ตอนที่ 14
หลังจากที่ทุกคนเตรียมของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยได้ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าของม้ามุ่งตรงมายังทางบ้านของพวกหลิงหรงตั้งอยู่ ซึ่งหากฟังเสียงที่ดังตรงมานั้นต้องมีม้าไม่ต่ำกว่าสองตัวเป็แน่และมันก็เรียกความสนใจจากคนในบ้านได้ดีเพราะเสียงม้ามันวิ่งมาหยุดที่หน้าบ้านของพวกเขานั่นเอง
กุบ กับ กุบ กับ ฮี่ๆๆๆๆ
“ทุกคนรอข้าในนี้ก่อนประเดี๋ยวข้าไปดูเองว่าเป็ใคร”จิ่นคังเอ่ยขึ้น
“ข้าไปด้วย ด้านนอกมีผู้ฝึกตนระดับสูงสองคน ระดับกลางอีกหนึ่งคนและอีกหลายคนรอบๆนี้อีกไม่รู้ว่าพวกเขามาทำไมกันที่บ้านของเรา…”หลิงหรงที่หายไปในห้องของตนั้แ่กลับมาเอ่ยขึ้น
“อ๊ะ เ้ามาอยู่ที่นี่ั้แ่เมื่อใดกัน พ่อให้อาหรงไปเรียกเ้าตั้งหลายรอบแต่ไม่เห็นเ้าออกมาพ่อคิดว่าเ้าจะเพลียแล้วหลับอยู่เสียอีก”เทียนหรงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย เพราะจู่ๆหลิงหรงก็โผล่มาข้างๆตนเสียอย่างนั้น
“ข้าตื่นแล้วและพึ่งมาขอรับ”หลิงหรงเอ่ยตอบและเปลี่ยนคำต่อท้ายของตนเสียอย่างนั้น
“เอ๊ะ หรงเออร์เ้าเป็สตรีเหตุใดถึงเอ่ยเช่นนั้น”มี่อิงเอ่ยถามขึ้นทันที
“เอาเถอะพวกเ้าไม่ต้องสงสัยกัน เื่นี้อาหลิงได้เอ่ยบอกไว้ก่อนแล้วต่อไปนี้พวกเ้าก็เรียกอาหลิงว่าอาหลิงไม่ก็หลิงหรงเถิด หากเรียกอาหรงอีกจะสับสนกันเปล่าๆ ต่อไปนี้พวกเราจะมีแต่หลานชาย พี่ชายและน้องชายเท่านั้นเข้าใจหรือไม่?”จิ่นคังเอ่ยขัดขึ้นมาทันที
เพราะหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่หลิงหรง้าระหว่างเดินทางกลับมาบ้านเขาก็ขบคิดมาตลอดและคิดว่าเขาควรที่จะทำตามที่หลาน้า แม้จะไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงแต่ในเมื่อเป็ความ้าของหลานสาวเขาก็ยินดีทำแล้วการทำสิ่งนี้ก็หาได้ผิดอันใดด้วยถ้าจะกระทำ
“เข้าใจแล้วขอรับ/เ้าค่ะ”ทั้งหลี่หรง มี่อิงและจิ่นคังเอ่ยรับพร้อมกันแม้จะสงสัยแต่ในเมื่อจิ่นคังเอ่ยเช่นนั้นพวกเขาก็จะไม่ถามหาเหตุผลอีก
“ไปกันเถอะขอรับท่านลุง”หลิงหรงเมื่อเห็นว่าทุกคนยอมเข้าใจและไม่ถามสิ่งใดอีกนางก็เอ่ยขึ้น
จิ่นคังได้ยินเช่นนั้นก็เดินนำหน้าหลิงหรงไปในทันที เมื่อทั้งสองออกมาก็พบเจอกับคนสามคนซึ่งหนึ่งในนั้นเป็คนที่จิ่นคังคุ้นตาดีแม้เวลาจะผ่านไปนานกว่าสามปีเขาก็จำได้ จะไม่ให้เขาจำไม่ได้ได้เช่นไรในเมื่อคนผู้นั้นคือบุตรชายคนโตของเขาเอง
“อาหยาง….”จิ่นคังเรียกบุตรชายเบาๆ
“จิ่นหยางคารวะท่านพ่อขอรับ ลูกกลับมาแล้วขออภัยที่ข้าไม่ได้กลับมาเยี่ยมเยียนพวกท่านเลย ท่านพ่อสบายดีหรือไม่ท่านแม่และน้องเล่าขอรับ ท่านน้าอีกอาการเป็เช่นไรบ้างข้าพาหมอมาด้วยนะขอรับ อ๊ะ อ่า อาหรงเ้าโตมาช่างหล่อเหลายิ่งนักน้องพี่…”จิ่นหยางที่พอลงจากหลังม้าได้ไม่นานเมื่อเห็นบิดาของตนเดินออกมาก็รีบเข้าไปคารวะทันทีพร้อมทั้งเอ่ยถามถึงทุกคนที่เขาเป็ห่วง ก่อนที่จิ่นหยางจะสังเกตเห็นหลิงหรงที่เดินตามมาด้านหลังจึงเข้าไปถามและกอดหลิงหรงอย่างเคยชินเพราะเขาคิดว่าหลิงหรงคือหลี่หรงน้อยชายผู้น่ารักและเรียบร้อยของตนนั่นเอง…
ส่วนหลิงหรงที่ถูกกอดโดยไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่ยืนแข็งทื่อ เพราะนี่นับว่าเป็การถูกกอดจากผู้อื่นครั้งแรก ไม่นับที่กอดเทียนหรงที่เป็บิดาหรอกนะ ซึ่งจิ่นคังเห็นเช่นนั้นก็ห้ามปรามบุตรชายไม่ทันได้แต่มองบุตรชายของตนกอดหลานสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะพูดออกมาได้ เขากลัวลูกชายหน้าเสียหากรู้ว่ากอดสตรีแม้จะเป็ญาติกันก็ตาม และอีกอย่างตรงนี้ยังมีผู้อื่นอยู่ด้วยเขาจึงทำเพียงกระแอมไอออกมาและบอกว่าไม่ใช่หลี่หรงอย่างที่จิ่นหยางเข้าใจ
“อะ แฮ่ม อาหยางนั่นมิใช่อาหรงแต่นี่เป็อาหลิงน้องฝาแฝดของอาหรงต่างหาก”
“ห๊ะ ฝาแฝด เอ่อ ข้าขอโทษนะข้ามิรู้ อ้อ ท่านพ่อข้าได้พาหมอมาดูอาการท่านน้าด้วยนะขอรับ ขออภัยท่านอาจารย์และท่านหมอที่ทำให้รอนานเสียมารยาทแล้ว ข้าตื่นเต้นไปหน่อยที่ได้พบเจอครอบครัวขอรับ ท่านพ่อนี่คือท่านหมอท่านเป็สหายของท่านอาจารย์และนี่คือท่านอาจารย์ของข้าขอรับ”จิ่นหยางเมื่อรู้ว่าตนทำเื่น่าอายไปก็รีบเปลี่ยนเื่ทันทีและแนะนำคนที่ตนพามาด้วยแทน ส่วนหลิงหรงพยักหน้ารับเพียงเท่านั้นและทำการยืนหน้านิ่งเช่นเดิมแต่ก็คอยสำรวจคนที่จิ่นหยางพามาเช่นกันโดยที่ไม่มีใครรับรู้
“อ่า ข้าต้องเสียมารยาทแล้วขอรับ ข้าเจียงจิ่นคังบิดาของจิ่นหยางขออภัยที่เสียมารยาท เชิญพวกท่านเข้าข้างในก่อนเถิดขอรับ ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านจะมาด้วยขออภัยที่ไม่ได้เตรียมการต้อนรับเป็อย่างดี”จิ่นคังเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม
“มิเป็ไรเป็พวกข้าเองที่มาโดยไม่ได้บอกกล่าวก่อน ข้ามีนามว่าเย่ตัน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดเช่นกันว่าจะได้มาที่นี่ พอดีตอนที่อาหยางจะกลับไป๋หลงได้แวะมาหาพอดี ข้านั้นได้ยินเื่ของครอบครัวอาหยางแล้วก็ให้รู้สึกไม่ดีนักจึงคิดจะให้ไป๋หลงมาดูอาการให้ เมื่อมีโอกาสจึงคิดว่าถ้าพอช่วยได้พวกเราก็จะช่วย อาหยางเป็เด็กดี ทั้งขยันและอดทนข้าเองก็มีศิษย์เพียงคนเดียวไม่ให้ช่วยศิษย์ของตนจะให้ไปช่วยผู้ใดกัน….”อาจารย์ของจิ่นหยางหรือฉางเย่ตันเอ่ยขึ้น
เย่ตันนั้นรับจิ่นหยางเป็ศิษย์ั้แ่เห็นจิ่นหยางเข้าไปอยู่สำนักได้สามเดือนแล้ว ตลอดสามเดือนเขาคอยสังเกตจิ่นหยางอยู่ตลอดเพราะเขามีความรู้สึกที่ว่าเด็กคนนี้น่าสนใจ ทั้งความมุ่งมั่นและสายตาที่ไม่ยอมแพ้แม้ตนจะถูกแรงกดดันมากเพียงใด และตลอดสามเดือนที่เขาเฝ้ามองก็ทำให้ถูกใจจิ่นหยางเป็อย่างมากจึงตัดสินใจรับเข้าเป็ศิษย์สายตรง ซึ่งเย่ตันนั้นมีตำแหน่งเป็ผู้าุโคนหนึ่งของสำนักนิลกาลที่เป็สำนักสำหรับผู้ฝึกสายลมปราณโดยเฉพาะนั่นเอง
“ขอบคุณในความเมตตาของพวกท่านที่มีต่อครอบครัวข้าขอรับ แต่จริงๆแล้วน้องเขยของข้าก็พึ่งรักษาหายไปเมื่อเร็วๆนี้ แต่อย่างไรก็เชิญพวกท่านเข้าด้านในก่อนเถิด….” จิ่นคังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ทั้งเย่ตันและไป๋หลงที่ได้ยินคำตอบของจิ่นคังพวกเขาก็ใเล็กน้อยเพราะพวกเขาทั้งสองนั้นรับรู้ถึงอาการและรู้ว่าคนที่พวกเขาตั้งใจมาดูอาการนั้นถูกพิษอันใด สิ่งนี้ทำให้พวกเขายิ่งสงสัยเข้าไปอีกเพราะระหว่างที่พวกเขาเข้ามาใกล้บ้านหลังนี้พวกเขารับรู้ถึงว่าที่นี่มีอาณาเขตตรวจจับอยู่รอบๆบ้านหลังนี้แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็พลังของใคร เพราะเมื่อพวกเขาลงจากหลังม้าอาณาเขตนั้นก็หายไปและไม่สามารถตรวจสอบได้เลยว่าใครเป็คนสร้างขึ้น
แต่ทั้งสองมั่นใจว่าที่นี่ต้องมีผู้ฝึกสายปราณธาตุแน่นอน เพราะมีเพียงคนที่ฝึกสายนี้เท่านั้นที่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ การใช้ปราณธาตุได้ก็เหมือนกับคนมีเวทมนต์เพราะคนเหล่านี้สามารถดึงพลังธาตุของตนออกมาใช้ให้เป็รูปร่างได้ มันไม่เหมือนผู้ฝึกสายลมปราณที่ทำได้เพียงเดินพลังไปเสริมส่วนต่างๆของร่างกายเท่านั้นแต่ไม่สามรถปล่อยออกมาจากร่างกายได้ ทั้งสองที่มีความคิดตรงกันก็ทำเพียงพยักหน้าให้กันอย่างรับรู้ก่อนที่จะเดินเข้าไปในเรือนตามที่จิ่นคังเชิญพวกตน ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ภายใต้การสังเกตของหลิงหรงตลอดเวลาโดยที่ทั้งสองไม่รับรู้เลย
หลังจากทั้งห้าเข้าไปในบ้านแล้วก็ทำการทักทายแนะนำตัวใหม่กับคนในบ้านอีกครั้ง โดยที่จิ่นหยางเป็คนบอกกล่าวและทั้งหมดก็ทำการร่วมรับประทานอาหารมื้อใหญ่ด้วยกัน มี่อิง หลี่หรงและจิ่นหมิ่งนั้นตลอดการรับประทานอาหารนั้นรู้สึกเกรงอยู่บ้างแม้พวกเขาจะแยกโต๊ะกินข้าวต่างหากก็ตาม
หลังจากร่วมรับประท่านอาหารกันเรียบร้อยแล้วจิ่นคังและแขกทั้งสองก็พูดคุยกันบ้างเล็กน้อยจิ่นคังก็ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อนเสียก่อน เพราะคนมาใหม่ทั้งสามนั้นเดินทางมาเหนื่อยๆซึ่งทั้งสองผู้าุโก็ไม่ได้ปฏิเสธอันใดรวมถึงจิ่นหยางด้วยจึงทำให้คืนนั้นยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ส่วนห้องพักที่เย่ตันและไป๋หลงเข้าพักก็ให้เป็ห้องที่ไป๋เซ่อและเฮยเซ่อเคยพักอยู่เพราะอย่างไรแล้วทั้งสองก็ไม่อยู่อีกหลายวันและภายในห้องก็ไม่มีสิ่งของใดๆของพวกเขาเลยหลิงหรงจึงบอกจิ่นคังให้ใช้ห้องนั้นรับแขกไปก่อนเมื่อนางเห็นแล้วว่าไม่มีห้องว่างให้แขกพัก ซึ่งทั้งเย่ตันและไป๋หลงก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอันใดด้วยเมื่อเอ่ยถามออกไป ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันเข้าพักผ่อนในยามซวี(21.00-22.59น.)นั่นเอง
เช้าวันต่อมา
หลิงหรงที่ตอนแรกคิดว่าตนจะทำการรักษาบิดาและพี่ชายในวันนี้ก็เป็อันต้องยกเลิกไปก่อน เมื่อตื่นขึ้นมาแต่จะบอกว่าตื่นก็คงไม่ได้ต้องบอกว่าเมื่อได้ออกจากมิติหลิงหรงก็ออกไปนอกห้องทันทีก่อนที่จะตรงไปยังเปลนอนที่ตนได้สร้างไว้ก่อนหน้า แต่พอไปถึงนางก็เจอเข้ากับพี่ชายฝาแฝดของนางที่นอนเล่นในบนเปลอยู่ก่อนแล้ว
ตึก ตึก ตึก
“เ้าออกมาทำอันใดอยู่ที่นี่อาหรง”เมื่อหลิงหรงเดินมาหยุดอยู่ข้างเปลที่หลี่หรงนอนอยู่ก็เอ่ยขึ้น
“อ๊ะ หรงเออร์ เออ ไม่สิต้องอาหลิงสินะ พี่เพียงมารอเ้าเท่านั้น”
“รอข้า รอทำไม มีเื่อันใดรึ?”หลิงหรงถามออกไปด้วยความสงสัย แต่ใบหน้าของนางก็ยังคงนิ่งอยู่ดี
“พี่ พี่เพียงจะถามเื่ที่เ้า….”หลี่หรงเอ่ยไปได้เพียงเท่านั้นก็มีเสียงเรียกขัดขึ้นเสียก่อน
“อาหรง อาหลิงเ้ามาอยู่นี่เอง เหตุใดยังเช้าอยู่เลยพวกเ้าถึงออกมาตากน้ำค้างกันประเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครแต่เป็จิ่นหยางนั่นเอง และที่เข้ามาหาทั้งสองเพราะเขานั้นไปหาที่ห้องแล้วไม่เจอจึงออกมาด้านหลังบ้านตามที่มารดาบอกกล่าวหลังจากไปถาม
แล้วที่ต้องเอ่ยเช่นนี้เป็เพราะหลี่หรงนั้นแต่ก่อนไม่สบายบ่อยจิ่นหยางจึงคิดไปเองว่าในเมื่อทั้งสองเป็แฝดกันคงจะมีร่างกายไม่แตกต่างกันมากนัก และอีกเหตุผลที่จิ่นหยางคิดว่าหลิงหรงนั้นเป็เช่นหลี่หรงเป็เพราะเขาไม่รับรู้ถึงพลังใดๆเลยจากตัวหลิงหรงและหลิงหรงเองก็มีผิวที่ขาวมากๆเขาจึงคิดทึกทักไปว่านางอาจจะป่วยนั่นเอง
“…พี่ใหญ่ ท่านมาหาพวกข้ามีเื่อันใดรึขอรับ แล้วท่านมิต้องหวงพวกข้าหรอกขอรับพวกข้าสบายดีโดยเฉพาะอาหลิงเขานั้นแข็งแรงมากๆเลยล่ะขอรับ”ที่หลี่หรงเอ่ยบอกไปเช่นนั้นเพราะหลี่หรงรู้ว่าหลิงหรงนั้นเป็ผู้ฝึกตนแม้จะไม่รู้ว่าขั้นไหนก็เถอะ แต่ที่แน่ๆนางจะไม่ป่วยเพียงเพราะน้ำค้างยามเช้าแน่นอนจึงตอบไปเช่นนั้น
“พวกเ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ล้มป่วย เมื่อก่อนเ้านั้นป่วยออกจะบ่อยส่วนอาหลิงก็หน้าซีดขาวเช่นนั้นจะไม่ให้ข้าเป็ห่วงได้เช่นไร ต่อให้ข้าพึ่งจะรู้ว่ามีอาหลิงเป็น้องชายอีกคนแต่ข้าก็เป็ห่วงเ้าจริงๆนะอาหลิง”จิ่นหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้เขาจะพึ่งจะเจอกับหลิงหรงแต่ในเมื่อหลิงหรงเป็คนในครอบครัวของเขาจะไม่ให้เขาห่วงได้เช่นไร
“ท่านอย่าได้ห่วงข้าเลย ข้าสบายดีขอรับ”หลิงหรงตอบนิ่งๆแต่ภายในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว ในใจได้แต่คิดว่าคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกจะมีครอบครัวมากกว่าการอยู่คนเดียว
ที่จิ่นหยางเห็นว่าผิวมือและผิวหน้าของหลิงหรงขาวซีดนั้นเป็เพราะนางได้กดพลังในกายเอาไว้นั่นเอง เพราะยามนี้ในบ้านมีแขกและนางไม่ได้การเผยตัวตนในตอนนี้จึงได้กดพลังไว้ แต่ก็มีอีกวิธีหนึ่งที่ไม่ต้องกดพลังไว้แต่ใช้พลังของหลิงน้อยปกปิดไว้หากแต่ถ้าใช้วิธีนี้เมื่อเจอผู้คนที่มีความรู้เกี่ยวกับพวกเครื่องรางปกปิดจะทำให้พวกเขารับรู้ได้ว่านางย่อมไม่ธรรมดาถ้ามีของเหล่านี้ไว้ใน
และการใช้การกดพลังของตนเองลงนั้นจะดีกว่าเพราะหากคนที่มีพลังน้อยกว่าจะไม่สามารถรับรู้ได้และหลิงหรงมั่นใจในระดับหนึ่งว่าในที่นี่ยังไม่มีผู้ใดมีพลังเหนือกว่านางแน่นอน อย่างไรแล้วนางก็ต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่าทั้งสองที่เข้ามาเป็แขกนั้นไม่เป็ภัยกับครอบครัวใหม่ของนางจริงๆ แม้ทั้งสองจะมากับจิ่นหยางก็ตามทีทว่าหลิงหรงก็หาได้ไว้ใจผู้คนง่ายๆหรอกนะ และนี่คือสิ่งที่นางได้เรียนรู้ด้วยตัวเองและเฮยเซ่อมักจะกำชับนางอยู่เสมอตลอดเวลาที่เขาอยู่ด้วย
แม้หลิงหรงจะมิใช่ผู้ที่รอบครอบที่สุดหรือว่าฉลาดเก่งกาจที่สุด แต่หลิงหรงก็มักจะบอกกับตัวเองเสมอว่านางจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดแล้วหากเมื่อทำดีที่สุดแล้วแต่ก็ยังพลาดพลั้งนางก็จะทำให้สิ่งนั้นมีผลกระทบน้อยที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ ไม่ว่าอย่างไรก็แล้วแต่การที่เราทำทุกอย่างให้สุดความสามารถแล้วอย่างน้อยเราก็ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังในสิ่งที่ตนทำลงไปเพราะอย่างน้อยสิ่งเ่าั้เราก็ทำสุดความสามารถของเราแล้ว….
ทว่าหากทุกอย่างที่ทำลงไปแล้วมันล้มเหลวไม่เป็ท่าเราก็เพียงทำใจแล้วตั้งสติและเริ่มต้นใหม่เท่านั้น ความพยายามความทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจลงไปในสิ่งที่เราเลือกจะกระทำมันจะไม่มีวันทรยศเราเสมอเมื่อเราตั้งใจดีแล้วขึ้นอยู่ว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมามันจะมากหรือน้อยเท่านั้นเอง….และหลิงหรงในครั้งนี้นางก็เลือกที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับครอบครัวครอบครัวนี้และสิ่งที่นางควรทำเมื่อยามนี้นางแข็งแกร่งที่สุดคือปกป้องพวกเขาให้ดี…..
“อือ หากเ้ากล่าวเช่นนั้นข้าก็ยอมเชื่อแล้วกัน อ้อจริงสิ ที่ข้าออกมาตามหาพวกเ้าเพียง้าให้พวกเ้าไปตรวจร่างกายกับท่านหมอเพียงเท่านั้น เห็นท่านอาจารย์บอกว่าท่านหมอเขาอยู่ได้ไม่นานเพราะมีธุระต้องไปต่อที่มาได้เพราะท่านอาจารย์ขอให้มาด้วย เห็นว่าเมื่อตรวจพวกเ้าแล้วท่านหมอก็จะเดินทางต่อเลยหากไม่มีผู้ใดเป็อันใดมากแล้ว”จิ่นหยางกล่าว
“อ้อ แต่ข้าไม่ได้เป็อันใดคงมิต้องตรวจกระมัง ส่วนอาหรงจะตรวจหรือไม่นั้นแล้วแต่เ้าก็แล้วกัน”หลิงหรงกล่าวออกไป นางมิได้กังวลอยู่แล้วที่จะให้พวกเขาตรวจร่างกายของหลี่หรงหรือแม้แต่เทียนหรง เพราะอย่างไรแล้วทั้งสองเมื่อตรวจไปก็เหมือนคนทั่วไปที่ร่างกายแข็งแรงดีแล้วเท่านั้น
“ข้าก็หายแล้วคงมิต้องตรวจก็ได้กระมัง”หลี่หรงกล่าว
“เอาเถอะจะตรวจไม่ตรวจค่อยไปคุยกันด้านในเรือนก็แล้วกัน ถึงยามนี้จะเช้าอยู่มากนักแต่ทุกคนก็ตื่นกันหมดแล้วรีบตรวจๆไปท่านหมอก็จะได้กลับไปทำธุระของท่านเสียทีหากมิมีผู้ได้เป็อันใด เพราะข้าเองก็เกรงใจพวกท่านนักที่มากับข้า ไปๆเข้าเรือนกัน…”จิ่นหยางกล่าวจบพร้อมทั้งเดินเข้ามาดันหลังทั้งสองให้เดินไปในเรือนตามที่ตนเองบอกทันที
ตึก ตึก ตึก ตึก~~~~~~~~
“อ้าว มากันแล้วหรือ มาๆเด็กๆท่านหมอหลงจะตรวจร่างกายของพวกเราให้ทุกคนเลย”เทียนหรงกล่าวขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสามคนก้าวเดินเข้ามาในห้องส่วนกลางที่มีไว้รับแขกและยังเป็ที่ทานข้าวของทุกคนในบ้านอีกด้วย
“เอ่อ ท่านพ่อพวกท่านตรวจกันไปเถอะขอรับข้ามิได้เจ็บป่วยที่ใดและข้ายังได้ยินว่าท่านหมอต้องรีบเดินทางไปทำธุระต่อข้าคงมีกล้ารบกวน…”หลิงหรงที่เดินมาถึงเมื่อได้ยินที่เทียนหรงบอกก็เอ่ยตอบกลับทันทีและยังเอ่ยด้วยเสียงนิ่งมากขึ้นไปอีกให้บิดาของตนได้ฉุดคิดว่านางไม่ควรให้คนอื่นตรวจร่างกาย
เทียนหรงที่ตอนแรกไม่ได้คิดสิ่งใดมากเมื่อได้ยินเสียงที่ลูกสาวของตนใช้ก็ทำให้คิดว่านางไม่พอใจตนด้วยเหตุอันใด แต่พอคิดดูดีๆแล้วตนก็นึกได้ว่าตนเองนั้นเกือบจะให้ผู้อื่นรับรู้ความลับของลูกสาวตนเสียแล้วจึงเอ่ยตอบกลับไปอีกครั้ง
“อ่า ที่อาหลิงกล่าวมาก็ถูก จริงๆแล้วพวกเราก็มิได้เป็อันใดกันแล้วอาจจะรบกวนเวลาท่านหมอเสียแล้วต้องขออภัยด้วยขอรับ”เทียนหรงหันไปกล่าวกับไป๋หลงที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างนอบน้อม โดยที่เขายังคารวะไป๋หลงไปหนึ่งทีเพื่อขอโทษ
“ฮ่าๆๆๆ พวกเ้าอย่าได้คิดมากเลย ข้ามิได้รีบร้อนถึงเพียงนั้นส่วนธุระก็เพียงเื่ส่วนตัวเท่านั้น ไหนๆข้าก็มาแล้วขอข้าตรวจร่างกายของพวกเ้าหน่อยเถิด อย่างน้อยข้าจะได้ไม่มาเสียเที่ยวจะสบายดีหรือไม่ตรวจไว้ก่อนก็มิเสียหายอันใด และเอาความจริงนะข้าสนใจเื่รักษาพิษที่พวกเ้าได้รับยิ่งนัก อย่างไรข้าก็ขอตรวจร่างกายพวกเ้าอีกทีเถิด แม้จะบอกว่ารักษาหายแล้วแต่ทุกอย่างก็มั่นใจไม่ได้อยู่ดี ยิ่งพิษที่ไม่มีทางรักษายิ่งต้องตรวจให้แน่ใจ”ไป๋หลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มีประดับไว้บนใบหน้าตลอดเวลา มันส่งเสริมให้ภาพลักของเขายิ่งดูเป็หมอที่มีเมตตาและใจดียิ่งนักในความคิดเห็นของหลิงหรง
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ใครอยากตรวจก็มาตรวจหากใครไม่อยากตรวจก็มิเป็ไร ไป๋หลงนั้นใจดีไม่ต้องกังวลสิ่งสำคัญสำหรับเขานั้นคือการรักษาผู้คน ต่อให้มีธุระสำคัญเพียงใดคนไข้ก็สำคัญกว่าอยู่ดี”เย่ตันเอ่ยอย่างเป็กันเอง แม้เขาจะมีตำแหน่งเป็ผู้าุโของสำนักนิลกาลแต่เขาก็ไม่เคยเย่อหยิ่งยโส ยิ่งกับครอบครัวของศิษย์เพียงคนเดียวแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ถึงเขาจะเป็เช่นนี้แต่ก็ใช่ว่าต่อหน้าผู้อื่นเขาจะทำตัวสบายเช่นนี้อย่างน้อยก็ต้องรักษาหน้าในฐานะผู้าุโสำนักไว้บ้าง
“ถ้าเช่นนั้นก็คงต้องรบกวนเวลาท่านหมอแล้ว เช่นนั้นก็เริ่มจากเทียนหรงก่อนก็แล้วกันเพราะอย่างไรท่านหมอก็มาเพื่อดูอาการของเ้าและอาหรง”ครั้งนี้เป็จิ่นคงเอ่ยขึ้น
เทียนหรงได้ยินจิ่นคังเช่นนั้นก็หันไปมองหลิงหรงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางพยักหน้ารับน้อยๆก็ขยับไปนั่งใกล้ๆเพื่อให้ไป๋หลงตรวจร่างกายของเขาทันที เมื่อเทียนหรงเข้าไปให้ตรวจไป๋หลงก็ทำการตรวจสอบร่างกายของเทียนหรงทันทีและการตรวจครั้งนี้ทำให้หลิงหรงได้เห็นว่าชายที่ภายนอกรูปร่างหน้าตาเหมือนชายวัยกลางคนเท่านั้นทั้งที่เย่ตันที่เป็สหายนั้นดูเหมือนชายวัยห้าสิบหกสิบเข้าไปแล้วมีพลังสองสายทั้งสายโอสถและสายปราณธาตุและยังเป็ธาตุแสงที่เหมาะแก่การเป็หมอยิ่ง
ยิ่งหลิงหรงเห็นวิธีส่งธาตุแสงเข้าไปในร่างกายของบิดาตนเองแววตาของหลองหรงก็เริ่มมีประกายขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกว่านางกำลังตื่นเต้นอยู่ นี่นับว่าหลิงหรงได้เห็นวิธีการตรวจสอบของผู้ใช้ปราณธาตุเป็ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ นี่นับว่านางได้พบเจอตัวตนที่ไม่ธรรมดาเลยในครั้งนี้แม้จะพอรู้มาบ้างจากอาณาตรวจสอบพฤกษาแต่นางก็ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะรู้จักวิธีการเรียกใช้พลังธาตุของตนได้มากถึงเพียงนี้และเหมือนว่ามันจะมั่นคงมากอีกด้วย
“หือ?”ไป๋หลงขณะทำการตรวจสอบร่างกายของเทียนหรงอยู่นั้นเขาก็ส่งเสียงประหลาดใจกับสิ่งที่ตรวจพบขึ้น
“มีอะไรหรือท่านหมอ?”เทียนหรงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเขาได้ยิ่งเสียงไป๋หลงที่เหมือนจะประหลาดใจกับอะไรสักอย่างอยู่ เพราะไม่ใช่เสียงสั้นๆที่ส่งออกมาจากลำคอแต่ยังรวมถึงคิ้วของเขาด้วยที่กำลังขมวดเข้าหากัน
“ถ้าไม่เป็การเสียมารยาทข้าขอถามได้หรือไม่ว่าใครเป็คนที่รักษาพวกเ้า?”ไป๋หลงไม่ได้ตอบคำถามเทียนหรงหากแต่ถามออกไปแทน
“เอ่อ คือ เื่นั้น…”ทั้งเทียนหรงและจิ่นคังมีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของไป๋หลง เพราะพวกเขาไม่รู้จะตอบเช่นไรเนื่องจากพวกตนก็ลืมถามหลิงหรงเช่นกันและไม่รู้ว่านี่นับเป็ความลับของนางหรือไม่ ส่วนหลิงหรงที่เห็นท่าทีของบิดาและลุงของตนจึงถอนหายใจออกมาแล้วตอบออกไปแทน
“เฮ้อ ยามนี้เขาไม่อยู่ที่นี่แล้วขอรับ ท่านหมอมีสิ่งใดอย่างนั้นหรือขอรับ”แม้จะรู้ว่าเป็เพราะเหตุใดแต่หลิงหรงก็เลือกที่จะถามออกไป และที่เลือกที่จะตอบคำถามนี้เป็เพราะนางก็อยากรู้ความสามารถและความ้าของไป๋หลงเช่นกัน
“เช่นนั้นรึ มิอยู่แล้วรึ น่าเสียดาย น่าเสียดาย คนที่มีความสามารถเช่นนี้นับว่าหาอยากยิ่งนัก การที่จะทำให้คนที่ถูกทำลายจุดเก็บพลังไปแล้วกลับมาสมบูรณ์ดังเดิมได้ย่อมมิใช่สามัญ ข้ามิได้มีสิ่งใดหรอกหนุ่มน้อยเพียงแต่หากได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับคนผู้นั้นได้น่าจะเป็ผลดีกับใครอีกหลายๆคนยิ่งนัก ขนาดข้าผู้มีอายุมากถึงห้าร้อยปียังมิสามารถหาทางรักษาจุดเก็บพลังที่ถูกทำลายไปแล้วให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้งดังเดิมหรืออาจจะดีกว่าแต่ก่อนได้เลย….”ไป๋หลงเอ่ยไปถอนหายใจไปโดยที่ไม่ได้ดีเลยว่าทุกคนยกเว้นเย่ตันนั้นใในสิ่งที่ตนเอ่ยออกมามากเพียงใด
“…..”
ไม่รู้ว่าทุกคนจะใกันที่ตรงไหน แต่สำหรับหลิงหรงนั้นกำลังใที่ชายตรงหน้าของตนนั้นมีอายุมากถึงห้าร้อยปีแล้วต่างหาก ในใจได้แต่คิดว่าคนบ้าอะไรอายุตั้งห้าร้อยปีแล้วไอ้หน้าโกงอายุนั่นอีก หากไม่บอกใครๆก็คิดว่าชายคนนี้คงจะมีอายุไม่เกินสามสิบหรือสี่สิบปีเท่านั้น นี่มันโลกบ้าอะไรกัน คนที่นี่เขามีอายุได้มากถึงเพียงนี้เชียวรึ?
สิ่งนี้ได้แต่วนเวียนอยู่ในหัวของหลิงหรง เพราะนางนั้นยามนี้กำลังจิตนาการถึงว่าถ้าตนมีอายุมากเท่าชายตรงหน้าได้สภาพของนางจะเป็เช่นไร ไม่ ข้าไม่อยากเป็ยายแก่หนังเหี่ยวหรือเฒ่าทารถเช่นนี้
ม่ายยยย~~~~
#ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ##
(◍•ᴗ•◍)❤
1K
