คลั่งไคล้แฟนเด็ก

        “โอ๋ คนสวยไม่โกรธกันสิคะ ก็มันไม่หยุดได้จริง ๆ นี่นา”

        “ไม่ทำตามสัญญา ไหนบอกว่าจะดูพระอาทิตย์ขึ้นกันไง” นับดาวหน้ามุ่ยใส่ เพราะกว่าเขาจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้ก็หลังจากที่อุ้มเธอไปจัดการต่อในห้องจนถึงเที่ยง

        “ขอโทษค่ะ ให้อภัยเจเจนะคะ น้า~” เขาวางศีรษะลงบนหน้าท้องแบนราบของแฟนสาวแล้วถูไถใบหน้าเบา ๆ ราวกับลูกแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ

        นับดาวใช้เพียงสายตามองจิณณวัตที่กำลังอ้อนสุดฤทธิ์ แน่นอนว่าในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ให้กับลูกอ้อนของแฟนเด็กของเธออีกจนได้ มือเล็กจึงเอื้อมไปลูบหัวของแฟนเด็กอย่างเอ็นดู

        “ก็ไม่ได้โกรธอะไร”

        “เย้ คนสวยใจดีที่สุดเลย” ใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอย่างดีใจทันทีเมื่อไม่ถูกโกรธ ก่อนจะขยับเอาหัวไปหนุนที่หน้าอกนุ่มนิ่มของเธอ

        “พี่หิวแล้ว เจเจสั่งอาหารมาหรือยัง”

        “เจเจแอบสั่งตอนที่พี่นับดาวหลับอยู่ค่ะ น่าจะใกล้มาเสิร์ฟแล้ว กินเจเจตั้งหลายรอบยังหิวอยู่เหรอคะ” จิณณวัตถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อและเงยหน้ามองแฟนตัวเองยิ้ม ๆ

        “ก็ไม่ได้กินข้าวเช้าใครจะไม่หิวบ้าง” ตอนนี้พลังงานในร่างกายเธอไม่มีเหลือด้วยซ้ำ

        “ขอโทษค้าบ มันเป็นความผิดของเจเจเอง”

        หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ นับดาวที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาที่โต๊ะกินข้าว

        “นั่งตักเจเจสิคะ เก้าอี้นั่งแล้วนุ่มไม่เท่าตักเจเจหรอก”

        “เป็นเก้าอี้ประจำตัวพี่เหรอ”

        “ใช่แล้วค่ะ”

        หญิงสาวส่ายหน้าน้อย ๆ แต่ก็ยอมเดินไปนั่งลงบนตักแกร่งด้วยความเคยชิน ปกติเวลานั่งกินข้าวหรือนั่งเล่นกันสองคน เธอแทบไม่เคยได้นั่งเก้าอี้เลย

        “ป้อนหน่อยได้ไหม”

        “ได้อยู่แล้วค่ะ” จิณณวัตตักอาหารมาพอดีคำแล้วนำไปป้อนเข้าปากให้แฟนสาวตรงหน้า

        “อื้ม อร่อย เจเจก็กินด้วยสิ”

        “คนสวยกินก่อนเลย เจเจค่อยกินทีหลัง”

        “ขอบคุณนะ”

        “ไม่เป็นไรค่ะ เจเจก็ขอบคุณเหมือนกันที่คนสวยยอมให้เจเจหม่ำ” จิณณวัตยิ้มออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นเธอมองค้อนใส่

        “แต่จะไม่ให้หม่ำบ่อยละ หื่นกามที่สุด”

        “งี้ก็ตายเลยสิคะ เพราะเจเจทนหิวได้ไม่เกินสามวัน สงสัยจะได้ลงแดง”

        “เวอร์”

        จากนั้นจิณณวัตก็ป้อนนู่นป้อนนี่ให้แฟนสาวจนอิ่มแล้วเดินเล่นกันเที่ยวชมธรรมชาติรอบ ๆ พอตกเย็นเขาก็ชวนเธอไปกางเต็นท์และกอดกันดูพระอาทิตย์ตกดิน แต่ภายในสายตาของจิณณวัตสิ่งที่สวยไม่แพ้ธรรมชาติตรงหน้าก็คือหญิงสาวในอ้อมกอด

        “วันนี้พี่นับดาวสนุกไหมคะ”

        “สนุกมากเลย”

        “ไว้มีเวลาเรามาเที่ยวกันอีกนะคะ ไปให้ครบทุกจังหวัดเลย”

        “จะไปยังไงครบกันล่ะ” แค่นี้เธอก็ทิ้งคาเฟมาเกือบเป็นอาทิตย์และเขาเองก็ปล่อยผับให้เพื่อนดูแลคนเดียว

        “รอมีลูก เจเจจะพาลูกไปทุกที่ที่อยากไป”

        “คิดไกลถึงลูกแล้วเหรอ”

        “ค่ะ เรามีลูกกันตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีนะคะ เลี้ยงเขาเหมือนเพื่อน ถ้าเรามีลูกตอนอายุมาก ๆ เราอาจจะดูแลเขาได้ไม่เต็มที่”

        “นั่นสิ” แม้ตอนนี้เธอกับเขาจะอายุยังน้อย แต่ก็มีความพร้อมในหลาย ๆ ด้าน และมั่นใจว่าสามารถดูแลลูกให้มีความสุขได้

        “ว่าไงคะ”

        “รออีกสักปีสองปีเราค่อยคุยเรื่องนี้กันจริงจังนะ ตอนนี้พี่อยากใช้ชีวิตกับเจเจไปก่อน ถึงเวลานั้นจะได้สละเวลาส่วนตัวมาเลี้ยงลูกได้แบบไม่เสียดาย”

        “ค่ะ อยากมีบ้านมีรถเมื่อไหร่ก็บอกนะ เจเจตามใจทุกอย่างเพราะพี่นับดาวเป็นคนอุ้มท้อง และเจเจรู้ว่าการเป็นแม่ไม่ใช่เรื่องง่าย”

        “เจเจของพี่น่ารักที่สุด ตามใจจนพี่จะเหลิงไปหมดแล้ว”

        “งั้นก็ต้องรักเจเจมาก ๆ นะคะ ห้ามทิ้งเจเจไปไหนนะ”

        “พี่ไม่มีวันทิ้งเราหรอก เจเจก็ห้ามทิ้งพี่นะ”

        “สวยขนาดนี้ แถมทำขนมอร่อยที่สุดในสามโลกแบบนี้ เจเจไม่มีวันทิ้งแน่นอนค่ะ”

        นับดาวหมุนตัวเข้าหาแล้วเขย่งเท้าขึ้นไปจูบแฟนหนุ่มเบา ๆ ก่อนจะเอาหน้าไปซุกเข้าที่อกแกร่งแทนคำขอบคุณ