ข้ามห้วงกาลวิถีเหนือเซียน

     ในห้วงมิติแรกเริ่มแห่งห้วงนิรันดร์ ที่ซึ่งกาลเวลาไหลเวียนราวสายน้ำไร้จุดเริ่มต้นและสิ้นสุด ทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นเพียงภาพมายาที่หมุนวนไม่รู้จบ
     ร่างของจวินเหรินลอยเคว้งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันบริสุทธิ์ แผลฉกรรจ์ทั่วกายค่อย ๆ สมานตัวด้วยแสงสีม่วงอ่อนจางที่แผ่ออกมาจากมือเรียวเล็กของสตรีลึกลับ
     นางยืนเด่นเป็นสง่าในชุดคลุมสีม่วงอมเงินที่ประดับเกล็ดดาวระยิบระยับ มงกุฎคริสตัลสีรุ้งบนศีรษะสะท้อนแสงดาวนับล้านดวง ผมยาวสีเงินยวงพลิ้วไหวราวน้ำตกบนท้องฟ้า ดวงตาสีม่วงอมทองฉายแววลึกลับล้ำลึกราวห้วงจักรวาล
     นางคือเทวราชหลิงหว่านเซียน ผู้ปกครองมิติแรกเริ่มแห่งห้วงนิรันดร์ มหาสมุทรพหุจักรวาลล้านแปด และมิติต่าง ๆ ที่ซ่อนเร้นจากสายตาสามัญชน
     หลิงหว่านเซียนยกมืออีกข้างแตะที่หน้าผากของจวินเหริน พลังวิถีเทวะนิรันดร์ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายที่ถูกทำลายจุดรวมปราณของเขา
     แสงสีม่วงพลันสว่างวาบ จวินเหรินสะดุ้งตื่น ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
     "ที่นี่... คือที่ใด? ข้า... ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?"
     เขาพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกลับอ่อนแรงราวเด็กแรกเกิด จุดตันเถียนที่ถูกเทียนกุยจื่อซัดทำลายยังคงว่างเปล่า ไม่มีหยวนชี่ไหลเวียนแม้แต่น้อย
     หลิงหว่านเซียนยิ้มบาง ๆ เสียงของนางดังก้องราวเสียงระฆังเทพในห้วงมิติ
     "ที่นี่คือมิติแรกเริ่มแห่งห้วงนิรันดร์ สถานที่ที่จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดรวมเป็นหนึ่งเดียว เจ้าเด็กน้อย... เจ้าถูกส่งมาที่นี่ด้วยพลังสุดท้ายของหญิงสาวผู้นั้น นางคือพี่สาวของเจ้าใช่ไหม?"
     จวินเหรินตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงภาพสุดท้ายของจวินหลิงอวิ๋นที่ยอมสละปราณทั้งหมดเพื่อช่วยเขา
     'ท่านพี่... ท่านพ่อ... ท่านแม่... อาจารย์หลี่เจ้าคนทรยศ... เทียนกุยจื่อ... หงหลันเซียนจื่อ... ข้าจะไม่ลืมความแค้นนี้!'
     "ท่านคือผู้ใด? เหตุใดจึงช่วยข้า?"
     หลิงหว่านเซียนเดินวนรอบร่างของเขา ชุดคลุมพลิ้วไหวราวคลื่นจักรวาล
     "ข้าคือหลิงหว่านเซียน เทวราชผู้ปกครองห้วงนิรันดร์นี้ และมหาสมุทรพหุจักรวาลล้านแปด เจ้ามี ‘หยกมังกรฟ้าคืนชีพ’ ซ่อนอยู่ในกาย ซึ่งมันดึงดูดข้ามาเอง... แต่ที่สำคัญกว่านั้น เจ้ามีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง แม้จุดรวมปราณถูกทำลายจนไม่อาจฝึกวิถีเซียนได้อีกตลอดชีวิต"
     จวินเหรินกำหมัดแน่น ความสิ้นหวังผสมความโกรธแผ่ซ่านทั่วร่าง
     "จุดตันเถียนของข้าถูกทำลาย... ข้าไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้อีก... แล้วข้าจะแก้แค้นอย่างไร? ข้าจะปกป้องใครได้อีก?"
     หลิงหว่านเซียนยกมือขึ้น สร้างภาพมายาของจักรวาลนับล้านลอยวนรอบทั้งคู่ ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวแห่งนิรันดร์
     "วิถีเซียน วิถีมาร ล้วนถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ของพหุจักรวาล แต่มีวิถีหนึ่งที่เหนือกว่าทุกกฎเกณฑ์นั้น... ‘วิถีเทวะนิรันดร์’ วิถีแห่งการละทิ้งและความว่างเปล่าสมบูรณ์"
     นางอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวสายลมผ่านห้วงว่าง
     วิถีนี้มิใช่วิถีเซียนทั่วไป มิใช่วิถีมาร มันคือวิถีที่ยืนหยัดเหนือทุกกฎเกณฑ์ ผู้ฝึกต้องละทิ้งสิ่งที่ยึดเหนี่ยวที่สุดในใจทีละอย่าง ละทิ้งความแค้น ละทิ้งความรัก ละทิ้งความทะเยอทะยาน ละทิ้งอัตตา ละทิ้งแม้กระทั่งตัวตนของตนเอง จนเหลือเพียงความว่างเปล่าที่สมบูรณ์
     วิถีเทวะนิรันดร์แบ่งเป็นเก้าขั้นใหญ่ แต่ละขั้นใหญ่มีเก้าขั้นย่อย รวมเก้าสิบเก้าขั้น ขั้นสุดท้ายคือ ‘ขั้นที่เก้าสิบเก้า – นิรันดร์แท้จริง’ ซึ่งยังไม่มีผู้ใดบรรลุ แม้แต่ตัวข้าก็ยังอยู่ที่ขั้นแปดสิบเจ็ดเท่านั้น
     "เหตุใดจึงยังไม่มีผู้ใดบรรลุ? หากบรรลุแล้วจะเป็นเช่นไร?"
     หลิงหว่านเซียนถอนหายใจเบา ๆ แววตาเผยความครุ่นคิดลึกซึ้ง
     "เพราะเมื่อบรรลุนิรันดร์แท้จริง ผู้นั้นจะเหลือเพียงความว่างเปล่าที่สมบูรณ์ แม้กระทั่งตัวตนก็ต้องละทิ้งไปสิ้น ไม่มีตัวตน ไม่มีอารมณ์ ไม่มีสิ่งใดผูกมัดอีก... มันคือจุดเริ่มต้นของนิรันดร์ที่แท้จริง แต่ผู้ฝึกส่วนใหญ่หยุดชะงักเพราะกลัวความว่างเปล่านั้น"
     จวินเหรินฟังแล้วขมวดคิ้ว ความโกรธและความเศร้าที่มีต่อการสูญเสียครอบครัวยังคงแผ่ซ่านในใจ
     'ละทิ้งความแค้น... ความเศร้า... ความรัก... ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? หากละทิ้งแล้ว ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ได้อย่างไร?'
     หลิงหว่านเซียนมองทะลุความคิดของเขา ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
     "เจ้าเด็กน้อย... สำหรับเจ้า การละทิ้งความโกรธ ความเศร้า ความแค้นนั้นย่อมยากยิ่งนัก หรือแทบเป็นไปไม่ได้ แต่เจ้าก็ยังมีทางเลือก... หาวิธีอื่นเพื่อฝึกวิถีเทวะนิรันดร์ โดยไม่ละทิ้งทั้งหมดในทันทีทันใด"
     นางยกมือขึ้น สร้างเมล็ดประกายแสงสีม่วงลอยตรงหน้าเขา
     "ขั้นแรก 'เมล็ดดาว จุดประกายนิรันดร์' เจ้าต้องละทิ้งความยึดติดระดับพื้นฐาน เช่น ความแค้นต่อคนทรยศ ความกลัวความตาย... หากทำได้ เจ้าจะรับ ‘ประกายดาวแรก’ และจุดประกายจิตวิญญาณใหม่"
     จวินเหรินจ้องมองประกายแสงนั้น ดวงตาเผยแววลังเลแต่ก็มุ่งมั่น
     "ข้าจะลอง... เพื่อแก้แค้น เพื่อกลับไปหาศัตรูพวกนั้น... แม้ต้องละทิ้งบางสิ่ง ข้าก็ยอม"
     หลิงหว่านเซียนพยักหน้า ก่อนจะสะบัดนิ้ว ประกายแสงพุ่งเข้าสู่หน้าผากของเขา
     'ร้อน... เจ็บ... แต่ข้าต้องทน!'
     ร่างกายของจวินเหรินสั่นสะเทือน พลังวิถีเทวะนิรันดร์เริ่มไหลเวียน แม้จุดตันเถียนจะถูกทำลาย แต่พลังนี้มิได้อาศัยเส้นลมปราณเดิม มันไหลตรงสู่จิตวิญญาณที่ว่างเปล่า
     แต่ในใจลึก ๆ จวินเหรินรู้ดีว่า การเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องหาวิธีสมดุลระหว่างการละทิ้งและการยึดมั่น เพื่อไม่ให้สูญเสียตัวตนไปทั้งหมด
     ขณะเดียวกัน ในโลกภายนอก เทียนกุยจื่อและพวกกำลังตามรอยมิติที่ฉีกขาด ห้วงพายุแห่งการไล่ล่ากำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง