ฟางเถียนลืมตาขึ้นก็ได้พบกับภาพประหลาด… พื้นที่สีดำเวิ้งว้างว่างเปล่า เหนือ ใต้ ซ้าย ขวา รอบตัวตอนนี้ไร้พื้นหรือผนัง แสงสีขาวสุกสว่างเหมือนดาวดวงเล็กนับล้านกระพริบพุ่งผ่านเธอไปมา ช่วยเปลี่ยนให้ดินแดนมืดสนิทนี้กลายเป็สถานที่สวยงามเกินกว่าจะจินตนาการได้
… นี่ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จักแน่นอน
“ฉันตายแล้วสินะ” เสียงใสเอ่ยขณะที่ยิ้มกว้างออกมา เด็กสาวหมุนตัวไปรอบๆ อย่างร่าเริง เสียงหัวเราะสดใสก้องกังวานไปทั่วบริเวณนั้น แสงดาวรอบข้างสะท้อนดวงตากลมโตให้เป็ประกายวับวาม..
‘ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ?’ เสียงทุ้มเจือความขบขันแว่วมา น้ำเสียงคุ้นเคยทำให้ฟางเถียนชะงัก หญิงสาวเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ครู่ใหญ่เมื่อไม่ได้ยินอะไรอีกจึงรู้ว่าตนเพียงคิดไปเอง
เธอพยายามมองข้ามความเจ็บลึกในอก รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้งพลางมองสำรวจสถานที่พิสดารอย่างตั้งใจ
“อืมม.. ที่นี่ที่ไหนกันนะ”
‘ที่นี่มีคำเรียกหลายอย่าง แต่ใจเธอเรียกมันว่า์…มันก็คือ์’ เสียงปริศนาเอ่ยขึ้นอีก
น่าเสียดายครั้งนี้ไม่ใช่เสียงของคนที่เธออยากได้ยินที่สุดคนนั้น มันเป็อีกเสียงที่ก้องกังวานทรงพลัง และฟังไม่ออกว่าหญิงหรือชาย ที่จริงแล้วเสียงนั้นพูดภาษาอะไรฟางเถียนก็ไม่ทราบ ทว่าเธอกลับเข้าใจมันได้ดีทุกคำ
“์จริงหรือ?!” ดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ เธอได้ขึ้น์แล้วจริงๆ !! หญิงสาวดีใจอย่างมาก พยายามมาชั่วชีวิตในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทนแล้ว
“แล้วฉันต้องทำอย่างไรต่อไป?”
‘เ้าจะได้ใช้ชีวิตสุดท้ายอย่างมีความสุขน่ะสิ’ เสียงประหลาดเอ่ย ฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนคนพูดจะอารมณ์ดีมากเช่นกัน
ฟางเถียนฟังแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างเป็สุข “ชีวิตสุดท้าย…เหมือนที่แม่เคยบอกเลย”
สิบปีแห่งความทุกข์ ไม่มีสักวันที่เสี่ยวเถียนไม่นึกถึงคำสอนของมารดา
‘จงอดทน ทำตามเจตจำนงของพระเ้า … แล้วจะได้รับผลตอบแทนบน์ ที่นั่นลูกอยากเป็อะไรก็เป็ได้’ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นขึ้นมาพลางนึกขอบคุณมารดาผู้ล่วงลับอยู่ในใจ
ชาติที่แล้วโชคร้ายมามาก คราวนี้จะได้พบโชคดีบ้างแล้วสินะ!
ฟางเถียนนึกถึงชีวิตแบบที่ตนอยากมี ….ไม่รู้ทำไมจึงนึกถึงโลกในนิยายเื่หนึ่งขึ้นมาได้ “พิภพั” นิยายที่เธออ่านก่อนตาย
นางเอกคือองค์หญิงผู้แสนโชคดี ชีวิตโรยด้วยกลีบกุหลาบ ไปไหนก็มีแต่คนคอยช่วยเหลือ ไม่ว่าพระเอกพระรองในเื่ ล้วนหล่อเหลาทรงอำนาจ คอยเอาอกเอาใจมอบความรักให้
ตรงข้ามกับนางร้าย ทั้งที่เก่งกาจเฉลียวฉลาด หลายฉากที่ฟางเถียนยังนึกตะลึงในความสามารถ แต่กลับโชคร้ายสารพัด หญิงสาวกำพร้า ผู้ดีตกยาก ไร้โอกาสทางการฝึกวิชา แถมยังต้องตายอย่างน่าอนาถ เพราะโดนัที่จู่ๆ โผล่มาจากไหนก็ไม่ทราบเหยียบตาย
พล้อตโหลเหมือนกันนะ …นางหนึ่งเป็ที่รัก .. อีกคนกลับซวยซ้ำซาก หากไม่ใช่เพราะหมอหลี่เป็คนมอบให้ เธอคงไม่ยินดีอ่านมันจนจบด้วยซ้ำ
นึกถึงใบหน้าขาวใสใต้กรอบแว่นสีดำ และรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทอดมาในบางครั้ง หัวใจที่เข้มแข็งของเธอก็วูบโหวงขึ้นมา
‘หวังว่าเขาจะมีความสุข… ส่วนฉัน ชีวิตสุดท้ายนี้ฉันจะไปที่นั่น … ดินแดนที่จะทำให้นึกถึงเขาคนนั้นตลอดไป’
“ชีวิตสุดท้าย.. เ้าต้องไปที่พิภพั” เสียงทรงอำนาจเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ทำให้หญิงสาวงุนงงไป
“รู้ได้ยังไงกันคะ… ท่านอ่านใจฉันหรือ?”
“เปล่า เจตจำนงฟ้าผูกเ้าไว้ที่นั่น.. หากบังเอิญตรงใจเ้าเช่นนั้นก็ยินดีด้วย”
คราวแรกหญิงสาวยังไม่ได้แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรจนกระทั่งแสงสีขาวดวงใหญ่เจิดจ้าค่อยๆ พุ่งเข้ามาหา
“เดี๋ยวๆ ..เจตจำนงอะไร?!” ตากลมโตเบิกโพลงเมื่อได้ยินสิ่งที่เคยทรมานเธอมาแล้วทั้งชีวิต!
“ไม่เอาแล้วนะ เจตจำนงนั่นไม่เคยใจดีกับฉันสักครั้ง…” ฟางเถียนรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างลนลาน ทว่าแสงสีขาวที่พุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ นั้นกลับไม่มีทีท่าจะชะลอลงเลย
หญิงสาวรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่า หากเธอััแสงนั้นเมื่อใดจะไม่มีทางให้ย้อนกลับได้อีก ฟางเถียนพยายามเคลื่อนตัวหนีห่างกระทั่งพยายามแหวกว่ายด้วยท่าทางคล้ายอยู่ในน้ำ กระนั้นก็ยังไม่อาจขยับออกจากจุดเดิมได้แม้แต่นิ้วเดียว!
“ให้ตายเถอะ.. ์ คุณควรให้ฉันเลือกบ้างสิ!!” เมื่อหนีไม่ได้ เสียงใสก็เริ่มอวดครวญออกมาทว่าเสียงปริศนานั้นกลับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจ
“อืมม…ขอให้โชคดี”
‘อืมม…บ้าอะไร?!’ คำนี้ฟางเถียนไม่ทันได้สบถออกมา เพราะแสงสีขาวได้ตรงเข้ามาครอบร่างของเธอเอาไว้ก่อน หญิงสาวตกอยู่ภายใต้แสงเจิดจ้าจนต้องหลับตา ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตกลงเธอได้ขึ้น์ เธอได้เกิดใหม่ หรืออะไรกันแน่?
เมื่อรับรู้ถึงแสงรอบตัวที่จางลง หญิงสาวจึงลืมตาขึ้น เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้ ม่านมุ้ง้าพลิ้วตามแรงลมดูแปลกตา
นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน เธอถูกส่งมาอยู่ในนิยายเื่นั้นจริงหรือ?
ฟางเถียนหลับตาลงนิ่งๆ สูดลมหายใจลึกก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตากลมโตใสกระจ่างไร้รอยกระเพื่อมไหว เธอยอมรับสิ่งที่เกิดได้อย่างรวดเร็วเช่นเคย
หลายครั้งฟางเถียนก็นึกแปลกใจตัวเอง ทำไมเธอถึงได้เฉยชากับทุกเื่ขนาดนี้นะ หรือเป็เพราะว่าชีวิตต้องพบเจอความทุกข์มามาก.. ไม่สิ เธอเป็แบบนี้ั้แ่แรกแล้วต่างหาก อะไรที่ไม่สมควรทนได้ เธอกลับไม่รู้สึกอะไรมากมายนัก
เื่ที่เกิดขึ้นแล้ว จะคร่ำครวญเสียใจให้ได้อะไรขึ้นมา …เช่นคราวนี้ อย่างมากก็แค่ผิดหวังนิดหน่อยเท่านั้น
“ช่างเถอะ…ไม่ว่าชีวิตนี้จะเจอกับอะไร ยังไงก็ดีกว่าชาติที่แล้วแน่” ฟางเถียนปลุกปลอบตนเอง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะมองสำรวจสถานการณ์ปัจจุบัน
ผ้าห่มเนื้อดีบนตัวแม้อบอุ่นแต่ก็ถูกซักแล้วซักอีกจนซีดจาง ห้องนอนขนาดเล็กมีโต๊ะเครื่องแป้งวางอยู่ด้านซ้ายคู่กับกระจกบานใหญ่ ตั่งไม้แข็งแรงเรียบง่ายไม่หรูหรา ห้องโล่งว่างมีเพียงฉากกั้นสองชิ้น เพื่อไม่ให้มองเห็นประตูเท่านั้น เหนือศีรษะแขวนโคมกระดาษ รูปุปะจากเปลวไฟปะทุบอกให้รู้ว่าโคมนี้ผ่านมาการใช้งานมานานเช่นกัน นี่ไม่เหมือนชีวิตอันหรูหราของนางเอก.. องค์หญิงแห่งแคว้นหลันเลย
ว่าแล้ว.. เจตจำนงนั่นคงไม่ใจดีพาเธอมาเกิดเป็องค์หญิงหรอก
“ฉากนี้เกิดขึ้นตอนไหนกันนะ?” ฟางเถียนพยายามคิดย้อนความทรงจำในหน้ากระดาษ
จุดเริ่มต้นของเื่คือนางเอกเดินทางมากับคณะทูต ถูกปีศาจไล่ล่า พระเอกที่เป็แม่ทัพมาช่วยไว้ได้ทัน ทว่าตอนนี้คือก่อนหรือหลังเหตุการณ์นั้นเธอก็ไม่รู้ได้
ใครจะทำอะไรก็ทำไป ฉันขอใช้ชีวิตสุดท้ายอย่างสงบก็พอแล้ว
เสียงประตูไม้เปิดออก ฟางเถียนจึงพยายามลุกนั่ง เห็นขาสองข้างขยับได้ก็ดวงตากลมโตก็เป็ประกายสดใส ส่งยิ้มหวานออกมา “อืมม..อย่างน้อยก็มีเื่นี้ที่ดี”
“เพล้งงง!!” ชามกระเบื้องชิ้นหนึ่งตกลงบนพื้นส่งกลิ่นคาวฟุ้งทั่วเรือน เด็กสาวคนหนึ่งยืนหน้าซีดมองมาอย่างตื่นๆ ก่อนจะรีบคุกเข่าลงเอ่ยทักเสียงสั่นสะท้าน
“คะ..คุณหนูรอง ตื่นแล้วหรือเ้าคะ?”
“คุณหนูรองหรือ?” เสียงใสเอ่ยพึมพำ ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่ใช่องค์หญิงหลันซีเซียน แล้วเธอเป็ใครในเื่นี้กันล่ะ?
ฟางเถียนเหลือบมองของเหลวสีแดงคาวที่หกออกจากชามบนพื้น นั่นคือเืสดนี่! สมองเฉลียวฉลาดเริ่มประมวลผลจากภาพตรงหน้าและเนื้อเื่ที่เคยอ่านมา
เืสด บ้านเก่าๆ สีหน้าหวาดกลัวของสาวใช้ คุณหนูรอง?
เดี๋ยวนะ!!….นั่นมัน…?!
ดวงตางดงามเบิกกว้างร่างในชุดนอนสีดำตะเกียกตะกายวิ่งไปหากระจกบานเดียวในห้องด้วยความหวาดหวั่น ในเงาสะท้อนปรากฏใบหน้าหญิงสาวอ่อนเยาว์งามล้ำ ดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มแดงสดเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเหยียดตรงยาวถึงสะโพกเปล่งประกายระยับราวแพรไหมล้ำค่า
แต่ที่ทำให้ฟางเถียนตระหนกก็คือดวงตาสีน้ำตาลเหลือบเงินคู่นั้น นั่นคือเอกลักษณ์สำคัญของ ‘ไป๋ซูเถียน’ นางมารร้ายแห่งตระกูลนักเวทย์!
‘ฉันมาเกิดในร่างนางมารหรือ? .. ไป๋ซูเถียนคนนั้นน่ะนะ?!’
ลูกสาวอดีตจอมเวทย์ผู้ทรงอำนาจ คุณหนูตกยาก กำพร้าบิดามารดา ไม่ถูกกับพี่ชาย นางมารร้ายที่หลงรักจักรพรรดิหัวปักหัวปำกลับไม่ยอมทำให้เขารัก ดีแต่คิดจะฝึกวิชามารเพื่อสังหารนางเอก สุดท้ายก็ถูกมารครอบงำจนหน้าตาเปลี่ยนเป็มารร้ายเต็มขั้น ไม่พอ….ยังจับจักรพรรดิไปขัง อาละวาดทำลายแคว้นตนเองและแคว้นรอบข้าง จนตอนจบ..ถูกัที่โผล่มาจากไหนไม่ทราบเหยียบตายในเท้าเดียว!
‘นี่มันน่าอนาถไม่แพ้ชีวิตเก่าของเราเลยนี่…?!’ หญิงสาวผู้งดงามถอยหลังจากกระจกหนึ่งก้าวพลางคิดสับสนในใจ
เจตจำนง.. พระเ้า … ์.. อะไรก็ช่าง!! จะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่มั้ย…..?!
1K
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 2 (เล่มจบ) [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711118234_30245092.webp)
