พระเ้าจัดให้
อิงฟ้าอยู่ในสภาวะที่มีร่างกายเป็ิญญาโปร่งแสง เธอกำลังยืนลอยอยู่ในท้องฟ้ายามราตรีที่มีดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ
ใช่! เธอกำลังยืนลอยอยู่ในท้องฟ้า แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่มีกายเนื้อแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกหวิวๆอยู่ดีเพราะความสูงของมัน ตอนเธอก้มมองลงไปข้างล่าง เธอไม่เห็นจุดสิ้นสุดของปลายทาง
“อะไรกันวะเนี่ย! ทำไมมันสูงน่าหวาดเสียวขนาดนี้!”
ในเวลาต่อผู้หญิงในชุดเดรสกระโปรงยาวสีม่วงได้ลอยลงมาจาก้า จากนั้นหญิงสาวปริศนาก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าเธอ นิ้วมือเรียวของหญิงปริศนาดีดนิ้วดังเป๊าะหนึ่งที จากนั้นก็มีเก้าอี้สองตัวกับโต๊ะหนึ่งตัวปรากฎขึ้นมาระหว่างอิงฟ้ากับผู้หญิงปริศนา
“นั่งก่อนสิจ๊ะอิงฟ้า อย่าทำหน้าเครียดสิจ๊ะ โฮะๆ”
“หัวเราะได้ปลอมมากค่ะ” อิงฟ้ากลอกตามองบน
“แหม! เพราะปากแบบนี้สินะคะถึงได้ขึ้นคาน”
“ไม่ทราบว่าคุณเป็ใคร? แล้วที่นี่ที่ไหน? ดูยังไงก็ไม่ใช่์เลยนะ”
“แล้วไม่คิดว่าจะได้ไปนรกบ้างเหรอคะ?”
“ไม่สักนิด” อิงฟ้ายักไหล่
หญิงสาวในชุดเดรสม่วงกุมขมับ ช่างเป็ผู้หญิงที่กวนประสาทจริงๆ
“ฉันคือพระเ้าแห่งมิติ ฉันขอแสดงความเสียใจด้วย ตอนนี้คุณอิงฟ้าได้เสียชีวิตลงแล้วค่ะ”
“ทำไมฉันถึงตาย? การตายของฉันมันเป็เื่ผิดธรรมชาติมาก ฉันอยากรู้สาเหตุค่ะ”
“บอกไม่ได้ค่ะ”
อิงฟ้า จ้อง จ้องและจ้อง!
“บอกไม่ได้ค่ะ”
อิงฟ้าจ้องด้วยสายตาเยือกเย็น
“บะๆ บอกไม่ได้จริงๆค่ะ”
พระเ้าแห่งมิติมีอาการเหงื่อตกเมื่อนึกถึงสาเหตุการตาย
แหม…เธอทะเลาะกับสามี เอ้ย! เธอทดลองพลังกับสามีจนเลยเถิดจนทำให้มีคนโลกอื่นเสียชีวิตซึ่งอิงฟ้าก็เป็หนึ่งในเหยื่อที่เสียชีวิตพอดี เธอจึงไปขอโทษขอโพยกับเหล่าเทพของที่นี่ และทำการชดใช้โดยการส่งิญญาที่เคราะห์ร้ายให้ไปอยู่ในโลกมิติอื่นแทน พวกเขาจะต้องมีชีวิตใหม่อย่างปกติในโลกใหม่ ส่วนโลกเก่าพวกเขาตายไปแล้วจึงแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
“เอาเป็ว่ามันเป็ความผิดของดิฉันเอง เพราะงั้นดิฉันจะไปส่งคุณในมิติอื่นแต่มีวัฒนธรรมและภาษาที่คล้ายๆกันกับโลกนี้นะคะ”
“ไม่เอา ฉันอยากอยู่โลกเดิม แค่เอาิญญาฉันกลับเข้าร่างเดิมก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ร่างคุณโดนเผาไปแล้วค่ะ”
“ไรวะเนี่ย!”
“เงินในธนาคารตั้งหลายร้อยล้านของฉัน” คราวนี้อิงฟ้าสติหลุดไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ฉันอุตส่าห์หามาลำบากแทบตายแต่กลับไม่ได้ใช้สักบาท ไหนจะอสังหาริมทรัพย์อื่นๆอีก รู้ไหมกว่าฉันจะถีบตัวเองมาได้มันลำบากมากเลยนะ แง!!!!!!!!!!!”
“ฉันถึงได้มานั่งคุยกับคุณไงคะ คุณอิงฟ้า สติค่ะสติ เื่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ” พระเ้ารู้สึกผิดเล็กน้อยแต่เธอก็ยังยิ้มสู้ เพราะโลกใหม่ที่เธอพาไปก็ไม่ได้แย่เลยนะ ดีกว่าโลกซอมบี้ละกัน
หลังจากที่อิงฟ้าระบายอารมณ์อยู่นาน อิงฟ้าก็เริ่มทำใจได้แล้ว
“จะให้ไปอยู่โลกไหน ที่นั่นมีาไหม? ขอแบบชิวๆไม่เอาา”
“่เวลาที่คุณไปอยู่ยังไม่มีาค่ะ คุณจำได้ไหมคะว่าคุณได้อ่านหนังสืออะไรไปเอ่ย?”
อิงฟ้ากำลังนึก “อืม… เหมือนจะเป็นิยาย เื่จอมใจสมุทร”
“คุณจำได้ไหมคะว่านางร้ายในนิยายเป็ใคร?”
อิงฟ้าพยักหน้าแล้วพูดว่า “ม่านฟ้า”
ทันทีที่อิงฟ้าพูดชื่อม่านฟ้าออกมา เธอก็เหมือนจะเดาได้
“คงไม่ใช่...” อย่างที่เธอคิดใช่ไหม?
“คุณจะได้ไปเป็ม่านฟ้าค่ะ” พระเ้าแห่งมิติส่งยิ้มหวานให้อิงฟ้า
“แล้วทำไมต้องนางร้าย!!!”
“พอดี เวลามันเหมาะเจาะ พอดี๊พอดีเลยค่ะ โฮะๆ”
หัวเราะปลอมๆอีกแล้ว อิงฟ้าถอนหายใจ “อย่างนี้ตอนจบ ฉันก็จบไม่สวยนะสิ”
พระเ้าคนสวยส่ายหัว “ชีวิตของคุณ เป็คุณลิขิตเอง ไม่ต้องทำตามเนื้อเื่ค่ะ”
“ไม่ต้องทำตามเนื้อเื่? จริงๆนะ? อย่าโกหกนะ?”
“ค่ะ”
อิงฟ้าโล่งอก “ค่อยดีขึ้นมาหน่อย ไม่แย่เกินไป”
“แต่ดิฉันว่าคุณร้ายกว่าม่านฟ้าอีกนะคะ โฮะๆ”
พระเ้ามิติพูดต่อ “นี่คือคำชมนะคะ คุณฉลาดร้ายกว่าม่านฟ้าตัวจริงอีกนะคะ”
ไม่รู้สึกภูมิใจเลยนะ มันด่ากันชัดๆ
“แล้วม่านฟ้าตัวจริงล่ะ?” อันนี้อิงฟ้าสงสัยมาก
“เื่ของเธอ อย่ารู้ดีกว่าค่ะ”
“คุณทำให้เธอตายเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ คุณจะได้ไปเกิดในรอยแยกเวลาอีกห้วงหนึ่ง นั่นคือม่านฟ้าที่ตายไปแล้วจริงๆอย่างธรรมชาติสุดๆ ม่านฟ้าที่คุณอ่านไปเป็อีกห้วงเวลาหนึ่ง”
“ฟังดูแปลกๆจัง ทำไมรู้สึกนิยายเื่นี้มันมาใน่เวลาที่เหมาะเจาะจัง”
“แหม! เื่บังเอิญหลายๆครั้ง อาจจะเกิดจากสัญญาบางอย่างนะคะ”
“มันต้องมีมากกว่านั้นสินะ”
“คุณจ้องดิฉันไป ดิฉันก็ตอบไม่ได้ค่ะ เื่เหนือธรรมชาติเกินจินตนาการมักจะเกิดอยู่บ่อยครั้งอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว อย่างดิฉันเองก็ไม่คิดว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะบานปลายขนาดนี้ อาจจะเพราะมีอะไรบางอย่างทำให้มันเกิดขึ้นก็ได้”
“อย่าปัดความรับผิดชอบ จะโทษโชคชะตาไม่ได้หรอกนะ ตัวเองทำเองคนอื่นตายแท้ๆ”
“ดิฉันก็ไม่ได้ปัดความรับผิดชอบนี่คะ ดูเหมือนคุณจะไม่เชื่อเื่โชคชะตานะคะ”
อิงฟ้ายักไหล่ “หาแต่เงิน เพื่อนยังไม่ค่อยมีเลย มีแต่เพื่อนธุรกิจ”
“ค่ะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณถึงโสดมานานมาก”
“ไม่ต้องย้ำก็ได้” อิงฟ้าหน้างอ
“แต่โลกที่นั้นดูล้าหลังอยู่นะ การปกครองก็ยังมีแบบศักดินา แม้จะมีฝรั่งตาน้ำข้าวมาทำธุรกิจกับสยามมากขึ้น มีพูดภาษาไทยและมีวัฒนธรรมที่อิงมาจากไทยก็เถอะ มันก็ยังยุ่งยาก ไม่มีอินเตอร์เน็ต ยังดีหน่อยที่มีชักโครก”
“ค่ะ เป็ยุคที่มีชักโครกแล้วค่ะ แต่บ้านคุณยังเป็ส้วมหลุมนะคะ”
“หา!!!” อิงฟ้าคอตกอย่างหดหู่ ไม่มีชักโครก!
“อย่าหดหู่สิคะคุณอิงฟ้า คุณอยากได้อะไรบ้างบอกมาสิคะ”
“งั้น ขอให้ที่บ้านมีชักโครก ไม่สิห้องน้ำที่ดีๆหน่อย ห้องน้ำที่คงทนและสวยสุดๆไปเลย”
“ได้ ดิฉันรับคำขอนี้ ข้อต่อไปค่ะ”
“ขอให้หน้าฉันเป็อิงฟ้า หน้าแบบนี้อ่ะ”
“แต่ม่านฟ้าเธอเป็คนสวยมากๆอยู่แล้วนะคะ”
“ฉันทำมาแพง และฉันก็ชอบหน้าแบบนี้มาก”
“อ่ะ เอ่อ ได้ค่ะ รับคำขอนี้ แต่มันจะดูไม่สะดุดตาสวยเกินไปเหรอคะ"
“ไม่สักนิด! ฉันชอบอะไรที่สะดุดตาค่ะ!”
“ค่ะๆ มีอะไรอีกไหมคะ?”
“อันนี้ยากนะ นี่พระเ้า คุณให้ฉันไปเกิดตอน่ไหนอ่ะ?”
“ตอนเด็กๆเลยค่ะ อายุ 12 ปี”
“ว่าแต่ที่บ้านฉันทำอาชีพอะไร?”
“ทำไร่ทำนาค่ะ แต่ตอนคุณไป พวกเขาก็เสียแล้วค่ะ”
“ชีวิตเด็กกำพร้าอีกแล้วสินะ ช่างเถอะ”
แต่ว่ามันทำอะไรก็สะดวกดี
“อย่าบอกนะว่าเป็ตอนที่ตาของม่านฟ้าจะมารับไปเมืองหลวงสยามพอดี”
“ใช่ค่ะ แต่หลังจากนี้หนึ่งเดือนนะคะ”
“ชีวิตชาวสวนก็ไม่เลวนะ ทั้งชีวิตเราก็อยู่ในเมืองมาตลอด แต่ติดที่ว่าทำสวนไม่เป็นี่สิ”
พระเ้าฉีกยิ้มทันที “งั้นเอาระบบทำฟาร์มไปด้วยดีไหมคะ คุณชอบเล่นเกมทำฟาร์มนี่คะ”
“ทำได้เหรอ!!!” ตาของอิงฟ้าเป็ประกาย
“ฉันคือพระเ้าแห่งมิตินะคะ แค่ระบบเกมฟาร์มง่ายมากค่า”
“เอาตามนี้แหละ”
“และก็...ดิฉันมีเื่อยากให้คุณช่วยด้วยค่ะ”
“ว่ามาเลยค่ะ”
“ทุกคนในหมู่บ้านเขาเขียวน่ารักมากค่ะ ฉันอยากให้คุณช่วยพัฒนาที่นั่น รับรองได้ว่าพวกเขาน่ารักจริงๆค่ะ”
อิงฟ้ามีสีหน้าแปลกใจ “ถ้ามีระบบฟาร์มไปด้วยไม่ใช่เื่ยากค่ะ”
พระเ้าแห่งมิติยิ้มกว้างออกมา “ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องไปอยู่โลกใหม่ แล้วเจอกันใหม่ค่ะอิงฟ้า” พระเ้าแห่งมิติดีดนิ้ว อิงฟ้าก็ถูกส่งไปโลกใหม่ทันที
พระเ้าแห่งมิติถอนหายใจ “หวังว่าเ้าน้องชายจะไม่โกรธฉันนะ ยิ่งชอบขี้บ่นอยู่ด้วย ผิดคาดเพราะเร็วกว่ากำหนดนิดหน่อย คงไม่เป็ไรเน๊าะ!”
1K
