The Forest ป่ามรณะ

        “แกจะบ้าเหรอ เขาห้ามลงไปไม่ใช่เหรอ” ชัญญาขัดขึ้น หล่อนเป็นลูกสาวของหัวหน้าอุทยานฯ แห่งนี้ ฉะนั้นการฝ่าฝืนกฎของที่นี่ก็เท่ากับฝ่าฝืนคำสั่งของพ่อไปด้วย

        “แกนี่มันขัดฉันไปได้ซะทุกเรื่องเลยสิน่า” พงษ์พัฒน์กล่าวอย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ “ก็เพราะเขาห้ามน่ะสิ มันถึงเป็นสวรรค์สำหรับพวกเราเท่านั้นไง”

        “เออใช่ พวกเราก็ฝึกปีนเขากันมาแล้วนี่เมื่อปิดเทอมที่แล้ว ถ้าเขาห้ามไม่ให้ลงเพราะทางชัน ก็ไม่น่าเป็นปัญหาสำหรับพวกเราหรอก จริงไหม” กฤตนูที่เปรียบเสมือนลูกคู่ของพงษ์พัฒน์กล่าวสนับสนุน

        “เอาอย่างนี้...” พงษ์พัฒน์หยุดพูดทิ้งจังหวะ กลอกตามองเพื่อนๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงอันดังว่า “ใครปอดแหกก็ไม่ต้องไป” 

        จากนั้นจึงปรายตาไปทางชัญญาเป็นเชิงดูแคลน

        “ฉันไป” ชัญญายืดอกเอ่ยสวนขึ้นทันควัน หล่อนไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาหยามได้ โดยเฉพาะคนคนนั้นเป็นคนที่หล่อนแอบรัก

        “ฉันเอาด้วย” กฤตนูยกมือสนับสนุนทันที

        “กฤตไปไหน ตาก็ไปด้วยค่ะ” หญิงสาวคล้องแขนคนรักแล้วซบลงกับไหล่ของกฤตนู ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของเพื่อนๆ

        “ถ้าอย่างนั้นข้าไปด้วย” อัศวินคล้อยตามทันควัน ก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาให้จิตรา

        “ฉันคงไม่ต้องถามเธอใช่ไหม ภา” พงษ์พัฒน์หันไปหาคนรักของอัศวิน หล่อนพยักหน้าหงึกๆ เป็นเชิงตอบรับ

        “ข้า...” ธนสินพูดอย่างอ้ำอึ้ง แต่กลับถูกพงษ์พัฒน์ดักคอ

        “แกต้องไป ไอ้หมูอ้วน”

        ธนสินเลิกล้มความตั้งใจจะปฏิเสธ หันกลับสนใจถุงขนมในมือต่อพร้อมบ่นพึมพำ “ไปก็ไปวะ”

        พงษ์พัฒน์ยิ้ม “สรุปว่าที่ประชุมมีมติว่าจะแอบเข้าไปยังสถานที่ต้องห้ามของอุทยานฯ ขอให้ทุกคนกลับไปที่เต็นท์แล้วจัดสิ่งของจำเป็นในการปีนเขาลงในกระเป๋าสะพายของแต่ละคน และขอให้เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอดที่รู้กันเฉพาะกลุ่มของพวกเรา”

        ในช่วงสายคณะนักสำรวจทำทีว่าจะไปเดินป่าตามเส้นทางปรกติ ทุกคนสะพายเป้ที่ใส่สิ่งของจำเป็นในการปีนเขาเต็มกระเป๋า พงษ์พัฒน์เดินนำหน้ากลุ่ม ตามติดด้วยชัญญา ถัดไปเป็นคู่รักที่เดินคุยกันกะหนุงกะหนิงสองคู่ ตบท้ายด้วยร่างอ้วนท้วนของธนสินที่เดินไปพลางขบเคี้ยวขนมไปด้วย

        แสงแดดยามสายสาดส่องร่างของพงษ์พัฒน์ให้เกิดเป็นเงาทอดไปบนป้ายห้ามเข้าซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้น พงษ์พัฒน์มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงพาเพื่อนๆ มุดรั้วที่ทำขึ้นหยาบๆ เข้าไปในบริเวณต้องห้ามอย่างรวดเร็ว

        หลังจากผ่านรั้วมาสักพัก ทางช่วงแรกๆ นั้นเป็นทางลาดเอียงที่ไม่ค่อยชันนัก ทุกคนจึงเดินเล่นกันอย่างสบายใจกับทิวทัศน์สองข้างทางที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเตี้ยๆ แซมด้วยดอกกระถินทุ่งสีเหลืองซึ่งบานสะพรั่ง เดินมาจนสุดทางที่ลานกว้างแห่งหนึ่งซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่นักจากนั้นต้องปีนลงไป ทุกคนจึงดึงอุปกรณ์ออกมาจากกระเป๋าสะพายของตนเพื่อเตรียมพร้อม