เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

แม่ของฮานะ คาเร็น ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยตั้งแต่สมัยนั้น

 เธอมีผมยาวสลวย ใบหน้าเล็กน่ารัก และผิวขาวราวหิมะ

 เสียงของเธอที่ฟังแล้วเหมือนกระดิ่งก็ไพเราะจับใจ

เธอผอมเพรียว และเอวของเธอน่าจะเล็กกว่าลูกสาวเธอ​เสียอีก

 รูปร่างอัน​บอบบางของเธอทำให้เธอดูเปราะบางและเปราะบาง

 ในวัยเด็กฉันจึงอยากปกป้องเธอ

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความรู้สึกที่เราได้รับจากรูปลักษณ์ภายนอก

 ฉันควรสังเกตว่าแม่บ้านประจำตระกูลซากุระนั้น

ทรงพลังมากพอที่จะคว้าคอเด็กประถมซุกซนสองคน 

คือฉันกับฮานะ คาเร็น ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วยกขึ้น

"นานมากแล้ว นานมากๆ"

เมื่อได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้

 ฉันก็โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งโดยสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นฉันเป็นแบบนั้น แม่ของฮานะ คาเร็น

ก็เอามือปิดปากอย่างสง่างามแล้วหัวเราะคิกคัก

"มาโกโตะ​คุง เธอโตขึ้นเยอะเลยตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เจอเธอ

 คิดถึงวันที่เธอกับฮานะ คาเร็น กลับบ้านมาทั้งตัวเปื้อนโคลนจังเลย"

"ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ลำบากใจเมื่อตอนนั้น..."

ฉันพึมพำขอโทษ และแม่ของฮานะ คาเร็น

ก็ยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า "ล้อเล่นน่า"

จากนั้นฉันก็เรียกมิซึกิ ซึ่งยืนงงอยู่ข้างหลังฮานะ คาเร็น กับฉัน

"ฉันคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกันนะ คุณหนูข้างหลังคุณ?"

"ค่ะ ฉันชื่อมิซึกิ น้องสาวของคุโจ มาโกโตะ 

ขอโทษที่รบกวนเวลางานยุ่งๆ ของคุณนะคะ"

"อ้อ คุโจคุงเหรอ? ขอบคุณมากนะคะที่ใจดี 

ฉันชื่อไมไม แม่ของฮานะ คาเร็น"

ไมไม แม่ของฮานะ คาเร็น ทักทายมิซึกิ​กันอย่างสุภาพ

ทั้งคู่มีมารยาทที่งดงามมาก ถึงแม้จะทักทายกันเฉยๆ

 ฉันก็รู้สึกได้ถึงความเป็นฮานะ ฮานะ

"ฉันได้ยินเรื่องนี้มาจากฮานะ คาเร็น

 เธอกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคอยู่ใช่ไหม?

 คงจะยากหลังจากทำกิจกรรมชมรมเสร็จ

 แต่พยายามทำให้เต็มที่นะ"

ขณะที่เธอพูดอยู่ ไมไมก็ยิ้มให้ฉันกับมิซึกิ

หลังจากนั้น เราก็สนุกกันสามคนในห้องของฮานะ คาเร็น

 พยายามไม่ให้ไมไมสังเกตเห็น แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล

ถ้าไมไมอยู่ชั้นสอง แล้วเราทำให้ฮานะ คาเร็นกับคนอื่นๆ คราง

 เธอคงสังเกตเห็นแน่ๆ ถ้าความสัมพันธ์ของเราถูกเปิดเผย

 เราจะไม่มีวันได้เข้าไปในบ้านซากุระอีก 

แน่นอนว่ามันจะไม่จบแค่นั้น

 มันจะบานปลายกลายเป็นความวุ่นวายครั้งใหญ่

ของครอบครัวคาสึกะและคุโจ

ถ้ามันเกิดขึ้นเพราะเหตุสุดวิสัยก็คงเป็นเรื่องหนึ่ง

 แต่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นเพราะความประมาทของเราเอง

ก็คงเป็นเรื่องโง่เขลา

และอย่างที่ฉันบอกไมไมไป เราก็ตั้งใจเรียนเพื่อสอบกัน ทีนี้

 การคว้าโอกาสแบบนี้ไว้เยอะๆ

 จะทำให้ผมประทับใจไมซัง คุณลุง และพ่อแม่ของผม

 ว่าผมกับฮานะ คาเร็น คืนดีกันแล้ว

แบบนี้พ่อแม่จะได้ไม่สงสัยถ้าผมกับฮานะ คาเร็นไปนอนห้องเดียวกัน

แถมกิจกรรมชมรมก็ถูกยกเลิกไปหนึ่งสัปดาห์ก่อนสอบ

 เราจึงสามารถมีเซ็กซ์กันในห้องผมได้โดยไม่ต้องไปโรงแรม

 แถมยังมีเซ็กส์สามคนได้ตามใจชอบอีกด้วย ด้วยเหตุนี้

 ผมจึงต้องเริ่มอ่านหนังสือเตรียมสอบเดี๋ยวนี้ โดยให้พ่อแม่จับตาดูผมอยู่

ผมบอกพวกเขาไว้ล่วงหน้าแล้ว 

ฮานะ คาเร็นกับมิซึกิซังก็ตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบเช่นกัน

 ระหว่างที่อ่านหนังสือต่อ ไมซังก็เอาน้ำชากับคุกกี้มาให้

 ไม่ทันรู้ตัว นาฬิกาก็ตีบอกเวลาสองทุ่มแล้ว

"ว้าว แปดโมงแล้วเหรอเนี่ย"

เมื่อพิจารณาว่ากิจกรรมชมรมกำลังจะจบ

 ผมก็รู้สึกประทับใจกับความตั้งใจของตัวเอง 

ถ้าฉันทำคนเดียว ฉันคงเริ่มทำอย่างอื่นไปแล้วแน่ๆ

ฉันไม่ได้อ่านหนังสือสอบกับใครมานานแล้ว

 แต่การทำแบบนี้มันดีจริงๆ รู้สึกแปลกๆ

 ที่คิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะฮานะ คาเร็น กับคนอื่นๆ เป็นเพื่อนเซ็กส์กัน

บางทีคำพูดเดียวของฉันอาจทำให้พวกเขาเสียสมาธิได้

 ฮานะ คาเร็น กับมิซึกิวางปากกาลงแล้วจิบชา

 มิซึกิวางถ้วยชากลับบนจานรองและเอื้อมมือไปหยิบคุกกี้ที่เหลือชิ้นหนึ่ง

เขาดูเหมือนจะชอบความหวานละมุนละไม

 และเขาก็เคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย

"อร่อยจัง... ฉันชื่นชมที่เธอสามารถทำด้วยมือได้ขนาดนี้

 เธอมีแม่ที่วิเศษมาก ฮานะ คาเร็น"

"ขอบคุณค่ะ แม่ของเธอต้องดีใจแน่ๆ ที่ได้ยินแบบนั้น"

ฮานะ คาเร็น ยิ้มอย่างเขินอายเมื่อฉันชมแม่ของเธอ

ฉันพยักหน้าอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะบอกว่าเห็นด้วยกับมิซึกิ

"คุกกี้อร่อยมากเลย แล้วไมไมซังก็น่ารักด้วย เธอไม่ใช่แค่เด็ก

 แต่เธอยังเด็กโดยธรรมชาติด้วย เธอดูเหมือนเดิมมากตั้งแต่เด็กๆ

 จนตอนที่ฉันเจอเธอที่หน้าประตูบ้าน

 ฉันรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ประถมเลย"

"ฮิฮิ คาสึกะคุง เธอรักแม่ฉันมาตลอดเลยใช่มั้ย?

 เธอยังเรียกเธอว่า 'พี่สาวไมไม' แทนที่จะเป็น 'ป้าไมไม' อีกด้วย"

"จริงด้วย จริงๆ แล้วฉันรู้สึกเหมือนเป็นพี่สาว

ของฮานะ คาเร็น มากกว่าแม่ของเธออีก"

ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่หายไปเลย ถึงแม้จะอายุเท่านี้แล้ว

 ฉันก็ยังอยากเรียกเธอว่า 'พี่สาว' 

 แต่ก็รู้สึกอึดอัดที่จะเรียกเธอว่า 'ป้า' นั่นแหละ

 ฉันถึงได้เรียกเธอว่าไมไมซังมาตลอด

ฉันไม่แน่ใจว่าจะเรียกแม่ของเพื่อนสมัยเด็กแบบนั้นเหมาะสมไหม

 แต่ฉันจะไม่เอาไปวางข้างนอกหรอก เลยไม่ถือสาอะไร

 ไมไมซังคงจะเตือนเราถ้ามีปัญหาอะไร

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้น ได้ยินเสียงไมไมซังดังมาจากข้างล่าง

 พวกเราก็เลยต่อแถวลงไปข้างล่าง เพื่อที่จะกินอาหารเย็นกัน

　 เธอพูดแบบนี้ตอนที่ได้รับคุกกี้เมื่อกี้

 และบอกว่าถ้าเราไม่มีแผนจะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

 เราควรไปกินข้าวที่บ้านเธอนะ

　 ปรากฏว่าเธอทำสตูว์เนื้อเยอะเกินไป

 และไม่แน่ใจว่าทั้งสามคนจะกินหมดไหม 

ไมไมบอกว่าถ้าเราช่วยกันกิน จะไม่มีเหลือ

เอาจริงๆ นะ ฉันคิดว่าเธอคงทำไว้เยอะกว่านั้นอีกหน่อยเพื่อเก็บไว้กินเอง 

— สตูว์อยู่ได้ประมาณเดือนหนึ่งในช่องแช่แข็ง —

 แต่ถ้าเธออยากให้เราช่วยกินด้วย ก็ตกลงกันได้ง่ายๆ

　 มิซึกิกับฉันตัดสินใจรับข้อเสนออันแสนดีของไมไมโดยไม่ลังเล

　 จากนั้นสตูว์เนื้อก็ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะ พูดได้คำเดียวว่าอร่อยมาก

 พูดอีกอย่างก็คืออร่อยมากจริงๆ ฉันไม่ได้ชอบสตูว์เนื้อเป็นพิเศษ

 และฉันก็ไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านรสชาติมากนัก

ที่จะแยกแยะความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ของรสชาติได้

 แต่ถึงอย่างนั้น พอได้กัดคำแรก

 ฉันก็รู้เลยว่าสตูว์เนื้อนี้ไม่เหมือนสตูว์เนื้อไหนๆ ที่เคยกินมาก่อน

ขนมปังฝรั่งเศสที่เสิร์ฟมาในจานอบสดใหม่และอร่อยมาก

 ที่บ้านฉันมักจะเสิร์ฟข้าวพร้อมกับสตูว์

 ดังนั้นการที่ขนมปังถูกเสิร์ฟจึงเป็นประสบการณ์ใหม่

 แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอร่อยอยู่ดี

 ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไมไมเป็นคนอบขนมปังฝรั่งเศสเอง

 ฉันคิดว่ามันอร่อยมากจริงๆ

ไมไมบอกว่ามันอาจจะไม่ยากอย่างที่มาโกโตะ​คิด

 แต่สำหรับคนอย่างฉันที่ทำได้แค่ "ต้ม อบ และทอด" การที่คนๆหนึ่งทำขนมปังกินเองได้นั้นถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

มิซึกิ ซึ่งปกติทำอาหารมื้อเย็นกินเองอยู่แล้ว

 ก็มีประกายในดวงตาขณะฟังเรื่องราวและจดบันทึกของไมไมเช่นกัน

 ฉันคงประทับใจในฝีมือการทำอาหารของไมไมมากแน่ๆ

 เพราะถึงขั้นนัดเรียนทำอาหารไว้ก่อนแล้วด้วย

ส่วนฉัน ฉันก็ยังคงกินต่อไป ตอนแรกฉันพยายามไม่กินเยอะเกินไป

 เพราะคิดว่าจะน่าอาย

 แต่ไมไมที่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความยับยั้งชั่งใจของฉัน

 บอกให้ฉันไม่ต้องอาย ฉันเลยตัดสินใจกินโดยไม่ลังเล

ขณะที่เธอมองฉันกินสตูว์ ขนมปัง และผักอื่นๆ

 ไมไมก็หรี่ตาลงด้วยความดีใจและหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า 

"ผู้ชายนี่ต้องกินเยอะจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ?"

และแล้วช่วงเวลาอ่านหนังสือแรกของวันก็จบลงด้วยผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง

 กำหนดการอ่านหนังสือพรุ่งนี้คือที่บ้านของฉัน แต่เมื่อไมไมพูดว่า 

"มาที่บ้านฉันสิ ฉันจะเตรียมอาหารเย็นให้"

 ฉันกลับพูดอะไรไม่ออกนอกจาก "ตกลง"

หลังจากนั้น ฉันก็ออกจากบ้านซากุระไปส่งมิซึกิที่บ้านคุโจ

 ก่อนจะกลับห้อง ฉันนอนลงบนเตียงและคิดถึงไมไม

"อืม ยากจัง"

ฉันพึมพำพลางมองลอดหว่างขาตัวเอง

 แล้วก็เห็นเต็นท์หลังใหญ่ที่น่าประทับใจ ฉันรู้ตัวดี

 แต่ตอนนี้ฉันมองไมไมเป็นเพียงวัตถุทางเพศเท่านั้น

ฉันไม่รู้อายุที่แน่ชัดของไมไม แต่เนื่องจากเธอมีลูกสาวอายุ 17 ปี

 ฉันจึงคาดว่าเธอน่าจะอายุราวๆ ปลายสามสิบ

 แต่ถึงจะรู้เรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้อวัยวะเพศของฉันอ่อนปวกเปียก

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักเรียนประถมจะชอบผู้หญิงที่โต

เป็นผู้ใหญ่ที่พวกเขารู้จัก ไมไมเป็นคนแบบนั้นสำหรับฉันแน่นอน