ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 51 : เงาเมื่อยี่สิบปีก่อน

คืนเดียวกัน

กองบัญชาการชายแดน

หลินรุ่ยนั่งอยู่คนเดียวในเต็นท์

สายตาจ้องข้อความสีทองของระบบ

ไม่เคยมีภารกิจใดขึ้นเป็นสีนี้มาก่อน

และไม่เคยมีภารกิจใดระบุบทลงโทษตรง ๆ ว่า

ความตาย

—

เขาหลับตา

ทบทวนทุกอย่าง

องค์กรเงา

ผู้ช่วยบันทึกพิเศษ

เมืองอู๋เหอ

เฉินอวี่

และบิดาของเขา

หลินเทียนเซียว

—

ทั้งหมดเชื่อมโยงกัน

แต่ยังขาดชิ้นส่วนสำคัญ

ชิ้นส่วนที่หายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน

—

เช้าวันต่อมา

ชายชราเรียกหลินรุ่ยเข้าพบ

ภายในห้องลับ

มีเพียงโต๊ะไม้เก่า ๆ

และหีบเหล็กสีดำใบหนึ่ง

—

“เปิดดู”

ชายชราพูด

หลินรุ่ยเปิดหีบ

ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด

คือภาพวาดเก่า

ภาพคนสามคนยืนเคียงกัน

—

คนแรก

แม่ทัพหนุ่มในชุดเกราะดำ

หล่อเหลา สง่างาม

—

คนที่สอง

นักปราชญ์ถือพัดขนนก

สายตาเฉียบคม

—

คนที่สาม

นักรบชุดขาว

ถือดาบยาว

—

ใต้ภาพมีชื่อเขียนไว้

หลินเทียนเซียว

ซูเหวิน

เฉินอวี่

—

หลินรุ่ยนิ่งไป

“พวกเขาคือใคร”

—

ชายชราถอนหายใจ

“สามอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนั้น”

“และเป็นเพื่อนร่วมสาบาน”

—

ยี่สิบปีก่อน

ทั้งสามร่วมกันสร้างตำนานมากมาย

ชนะศึก

ปราบกบฏ

ช่วยแผ่นดินจากหายนะ

—

ในตอนนั้น

ทุกคนเชื่อว่า

หนึ่งในสามคนนี้

จะกลายเป็นเสนาบดีสูงสุดของอาณาจักร

—

แต่แล้ว

คืนหนึ่ง

ทุกอย่างเปลี่ยนไป

—

ชายชราวางเอกสารอีกฉบับ

ด้านบนมีตราลับระดับสูงสุด

—

คดีทรยศแห่งด่านเทียนเหมิน

ผู้ต้องหา

หลินเทียนเซียว

ซูเหวิน

เฉินอวี่

ข้อหา

สมคบคิดก่อกบฏ

—

หลินรุ่ยขมวดคิ้ว

“เป็นไปไม่ได้”

—

ชายชรายิ้มขมขื่น

“ใช่”

“ไม่มีใครเชื่อ”

—

แต่หลักฐานปรากฏ

กองทัพลับ

จดหมายลับ

เส้นทางส่งเสบียง

ทุกอย่างชี้ไปที่พวกเขา

—

ผลลัพธ์

ซูเหวินหายตัว

เฉินอวี่เสียชีวิต

หลินเทียนเซียวถูกประหาร

—

ห้องเงียบ

—

หลินรุ่ยมองเอกสาร

ทันใดนั้น

ระบบเด้งขึ้น

ตรวจพบข้อมูลสำคัญ

กำลังวิเคราะห์...

วิเคราะห์เสร็จสิ้น

ความน่าจะเป็นว่าคดีถูกจัดฉาก

97%

—

ดวงตาหลินรุ่ยเย็นลง

“ใครทำ”

—

ชายชราส่ายหน้า

“นั่นคือสิ่งที่ข้าตามหามายี่สิบปี”

—

ทันใดนั้น

ประตูห้องถูกเปิดกระแทก

ปัง!

ทหารส่งสารรีบวิ่งเข้ามา

หน้าซีดเผือด

—

“รายงานด่วน!”

“เมืองอู๋เหอเกิดเรื่องแล้ว!”

—

หลินรุ่ยลุกขึ้นทันที

“หลัวชิงล่ะ?”

—

ทหารกลืนน้ำลาย

ก่อนตอบ

“ติดต่อไม่ได้”

—

“กำลังที่ส่งไปทั้งหมด...”

เขาหยุด

สีหน้าซีดขาว

—

“หายไปทั้งกอง”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

—

ในเวลาเดียวกัน

ใต้เมืองอู๋เหอ

หลัวชิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

รอบตัวเป็นห้องหินขนาดใหญ่

เต็มไปด้วยโซ่เหล็ก

และกรงขังนับร้อย

—

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด

“ตื่นแล้วหรือ”

—

หลัวชิงเงยหน้า

ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง

—

เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

มีใบหน้าเหมือนกับภาพวาดในหีบทุกประการ

—

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ

ก่อนเอ่ยชื่อของตนเอง

“ข้า...”

“ซูเหวิน”

ตอนที่ 51 จบ

ตอนต่อไป : ตอนที่ 52 คนที่ควรตายไปแล้ว