หานชีเยวี่ยได้กลับชาติมาเกิดใหม่ใต้ต้นสาลี่ใหญ่ในบ้านของตนเอง
ทันทีที่ฟื้นขึ้นมา หล่อนก็เห็นจวงเหวินหลินและตู้ฉาสองแม่ลูกยืนกร่างอวดเก่งอยู่ที่กลางลานบ้าน
ตู้ฉาผู้มีปากคอเราะรายพูดจ้อไม่หยุดว่า “การจะเป็สะใภ้บ้านเรานั้นจะต้องรู้จักกฎเกณฑ์และระเบียบบ้านเรา ดูแลญาติผู้ใหญ่ลูกเล็กเด็กแดงอย่าให้ขาดตกบกพร่อง”
“หลังจากแต่งเข้าบ้านแล้ว เงินทองที่หาได้ควรยกให้ฉันห้ามกลับบ้านตัวเองหากไม่มีเหตุอันควร หากจะให้ดีละก็ ควรตัดขาดกับญาติมิตรที่ยากจนทั้งหมดซะส่วนสินสอดยี่สิบสองหยวน ฉันขอพูดไว้ตรงนี้ก่อนเลยว่า เงินก้อนนี้ไม่ใช่เงินสินสอด[1] ที่ให้แก่บ้านหล่อน พอแต่งงานแล้ว ต้องเอาเงินก้อนนี้กลับมาคืนฉันด้วย...”
หานชีเยวี่ยยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งบึ้งตึง ชาติที่แล้วทำไมเธอถึงได้โง่เขลาเบาปัญญาฟังไม่ออกถึงความรังเกียจเหยียดหยามที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของตู้ฉากันนะ?คนที่รู้ก็คงคิดว่าพวกเขามาสู่ขอ แต่ถ้าไม่รู้คงคิดว่าพวกเขามาก่อา
ชีเยวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับโทสะที่คุกรุ่นในอกมานานนับสิบปีก่อนจะพูดอย่างช้าๆชัดๆ ว่า “ไสหัวไป!”
ตู้ฉาถึงกับหน้าแดงก่ำ หล่อนเพ่งมองไปที่หานชีเยวี่ยด้วยความเหลือเชื่อ“นี่เธอ… เธอยังอยากแต่งงานกับลูกชายฉันเพื่อเป็คนเมืองอยู่หรือเปล่า?”
“แต่งงานกับลูกชายเธอ? แล้วเขาคู่ควรกับฉันอย่างนั้นหรือ?”หานชีเยวี่ยกล่าวด้วยเสียงดังก้อง
“นางสารเลวนี่ กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้?”ตู้ฉาโกรธเป็ฟืนเป็ไฟ
“ตู้ฉา ฉันหานชีเยวี่ย ไม่ใช่คนที่เธอคิดจะด่าก็ด่าได้หรอกนะ!”หานชีเยวี่ยพูดเตือนตู้ฉา
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ใกล้จะบานปลาย จวงเหวินหลินจึงเอ่ยปรามคิดจะไกล่เกลี่ยให้ชีเยวี่ย “ชีเยวี่ย...”
ทว่าหานชีเยวี่ยขัดจังหวะคำพูดของเขา “เราไม่สนิทกันโปรดเรียกฉันว่าสหายหานชีเยวี่ยด้วยค่ะ!”
จวงเหวินหลิน:…
ไม่สนิท? พวกเขากำลังคุยเื่แต่งงานกันอยู่แล้วเชียวนะ
“หยุดโวยวายกันได้แล้ว!” สีหน้าเขาดำคล้ำเครียดไร้ซึ่งความอดทนอีกต่อไป
เพียงแค่ไม่ได้สินสอดแปดสิบแปดหยวนกับจักรยานหนึ่งคันตามที่ครอบครัวเธอเรียกขอมาก็เท่านั้นเอง?คิดเล็กคิดน้อยเสียจริงๆ!
ชีเยวี่ยเห็นจวงเหวินหลินลงมาผสมโรงด้วย จึงโต้ตอบอย่างไม่ไว้หน้า“จวงเหวินหลิน นายไม่เคยชะโงกดูตัวเองตามริมธารหรือว่าเป็ยังไงบ้าง? นายสำคัญแค่ไหนสำหรับฉัน?แล้วทำไมฉันต้องโวยวายเพื่อนายด้วย?” ชีเยวี่ยเลิกคิ้วเย้ยหยัน
ใบหน้าของจวงเหวินหลินยิ่งตาขวางกรามตึงด้วยความโกรธ
จวงเหวินหลินมั่นใจในตัวเองมาก ถึงแม้ในใจเขานั้นจะคิดใช้ประโยชน์จากหานชีเยวี่ยแต่ก็ถือเป็เื่ส้มหล่นของหานชีเยวี่ยเช่นกัน!
เด็กสาวบ้านนอกได้แต่งเข้าเมือง ถือเป็บุญพาวาสนาส่ง!
“หานชีเยวี่ย เธออย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”จวงเหวินหลินดึงแขนตู้ฉา ก่อนจะเดินจากไป
ในเมื่อไม่รู้จักบุญคุณ ก็ปล่อยเฉยไปสักพักก่อนเขาไม่เชื่อว่าหานชีเยวี่ยนั้นจะไม่นึกเสียใจในภายหลัง! ครอบครัวของพวกเขามาจากในเมืองสาวบ้านนอกคนใดบ้างที่จะยอมละทิ้งโอกาสที่จะได้กลายเป็สาวเมืองกัน?
อีกเดี๋ยวหานชีเยวี่ยต้องมาขอร้องอ้อนวอนตัวเขาเป็แน่
หานชีเยวี่ยมองแม่ลูกคู่นั้นด้วยสายตาเ็า ไปเสียได้ก็ดี!หวังว่าในชาตินี้จะไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก!
ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงย่าเฒ่าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“พวกเธอน่ะ รอก่อน!”
ใจของชีเยวี่ยหล่นวูบ คุณย่าจะยอมพวกเขาหรือ?
เธอเหลือบมองดูตู้ฉาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงได้เห็นรอยยิ้มถากถางปรากฏขึ้นที่มุมปากของตู้ฉาสีหน้าและแววตานั้นราวกับกำลังเย้ยหยันว่าบ้านสกุลหานมิอาจหักใจยอมเสียงานแต่งงานในครั้งนี้ไปได้
“ย่าเฒ่าหาน หากหานชีเยวี่ยยอมคุกเข่าขอโทษฉันละก็ฉันก็คงจะยอมฝืนใจ…”
“อยากให้ชีเยวี่ยของฉันคุกเข่าขอโทษเหรอ นี่ฝันอยู่หรือไง?คุณนายจวง พวกเธอมาก่อเื่ที่บ้านฉันเสร็จแล้วก็จะจากไป ฉันอนุญาตให้ไปแล้วหรือ?”ย่าเฒ่าตัดบทเสียงดังใส่ตู้ฉา
ตู้ฉายิ้มตาค้าง นี่มันหมายความว่ายังไง?
“ตู้ฉา ขอโทษมาซะ!” หานชีเยวี่ยเข้าใจความหมาย จึงเอ่ยปากทันที
“ขอโทษ? ดูสภาพพวกเธอสิ ไอ้พวกบ้านนอก!ให้ฉันขอโทษหรือ? ฝันไปเถอะ!” ตู้ฉาราวกับได้ยินเื่น่าขันที่สุดในโลก
“เป็คนบ้านนอกแล้วทำไม? เธอดูถูกชนชั้นชาวนาหรือนี่เท่ากับจงใจทำลายความสมานฉันท์ปรองดองระหว่างชนชั้นแรงงานกับชนชั้นชาวนานะ! เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะร้องเรียนเธอในเื่นี้!”หานชีเยวี่ยใช้โอกาสขณะนั้น พูดย้ำซ้ำความเข้าไปอีก
ในบรรดากลุ่มคนที่ยืนมุงดูนั้นมีคนที่สนิทกับย่าเฒ่าก็เริ่มรุมประชาตู้ฉาเมื่อมีคนแรก ก็ต้องมีคนที่สอง
ฝีปากของกลุ่มสูงวัยในชนบทนั้นนับว่าจัดจ้านมากพวกเขาที่ถูกตู้ฉาดูถูกว่าเป็พวกบ้านนอก! ยังต้องเกรงใจไว้หน้าอีกหรือ?
บัดนี้ กลุ่มคนเฒ่าคนแก่ล้อมวงลับฝีปากรุมด่าตู้ฉาอย่างหนักหน่วงตู้ฉารู้ว่าใช้ไม้แข็งงัดคงจะไม่ได้ผล เธอจึงหาจังหวะพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ฉันไม่ได้หมายจะดูถูกคนบ้านนอกหรอกนะแค่มีน้ำโหกับหานชีเยวี่ยมากก็เท่านั้น พวกคุณก็เห็น หานชีเยวี่ยล่อลวงให้ลูกชายฉันหลงหัวปักหัวปำพอมาสู่ขอกลับบอกว่าไม่แต่ง นี่มันเล่นตลกกับพวกเราเหรอ?”
หานชีเยวี่ยผู้ถูกตู้ฉาพูดแปลงสารนั้นก็ขำจนแทบหัวร่อคนอะไรช่างหน้าด้านหน้าทน!
“ยายแก่หนังเหี่ยว! ชีเยวี่ยของฉันไม่อยากแต่งด้วยแล้วก็เลยทำลายชื่อเสียงหลานฉันหรือ?ใจไม้ไส้ระกำจริงๆ!”
“คุณนายจวง! ในหัวของเธอคงเต็มไปด้วยขี้ เลยคิดว่าคนอื่นล้วนเล่นสกปรกเหมือนเธอ!เธอไปมั่วกับตาแก่แถวนี้ ก็คิดว่าคนอื่นจะเหมือนเธออย่างนั้นหรือ?” ย่าเฒ่าหานพูดไม่ไว้หน้าชาวบ้านที่มุงดูต่างพากันหัวเราะลั่น
ชีเยวี่ยมองตู้ฉาด้วยแววตาอย่างมีเลศนัย ตู้ฉาแสร้งทำตัวสูงส่งแท้จริงแล้วกลับลอบมีชู้ จวงเหวินหลิน ไม่ใช่ลูกของบ้านจวง แต่เป็ลูกชู้ของตู้ฉาที่ลอบมีกับชายชั่วขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด คุณย่าช่างเฉียบแหลมเหลือเกิน!
ตู้ฉาเห็นแววตาของชีเยวี่ยก็ตื่นกลัว เธอรีบเบือนหน้าหนี“แก... แกอย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”
“ทำไม? ไม่ยอมให้ฉันพูดความจริงหรือ?ดูจากแววตาก็รู้ว่าใจเธออยู่ไม่เป็สุขแล้ว! ” ย่าเฒ่าตอกย้ำ
ชีเยวี่ยอยากจะยกนิ้วโป้งถูกใจให้ย่าจริงเชียว สังเกตได้ดีจริงๆ!
“ตู้ฉา อย่าคิดใส่ร้ายฉัน ฉันหานชีเยวี่ยผู้นี้ทำแต่ในสิ่งที่ถูกต้องส่วนลูกชายของเธอ ไม่แน่ว่าอาจจะมีลูกเป็ตัวเป็ตนอยู่แล้วก็ได้กระมัง…” ชีเยวี่ยเว้นวรรคเล็กน้อยน้ำเสียงลากยาวแล้วหยุดลงอย่างเ้าเล่ห์ คำบางคำไม่ควรพูดให้กระจ่างจนเกินไป
บรรดาชาวบ้านที่มายืนมุงดูต่างก็ตื่นเต้นราวกับได้ฟังเื่ซุบซิบนินทามากมายเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้วันนี้ช่างคุ้มค่าที่มามุงดูเสียจริง!
ตู้ฉากับเหล่าตาแก่หลายคน? อายุอานามขนาดนี้แล้วยังทำตัวเป็หญิงเริงเมืองอีก!
พ่อหนุ่มบ้านจวงคนนี้ แววตากะล่อนเ้าชู้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนเรียบร้อยมีลูกแล้วด้วย?? ช่างทำตัวได้เสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูลจริงๆ!
จวงเหวินหลินมองหานชีเยวี่ยด้วยความใ นึกคิดในใจว่าเ้าตัวไปรู้เื่อะไรมา?
ตู้ฉากัดฟันกรอด มองหานชีเยวี่ยด้วยความเคียดแค้น“นางผู้หญิงไร้ยางอาย! กล้าใส่ร้ายคนอื่น ฉันจะฉีกปากแกให้ขาด!”ตู้ฉาทนไม่ไหว พุ่งเข้ามาจะตบตีชีเยวี่ยขณะที่ตู้ฉากำลังพุ่งเข้ามานั้น หานชีเยวี่ยก็ไม่ลังเลที่จะตบสวนกลับ!
เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว มือของหานชีเยวี่ยชาไปหมดบนใบหน้าขาวเนียนของตู้ฉามีรอยประทับแดงปรากฏขึ้น ตู้ฉายกมือกุมหน้าด้วยความเ็ปมึนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกรี๊ดเสียงลั่นแล้วพุ่งเข้ามาจะตะปบชีเยวี่ย
หยางชุนจือและซย่าซิ่วเหอ สะใภ้บ้านหานทั้งสองคนที่กำลังหอบหญ้าจูเฉ่า[2] กลับมา เห็นจากไกลๆ ว่าตู้ฉากำลังจะตบชีเยวี่ย ทั้งสองคนไม่รอช้า โยนหญ้าจูเฉ่าทิ้งแล้วหันพุ่งเข้าหาตู้ฉาทันทีส่วนย่าเฒ่าก็ยืนปกป้องหลานสาวอย่างองอาจ
ทันทีที่ตู้ฉาถึงตัวหานชีเยวี่ย หานชีเยวี่ยก็ตบสวนกลับไปหนึ่งฉาดในขณะเดียวกัน ซย่าซิ่วเหอจิกผมของตู้ฉาอย่างสุดแรง แล้วกระชากเธอกลับคืนมา หยางชุนจือตบตู้ฉาไปอีกฉาดดังเพี๊ยะ!จนตู้ฉาเหมือนเห็นดาวหมุนล้อมอยู่รอบหัว
ซย่าซิ่วเหอไม่ยอมน้อยหน้า จึงตบไปอีกฉาด
แรงมหาศาลที่สั่งสมมาจากการทำงานของสองสะใภ้ บวกกับการประสานฝีตบที่ลงตัวจนเป็การรุมตบอยู่ฝั่งเดียว หานชีเยวี่ยถูกย่าเฒ่าดึงรั้งเอาไว้ ทำให้ไม่มีโอกาสได้ลงมือ
ตู้ฉาที่โดนตบไปขนาดนั้นยังไม่ลืมสอดปากพูดว่า“หานชีเยวี่ย นางสารเลวนี่ ถ้าไม่คุกเข่าขอโทษ ลูกชายฉันก็ไม่เอาหล่อนแล้ว…”
หยางชุนจือได้ยินตู้ฉายังด่าอยู่ จึงขึ้นคร่อมตัวตู้ฉาแล้วรัวตบปากของเธอเป็ชุด ดังเพียะๆๆ!
เชิงอรรถ
[1] สินสอด 彩礼 หรือของหมั้น ในยุคโบราณนอกจากทรัพย์ที่ได้จากพ่อแม่ตัวเองแล้ว หญิงแต่งงานยังจะได้ทรัพย์สินจากครอบครัวสามีและถือเป็สินส่วนตัวเช่นกัน ทรัพย์นี้เรียก ไฉโล่ย ( 彩礼) หากเทียบกับกฎหมายปัจจุบัน ไฉโล่ย ก็คือ ของหมั้นนั่นเอง
[2] หญ้าจูเฉ่า 猪草คือหญ้าที่ใช้สำหรับการเลี้ยงหมู ตัวอย่างเช่น หญ้าข้าวโพดหญ้าฟาง เป็ต้น
295
