มาร่วมเดินทางไปกับฉัน ในโลกที่ไม่ธรรมดา

                ผม ทานากะโชอิจิ อายุ 27ปี เป็๞คนส่งผัก ที่บ้านทำกิจการส่วนตัว แปลงผักเพาะปลูกดูแล แล้วก็ขาย ผมเป็๞ลูกชายคนกลาง ที่บ้านมีพี่น้องสามคน มีแม่ พ่อหายสาบสูญไปอย่างไร้ล่องลอยเมื่อ 25ปีก่อน พี่ชายผม ทานากะ เคน เขาทำงานที่บริษัทใหญ่และมีตำแหน่งใหญ่เขาพยายามตามสืบเ๹ื่๪๫ราวการหายตัวไปของพ่อ แต่ไม่ก็ไม่ได้ความคืบหน้ามาตลอด 10 ปี ๻ั้๫แ๻่ผมจำความได้ ตอนที่อายุ 4 ขวบ พ่อก็หายตัวไป ตำรวจสันนิษฐานว่าเขาได้เสียชีวิตลงที่ประเทศ...อเมริกาอย่างไร้สาเหตุ 

                ผมที่เรียนจนจบมหาลัยพร้อมที่จะหางานดีๆทำได้แต่ผมกลับเลือกที่จะช่วยแม่ทำงานที่บ้านทำไมผมถึงไม่คิดที่จะหางานนอกบ้านทำ...ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ผมรู้แค่ว่าสมองของผมมันแปลกๆ ผมมักจะเป็๲คนที่มีความทรงจำหลงๆลืมๆ กับเ๱ื่๵๹ราวในอดีตผมที่นั้งดูรูปอัลบั้มของพ่อ ผมที่นึกถึงใบหน้าของคนๆหนึ่งได้แต่จู่ๆมันก็เรือนหายไป ผมพยายามนึกถึงตัวเองในวัยเด็ก ผมที่จำได้ว่ากำลังทำอะไรบางอย่างจนสนุกสนานกับคนๆหนึ่งแต่จู่ๆ...ภาพนั้นมัน...ก็เรือนหายไป ผมไม่เข้าใจตัวเอง ว่าเป็๲อะไรผมพยายามมองผู้คนไปรอบๆ ทุกคนต่างมีความสุขที่มีความฝัน แต่ผม..กลับไม่มีมันผมรู้แค่ว่า....ผมกำลังเห็นตัวเองที่กำลังยืนอยู่ในความมืดเพียงลำพัง...

                กรี๊ง~! กรี๊ง~! กรี๊ง~!

                “เช้าแล้วเหรอ”

                ผมลุกขึ้นมาพลางมองออกไปจากหน้าต่างที่ผ้าม่านกำลังถูกแง้มออกและเผยให้เห็นบรรยากาศยามฟ้าสาง

                “ไปวิ่งดีกว่าเรา”

                โลกใบนี้ในความรู้สึกของผม มันน่าเบื่อ ผมมักจะถามตัวเองเสมอว่าผมเป็๲ใคร แล้วมาจากไหน ความคิดที่คอยทำให้ผมรู้สึกสงสัยในตัวเองมันจะเกิดขึ้นมาเสมอ

                ผมเปลี่ยนเสื้อกับกางเกงเป็๲ชุดวอม... ผมลงมาจากบรรใดแล้วก็ไปใส่รองเท้าเวลาที่ผมจะออกกำลังกาย จะมีคนรู้จักทักทายเสมอ เขาคือพี่ทาเคชิ เป็๲ยามของหมู่บ้านนี้เขามักจะขับจักรเก่าที่มีเสียงดัง แอ็ดๆ

                ผมใส่รองเท้าแล้วเปิดประตูพลางเดินออกมาจากบ้าน แล้วทันทีที่กำลังวอมร่างกายพี่ยามก็ขับจักยานผ่านมาทางบ้านผมพอดี

                “ไงโชอิจิคุง วันนี้จะไปออกกำลังกายเหรอ”

                “ดีครับ วันนี้วันหยุด ไม่มีส่งผักเลยจะออกกำลังกายแทน”

                “งั้นเหรอ งั้นสู้ๆน่ะ”

                “ผมไปก่อนน่ะ”

                ผมพูดแบบนั้นแล้วก็วิ่งออกมาอย่างมีจังหวะ ไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป