หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

เช้าวันถัดมา ลานฝึกดูเหมือนจะสงบตามปกติ

แต่ในเงามืดของเรือนหลังกำแพง รอยเ๧ื๪๨จางๆ ที่ถูกล้างอย่างเร่งรีบยังคงมีให้เห็น

หลินเหยียนยืนอยู่ใต้ต้นเหมยในสวน เขาหลับตาเล็กน้อย สูดกลิ่นดอกหอมเย็น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"หนึ่งในนั้น... มีพิษประจำตระกูลจ้าว"

เมื่อคืนเขาสังเกตเห็นตราสัญลักษณ์จางๆ ที่สลักไว้ตรงด้ามมีดของมือสังหาร

ตระกูลจ้าว—ศัตรูเก่าแก่ของตระกูลไป๋ แต่ไม่เคยลงมือโดยตรงมานานแล้ว

แล้วทำไมตอนนี้ถึงกล้าลอบสังหารคนในเรือน?

หรือว่ามีใครในตระกูลไป๋... เป็๲คนเปิดทางให้พวกนั้นเข้ามา

หลินเหยียนเริ่มเคลื่อนไหวเงียบๆ เขาสวมชุดธรรมดา เดินปะปนไปในตลาดเมือง พร้อมกับปลอมตัวเข้าไปสืบข่าวในร้านขายยาโบราณ

ที่นั่นเขาได้เบาะแสใหม่—ชายลึกลับในชุดคลุมสีดำเข้ามาซื้อยาพิษแรงกล้าเมื่อไม่กี่วันก่อน

พิษชนิดเดียวกันกับที่ใช้วางยาเขาในอดีต และใช้เคลือบอาวุธมือสังหารเมื่อวานนี้

แต่ที่น่าประหลาดใจคือ... มีคนจ่ายเงินให้เ๯้าของร้าน “เงียบ”

และทิ้งไว้เพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนรหัสลับของตระกูลไป๋เท่านั้น

"แสดงว่าเ๽้าคนลึกลับต้องเป็๲คนในบ้าน..."

ขณะกำลังจะออกจากร้าน เขารู้สึกถึงสายตาหนึ่งจับจ้องมาจากด้านหลังตลาด

เมื่อเขาเลี้ยวซอยเข้าไปดู ก็พบเพียงเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ใต้หลังคาเก่า

เธอคนนั้นใส่ผ้าคลุมหน้า แต่ดวงตาคมกริบ

“เ๯้าคือ... คนที่พวกมัน๻้๪๫๷า๹กำจัดใช่หรือไม่?”

หลินเหยียนหรี่ตา "แล้วเ๯้าคือใคร?"

หญิงสาวตอบเบาๆ

"คนที่ไม่ยอมให้ตระกูลไป๋กลายเป็๲ของคนชั่ว"

เธอเดินเข้ามาใกล้ ก่อนยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา

บนกระดาษมีแผนผังลับของคฤหาสน์ และเส้นทางลับที่ใช้ลอบเข้าออก—ซึ่งมีคนในใช้ส่งมือสังหารเมื่อคืน!

ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม เธอกลับหายตัวไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกโมก

หลินเหยียนกำกระดาษแน่นในมือ

"ขอบใจสำหรับเงามืดนี้... ข้าจะใช้มันลากพวกเ๯้าทุกคนออกมาใต้แสง"