เฉียวซีเร่งซักผ้าในมือ ไม่นานเสื้อผ้าของทั้งสามคนก็ถูกซักจนสะอาดหลังจากนั้นนางก็ยกเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้วกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
หลังจากตากผ้าเสร็จนางรีบตรงเข้าไปในห้องเห็ดเยื่อไผ่และเริ่มขุดคุ้ยในกล่อง นางหวังว่าจะได้พบแหที่พอจะมีประโยชน์ในนั้นแต่น่าเสียดายที่หาจนฝุ่นเกาะเต็มหัวก็หาไม่พบ
เฉียวซงจะคัดลอกหนังสือที่บริเวณหน้าต่างทุกวัน และเขายังคอยสอดส่องน้องสาวเพราะกลัวว่าน้องสาวของเขาจะเข้าไปในูเายามที่เขาละสายตา่นี้เกิดเื่เช่นนี้บ่อยครั้ง และด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องห้ามเอาไว้ให้ได้
ส่วนเื่การเดิมพันนั้น แท้จริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองสักเท่าไรกระทั่งคิดในใจว่ามันจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้เสียด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นสุดท้ายเขาก็ต้องทำตามสัญญาและเมื่อถึงเวลานั้น น้องสาวของเขาก็จะเหมือนกับม้าป่าที่หนีจากไปไม่ว่าจะปรามอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
เมื่อแผลงศรแล้วลูกศรไม่มีวันย้อนกลับเช่นนั้นเหตุการณ์ได้เกิดขึ้นแล้วต้องปล่อยให้มันเป็ไปตามธรรมชาติเถอะแต่หากผลลัพธ์ยังไม่ปรากฏออกมาเขาก็ยังคงยืนยันในความคิดเห็นของตัวเองไม่อนุญาตให้เข้าไปในเขาก็คือไม่อนุญาต ไม่มีการประนีประนอมเป็อันขาด
เมื่อตอนที่ออกจากบ้านหน้าตาของนางดูไร้ชีวิตชีวา แต่เมื่อกลับมาท่าทีของนางกลับไม่เหมือนเดิมเสียแล้วสีหน้าดูตื่นเต้นดีใจเล็กน้อย
เฉียวซงวางพู่กันในมือลงและหันหลังออกจากห้องไปเขาพบกับน้องสาวที่ห้องเห็ดเยื่อไผ่
“น้องรอง เ้าหาอะไรหรือ?”
“พี่ใหญ่ บ้านเรามีแหไหม เราไปจับปลากันเถอะ” เมื่อได้เห็นพี่ชายคนโตก็เหมือนได้พบกับผู้ช่วยชีวิตนางคว้าแขนเสื้อของเฉียวซงแล้วเอ่ยถาม
“จับปลาหรือ เ้านั่นไม่อร่อยหรอก มันทั้งขมและคาวเกินไป”ของเช่นนี้มีแต่คนที่จนมากเสียจนไม่มีอะไรจะกินจริงๆ จึงจะคว้ามันมากินอย่างน้อยมันก็ไม่มีพิษและทำให้ท้องอิ่ม ดีกว่าอดตายเป็ไหน ๆ
ทำไมน้องรองถึงคิดอยากจะไปจับมันกันนะหรือเป็เพราะนางกังวลเื่การหาเงิน?
“...” เฉียวซีตกตะลึงนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางไม่เคยกินปลาเลยสักครั้งและอาจเป็เพราะไม่เคยเกิดเื่เช่นนี้มาก่อน จึงไม่มีเื่นี้ในหัวของนาง
จากคำพูดของพี่ชายนาง เป็เพราะว่าปลาคาวเกินไปจึงไม่มีใครทานมันหากกล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือหนึ่งในวิธีการหาเงินอย่างไรเล่า!
นางรู้วิธีปรุงปลา และทำเป็ทุกรูปแบบ นอกจากการฝึกตนและทักษะด้านการแพทย์แล้ว งานอดิเรกที่นางชื่นชอบคือการกินนางเคยกินอาหารเลิศรสจากทั่วทุกมุมโลก และนางยังสามารถทำอาหารได้หลายอย่างอีกด้วยซึ่งฝีมือของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าพ่อครัวชื่อดังเลย
ไม่รู้ว่าจวี้เซียนโหลวมีอาหารประเภทปลาหรือไม่หากไม่มีนางสามารถขายสูตรอาหารได้ การปรุงปลามีหลากหลายวิธี เช่น ปลานึ่งปลาผัดซอสแดง ปลาต้มพริก ปลาต้มผักกาดดอง ปลาทอดเปรี้ยวหวาน ฯลฯ เป็ต้น
“เ้าโง่ ทำเื่ไร้สาระอีกแล้ว...”เฉียวซงเอื้อมมือไปดีดหน้าผากของเฉียวซี
“พี่ใหญ่ พี่รู้ไหมว่าจวี้เซียนโหลวขายอาหารประเภทปลาหรือไม่”อันดับแรกต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าร้านอาหารชนาดใหญ่อย่างจวี้เซียนโหลวทำได้หรือไม่เช่นนี้นางก็จะคิดหาวิธีการอื่นๆ เช่นทำอาหารทานเล่นเป็ต้น
“น่าจะมีกระมัง” ร้านอาหารใหญ่อย่างจวี้เซียนโหลวควรจะมีวิธีการปรุงปลาสิ
“พี่ใหญ่ วันนี้เราไปจับปลากันก่อนเถอะพรุ่งนี้เราเอาปลาสักสองตัวไปที่จวี้เซียนโหลวในเมืองดู”หากขายไม่ได้ก็ทำกินเองที่บ้านเสีย คุณค่าทางโภชนาการของปลาสูงมาก
“น้องรอง อย่าพูดถึงเื่นี้เลย มันไม่มีประโยชน์หรอก”ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะทำร้ายน้องสาวตัวเอง แต่ปลาไม่อร่อยจริงๆ มันจะนำไปขายแลกเงินได้อย่างไร
“ไม่หรอก หากเป็เช่นนั้น พวกเราก็เก็บเอาไว้กินเองเสีย” เหตุใดจึงดูิ่ดูแคลนความสามารถของตนเองเล่านางไม่ใช่คนที่ทนความผิดหวังไม่ได้ หากเส้นทางในการขายปลาเส้นนี้ใช้ไม่ได้เรายังสามารถคิดหาหนทางอื่นได้อย่างมากก็จะใช้ทักษะเย็บปักถักร้อยที่นางได้รับมาจากแม่ผสมผสานกับวัฒนธรรมเก่าแก่ของเทียนเฉา นางไม่เชื่อว่าชิ้นงานเย็บปักถักร้อยจะขายไม่ได้แต่งานเย็บปักถักร้อยนั้นทำให้ปวดตามาก ดังนั้นนางจึงไม่ชอบสักเท่าไรแม่ของนางเคยบอกว่านางมีพร์ในด้านการเย็บปักถักร้อยเป็อย่างมากยามนั้นแม้นางจะไม่ยอมเรียนปักผ้า แต่นางก็ไม่อาจดื้อกับแม่ได้แม่มักจะกล่าวว่าผู้หญิงต้องเย็บปักถักร้อยให้เป็ไม่อย่างนั้นสามีในอนาคตจะดูถูกเอาได้ นางทนฟังคำพูดซ้ำไปซ้ำมาของแม่ไม่ได้นางจึงยอมเรียนเย็บปักถักร้อยเพื่อเอาใจแม่ของนางทว่าตอนนี้นางรู้สึกโชคดีมากที่ได้เรียนมันมา
“ได้ เ้าอยากทำอะไรก็ทำเถอะ”เขาไม่สามารถรับมือกับความดื้อรั้นของน้องสาวได้ ปล่อยให้นางทำตามใจตัวเองไปดีกว่าเมื่อนางลิ้มรสความทุกข์นางจะเข้าใจอย่างสุดซึ้ง
“เช่นนั้นเรามีสิ่งของจำพวกแหไหม”
“ไม่มี”
“พี่ใหญ่ มีใครพอจะรู้วิธีสานตะกร้าไหม ไม่ใช่แบบที่ปากใหญ่ๆนะ ข้าอยากได้แบบที่ปากเล็กๆ ก้นใหญ่ ๆ”เฉียวซีพูดพร้อมอธิบายด้วยท่าทาง
“ของเช่นนั้นทุกบ้านต่างสานใช้เองได้ทั้งนั้น”
“พี่ก็สานได้หรือ”
เฉียวซงทำเพียงพยักหน้า โดยไม่เอ่ยอะไร
“ว้าว พี่ใหญ่ พี่ทำให้ข้าสัก 2 ใบได้ไหม” เฉียวซีตาเป็ประกาย
“เข้าใจแล้ว ข้าจะสานให้เ้าเอง” นี่คืออาการหลงน้องสาวสินะ ในใจเขาอยากให้นางลิ้มรสความทุกข์สักหน่อยแต่เขากลับให้ความร่วมมือกับนางเป็อย่างดี
“ขอบคุณพี่ชายใหญ่มากนะ”เฉียวซีะโโลดเต้นออกจากห้องเห็ดเยื่อไผ่ นางมาที่ถึงสวนผักหลังบ้านพืชผักที่นั่นก็เจริญงอกงามดีทั้งสวน
สองวันที่ผ่านมานางพึ่งค้นพบความสามารถใหม่ นางสามารถใช้กระแสจิตควบคุมการเจริญเติบโตของผักเ่าั้ได้ระยะการควบคุมของนางในตอนนี้คือสิบเมตร ทุกสิ่งที่อยู่ในระยะ 10 เมตรนางสามารถควบคุมได้ดั่งใจนึกแต่กระนั้นมันก็มีข้อเสียเช่นกันนั่นคือวัชพืชที่อยู่กับแตงกวาและผักกาดกวางตุ้งก็ได้รับพลังนั้นและเจริญเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งเช่นกันทำให้นางต้องกำจัดมันอยู่เสมอ
เมื่อเห็นผักที่อยู่ในแปลง เฉียวซียิ่งมองยิ่งมีความสุขเมื่อเห็นวัชพืชอารมณ์ที่กำลังดีของนางก็เปลี่ยนไป นางทำได้เพียงนั่งลงและเริ่มต้นกำจัดวัชพืชอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อกำจัดวัชพืชในแปลงไปจนหมด นางก็หยุดมองผักกาดกวางตุ้งที่แสนน่าทานเฉียวซีกลืนน้ำลายครั้งแล้วครั้งเล่า น่ากินจริง ๆ
ผักกาดกวางตุ้งของบ้านตนล้วนนำไปขายให้ร้านจวี้เซียนโหลวในเมืองจนหมดหลายวันมานี้ครอบครัวของนางกินแต่ผักป่าที่ขุดมาจากตีนเขาทุกวันจนปากของนางใกล้จะชาเสียแล้ว
ดังนั้นนางจึงตัดสินใจใช้พลังวิเศษเร่งการเจริญเติบโตของผักกาดกวางตุ้งจำนวนหนึ่งซึ่งนางจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะสามารถเก็บเกี่ยวมันได้สีหน้าของนางจึงซีดเผือดเพราะการใช้พลังวิเศษมากเกินไปในครั้งนี้แต่อย่างไรเสียสติสตังของนางยังคงดีอยู่
หลังจากที่นั่งพักบนพื้นครู่หนึ่งนางจึงเลือกเก็บเกี่ยวผักกาดกวางตุ้งที่งามเต็มที่พร้อมเก็บเกี่ยววันนี้พวกเขาจะให้รางวัลตัวเองด้วยการกินผักใบเขียวสดใหม่สักมื้อ
หลังจากเก็บผักเสร็จ เฉียวซีเดินกลับไปที่หน้าบ้านเฉียวซงหาต้นอ้อมาเรียบร้อย เขานั่งใต้แสงแดดและสานตะกร้าจับปลาอย่างตั้งใจ
เขาเงยหน้ามองน้องสาวที่เพิ่งเดินมาจากหลังบ้าน ภายในมือถือผักสดกำใหญ่ทั้งหมดคือเงินนะ เหตุใดน้องรองจึงทำใจเก็บผักมาได้เล่า “น้องรองผักเ่าั้ยังเล็กอยู่เลย อีกอย่างเรายังมีผักป่าอยู่อีกมิใช่หรือเหตุใดเ้าจึงเก็บผักกาดกวางตุ้งมากินเล่า”
เฉียวซีมองพี่ชายใหญ่ผู้มองผักกาดกวางตุ้งในมือของนางด้วยความเ็ปไม่รู้จะกล่าวว่าเขาขี้เหนียวหรืออะไรดีหากไม่กินผักที่ตัวเองปลูกจะเก็บไว้ทำอะไรเล่าอีกอย่างหากจะนำไปขายก็ขาดหายไปเพียงกำเดียวเองมิใช่หรือ “พี่ใหญ่พี่ไม่อยากกินหรือ” ทานแต่ผักป่าทุกวันเช่นนี้นางไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาจะไม่อยากทานอย่างอื่น
16K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
