้ที่สายงานหมอสัตว์ ที่เคาน์เตอร์ได้เลย"
อืม แบ่งออกเป็สัดส่วนชัดเจนดีนะ แบ่งระดับงั้นเหรอ ผมได้แต่คิดในใจในขณะที่นั่งฟังคนบนเวทีอธิบายขอบเขตในการรักษาสัตว์
ผมก็เริ่มเอะใจว่า ทีนี่ไม่มีไมค์โครโฟนและลำโพงขยายเสียง ทำไมถึงเสียงดังขนาดนี้ละ หรือว่าจะมีเวทมนตร์ แฮะๆ ผมคงคิดมากไป
ชายคนนั้นอธิบายไปเรื่อยๆ รวมถึงการเป็นักปรุงยาระดับก็จะเป็แบบเดียวกันแต่การสอบเปลี่ยนระดับ จะเป็การปรุงยาชนิดต่างๆ ที่มีระดับความบริสุทธิ์ไม่ต่ำกว่า 75% แต่คงว่าก็คงเหมือน สัตวแพทย์ เภสัท และแพทย์แหละนะ ที่เขาอธิบายมา
ผมเลยคิดว่ากหาผมไปลองสอบเป็แพทย์บ้างจะเป็อย่างไร อย่างน้อยทั้งชีวิตผมก็ทำงานมาทางด้านนี้แล้ว
คนที่เข้ามาฟังดูเหมือนจะมีแต่คนที่แต่การดูดีน่าจะเป็พวกลูกขุนนางไม่ก็ชนชั้นสูงแน่ ผมเพียงดูจากชุดการแต่งกายที่ คนพวกนี้ใส่มาฟังในห้องนี้
"ไง ดูเหมือนนายจะสนใจ การแนะนำสายงานการรักษานะ"
เสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังที่นั่งของผม ทำให้ผมใเล็กน้อยแล้วหันกลับไปอย่างสงสัย
"ฉัน แดน ใครก็เรียกงั้น ยินดีที่ได้รู้จัก"
เขายื่นมือมาข้างหน้าเหมือนจะ้าจับมือผม
"โอเวน"
เขาดูสมส่วนไปทางกำยำใบหน้านี้ ออกหล่อเลย ผมสีทอง
ผมตอบพร้อมยกมือไปจับมือกับแดน
"ว่าแต่นายนี้ชุดดูไม่ค่อยดีนะ"
เขาพยายามที่จะไม่มองทั่งร่างกายผม
ผมทำได้แค่ยิ้มตอบ
"สามสายงาน งานแต่ที่นิยมสุดคือหมอ ที่คนสนใจเยอะแต่ได้เป็น้อย"
ระหว่างที่คุยกัน ผู้คนที่มารับฟังต่างพากันทยอย ออกไปจากห้อง
"ว่าแต่นายจะไปเลยไหม สอบระดับแรก"
ผมก็ใที่เขาถามแบบนี้
"วันนี้เขามีสอบกันด้วยเหรอ"
"มีกันทุกวันแหละ แต่ไม่ค่อยมีคนผ่าน"
"แค่ระดับแรกก็ยังไม่มีใครสอบผ่านเหรอครับ"
ในห้องตอนนี้คนออกไปหมดแล้วเหลือแต่ผมกับแดนสองคน ที่ยังอยู่ภายในห้อง
"เราต้องออกไปแล้วนะ ท่านนักปราชอีกสายงานท่านมาแล้ว"
แดนพูดไม่นานก็มีผู้หญิงอายุน่าจะ 50 กว่าๆ เดินเข้ามาแล้วขึ้นไปบนเวที
ผมลุกขึ้นแล้วค่อยๆ เดินออกไป
"นายบอกว่าท่านนักปราชเหรอ งั้นผู้ชายคนเมื่อกี้ก็.."
"อ้าว นายไม่รู้จักเหรอ คุณแฮรี่ นักปราชหมอ ที่อายุน้อยที่สุดน่ะ"