การเกิดใหม่ของยัยเหนือโลก

ตอนที่ 46 งานวิจัยกับความร่วมไม้ร่วมมือ

 อย่างไม่คาดคิด ฉันรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว 2 สัปดาห์นี้เร็วมากสำหรับฉัน

 แม้จะไม่มีเรื่องอื่นๆให้ทำ แต่ในกลุ่มสนทนา ก็จะมีมีมต่างๆและรูปภาพในแต่ละวันเพื่อคลายเครียดสำหรับพวกเรา ในตอนแรกๆ มันมีเพียงเรื่องตลกคลายเครียดเท่านั้น อย่างไรก็ตามเมื่อผ่านไปสี่วัน แชทที่มีเพียงเรื่องตลกเริ่มมีเรื่องอื่นเข้ามาแทรกแซง

 สำหรับฉันมันเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อยว่าเติมและเอิร์ธสนิทกันมากขึ้น พวกเขาเข้าใจกันและกันจนในบางครั้ง บางมุขมีเพียงพวกเขาสองคนที่เข้าใจ ในกลุ่มสนทนาค่อนข้างหนักซ้ายเพราะฉันจะอ่านเป็นส่วนใหญ่และไม่มีอะไรในหัวมากนักที่จะพิมพ์ตอบกลับ

 เนื่องจากทั้งคู่สนิทกันมากขึ้น ฉันจึงแอบสงสัยนิดหน่อยว่าทั้งคู่เริ่มพัฒนาอะไรที่เกินกว่าแค่คนรู้จัก อย่างไรก็ตาม ฉันแค่สงสัยเท่านั้นไม่ได้เริ่มซักถามหรือแสดงท่าทีอะไร บทสนทนาของทั้งคู่ในกลุ่มเริ่มที่เปลี่ยนไปเป็นการสร้างความหวังในอนาคตแทนที่จะพ่นเรื่องตลกไปวันๆ

 “งั้นหลังจากนี้พี่ควรไปรับเธอออกมา สถานการณ์นี้จะคงอยู่ไปอีกสักพักหนึ่ง อย่างน้อยเราทุกคนก็สามารถช่วยกันดูแลเธอได้ หลังจากกักตัวเสร็จพวกเราจะช่วยกันเรื่องเอกสาร”

 ตอนนี้นายเอิร์ธทราบถึงเรื่องน้องสาวของเติมทำให้ความถี่ของเรื่องตลกลดลง พวกเราใช้เวลาว่างๆของพวกเราเริ่มวางแผนเกี่ยวกับอนาคตหลังจาก 2 สัปดาห์นี้

 ฉันเริ่มมีส่วนร่วมกับบทสนทนามากขึ้นเนื่องจากเนื้อหาของบทสนทนาเริ่มเปลี่ยนไปเป็นการพูดถึงน้องสาวของเติมแทน ฉันแนะนำวิธีการที่พี่ลายเมฆบอกใบ้และเติมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน

 เพราะเป็นการสนทนาที่เต็มไปด้วยอนาคตและความหวังเวลาที่ควรจะช้าและเอื่อยเริ่มเดินเร็วขึ้นจนรู้สึกราวกับว่าสองสัปดาห์มันไม่เพียงพอ พวกเรายังคงมีเรื่องตลกประปรายเพื่อให้อารมณ์ในกลุ่มสนทนาไม่จริงจังเกินไป อย่างไรก็ตามในช่วงวันสุดท้ายเติมยังคงวิตกและเริ่มถามถึงปัญหาที่ตัวเองอาจจะนำมา

เติม: [แล้วจะเกิดอะไรถ้าฉันทำแบบหมอกานไม่ได้ การพาเธอออกมาจะเป็นปัญหามากกว่าเดิมเหรอ]

นายเอิร์ธ: [ในตอนนั้นผมจะทำให้แน่ใจว่าเคี้ยวจะสนใจผมมากพอ ตั้งสมาธิกับการกังวลเรื่องของพี่ให้ดีๆก็แล้วกัน] นั่นคือข้อความตอบโต้กันของสองหนุ่ม

 ในวันรุ่งขึ้นนี่เป็นวันที่การกักตัวของพวกเราเสร็จสิ้น พวกเราเริ่มปฏิบัติตามแผนที่เราวางไว้ตลอดกว่าสองอาทิตย์ที่ผ่านมาซึ่งเริ่มจากการรับน้องของเติมมาอาศัยอยู่กับพี่ชายของเธอ

 เพราะเหตุผลส่วนใหญ่ของการประจำอยู่ที่รพ.ของผู้ป่วยทางจิตคือเวลาในการดูแล ผู้ป่วยส่วนใหญ่นั้นต้องอยู่ที่รพ.เพราะทางบ้านไม่มีเวลามากพอเท่านั้น และเพราะเป็นช่วงโรคระบาดทำให้การออกจากบ้านลดลง เงื่อนไขเรื่องเวลาของการดูแลผู้ป่วยที่บ้านข้อนี้จึงลดลงไปด้วย เหลือเพียงปัญหาทางจิตว่ารุนแรงมากน้อยเพียงใดในกรณีของน้องสาวเติม

 เพราะการมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆตลอดปีของหมอกานและพี่ลายเมฆทำให้ความรุนแรงของอาการน้องแพรลดลงในช่วงปีที่ผ่านมา แนวโน้มในการทำร้ายตัวเองไม่ได้สูงเหมือนในช่วงแรกที่เธอเข้ารับการรักษานั่นทำให้ปัญหาในด้านนี้ถูกปัดตกไป ในตอนนี้พวกเราสามคนเร่งเดินเรื่องทางเอกสารเพื่อพาเธอออกมาเพียงเท่านั้น

 ในระหว่างกระบวนการนายแว่นและน้องน้ำมาช่วยด้วย แม้จะไม่ได้มากมายอะไร แต่กระบวนการที่ควรจะยาวนานลดเวลาสั้นลงอย่างเห็นได้ชัด นั่นทำให้ฉันและเติมคิดถึงอีกหนึ่งความเป็นไปได้ ‘พี่ลายเมฆอาจจะใช้ช่องทางบางอย่าง’ แต่เรื่องนี้ไม่ได้ติดอยู่ในหัวพวกเรานานนักเพราะในอีกไม่กี่วันพวกเราสามารถรับน้องแพรกลับมาอยู่กับเติมที่คอนโดของเขา

 ในระหว่างนี้พวกเราจัดงานต้อนรับการออกจากรพ.ของเธอ เราเตรียมข้าวของเพื่อจัดงาน ฉันทิ้งข้อความเกี่ยวกับงานฉลองนี้ให้กับผู้มีพระคุณของน้องแพรซึ่งคือพี่หมอและพี่ลายเมฆไว้ในกล่องข้อความซึ่งเห็นว่าทั้งคู่แทบจะไม่ได้ออนไลน์เลยตลอดกว่าหนึ่งสัปดาห์

 พวกเราบางคนเตรียมงานฉลองในขณะที่บางคนยังคงติดตามการไหลของงานเอกสารอย่างใกล้ชิด ในตอนนี้เพราะน้องแพรต้องมาอยู่ที่คอนโดของเติมนั่นทำให้พวกเราเริ่มมองหาจุดอ่อนที่อาจส่งผลต่อความปลอดภัยของเธอ

 ในขั้นต้นที่่ระเบียงพวกเราช่วยกันถักเชือกเป็นตาข่ายและยังนำไม้เลื้อยมาตกแต่ง ในขณะที่นายเอิร์ธและนายแว่น ช่วยกันหาปลั๊กเปล่าเพื่อปิดทุกรูบนเต้ารับ

 เพราะอาการของน้องแพรในปัจจุบันนั้นคล้ายเด็กที่ต้องได้รับการดูแลพิเศษ นั่นจึงเป็นแนวทางที่พวกเราพอคิดได้ พวกของมีคมถูกเก็บเป็นอย่างดี ในขณะที่เติมเริ่มเจรจากับนิติขนย้ายกระถางและแจกันออก?? เขาสูญเสียเงินกับสิ่งของตกแต่งอื่นๆจำนวนมากเพื่อให้ทางคอนโดขนย้ายแจกันและกระถางทั้งหมดออกไปของตกแต่งส่วนใหญ่ที่เติมนำมาทดแทนให้ทางคอนโดเป็นภาพเขียน ซึ่งเข้าใจได้ เพราะก่อนเกิดเรื่องเติมเรียนในคณะศิลปะ

 เป็นเวลากว่าสามวันที่เราเตรียมการทุกอย่างในทุกแง่มุมรวมทั้งขออนุญาติห้องข้างๆในกรณีที่พวกเราอาจใช้เสียงดังในการฉลอง

อาจเพราะเป็นเวลากลางวันรวมถึงความน่าสงสารของน้องแพรจึงทำให้เพื่อนบ้านเห็นด้วยอย่างง่ายดาย เพื่อนบ้านหลายคนยังเตรียมของขวัญและการต้อนรับเล็กๆน้อยๆให้กับเธอด้วย นั่นทำให้ก่อนที่เติมจะได้ออกไปรับน้องสาว ดวงตาเขาแดงก่ำขู่ว่าน้ำตาอาจจะไหลมาได้ทุกเมื่อ นั่นทำให้เราต้องชะลอการไปรับน้องสาวของเติมสักพัก อย่างน้อยจนกว่าอารมณ์ของเติมจะกลับมาเป็นปกติเพื่อไม่ให้อารมณ์ที่อ่อนไหวนี้ของเขาส่งผลกระทบต่อเธอ

 ในตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจหลายๆอย่างรวมถึงสิ่งที่ลายเมฆพูดถึงเมื่อเราเจอกันครั้งแรก

 ‘มุมมองของฉันมันด้านเดียวเกินไป’ ที่ผ่านมาแม้ฉันอาจไม่สามารถเรียกได้ว่าผิดจากมุมมองที่ฉันมีต่อผู้คน แต่มันก็ไม่สามารถเรียกว่าถูกได้เช่นกัน

 เพราะเจอเรื่องแย่ๆ เจอกับผู้คนแย่ๆ บ่อยครั้ง นั่นทำให้ฉันพัฒนาสายตาที่มองผู้คนในแง่ร้าย ในขณะที่เพื่อการเอาชีวิตรอดฉันพัฒนาการมองเกี่ยวกับตัวเองในแง่ดี

 แต่จากเรื่องนี้มันชัดเจนว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นขาวกับดำ จิตใจของผู้คนไม่ได้ดำจนมืดมิด หรือไม่ได้ส่องสว่างจนเจิดจ้า คนที่เราเป็นอาจไม่ใช่คนที่เราหวังว่าจะเป็นแต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวังเพราะมีเป้าหมายในขณะที่คนอื่นอาจไม่เติมเต็มความคาดหวังทั้งหมดของเราแต่ในส่วนลึกเล็กๆ  มีบางมุมที่พวกเราสอดคล้องกันและสามารถเห็นอกเห็นใจกันได้แน่นอน

 ในที่สุดอารมณ์ของเติมก็เริ่มนิ่งจากเรื่องตลกที่พวกเราทุกคนสร้างขึ้น เพื่อกันไม่ให้เรื่องต่างๆเลวร้ายเกินไป ฉันได้ติดต่อน้องพริมตั้งแต่ก่อนหน้านี้เพื่อให้ไปรับน้องแพรพร้อมกับเติมและน้องน้ำ ในขณะที่ฉัน นายเอิร์ธและนายแว่นรออยู่ที่คอนโดและคอยตรวจสอบความเรียบร้อยครั้งสุดท้าย

 “เราควรมองหาอะไรที่อาจจะคล้ายกระถางหรือแจกันอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเหลืออยู่แล้ว คงมีอะไรสักอย่างทำให้พี่เติมตัดสินใจเปลี่ยนเอาของเหล่านี้ออกจากทั้งคอนโด  เดาว่าคงไม่เรื่องดีถ้าน้องแพรเจออะไรที่คล้ายกัน”

นายเอิร์ธกล่าวกับฉันและนายแว่นที่ยังคงอยู่ที่คอนโด พวกเราเห็นด้วยและเริ่มตรวจสอบครั้งสุดท้ายจนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีสิ่งของประเภทนั้นพวกเราทั้งสามคนจึงไปรอที่ด้านล่างของคอนโดแทน

ในที่สุดรถญี่ปุ่นที่คุ้นเคยก็เข้ามาในคอนโด หลังจากรถจอดลง เติมรีบวิ่งออกมาและเปิดประตูที่ด้านหลังคนขับ ในตอนนั้นเองที่เด็กหญิงสองคนจูงมือกันออกมาจากรถ

น้องพริมจับข้อมือน้องแพรและจูงเธอออกจากรถด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาบนใบหน้า ในขณะที่เด็กสาวขี้อายอย่างน้องน้ำเปิดประตูอีกด้านของรถออกมา ขณะที่หัวคิ้วของเติมยังคงถักกันอย่างชัดเจนจากความกังวลของเขา นั่นทำให้ฉัน นายเอิร์ธและนายแว่นต้องเดินไปข้างๆเขาเพื่อให้เขาผ่อนคลายลง

หลังจากขึ้นลิฟท์มาที่ชั้น 6 ที่เป็นห้องของเติม ฉันและนายเอิร์ธรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องก่อนเพื่อเตรียมพร้อมการมาถึงของน้องแพร

เราไม่ได้สร้างเซอร์ไพรส์ที่มีเสียงดังเพราะกังวลว่าเธอจะตกใจกลัว เมื่อน้องแพรเข้ามา ฉันและนายเอิร์ธเพียงถือป้ายกระดาษยาวๆ เพื่อเป็นการต้อนรับเท่านั้น และพวกเราก็เริ่มทานอาหารกันโดยหลีกเลี่ยงการใช้เสียงให้มากที่สุด

ในตอนแรกน้องแพรค่อนข้างอึมครึมเนื่องจากเติมยังคงปรับตัวไม่ได้ อย่างไรก็ตามเพราะนายเอิร์ธที่ยังคงสร้างบรรยากาศและคอยก่อกวนเติมผ่านฉัน และน้องสาวของเขา บวกกับฉันที่คอยแกล้งนายแว่นอยู่ตลอดๆ ทำให้ในห้องไม่ขาดเสียงหัวเราะของสองสาวน้อยอย่างน้องน้ำและน้องพริม เติมเองก็มีความกังวลลดลง ในที่สุดเด็กสาวที่ใบหน้านิ่งเฉยก็เริ่มมีรอยยิ้มที่มุมปาก

“นี่……”

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่น้องสาวของเขามีรอยยิ้มต่อหน้าเขา นั่นทำให้ใบหน้าของเขาค่อนข้างตกตะลึง จมูกของเติมเริ่มแดงระเรื่อ ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำใสๆไหลออกมา

“ลูกเตาะ Fit and Firm ปรับสมดุล!!!!”

เมื่อเห็นว่าน้ำตาแห่งความตื้นตันของเติมกำลังจะไหลออกมา ฉันจึงปลดปล่อยไม้ตายสุดยอดใหม่ใส่เขาทันทีและทำให้ร่างเขาพุ่งไปที่อีกด้านของโซฟา

“ทำอะไรของหล่อนเนี่ย!!”

“…แกนั่นแหละคิดจะทำอะไรว่ะ ยังไม่สำเหนียกบุญคุณท่าไม้ตายของฉันอีก”

“…!!”

“.. ฮะๆ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะที่สดใสราวนกขมิ้นในตอนนั้นสะกดทุกคน เสียงของน้องแพร!!!

ในตอนนี้ทุกคนตกตะลึง ทั้งห้องเงียบสนิท!! เมื่อตระหนักว่าทุกคนมีสีหน้าประหลาดใจน้องแพรก็หยุดหัวเราะด้วยสีหน้าสงสัย

“โอ้.. ถ้าจะทำก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆ”

ในตอนนั้นเองที่เสียงเอื่อยๆดังออกมาที่ประตูคอนโด พี่ลายเมฆและพี่หมอกานที่กำลังอุ้มเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น

สีหน้าของแต่ละคนค่อนข้างหลากหลาย ตกใจ ประหลาดใจ สงสัย ดีใจ..

“เอ่อ.. ยินดีต้อนรับครับนั่นลูกใครเหรอครับ”

เมื่อได้สติเติมก็ถามพี่ลายเมฆเกี่ยวกับเด็กที่หมอกานอุ้มมาด้วยใบหน้าสดใส

พี่ลายเมฆ:“ลูกฉันไง”

พี่หมอกาน:”ลูกฉันด้วย^^”

คำตอบที่ไม่คาดคิดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่

“นี่พี่ลายเมฆแฮ็คพี่หมอเหรอคะ หายไปยังไม่ถึงสองเดือนไหงออกมาเป็นตัวเป็นตนแล้ว??”ฉันยิงคำถามที่เชื่อว่าหลายคนสงสัย

“เรื่องมันยาวน่ะ… ไม่ใช่ว่าน้องแพรชอบให้เธอปล่อยท่าไม้ตายใส่เจ้าเติมเหรอ.. ”

“ลูกเตะสาวอวบนิดๆพิฆาต”

“แอ็กก!!”

ฉันหันไปปล่อยท่าไม้ตายอีกท่าทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

“ฮะๆฮ่าๆ”

“ชอบจริงด้วยแฮะ”

“บอกกันก่อนสิวะ!!”

“ฮ่าๆๆ”ในตอนนั้นไม่ใช่แค่น้องแพร แต่ทุกคนในห้องหัวเราะออกมา

เพราะเรื่องมันเป็นแบบนี้จึงกลายเป็นว่าในงานเลี้ยงต้อนรับน้องแพร ฉันวิ่งไล่เตะเติมไปรอบห้อง ตามจังหวะเสียงดนตรีเบาๆ น้องพริมก็ลากจูงมือสาวน้อยเพื่อเต้นรำตามจังหวะดนตรี มันเป็นงานเลี้ยงที่ทุกคนเหนื่อยจากเสียงหัวเราะ เหนื่อยจากการเต้นรำ เหนื่อยจากการวิ่งไล่เตะและวิ่งหนีลูกเตะ ในที่สุดน้องแพรก็ผล็อยหลับไป ข้างๆน้องพริมที่หลับมาได้สักพักแล้ว

พี่หมอขอตัวกลับก่อนคนแรกด้วยเหตุผลในการเลี้ยงลูก พี่ลายเมฆทำท่าจะกลับพร้อมกันแต่เพราะพี่หมอยืนยันว่าให้พี่ลายเมฆอยู่ต่อ พี่ลายเมฆจึงต้องอยู่ต่ออย่างไม่เต็มใจนัก

น้องน้ำและนายแว่นกลับไปพร้อมกันหลังจากที่น้องแพรและน้องพริมหลับไปแล้ว นายเอิร์ธยืนยันว่าจะอยู่ต่อเพื่อคอยรบกวนเติมไม่ให้มีเวลาหมกมุ่นเรื่องความผิดพลาดของตัวเองจนอาจส่งอารมณ์แย่ๆให้น้องแพร นั่นทำให้พี่ลายเมฆต้องยืมรถเติมเพื่อไปส่งฉันและน้องพริมที่หลับไปแล้วในตอนนี้

“ขอบคุณมากนะคะตอนนี้หนูเข้าใจหลายๆอย่างแล้ว มันเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อที่คนอย่างหนูพลิกชีวิตมาได้ขนาดนี้ มันทำให้หนูรู้สึกอยากเอาเรื่องนี้ไปเขียนเป็นนิยายลงในเว็บสักเว็บเลย” ฉันกล่าวขอบคุณพร้อมกับกล่าวเรื่องเพ้อเจ้อไปส่งเดช

“ก็ถ้านั่นเป็นสิ่งที่่เราอยากทำจริงๆมันอาจจะประสบความสำเร็จก็ได้.. ใครจะรู้”

“นั่นเป็นไปได้จริงเหรอคะ?? ” เพราะความชื่นชมพี่แกแบบสุดใจทำให้ฉันเริ่มเชื่อแม้ว่าประโยคนั้นอาจจะเป็นเพียงเรื่องส่งเดชที่พี่แกสุ่มพูดออกมาก็ตาม

“อะไรบ้างที่เป็นไปไม่ได้… ถ้าบอกว่าการที่เราเขียนนิยายเป็นเรื่องเพ้อฝันแล้วเราเพ้อฝันไม่เก่งหรือไง??  หรือจะบอกว่ามีคนเพ้อฝันเก่งกว่าพวกขี้แพ้ล่ะ”

ฉันยิ้มให้กับคำตอบของพี่ลายเมฆ ‘ใช่.. ถ้าไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันมันก็ควรจะเป็นไปได้.. แล้วถ้าเป็นเรื่องเพ้อฝันล่ะ? .. ฉันเพ้อฝันมาทั้งชีวิตมันคงมีไม่กี่คนที่จะเก่งไปกว่าฉัน’

และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงตัวเองของสาวน้อยมหัศจรรย์!!!

-END-

********

อาจจะจบแปลกๆ เร่งๆ งงๆ เนื้อเรื่องชืดไปบ้าง ไม่ค่อยมีจุดพีค แต่ผู้เขียนตั้งใจใช้เรื่องนี้เป็นพื้นของภาคต่อและส่วนเสริมต่างๆในอนาคตจึงวางเรื่องในลักษณะนี้ แน่นอนว่าเนื้อหาในภาคต่อและภาคเสริมจะเข้มข้นขึ้น ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติดตามนิยายเรื่องแรกของผู้เขียนจนจบ หากไม่เป็นการรบกวนเกินไปสามารถทิ้งคำติชมไว้ได้  ด่าได้แต่อย่าแรงมากเพราะผู้เขียนค่อนข้างใจบาง5555  หลังจากนี้จะมีพาร์ทเสริมของหมอกานกับพี่ลายเมฆอีกสองสามพาร์ทซึ่งจะเก็บเงินสำหรับบทเหล่านั้น (ประมาณว่าขายDLC)ผู้เขียนใช้เวลาหลายปีในการสะกดความสำเร็จเล็กๆก้าวแรกนี้ได้ เช่นที่ทุกคนบอก ก้าวแรกยากเสมอ  หวังว่าก้าวต่อไปเรื่องต่อไปของผู้เขียนจะยังคงมีนักอ่านคอยติชมและเดินไปด้วยกัน กราบขอบพระคุณจากใจ

​