ท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืนเด็กหนุ่มคนนึงโอบร่างไร้ิญญาของเด็กสาวไว้ในอ้อมกอด ผมสีดำของเด็กหนุ่มเปียกไปด้วยน้ำฝนและน้ำที่หยดลงไปที่ใบหน้าของเด็กสาวนั้น ไม่รู้ว่าคือน้ำฝนหรือน้ำตาของเด็กหนุ่มกันแน่ ผมสีทองยาวสลวยของเด็กสาวนั้นเปียกไปด้วยน้ำฝนและเืที่ไหลออกมาจากศีรษะของเธอ...ความเงียบเข้าปกคลุมมีเพียงเสียงของฝนที่โปรยปรายลงมาเท่านั้น เด็กหนุ่มวางร่างไร้ิญญานั้นลงก่อนจะลุกขึ้น เขามองไปยังเบื้องหน้าที่มีเด็กหนุ่มอีกคนยืนอยู่ เขาเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ เด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้ามองมาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่อย่างกับคนบ้า
“ฮ่ะๆ...ฮ่าๆๆๆยัยนั่นตายไปแล้วทีนี้ก็ไม่มีใครมีหลักฐานที่จะหมัดตัวชั้นอีก ฮ่าๆๆๆๆ”
เด็กหนุ่มเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเสียงพูดนั้น ในระหว่างที่เดินไปเด็กหนุ่มก็ล้วงเอาบางอย่างในกระเป๋ากางเกงออกมาและมันคือมีดคัตเตอร์ เด็กหนุ่มชี้มันไปเบื้องหน้า ชี้ไปหาคนที่เขา้าจะฆ่า และพูดเพียงคำสั้นๆก่อนจะวิ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่มคนนั้น
"....จะฆ่าให้ได้...."
เด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้ามองมาด้วยยิ้มอันบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆที่เหลือก็แค่แกเท่านั้นแหละ ตายซะเถอะ!!!”
ทั้งสองวิ่งเข้าใส่กันก่อนที่พวกเขาจะเข้าปะทะปะทะกัน....
*
ท่ามกลางต้นไม้นับร้อยต้นนั้นเด็กหนุ่มคนนึงนอนอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม แสงแดดที่ส่องลงมาจากเบื้องบนนั้นช่างอบอุ่น ไม่นานนักเด็กหนุ่มผมสีดำที่นอนอยู่นั้นจู่ๆก็สะดุ้งลุกขึ้นพร้อมกับะโออกมาจนเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ
"อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!" เด็กหนุ่มใช้มือขวากุมศีรษะของตนและหอบด้วยสีหน้าที่ซีดต่างจากตอนแรก "แฮ่ก~แฮ่ก~ฝันเมื่อกี้มัน....เหมือนจริงชะมัดยาดเลย"
เด็กหนุ่มตั้งสติก่อนจะหันมองไปรอบๆ
"ทะ ที่นี่มัน...ที่ไหนเนี่ย? แล้วเรา...มาจากไหนกัน อั่ก~!! ปวดหัวเป็บ้า ยิ่งคิดยิ่งปวด..."
ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังนั่งมึนงงในสภาพมือทั้งสองกุมขมับนั้นเอง ก็มีบางอย่างแหวกพุ่งไม้ออกมา
"อ่ะ!! นี่นายน่ะ มาทำอะไรในป่านี้กันเนี่ย!? นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะมานอนเล่นได้หรอกนะ!"
สิ่งที่ออกมาจากพุ่งไม้นั้นคือร่างของเด็กสาวที่มีผมยาวสีเขียวสดใสและมีั์ตาสีแดง เธอเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มพร้อมพูดออกมาเช่นนั้น เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงนั้น เขามองไปที่ใบหน้าของเด็กสาว แต่ทั้งๆที่เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาจริงๆแล้วมีผมสีเขียวั์ตาสีแดงแต่ในครั้งแรกที่เห็นเขากลับเห็นเป็เด็กสาวที่มีใบหน้าเหมือนกันแต่มีผมยาวสีเหลืองทองและั์ตาสีแดงแทน เหมือนกับว่าภาพของเด็กสาวทั้งสองได้ทับซ้อนกัน เด็กหนุ่มอึ้งไปครู่นึงก่อนจะเผลอพูดชื่อนึงออกมาโดยที่เขาก็ไม่รู้ว่าคือใคร
"....ยู...."
เด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเมื่อได้ยินก็เอียงคอด้วยความสงสัยและส่งเสียง"ห๊าาา~?"ออกมา ทำให้เด็กหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็ตั้งสติและพบว่าเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าสีผมไม่เหมือนกับที่เห็นในตอนแรก
"...อ่ะ!! ปะ เปล่า..."
เด็กหนุ่มตอบแบบอึกอักก่อนที่เด็กสาวตรงหน้าจะถอนหายใจแล้วยื่นมือหาเด็กหนุ่ม
"เฮ้อ~~เอาเป็ว่าลุกขึ้นมาก่อนเถอะ"
เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปจับก่อนที่เด็กสาวจะดึงเขาให้ลุกขึ้นและถามเขา
"เอาล่ะ แล้วสรุปนายมาทำอะไรในป่านี้กันเนี่ย ถ้าเกิดมอนสเตอร์เ้าถิ่นแถวนี้มาเจอเข้าล่ะก็นายไม่เหลือแม้แต่ซากแน่"
"เอ่อ...คือผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาในป่านี้แล้วแถมพอพยายามนึกก็ยิ่งปวดหัวอีก"
เด็กหนุ่มพูดไปตามตรง ก่อนที่เด็กสาวที่ได้ยินดังนั้นจะทำท่าครุ่นคิดครู่นึงแล้วพูดออกมา
"จากที่ฟังแล้ว นายอาจจะความจำเสื่อมก็ได้นะ อย่างดีก็ชั่วคราวแต่เอาเป็ว่าชั้นจะพานายไปหาหมอในหมู่บ้านก่อนละกันนะ แล้วจำอะไรได้สักนิดไหมล่ะ?"
เด็กหนุ่มพยายามนึกให้มากที่สุดแม้จะปวดหัวมากแค่ไหน แต่ก็จำได้แค่สองอย่างเท่านั้นเขาจึงบอกไปเท่าที่รู้
"อืมมม อึก! อ่า..ผม..จำได้แค่ว่าผมชื่อ เรน นามสกุลจำไม่ได้ กับอายุ12ปีเท่านั้นเองครับ"
"เฮ้อ~อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่รู้อะไรเลยล่ะนะ จะว่าไปชั้นยังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะ ชั้นชื่อฟอร่า เดไวลด์ เรียกฟอร่าก็ได้นะ ชั้นอายุ15..ก็โตกว่านาย3ปีล่ะนะ เอาเป็ว่ายินดีที่ได้รู้จักนะ"
ฟอร่าแนะนำตัวเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หากเป็ในสถานการณ์อื่นและบรรยากาศเป็ใจมากกว่านี้ ก็คงเป็ฉากในอนิเมหรือหนังโรแมนติกเป็แน่ ฟอร่าพาเรนเดินเข้าไปที่บ้านหลังนึงในหมู่บ้านเล็กๆ ฟอร่าบอกว่าที่นี่เป็บ้านของหมอประจำหมู่บ้าน แต่ถ้าดูจากด้านนอกก็แทบไม่ต่างจากบ้านหลังอื่นๆในหมู่บ้านเลย บ้านของหมอนั้นเป็บ้านสองชั้นที่เมื่อเข้าไปนั้นก็จะเห็นโต๊ะไม้ตัวนึงอยู่กลางบ้านและถูกล้อมไปด้วยตู้ยามากมายและดูเหมือนว่าชั้นสองจะเป็ห้องนอนและส่วนปกติของบ้าน ฟอร่าเดินเข้าไปและให้เรนนั่งที่เก้าอี้ข้างหน้าโต๊ะของหมอก่อนที่คนที่น่าจะเป็หมอจะลงมาจากชั้นสอง คนที่น่าจะเป็หมอนั้นดูมีอายุเยอะพอสมควรแต่กลับดูแข็งแรงไม่สมวัยเอาซะเลย เขามีนวดเคราและผมบนศีรษะที่มีอยู่น้อยนิดเป็สีขาว หลังจากที่เขานั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะไม้ซึ่งเป็โต๊ะทำงานของเขาแล้ว ฟอร่าก็เล่าเื่ทั้งหมดให้หมอคนนี้ฟัง หลังจากที่หมอได้ฟังแล้วก็ลองมาเช็คดูที่ตัวของเรนโดยถามคำถามหลายอย่าง ลองให้เรนทำนู่นทำนี่ซึ่งน่าจะเป็การวัดสมรรถภาพทางกาย หลังจากวิเคราะห์สถานการณ์ที่เป็ไปได้ทั้งหมด เขาก็สรุปอาการออกมาได้ว่า...
"อืม..น่าจะแค่ความจำเสื่อมชั่วคราวน่ะ ดูเหมือนความทรงจำจะค่อยๆกลับมาเอง หรือต้องมีอะไรมากระตุ้นให้ความทรงจำกลับมาล่ะนะ เอาเป็ว่าไม่ต้องห่วงละกัน เื่สุขภาพก็ปกติดีแต่...ก็อย่างที่เธอเห็นตอนชั้นตรวจเขาล่ะนะดูเหมือนว่าเื่สมรรถภาพทางกายของเขาเนี่ยจะต่ำไม่สมวัยเท่าไหร่เลย แต่ก็ไม่ได้น่าเป็ห่วงมากเท่าไหร่ล่ะนะ"
หมอพูดสรุปออกมาเช่นนั้น ฟอร่าที่ได้ยินก็ทำท่าโล่งอกแล้วถอนหายใจออกมา
"เฮ้อ~ดีแล้วล่ะนะที่ไม่เป็ไร"
หมอมองไปที่เรนที่ยังนั่งอยู่ก่อนจะเงยหน้าแล้วถามกับฟอร่าที่ยืนอยู่ข้างๆเรน
"นี่ฟอร่า เ้าหนูนี่ไม่มีบ้านใช่ไหมล่ะ? จะเอายังไงกับเขาดีล่ะ?"
"อืม ชั้นว่าจะให้เขามาอยู่กับชั้นน่ะนะ ก่อนที่เดินเข้ามาที่นี้ชั้นก็ลองไปถามคนในหมู่บ้านมาแล้วล่ะนะแต่ไม่มีใครรู้จักเขาเลยน่ะ"
หลังจากนั้นฟอร่ากับเรนก็เดินออกมาและทั้งคู่ก็เดินไปที่บ้านหลังนึงที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มันเป็บ้านสองชั้นที่เล็กกว่าบ้านของหมอเมื่อกี้อยู่นิดหน่อยแต่ก็ใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นๆในหมู่บ้านอยู่หลายหลัง ภายในก็เป็บ้านปกติ มีห้องน้ำ,ห้องครัว,โต๊ะทานข้าวและสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ฟอร่าพาเรนขึ้นไปบนชั้นสองและให้เรนอยู่ห้องที่ยังว่างอยู่ บนชั้นสองนั้นมีอยู่เพียงสามห้องเท่านั้นคือห้องนอนของฟอร่า ห้องนอนที่ว่างอยู่(ห้องของเรน) และห้องเก็บของเท่านั้น
"เอาล่ะงั้นก็ทำตัวตามสบายนะ เดี๋ยวเย็นๆชั้นจะกลับมาระหว่างนั้นก็ช่วยอยู่แต่ในบ้านก่อนนะ"
เรนพยักหน้าให้ฟอร่าก่อนที่เธอจะยิ้มและเดินจากไป ในห้องที่เรนอยู่นั้นมีเตียง โต๊ะเก้าอี้และตู้เสื้อผ้า อยู่ก่อนที่เขาจะมาอยู่แล้วแต่เรนก็ไม่ได้คิดอะไรก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนั้นและจ้องมองไฟที่เพดานพร้อมพูดกับตัวเอง
"นี่เรา...เป็ใครกันแน่นะ ถึงจะจำชื่อกับอายุได้ก็เถอะแต่ฝันนั่นที่เราเห็นคืออะไรกันแน่นะ?"
เรนพยายามคิดแต่ก็ยอมแพ้แล้วหลับไป.....
*
เรนตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเย็นเพราะถูกเขย่าที่น่าจะเป็การปลุก เขาโน้มตัวขึ้นมาและพบกับฟอร่าที่นั่งอยู่ปลายเตียงซึ่งน่าจะเป็คนที่ปลุกเขา
"ตื่นสักทีนะ เอาล่ะลงไปทานข้าวเย็นกันเถอะ นายยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่หรอ?"
"อ่า..ครับ" ทั้งคู่เดินลงไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต็ะทานข้าว บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างทั้งเนื้อ ซุป ขนมปัง และแก้วที่มีน้ำอยู่สำหรับสองคน และในขณะที่ทั้งคู่ทานอาหารอยู่นั้น เรนก็เอ่ยถามฟอร่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา "เอ่อ..คุณฟอร่า ทำไมคุณถึงตัดสินใจที่จะให้ผมมาอยู่ด้วยกันครับ?"
ฟอร่าที่ได้ยินดังนั้นก็กลืนอาหารที่อยู่ในปากและตอบคำถามนั้นไปด้วยรอยยิ้ม
"ก็ไม่ทำไมหรอก ชั้นก็แค่คิดว่าจะปล่อยนายไปไม่ได้น่ะ คุณหมอก็บอกแล้วนี่ว่าสมรรถภาพทางกายของนายตอนนี้น่ะค่อนข้างต่ำไม่สมวัยนะ ถ้าปล่อยให้นายไปตัวคนเดียวล่ะก็มีหวังโดนมอนสเตอร์แถวนี้เขมือบเข้าแน่ๆ ก็เลยให้นายมาอยู่ด้วยไงล่ะ ต่อจากนี้นายก็แค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆก็พอแล้วอย่างน้อยก็จนกว่าความทรงจำส่วนใหญ่ของนายจะกลับมาล่ะนะ หลังจากนั้นชั้นก็จะให้นายตัดสินใจเองนั่นแหละ"
"...แล้วมันจะดีหรอครับที่ให้ผมมาอยู่โดยที่ไม่ทำอะไรเลยแบบนี้ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ"
ฟอร่าที่ได้ยินใช้มือขวาเท้าคางและยิ้มพร้อมมองไปที่เขาก่อนจะพูดออกมา "งั้นจะเอายังไงล่ะ?"
เรนครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะตัดสินใจแล้วพูดออกมา
"ถ้างั้น..ผมจะช่วยทุกอย่างที่พอจะทำได้เองครับ และถ้าบางอย่างแม้จะต้องฝึกผมก็จะทำครับ!"
"หืมมม พูดได้ดีนี่งั้นก็ตกลงเอางั้นก็ได้ ชั้นก็สบายขึ้นด้วยแหละนะ อ่าแล้วก็นายน่ะไม่ต้องพูดสุภาพมากก็ได้นะ พูดแบบปกติเถอะ อย่างน้อยตอนนี้ก็ถือว่าเราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วล่ะนะ"
"งั้นเอ่อ...ฟอร่าห้องที่ผมอยู่น่ะทำไมถึงได้มีพวกเตียงกับของใช้อยู่ในห้องั้แ่ก่อนที่ผมจะมาอยู่ล่ะ?" ฟอร่าที่ได้ฟังก็เงียบไปครู่นึงก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "...นั่นน่ะเคยเป็ห้องของชั้นมาก่อนไงล่ะ..."
"เอ๋~~!?"
เรนดูใอย่างเห็นได้ชัด แต่ฟอร่าก็เพียงขำเล็กน้อยเท่านั้น
"ถ้างั้นทำไมถึงย้ายห้องไปกันล่ะครับ? แถมยังทิ้งของใช้ไว้ด้วย"
"...ห้องที่ชั้นอยู่ตอนนี้น่ะเป็ห้องเก่าของพ่อกับแม่ชั้นน่ะนะ แต่ว่าเมื่อสองปีก่อนพวกท่านเสียชีวิตไปน่ะ ชั้นเองก็ได้รับหน้าที่แทนพ่อกับแม่ที่เสียไป ชั้นเลยย้ายไปอยู่ห้องของพ่อและแม่ชั้นเพราะในนั้นมีพวกสิ่งจำเป็สำหรับงานที่ชั้นต้องทำน่ะ"
"พ่อกับแม่ของคุณเสียชีวิตแล้ว!? คะ..คือผมต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้ต้องนึกถึงเื่นั้นน่ะ"
ฟอร่าที่เห็นก็หัวเราะด้วยรอยยิ้มและปัดมือพร้อมกับบอกว่า...
"ฮ่าๆๆไม่เป็ไรๆไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอกน่า"
เรนถอนหายใจก่อนจะเอ่ยคำถามที่เขาสงสัยอีกอย่างนึง
"จะว่าไปงานของคุณนี่คือ?.."
"อ่ะ ชั้นยังไม่ได้บอกสินะ งานของชั้นถ้าจะให้พูดก็คงเหมือนกับทหารประจำหมู่บ้านน่ะ ตามปกติแล้วทางราชอาณาจักรจะส่งทหารมาดูแลหมู่บ้านหรือเมืองต่างๆไว้ แต่เมื่อห้าปีก่อนหมู่บ้านเล็กๆแบบหมู่บ้านนี้ก็ถูกถอนกำลังทหารออกและพ่อแม่ของชั้นกับคนอีกกลุ่มนึงที่พอมีความสามารถก็ต้องคอยดูแลหมู่บ้านนี้โดยใช้ชื่อว่าฮันเตอร์น่ะ แต่ตอนนี้หมู่บ้านนี้ก็เหลือคนที่จะคอยปกป้องดูแลได้แค่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง หนึ่งในนั้นก็คือชั้นน่ะและวันนี้เป็เวรของชั้นที่ต้องไปเดินตรวจตราก็เลยได้ไปเจอนายไงล่ะ แล้วก็เห็นอย่างนี้ชั้นก็มีความสามารถพอตัวเลยนะ หึหึ"
ฟอร่าพูดพร้อมทำท่าทางยืดอกภูมิใจ เรนหัวเราะเจื่อนๆก่อนที่หลังจากนั้นทั้งคู่จะกินข้าวเสร็จ และเอาจานไปล้างที่อ่างล้างจาน
"อ่า เรนนายเข้าไปอาบน้ำได้เลยนะ"
"แล้วฟอร่าล่ะ?”
"ชั้นอาบไปแล้วน่ะนายไปอาบเถอะ ชั้นว่าจะไปนอนแล้วด้วย แล้วก็พรุ่งนี้ตอนเย็นช่วยเตรียมน้ำร้อนในห้องน้ำให้ด้วยนะ อยากทำงานใช่ไหมล่ะ?"
ฟอร่าพูดเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มหยอกล้อในระหว่างที่กำลังเดินขึ้นไปชั้นสอง
"เข้าใจแล้ว งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะ"
"อืม ราตรีสวัสดิ์”
เรนเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ข้างๆกับทางขึ้นบันได ในห้องน้ำนั้นมีขนาดเล็กกว่าห้องนอนของเรนพอตัว พื้นที่ประมาณ40%เป็เหมือนกับกำแพงขนาดประมาณครึ่งตัวของเรนกั้นอยู่ซึ่งน่าจะเป็อ่างอาบน้ำนั่นแหละ ในอ่างมีน้ำอุ่นอยู่ซึ่งฟอร่าเป็คนเตรียมไว้ให้ และทั้งด้านนอกและในอ่างจะมีสองอย่างที่เหมือนกัน คือรูขนาดเล็กที่ไว้ระบายน้ำแต่ในอ่างจะมีอะไรบางอย่างอุดเอาไว้เพื่อเก็บน้ำสำหรับแช่น้ำได้ และสิ่งที่เหมือนกับก็อกน้ำอันที่อยู่ข้างนอกจะอยู่สูงถึง2เมตรแต่ในอ่างจะสูงแค่ประมาณ1เมตรนิดๆเท่านั้นเอง หลังจากที่เรนอาบน้ำไปสักพักเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาลืมอะไรไป...
"อ่า..จริงสิ เราเตรียมน้ำแบบนี้ไม่เป็นี่หว่า..."
เวลาผ่านไปหลังจากที่เรนอาบน้ำเสร็จและถามเื่การเตรียมน้ำแล้วก็ได้ความรู้มาว่า...การทำน้ำอุ่นหรือน้ำเย็นนั้นจะต้องใช้สิ่งที่เรียกว่าหินไฟและหินน้ำแข็ง ซึ่งหาได้ตามฤดูกาล โดยจริงๆแล้วทั้งสองคือหินชนิดเดียวกันที่จะเปลี่ยนตามฤดูกาลถ้ายังไม่ถูกขุดขึ้นมา เนื่องจากใต้ดินนั้นมีพลังเวทย์ไหลอยู่ซึ่งพอทำให้เกิดต้นไม้ใบหญ้าได้ และการเปลี่ยนเป็หินไฟและหินน้ำแข็งนั้นเป็เพราะกระแสเวทย์ที่อยู่ใต้ดิน จึงทำให้ในฤดูร้อนหินจะได้รับพลังเวทย์ชนิดความร้อนทำให้เป็หินไฟ และในฤดูหนาวจะได้พลังเวทย์ชนิดความเย็นทำให้เป็หินน้ำแข็ง โดยจะมีพวกของตามธรรมชาติบางอย่างที่เป็แบบนี้นั่นคือของที่เปลี่ยนไปตามฤดูกาล และถึงจะบอกว่าเป็หินไฟกับหินน้ำแข็ง แต่ก็สามารถจับได้ด้วยมือเปล่าเพราะหินทั้งสองจะปล่อยความสามารถของมันออกมาเมื่อถูกกระตุ้นเท่านั้น และสิ่งกระตุ้นที่คนใช้กันก็คือสิ่งที่คล้ายกับก็อกน้ำนั่นล่ะ โดยก็อกน้ำนั้นจะมีขนาดใหญ่ตรง้าซึ่งมีรูปร่างเหมือนกล่องสิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ใส่หินที่้าในกล่องนั้นและตัวก็อกจะมีกลไกในการกระตุ้นให้หินทั้งสองใช้งานได้ วิธีควบคุมไม่ให้ร้อนหรือหนาวเกินไปนั้นขึ้นอยู่กับหินที่นำมาใช้ว่ามีความร้อนและความเย็นเท่าไหร่ ที่สามารถหาซื้อได้ที่ร้านขายของ ส่วนวิธีเปิดก็อกน้ำก็แค่ดึงสิ่งที่คั่นน้ำไว้ออกมาก็พอซึ่งก็อกแต่ละอันนั้นไม่เหมือนกันทำให้วิธีใช้ต่างกันออกไปนั่นเอง หลังจากที่เรนเรียนรู้การเตรียมน้ำแล้วทั้งคู่ก็ต่างเข้านอน....
ผ่านมาสองเดือนหลังจากที่เรนตื่นขึ้นในป่า ตอนนี้เรนคอยช่วยงานบ้านฟอร่าทุกอย่างทั้งเตรียมน้ำ ทำอาหาร ทำความสะอาด ล้างจาน ซักผ้า ฯลฯ...เรียกได้ว่าฟอร่าแทบไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากงาน ของเธอเอง สองเดือนที่ผ่านมานี้ทั้งฟอร่าและเรนก็มีความเป็กันเองมากขึ้นขนาดที่ดูแล้วก็อาจจะคิดว่าเป็ พี่น้องกันซะมากกว่าและในวันนี้เองก็เช่นกันกับชีวิตแสนสดใส...
"นี่เรนวันนี้ชั้นจะไปลาดตระเวนเล่นๆน่ะ ไปเป็เพื่อนหน่อยสิ~~"
ฟอร่าพูดด้วยเสียงออดอ้อนในสภาพที่นอนอยู่บนโซฟา ก่อนที่เรนที่กำลังถูบ้านจะหันไปทางเธอด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย
"เฮ้อ~~~ไปคนเดียวก็ได้ไม่ใช่รึไง? ทุกทีก็ไปคนเดียวตลอดนี่นา"
ฟอร่าทำแก้มป่องดูน่ารักแล้วพูดกลับไป
"นานๆทีชั้นก็อยากออกไปข้างนอกกับนายบ้างนี่นา นายน่ะั้แ่มาอยู่ก็แทบจะไม่ได้ออกจากบ้านเลยนี่"
"ช่างชั้นเถอะน่า เธอไปชวนเพื่อนในหน่วยฮันเตอร์ของเธอสิ"
ฟอร่าที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วทำแก้มป่องทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนที่เธอจะดิ้นอยู่บนโซฟาแล้วโวยวายเสียง ดังเหมือนเด็กๆ
"มันเหมือนกันที่ไหนล่ะตาทึ่ม!!!นี่ๆๆไปกับชั้นหน่อยสิ~~~อุตส่าได้หยุดทั้งทีชั้นก็อยากออกไปไหนกับ นายบ้างนี่นา~~~~!!!!"
"ก็ได้ๆๆ!!!แต่ช่วยหยุดโวยวายสักที!!!" เรนทำท่าเหนื่อยหน่าย ฟอร่าที่เห็นดังนั้นก็ขำเบาๆก่อนที่หลังจากนั้นทั้งคู่จะออกไปด้วยกัน...
[ป่าเครนฟาร์]
ทั้ง2คนออกมาเดินลาดตระเวนเล่นๆที่ป่าเครนฟาร์หรือก็คือป่าที่เรนถูกฟอร่าเจอในตอนนั้น ฟอร่าออกมา ในสภาพที่ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว,กระโปรงสั้นสีแดง,ถุงน่อง,เกราะอก,มีดสั้น,หน้าไม้,ลูกธนู,และถุงมือสีขาวคู่ใจแต่ในทางกลับกันเรนใส่แค่ชุดธรรมดา ชุดของเรนเป็กางเกงขายาว,เสื่อยืดสีดำ,และใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลที่ทั้งหมดล้วยทำมากจากหนังของมอนสเตอร์ ตอนนี้ทั้งคู่เดินเข้าไปในป่าที่เป็เขตดูแลของฟอร่าในวันทำงานปกติ ฟอร่าพาเรนเดินไปค่อนข้างไกล ด้วยท่าทางร่าเริงและในที่สุดทั้งคู่ก็เดินมาถึงที่แห่งนึง มันเป็เหมือนกับทะเลสาบขนาดเล็กที่มีต้นไม้ของ ป่าล้อมรอบเต็มไปหมด
"ถึงสักที เป็ไงเรน?ทะเลสาบสวยเนอะ"
"สวยมันก็สวยแหละ แต่ไหนว่าจะมาลาดตระเวนไง?"
"น่าๆไม่เห็นเป็ไรเลย เดิมทีวันนี้ก็วันหยุดชั้นนะ แหะๆ"
เรนถอนหายใจก่อนจะล้มตัวลงนอนบนทุ่งหญ้าเขียวขจี ฟอร่าที่เห็นก็ยิ้มก่อนจะนั่งลงข้างๆ
"นี่ฟอร่า...ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบนั่นมันอะไรน่ะ มอนสเตอร์งั้นหรอ?"
เรนชี้นิ้วไปที่ฝั่งตรงข้ามที่มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนกวางแต่มีเขาถึง4อัน แบ่งเป็ที่หัว2อันและที่ข้างๆกรามล่างอีก2อัน
"หืม? อ๋อนั่นน่ะคือมอนสเตอร์ที่ชื่อว่าเรียดันน่ะ คงจะมากินน้ำล่ะมั้งฮ่ะๆ"
...และในตอนที่เรียดันกินน้ำอยู่นั้น...ก็มีบางอย่างพุ่นขึ้นมาจากในทะเลสาบ
“ “เอ๊ะ!?” “
ทั้งคู่สบถออกมาพร้อมกัน ก่อนน้ำที่กระเซ็นจะหมดไปและเผยให้เห็นภาพของมอนสเตอร์รูปร่างเหมือนจระเข้ั์กำลังคาบเรียดันที่ดิ้นอยู่ในปากของมัน เรียดันที่ดิ้นไปมาอยู่นั้นถูกกรามของมันงับจนเืสีแดงฉานพรั่งพรูออกมาจนเลอะไปทั่วทุ่งหญ้าบริเวณนั้น
“ฟะๆๆฟอร่าไอนั่นมัน!?”
“อืม เ้านั่นคือโครครั้นช์ มอนสเตอร์ที่แกร่งในระดับนึงเลยล่ะ แต่นึกไม่ถึงว่าจะอยู่ในทะเลสาบนี้นะเนี่ยแถมอยู่ใกล้หมู่บ้านด้วยสิ คงต้องรีบกำจัดแล้วล่ะ”
ไม่นานนักเ้าโครครั้นช์ก็หันมาหาทั้งคู่ทำให้เห็นขาหน้าที่ยาวกว่าจระเข้ปกติ ถ้าให้พูดก็คงเหมือนกับจระเข้บกดึกดำบรรพ์นั่นแหละแตขนาดของมันนี่น่าจะยาวเกือบ4เมตรได้เลย เ้าโครครั๊นช์ว่ายน้ำมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ฟอร่ารีบเอาหน้าไม้ออกมา
“เรน!!นายไปที่ป้อมสังเกตการณ์แล้วบอกให้พวกฮันเตอร์มาช่วยที!!”
“ตะ แต่ว่าแล้วเธอล่ะ!?”
“ชั้นจะล่อมันไว้ให้รีบๆซะ!!!เร็วเข้า!!”
“อ่ะ!!อืม ชั้นจะรีบกลับมานะ!!!”
“เอาล่ะทีนี้ก็เหลือแค่ชั้นกับแกแล้วนะ”
หลังจากเรนวิ่งจากไปฟอร่าก็ใช้หน้าไม้ยิงเ้าโครครั้นช์พร้อมวิ่งล่อมันและพยายามให้มันอยู่ในน้ำ เพราะถ้ามันขึ้นมาบนบกได้ล่ะก็มันจะวิ่งเร็วพอๆกับหมาป่าเลยทีเดียว อีกด้านนึงเรนเองก็รีบวิ่งอย่างสุดแรงจนไปถึงที่ป้อมสังเกตการณ์ภายใน5นาที เรนวิ่งเข้าไปพบกับฮันเตอรืประมาณ3-4คนด้วยสภาพเหนื่อยหอบก่อนที่หญิงสาวผมบลอนด์คนนึงจะเข้ามาหาเรนแล้วถามเขาพร้อมกับให้ผ้าเช็ดหน้า
“เอ๊ะ?เธอที่อยู่กับฟอร่านี่ มีอะไรงั้นหรอ?”
“แฮ่กๆๆไม่มีเวลาแล้วครับ!!ฟอร่า แฮ่กๆ ฟอร่ากำลังสู้อยู่กับเ้าโครครั้นช์ที่ทะเลสาบของป่าครับ!!!”
สิ้นสุดคำพูดนั้นทุกคนที่ได้ยินก็ทำท่าใแล้วเตรียมอาวุธของตัวเองขึ้นมา
“โครครั้นช์’งั้นหรอ?มันไม่น่ามาอยู่แถวนี้ได้นี่นา”
“อย่าบอกนะว่าข่าวลือที่ว่าพวกคนของอาณาจักรเริ่มทำอะไรอีกแล้ว?”
“พวกนายอย่าเพิ่งพูดแล้วรีบไปได้แล้ว!!!”
มีเสียงมากมายเกิดขึ้น ทุกคนรีบออกไปพร้อมกับาวุธของตัวเองและมุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบในทันที…และในเวลาไม่นานพวกฮันเตอร์ก็ไปถึง...แต่...พวกเขาก็ต้องยืนนิ่งด้วยใบหน้าซีดเผือก...เรนที่ตามมาพวกเขาแล้วจึงหน้าซีดรีบฝ่าพวกฮันเตอร์ออกไปดู....
“...ฟอ...ร่า...”
เรนทรุดขาลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือกและน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา....เพราะภาพที่เขาเห็นคือภาพของฟอร่าที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นและเ้าโครครั้นช์ที่มีสภาพไม่ค่อยต่างจากตอนแรกเท่าไหร่และมันกำลังจะเดินเข้าไปพร้อมอ้าปากกว้างที่มีเขี้ยวแหลมคมอยู่ข้างในเพื่อเตรียมที่จะบดขยี้ร่างที่อยู่ตรงหน้าของมัน....
“...ไม่..อย่านะ...ไม่!!!”
เรนลุกขึ้นคว้าดาบของฮันเตอร์คนนึงขึ้นมา แม้ร่างกายของเขาจะสั่นเทาด้วยความรู้สึกหลายอย่างทั้งความกลัว ความโกรธ ความเศร้า...เรนกำดาบแน่นด้วย2มือแม้จะมีความรู้สึกมากมายแต่มี1ความรู้สึกที่เขาเลือกที่จะเชื่อมัน...ความรู้สึกที่จะฆ่า....เรนมองไปที่เ้าโครครั้นช์ด้วยแววตาที่เบิกกว้าง แววตาที่อยากจะฆ่า...เรนขยับร่างกายที่สั่นเทาเขาเริ่มเดินไปข้างหน้าและวิ่งเข้าหาเ้าโครครั้นช์...
“นี่เธอ!!!มันอันตรายนะกลับมานี่เ!!!”
หญิงสาวผมบลอนด์กล่าวออกไปแต่เสียงนั้นในตอนนี้ไม่อาจส่งไปถึงเรนได้แม้แต่น้อย พวกฮันเตอร์คนอื่นก็พยายามที่จะไม่ให้เรนไปแต่ก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ เรนวิ่งเข้าไปด้วยร้างกายที่สั่นไปด้วยความรู้สึกต่างๆ
“ออกห่างจากฟอร่าซะ!!!!!!!!ย้ากกกกกกก!!!”
เรนะโออกไปแล้ววิ่งใส่เ้าโครครั้นช์จนมันหันความสนใจมาที่เรน มันตั้งท่าเตรียมวิ่งเข้ามาขย้ำ...และมันก็ทำจริงๆ มันดีดตัวขึ้นหวังขย้ำร่างอันอ่อนแอของเรน
“กรรรรร โฮกกกกกกกก!!!!!”
มันขู่คำรามในตอนที่มันกำลังพุ่งจาก้าของเรน...ถ้าเป็เรนตามปกติที่ไม่มีความรู้สึกที่อยากจะฆ่าแล้วล่ะก็ มันก็คงจะได้อาหารเพิ่มอีก1ตัวแต่....จิตใต้สำนึกของเรนสั่งให้เรนก้มลงไถลไปกับพื้นหญ้าและชูดาบขึ้น...และมันก็ได้ผล ร่างของเ้าโครครั้นช์พุ่งผ่านเขาไปในขณะที่คมดาบอันแหลมคมก็ปาดิัตรงหน้าท้องซึ่งไร้การป้องกันของมันจนเืสีแดงฉานไหลออกมาเลอะใบหน้าและตัวของเรน ส่วนเ้าโครครั้นช์ก็ไถลไปกับพื้นจนเกิดฝุ่นละอองจากดินมากมาย
“แฮ่กๆได้โอกาสแล้ว!!!”
เรนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่ตรงไปที่เ้าโครครั้นช์ เรนะโขึ้นไปบนตัวมันที่กำลังาเ็จากาแ...เ้าโครครั้นช์ดิ้นไปมาหวังจะสลัดเรนให้ลงจากหลังของมัน เรนใช้ดาบแทงเข้าไปที่กลางหลังของมันและใช้เป็ที่จับเพื่อไม่ให้ตัวเองกระเด็น เรนะโพูดกับพวกฮันเตอร์ที่อึ้งกับการกระทำและผลลัพธ์ที่ออกมา
“ทุกคน!!!ช่วยกันโจมตีมันหน่อยครับ!!!”
พวกฮันเตอร์ทั้ง4คนที่ได้ยินก็ลนลานและรีบหยิบอาวุธของตัวเองออกมาและวิ่งเข้ามาร่วมโจมตีด้วย ฮันเตอร์ผู้ชาย2คนเข้าโจมตีที่ขาของเ้าโครครั้นช์ ทั้นคู่ใช้ดาบฟันไปที่ขาของมันเพื่อให้มันไม่สามารถหนีไปได้ในขณะเดียวกันฮันเตอร์อีก2คนก็กลังช่วยซัพพอร์ทอยู่ ฮันเตอร์ผู้ชายร่ายเวทมนต์อยู่นานเพื่อทำให้เ้าโครครั้นหยุดนิ่งลงด้วยเวทย์ที่ชื่อว่า”บีส ออฟ”ส่วนฮันเตอร์ผู้หญิงผมบลอนด์ก็ใช้เวทย์ชนิดโจมตีระยะไกลที่ชื่อ”ไฟร์ชูตติ้ง”ในการยิงดวงไฟขนาดเท่าหัวมนุษย์ออกมาพุ่งเข้าใส่เ้าโครครั้นช์ เรนที่ได้โอกาสในตอนที่เ้าโครครั้นช์เริ่มนิ่งลงเขาจึงดึงดาบออกมาจากกางหลังและเดินขึ้นไปถึงศีรษะของเ้าโครครั้นช์ และในตอนที่เ้าโครครั้นช์รู้สึกตัวและพยายามจะดิ้นนั้นเองเรนก็ปักดาบลงที่กลางศีรษะของของมันจนทะลุเข้าไปถึงสมองและทำให้มันสิ้นชีพในทันที....
“แฮ่กๆๆ อ่ะ!!ฟอร่า!!!”
เรนปล่อยดาบแล้วรีบวิ่งอย่างสุดชีวิตไปหาฟอร่าที่นอนแน่นิ่งอยู่
“ฟอร่า!!!ตื่นสิ ทำใจดีๆไว้ฟอร่า!!!”
เหล่าฮันเตอร์ทั้ง4เองก็รีบวิ่งเข้ามาหาพวกเขามีใบหน้าทีเศร้าหมอง....แต่แล้ว..
“แค่กๆๆ แฮ่ก...แฮ่ก เรน...นั่นนายใช่ไหม?”
ฟอร่าลืมตาขึ้นมาพร้อมใช้มือจับไปที่ใบหน้าของเรน....และเรนก็จับมือข้างนั้นไว้ด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาแห่งความดีใจอยู่ พวกฮันเตอร์เองก็ใ ฮันเตอร์หญิงผมบลอนด์รีบเข้ามาประคองและทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นและใช้เวทย์ฟื้นฟูเพื่อช่วยเหลือฟอร่า ฮันเตอร์คนอื่นๆก็เข้าไปดูอาการของฟอร่าก่อนจะไปเก็บซากของเ้าโครครั้นช์ เรนยืนนิ่งไปพักนึงพร้อมมองดูเืที่อยู่บนฟ่ามือและตัวของเขาก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว เรนทรุดลงกับพื้นและอ้วกออกมาเพราะกลิ่นคราวเื ฮันเตอร์หญิงผมบลอนด์เดินเข้ามาหาเรนเพื่อดูอาการก่อนจะให้เรนกินน้ำเพื่อล้างปากและพูดขึ้น
“ตอนนี้ฟอร่าปลอดภัยแล้วล่ะ ว่าแต่เธอน่ะ ชื่อเรนใช่ไหม?เมื่อกี้ที่เธอทำน่ะมันบ้าบิ่นเกินไปนะ”
เธอพูดเหมือนการตักเตือนก่อนเรนจะรวบรวมสติและตอบกลับไป
“แต่ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้น...ฟอร่า...ฟอร่าอาจจะตายไปแล้วก็ได้”
“มันก็จริงอย่างที่เธอว่าแหละนะ อ่ะลืมบอกไปชั้นชื่อเฟวิล โพรต้า เรียกเฟวิลก็ได้นะ เห็นอย่างนี้ชั้นเองก็อายุ12ปีเท่าเธอนั่นแหละ”
“อืม ผมขอไปหาฟอร่าก่อนนะ”
“นี่...จริงๆนายน่ะ ทำได้สุดยอดมากเลยนะ”
“...ไม่หรอกครับ...”
เฟวิลมองตามเรนที่ค่อยๆเดินไปหาฟอร่าอย่างช้าๆ....
“หึหึ เป็คนที่น่าสนใจกว่าที่คิดนะเนี่ย”
เฟวิลพูดกับตัวเองก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อ
“ฟอร่าอาการเป็ไงบ้าง?”
“สบายมากแค่สลบไปเท่านั้นแหละ ขอบคุณที่เป็ห่วงนะ”
ฟอร่าใช้มือขวาลูบที่หัวของเรนเบาๆ
“อืม ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว กลับบ้านเรากันเถอะ”
เรนพยุงร่างของฟอร่าขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนที่ฟอร่าจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“นี่เรน ก่อนที่ชั้นจะสลบไปชั้นเห็นนายวิ่งเข้าใส่เ้านั่นด้วย ที่นายเป็คนฆ่ามันเป็เื่จริงสินะ”
“ฮ่ะๆแต่ถ้าไม่มีพวกเขาชั้นก็อาจจะตายไปแล้วก็ได้”
เรนยิ้มอ่อนแล้วหันไปมองพวกฮันเตอร์ที่กำลังเก็บซากเ้าโครครั้นช์อยู่ ฟอร่าที่เห็นเช่นนั้นจึงพูดแบบหยอกๆออกไปว่า...
“ถ้างั้นทำไมไม่ลองเป็ดูล่ะฮันเตอร์น่ะ ว่าไปนั่-“
“เอาสิ ชั้นเองก็คิดอย่างนั้นอยู่”
ฟอร่าไม่ทันพูดจับเรนก็พูดแทรกขึ้นด้วยคำพูดที่ไม่น่าเป็ไปได้
“ชั้นแค่ล้อเล่นเองนะ”
“แต่ชั้นเอาจริงนะ ในตอนที่ชั้นกำลังสู้อยู่มันเหมือนกับว่าชั้นรู้วิธีที่จะสู้วิธีที่จะหลบเหมือนกับว่ามันผุดขึ้นมาจากความทรงจำที่ชั้นลืมไป ชั้นเลยคิดว่า...ชั้นอาจจะเคยมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ก็ได้ เพราะงั้นชั้นจะลอง..ไม่สิ ชั้นจะเป็...จะเป็ฮันเตอร์ ไม่ใช่แค่เพื่อหาความทรงจำที่เสียไป แต่เพื่อหมู่บ้านและเพื่อเธอด้วยนะฟอร่า”
บรรยากาศยามพระอาทิตย์อัสดงและสายลมที่พัดอย่างแ่เบาช่างสวยงามเสียจริง โดยเฉพาะ...ใบหน้าที่แดงก่ำของฟอร่าที่ได้ยินคำพูดนั้นของเรน
“เป็อะไรรึเปล่าฟอร่า?หน้าแดงเชียว”
“ปะ เปล่าไม่เป็ไร...แต่จะเป็ฮันเตอร์น่ะไม่ได้ง่ายหรอกนะ หึหึ”
“ก็ไม่ได้บอกว่าง่ายนี่นะ หึหึ”
ฟอร่าพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่นในขณะเดียวกันเรนเองก็เช่น ภาพของทั้ง2ในตอนนี้ช่างสวยงามเสียจริงหลังจากที่ผ่านสถานการณ์อันเลวร้ายมา ต่อไปการฝึกเพื่อเป็ฮันเตอร์ของเรนจะเริ่มขึ้น...แต่ภาพแสนสวยแบบนี้ก็เริ่มจะเลือนลางเข้าไปทุกทีแล้ว______________________________________________________________________________________________________________________
[จบตอนที่.1]
ข้อมูลตัวละคร
เรน อายุ12ปี สูง160เิเ
ฟอร่า อายุ15ปี สูง166เิเ
เฟวิล อายุ12ปี สูง168เิเเฟวิล อายุ12ปี สูง168เิเ
______________________________________________________________________________________________________________________
14K
