เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        หลังจากอิ๋งเฟิงเดินเข้าไป

        ร่างอันบอบบางจนลมสามารถพัดให้ปลิวได้ของโหยวพิงถิงก็เดินเข้ามาน้ำเสียงของนางอ่อนโยน ยากที่จะจินตนาการได้ว่าเด็กสาวบอบบางเช่นนี้เติบโตขึ้นมาบนหลังม้าที่ชายแดน

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝีมือการยิงธนูในวันนั้นดูไม่เหมือนคนคนเดียวกันจริงๆ

        “พี่สะใภ้ท่านคงมาที่จวนเซ่อเจิ้งอ๋องเป็นครั้งแรกกระมังเจ้าคะ”

        ไป๋เซี่ยเหอเลิกคิ้วอย่างควบคุมไม่อยู่ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “อืม”

        ‘หวังเฟย’มาเป็นครั้งแรกนั้นไม่ผิด

        ส่วนร่างจิ้งจอกนั้นไปทั่วทั้งจวนเซ่อเจิ้งอ๋องมาเนิ่นนานแล้ว

        “มิน่าเล่าห้องหนังสือของท่านอ๋องไม่ให้ผู้ใดเข้าไปมาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะสตรีข้าได้ยินว่าตอนแรกมีสตรีแอบเข้าไปในห้องหนังสือของเขา คิดจะทำเรื่องไม่ดีผลลัพธ์คือสตรีนางนั้นกลายเป็นศพในวันต่อมาเจ้าค่ะ”

        “แล้วอย่างไรเล่า?”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่เข้าใจเล็กน้อยว่าเหตุใดถึงได้พูดเรื่องเหล่านี้กับนาง?

        “ดังนั้นหากอีกประเดี๋ยวท่านอ๋องปฏิเสธไม่ให้ท่านเข้าไป ท่านก็อย่าได้เสียใจหรือโมโหเลย ข้ามาที่จวนเซ่อเจิ้งอ๋องนานปานนี้แล้วยังไม่เคยได้เข้าไปเหมือนกันเจ้าค่ะ”

        “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”

        ไป๋เซี่ยเหอพูดไปอย่างนั้นเองทว่าไม่ได้มีความคิดที่จะจากไปแม้แต่น้อย

        โหยวพิงถิงคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนไฝน้ำตามีจิตวิญญาณแห่งสตรีอยู่เต็มเปี่ยม ต้องบอกว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามจริงๆ

        “เพียงแต่ไม่แน่นะเจ้าคะพี่สะใภ้คือคนที่จะต้องแต่งเข้ามาหากถูกท่านอ๋องปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัลคงน่าอับอายมาก ท่านอ๋องย่อมปวดใจแน่ ดังนั้นท่านอ๋องคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

        “อาจจะ”

        บางทีอาจเป็นเพราะไป๋เซี่ยเหอดูตอบแบบขอไปทีมากเกินไป

        โหยวพิงถิงจึงหน้าซีดลงเล็กน้อยฟันขาวสะอาดกัดริมฝีปากล่างอย่างแรง นางเอ่ยถามอย่างไม่สบายใจ “พี่สะใภ้ท่านยังโทษข้าอยู่หรือไม่?”

        “วันนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆเจ้าค่ะ”

        นางดูราวกับแกะตัวน้อยไร้พิษภัยที่แสนบริสุทธิ์และไร้เดียงสา

        “เรื่องผ่านไปแล้ว”

        “จริงหรือ?พี่สะใภ้ไม่โทษข้าแล้วจริงหรือเจ้าคะ?”

        “อืม”

        โหยวพิงถิงลูบอกด้วยความโล่งใจก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ข้ายังกลัวว่าพี่สะใภ้จะโทษข้าหากไม่ใช่เพราะข้า คงไม่ทำให้ท่านบาดเจ็บถึงสองครั้งเจ้าค่ะ”

        “สองครั้ง?”

        โหยวพิงถิงเบิกตาโตอย่างไร้เดียงสาท่าทีดูเสียใจเมื่อรู้ว่าไป๋เซี่ยเหอยังไม่รู้เรื่อง“ที่แท้พี่สะใภ้ยังไม่ทราบสินะเจ้าคะ”

        “วันนั้นที่พี่สะใภ้กับท่านอ๋องตกหน้าผาสาวใช้ของท่านวิ่งมาหาท่านอ๋อง ทว่ากลับถูกข้าขวางเอาไว้ถึงอย่างไรข้างกระโจมของท่านอ๋องก็คือกระโจมของฝ่าบาท เมื่อข้าเห็นคนบุกรุกย่อมไม่อาจปิดตาลงข้างหนึ่งนอกจากนี้ ในตอนนั้นข้าไม่รู้ว่านางคือสาวใช้ของพี่สะใภ้เจ้าค่ะ”

        “สาวใช้ตัวน้อยยังพูดจาคลุมเครือบุกรุกจะเข้าไปให้ได้ ข้าจึงคิดว่านางเป็นมือสังหาร...”

        “พอได้แล้ว!”

        ดวงตาดำขลับอันสงบนิ่งคู่นั้นของไป๋เซี่ยเหอในที่สุดก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาเล็กน้อย

        นึกไม่ถึงว่านางจะไม่รู้นึกไม่ถึงว่าเด็กโง่อย่างฝูเอ๋อร์จะถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจถึงเพียงนี้

        “อันหนิงจวิ้นจู่ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจก็ดี หรือไม่ตั้งใจก็ช่าง เรื่องพรรค์นี้ เกิดขึ้นครั้งเดียวก็เกินพอ!”

        น้ำเสียงของนางเฉยเมยและห่างเหินใบหน้าดูเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง

        “ตลอดมาคนอย่างข้าไม่มีดีอะไรแต่ก็มีนิสัยปกป้องพวกพ้อง”

        โหยวพิงถิงคิดไม่ถึงว่าตอนที่ไป๋เซี่ยเหอได้รับบาดเจ็บนางยังไม่โมโหปานนี้ ทว่าเมื่อได้ยินว่าสาวใช้ของตนเองได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจก็เกิดโทสะขึ้นมาทันที

        โหยวพิงถิงตกใจใบหน้าดูน่าสงสาร “ขออภัยเจ้าค่ะพี่สะใภ้ ครั้งหน้าข้าจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ”

        น้ำเสียงของนางเจือเสียงสะอื้นไม่ดังไม่เบาทว่าหากคนข้างในตั้งใจฟังก็สามารถได้ยิน

        ประตูถูกผลักออกมาจนเกิดเสียง

        ผู้ที่เดินออกมาคืออิ๋งเฟิงแววตาของโหยวพิงถิงเผยความผิดหวังเล็กน้อยอย่างปิดไม่อยู่ ทว่าก็จัดการอารมณ์กับของตนเองอย่างรวดเร็ว

        นางกำกล่องอาหารในมือแน่นก่อนจะก้าวเท้าออกไปถามอิ๋งเฟิงด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ

        “ข้านำกล่องสำรับเข้าไปให้ท่านอ๋องได้แล้วใช่หรือไม่?”

        พี่เยี่ยนไหวคงไม่หักหน้านางต่อหน้าคนมากมายปานนี้หรอกกระมัง

        เมื่อเห็นแววตาเจิดจรัสที่เต็มไปด้วยความหวังของโหยวพิงถิงอิ๋งเฟิงก็อดรนทนไม่ไหวเล็กน้อย ทว่ายังคงกระแอมเสียงดังออกมาสองที

        “ท่านอ๋องแจ้งว่าอนุญาตให้แม่นางไป๋เข้าไปในห้องหนังสือได้คนเดียวขอรับ”

        ประโยคนั้นถูกกล่าวออกมาชัดถ้อยชัดคำอย่างยิ่ง

        โหยวพิงถิงไม่ได้มีเพียงความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกับท่านอ๋องนี่คือสิ่งที่ผู้มีสติปัญญาทุกคนดูออก

        ผู้อื่นอาจไม่รู้ทว่าเขาที่เป็นองครักษ์ที่สนิทสนมกับท่านอ๋องมากที่สุดจะยังไม่รู้ได้หรือ? ท่านอ๋องเพียงแสดงความรับผิดชอบต่ออันหนิงจวิ้นจู่เท่านั้น

        อันที่จริงในสายตาของท่านอ๋องแล้วแม้แต่ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องยังไม่ใช่ด้วยซ้ำ

        ทว่าหวังเฟยนั้นไม่เหมือนกันท่านอ๋องทั้งอุ้มร่างของนางเอาไว้ในอ้อมแขน ทั้งยังอนุญาตให้นางเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว...

        นับได้ว่าต้นไม้เหล็กหมื่นปีอย่างท่านอ๋องออกดอกแล้วพวกเขาที่เป็นลูกน้องต้องรักษาดอกไม้ตูมดอกนี้ให้ดี

        ความหวังในแววตาของโหยวพิงถิงมลายหายไป สีหน้าของนางดูเศร้าโศกขึ้นมาทันที

        “ข้าเข้าใจแล้ว”

        ปั้ก!

        กล่องอาหารหล่นจากมือของนางก่อนจะกระแทกกับพื้น อาหารที่ดูน่ากินหกกระจายเต็มไปหมด

        ไป๋เซี่ยเหอเหลือบมองโหยวพิงถิงอย่างเฉยเมยแล้วตามอิ๋งเฟิงเข้าไปในห้องหนังสือ

        โหยวพิงถิงกัดริมฝีปากล่างดวงตาแดงก่ำ มองสตรีที่เดินตามอิ๋งเฟิงเข้าไปด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดา

        หัวใจของนางราวกับถูกควักออกมาทั้งเป็นจากนั้นใส่ลงไปในหม้อที่มีน้ำมันเดือด นางเจ็บเสียจนหายใจไม่ออก

        ข้างกายของเขามีคนเคียงข้างแล้วทว่าคนผู้นั้นไม่ใช่นาง...

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอก้าวเข้าไปในห้องหนังสือ

        นางก็เห็นการตกแต่งที่คุ้นเคยกลิ่นหอมของสะระแหน่ที่คุ้นเคย

        ฮั่วเยี่ยนไหวเอามือข้างหนึ่งก่ายหน้าผากไว้เรือนผมยาวมัดเพียงครึ่ง ที่เหลือแผ่สยายอย่างลวกๆปกเสื้อชุดคลุมผ้าดิ้นสีน้ำเงินเข้มเผยออกครึ่งหนึ่ง ดูเย้ายวนอย่างอธิบายไม่ได้

        เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองริมฝีปากบางสีแดงยกขึ้นเล็กน้อย “ฟื้นแล้วหรือ?”

        “อืม”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่รู้ว่าจะถามเรื่องราวหลังจากที่นางสลบไปในวันนั้นอย่างไรดี

        ความสับสนในแววตาของนางไม่อาจเล็ดรอดสายตาของฮั่วเยี่ยนไหวได้

        ริมฝีปากของเขายิ่งยกสูงขึ้นนี่นับได้ว่าเป็นความลับระหว่างพวกเขาหรือไม่?

        “เจ้าสลบไปสองวันเช่นนี้ข้ายังกังวลอยู่ว่าจะให้คำอธิบายกับจวนสกุลไป๋อย่างไรดี”

        ดวงตางดงามเป็นประกายขึ้นมาทันทีไป๋เซี่ยเหอเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะหนังสืออย่างชำนาญทาง “ข้าเพียงสลบไปเช่นนี้หรือ?”

        ฮั่วเยี่ยนไหวเล่นพู่กันขนหมาป่าในมือก่อนจะมองนางอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แล้วจะมีอะไรอีกเล่า?”

        “ไม่มีอะไร”

        หัวใจของไป๋เซี่ยเหอตกลงไปในท้องแม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดการพบกันคราวนี้ถึงแตกต่างจากเมื่อก่อน ทว่าก็ดี

        ไม่ใช่ว่านางไม่สงสัยทว่าการที่คนผู้หนึ่งไม่ใช่ทั้งคนไม่ใช่ทั้งจิ้งจอกนั้น อยู่ที่ใดก็นับได้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดหากฮั่วเยี่ยนไหวรู้ความจริง ย่อมไม่มีท่าทีเฉยเมยเช่นนี้แน่

        “มือสังหารในครั้งนี้...”

        “ข้าจะให้คำอธิบายกับเจ้าเอง”

        แววตาของฮั่วเยี่ยนไหวมืดมนลงเล็กน้อยสีหน้าดูไม่ดีนัก

        “กล่าวเช่นนี้ท่านรู้ว่าเป็นผู้ใดแล้วหรือ?”

        “ไม่ใช่คนจากแคว้นเทียนเช่อของเรา”

        ในยุคนี้แผ่นดินใหญ่แบ่งออกเป็นสามส่วนหลักๆ

        นอกจากแคว้นเทียนเช่อที่ไป๋เซี่ยเหออาศัยอยู่แล้วยังมีแคว้นตงอูกับแคว้นซีฉวีอีกสองแคว้น

        พลังอำนาจของสามแคว้นใหญ่แทบจะทัดเทียมกันส่วนแคว้นที่เหลือล้วนมีอำนาจน้อยนิด ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง

        “เช่นนั้นเป็นคนจากที่ใดเล่า?”

        ------------------------