พวกเราเดินทางออกมาจากเมืองเล็ก ๆ ที่เป็จุดพักระหว่างการเดินทางครั้งนี้ มุ่งไปทางทิศตะวันออกเรื่อย ๆ ระหว่างทางก็แวะพักและช่วยเหลือชาวบ้านตามรายทางอยู่บ้าง ได้ของตอบแทนมาเป็ผลไม้ที่ทำให้เดลล์หยุดพูดจ้อไปได้พักใหญ่(เพราะมัวเอาแต่กิน) วีวี่เองเดินมาได้ครึ่งทางก็บ่นเหนื่อยมาก ๆ โซก็เลยอาสารับหน้าที่แบกวีวี่ขี่หลัง เพื่อที่การเดินทางจะได้ไม่สะดุดหยุดบ่อยเกินไป ผมกับนาลีนคุยกันเื่น่าจะหาพาหนะดี ๆ มาไว้ใช้ในกลุ่มบ้าง จะได้เซฟกำลังของคนในกลุ่มไว้เวลาที่ต้องเผชิญกับอันตรายระหว่างทาง เ้ามิ้วมิ้วนี่ดูจะสบายที่สุด ด้วยความที่มันบิน(ด้วยหู)ได้ค่อนข้างเร็ว การที่บินตามพวกเราที่มีความเร็วแค่การเดิน ทำให้เ้านี่มีเวลาว่างบินไปบินมาหยอกล้อกับพวกนกข้างทางอย่างสบายอารมณ์
หลังจากพวกเรามาจนสุดทางที่ใช้สัญจรค้าขาย ข้างหน้ามีป้ายบอกว่าหลังจากนี้ไปจะเข้าเขตของป่า นี่เป็สัญญาณว่าอีกไม่นานเราก็ใกล้จะถึงแล้ว เมื่อเดินเข้ามาในป่าได้สักพัก ต้นไม้จากที่ดูธรรมดาก็เริ่มกลายเป็ต้นไม้ใหญ่หลายชนิดที่ดูแล้วแปลกตา เดินเรื่อยมาอีกหน่อยก็เริ่มพบเห็นสัตว์แปลก ๆ จนสุดท้ายรอบตัวของเราก็เต็มไปด้วยพืชพันธุ์หลากสีสัน ต้นไม้ว่าแปลกแล้ว แต่สีใบไม้นั้นเเปลกยิ่งกว่า มีทั้งสีม่วง สีคราม สีแดง สีทอง บ้างก็มีมากกว่า 3 สีผสมในใบเดียวกัน ส่วนพวกเห็ดจำนวนมากมายที่ขึ้นอยู่ตามโคนต้นไม้ก็หน้าตาแปลกประหลาด มันมีทั้งขนาดน้อยใหญ่อยู่รวม ๆ กัน บางชนิดใหญ่พอ ๆ กับร่มและมีสายใยหลายเส้นยาวรอบขอบใบห้อยลงมา(แถมขยับได้ด้วย) บางต้นมีสีแดงแต่กลมคล้าย ๆ ลูกบอล บางประเภทสามารถเรืองแสงได้อย่างเ้าเห็ดสีเขียวและเหลืองกองนี้ ส่วนต้นเล็กที่มีสีฟ้าสวยงามจำนวนเยอะ ๆ เกาะรอบ ๆ ต้นไม้ต้นหนึ่งจากโค้นต้นไปจนถึงยอด้า โซที่เป็เผ่าคนั์ซึ่งใช้ชีวิตเก็บสมุนไพรในป่าบอกว่ามีพิษที่ร้ายแรงถึงขนาดกินแค่ต้นเดียวสามารถทำให้เสียชีวิตได้เลย ...อืม... บางอย่างก็ดูแต่ภายนอกไม่ได้สินะ ภายใต้สีสันสดใสบางครั้งกลับมีสิ่งอันตรายซ่อนอยู่
พวกสัตว์นานาชนิดที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ก็แปลกพอ ๆ กัน อย่างเ้าตั๊กแตนตำข้าวกล้วยไม้สีชมพูตัวนั้นที่กำลังจะจับเหยื่อ นี่พอลองมาดูใกล้ ๆ ถึงแม้มันจะชื่อต่อท้ายว่าสีชมพู แต่หัวของมันกลับเต็มไปด้วยสีต่าง ๆ ไม่ว่าจะส้ม ม่วง เขียว อย่างละนิดละหน่อย ผมคิดว่าสาเหตุที่ถูกเรียกด้วยชื่อนั้นน่าจะเป็เพราะสีขาวกับสีชมพูที่เป็สีบนลำตัวส่วนใหญ่ของมัน, ที่นี่ยังมีตัวด้วงที่ลวดลายแปลก ๆ อยู่บนหลัง หรืองูปากแหลมบนนั้นที่กำลังพยายามทำตัวเองให้กลมกลืนกับต้นไม้ ถ้าไม่สังเกตดูเผิน ๆ คุณก็อาจจะนึกว่ามันเป็กิ่งไม้สีน้ำตาลกิ่งหนึ่งก็ได้ แม้แต่ในลำธารน้ำตกที่เราพึ่งเดินมาถึงก็สามารถพบกลุ่มของเต่าคองูที่กำลังรวมตัวกันบนโขดหิน ลักษณะเด่น ๆ ของมันที่สังเกตได้ทันทีก็คือตากลมโตที่อยู่บนหัวขนาดเล็กของมัน ผมเดาเอาว่ามันคงไม่สามารถหดคอที่ยาวแบบนั้นเข้าไปในกระดองของมันได้ เดลล์ที่ถอดเสื้อผ้ากระโจนลงไปเล่นน้ำก่อนใครเพื่อนะโเรียกมาทางผมให้ดูฉลามลำธารที่เขาจับขึ้นมาได้ โซบอกว่าถึงแม้มันจะมีหน้าตาเหมือนปลาฉลามขนาดเล็กที่มีลายจุดใหญ่บนลำตัว แต่มันก็ไม่ได้มีความดุร้ายอะไรแถมเนื้อของมันก็อร่อยมากด้วย ด้านนาลีนกับวีวี่ก็เล่นน้ำบนลำธารไหลจากน้ำตกพร้อม ๆ ไปกับพวกกวางที่กำลังดื่มน้ำกันอยู่ ผมเงยหน้าหันไปมองทิวทัศน์รอบ ๆ ตัว นี่สินะป่าสีรุ้ง เป็ป่าที่สวยงามมากจนคุณไม่สามารถหาชมได้ที่ไหนมาก่อนเลยล่ะ
เมื่อมาถึงปลายทางลำธาร ในที่สุดเราก็ได้มาถึงหมู่บ้านของนางฟ้า คุณจะไม่รู้เลยว่าที่นี่คือหมู่บ้านถ้ามัวแต่มองบนพื้นดิน เพราะที่พักอาศัยของนางฟ้าเหล่านี้มีลักษณะคล้ายกับรังนกอยู่้าเกือบถึงยอดต้นไม้ ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยใบไม้นานาชนิดนำมาปะติดปะต่อกันเป็รังรูปทรงกลมมีรูทางเข้าอยู่ตรงกลาง บ้านนางฟ้ามีจำนวนเยอะมาก ผมคาดคะเนว่าน่าจะมีจำนวนถึงหลักหลายร้อย กลางหมู่บ้านมีรังที่มีขนาดที่ใหญ่มากยิ่งกว่ารังอื่น ๆ และมีพื้นที่ที่ดูเหมือนจะสามารถเดินได้้า ตอนแรกบรรดาเหล่านางฟ้าต่างแตกตื่นที่เห็นพวกเรา แต่พอได้เห็นใบไม้ 5 ใบซึ่งมีสีต่างกันที่ผมแสดงให้ดู พวกนางฟ้าก็ต่างหัวเราะชอบใจและปล่อยรอกที่ยืนซึ่งทำด้วยเถาวัลย์หนาแน่นลงมาให้กับพวกเรา เป็สัญญาณว่าอนุญาตให้เราเข้าไปยังหมู่บ้านได้ การแสดงใบไม้ 5 ใบแบบนี้เป็สัญลักษณ์ของการมาแบบสันติเพื่อกิจการบางอย่าง(นี่เป็สิ่งที่ได้รับรู้มาจากการบอกเล่าของนักปราชญ์) เมื่อเราทุกคนยืนบนรอกเรียบร้อยแล้ว เหล่านางฟ้ามากมายก็ช่วยกันหมุนกลไกที่ช่วยยกพวกเราให้ขึ้นไปยังหมู่บ้านของพวกเธอ พวกนางฟ้าแม้จะดูอ่อนแอเพราะมีลักษณะตัวเล็กมากและมีปีกบินได้ แต่เมื่อรวมกันก็แข็งแรงพอจะทำอะไร ๆ ได้เหมือนกัน พวกเราถูกเชื้อเชิญให้เดินไปตามพื้นบนต้นไม้ที่ทำจากเถาวัลย์รวมกันสู่บ้านนางฟ้าหลังที่ใหญ่ที่สุดกลางหมู่บ้าน
“ยินดีต้อนรับพวกท่านสู่หมู่บ้านนางฟ้า เราคือ เรริโอน่า ผู้ดูแลสถานที่นี้ เราถูกรู้จักในหมู่พวกท่านว่า ราชินีปีกแห่งแสง”
เสียงกล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่นจากผู้เป็เ้าของบ้านนางฟ้าที่ใหญ่ที่สุด นางบินออกมาอย่างช้า ๆ แต่สง่างาม อาภรณ์ยาวอันงดงามสีขาวบริสุทธิ์ถูกเจือด้วยผงนางฟ้าสีทองบาง ๆ รอบตัว ที่น่าตื่นตาที่สุดคือปีกของนางที่แตกต่างจากปีกนางฟ้าทั่วไป เพราะมันมีสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งแสงจ้าออกมาอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่ปีกกระพือจะก่อให้เกิดรัศมีสีรุ้งออกมารอบ ๆ ตัวของนาง ผมที่ยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นจนเกือบลืมโน้มตัวเคารพทักทายถ้านาลีนไม่ตบบ่าเรียกสติ พวกเราทุกคนเอามือทาบอกก่อนโน้มตัวเคารพผู้เป็เ้าของพื้นที่ เหล่านางฟ้านำที่นั่งทำจากเถาวัลย์มาให้แก่พวกเราและราชินีสำหรับการพูดคุยอย่างเป็กันเอง
“โปรดบอกธุระของพวกท่านมาเถิด เหล่านักผจญภัย”
“พวกผมมาที่นี่ก็เพื่อ้าให้ท่านสร้างปีกแห่งแสงสำหรับการผจญภัยของพวกเรา เราพร้อมจะทำสิ่งใด ๆ ก็ตามที่ท่าน้าเพื่อเป็การแลกเปลี่ยน” ผมบอกจุดประสงค์ตรง ๆ โดยไม่อ้อมค้อม ทั้งยังแสดงให้เห็นว่าเราไม่ได้เห็นแก่ตัวถึงขนาดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียวโดยที่ไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยน
หลังจากที่ได้ยินผมพูด ราชินีหลับตาลงและมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก หรือการเจรจาของผมจะล้มเหลวั้แ่นาทีแรกเสียเเล้ว
“ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยพวกท่านหรอกนะ จากการบอกเล่าของนางฟ้าลาดตระเวน เรารู้ว่าพวกท่านคือกลุ่มผู้กล้าที่ออกเดินทางเพื่อยับยั้งสิ่งชั่วร้าย เรายินดีช่วยพวกท่านเต็มที่ แต่สิ่งที่ทำให้สามารถช่วยพวกท่านได้นั้นไม่ขึ้นอยู่กับเราอีกแล้ว”
ราชินีพูดขึ้นหลังจากลืมตา ราวกับว่านางได้เตรียมคำพูดที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้แล้ว ที่แท้พวกเราก็อยู่ในสายตาของนางั้แ่ก้าวเข้ามาในป่าสีรุ้งแล้ว คำพูดนี้ของนาง ทำให้แม้แต่เหล่านางฟ้ามากมายที่ห้อมล้อมวงสนทนาของพวกเราอยู่ยังมีสีหน้าเศร้าสร้อยตาม
“ราชินีท่านเข้าใจถูกต้องแล้ว การเดินทางของพวกเรามีจุดหมายปลายทางเพื่อที่จะเสาะหาพลังในการจัดการกับราชันย์แห่งพลังเวทย์ ไอเทมปีกแห่งแสงของท่านจึงเป็สิ่งที่สำคัญที่สุด” นาลีนพูดขึ้นเพื่ออธิบายให้ชัดเจน
“อะไรนะ!!?” ราชินีเมื่อได้ยินถึงกับอุทานออกมา เหล่าบรรดานางฟ้ารอบ ๆ หันไปพูดคุยกันจนเป็เสียงดังระงม
“ราชันย์แห่งพลังเวทย์คนนั้นน่ะเหรอ” ราชินีถามขึ้น นาลีนพยักหน้าตอบรับ
ราชินีนางฟ้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและกำลังใช้ความคิด หากนี่เป็เื่จริง นางจะไม่สามารถปฏิเสธโอกาสครั้งนี้ได้เลย.. เมื่อตกลงใจแล้ว นางจึงเล่าให้ฟังว่า
“ปีกแห่งแสง คือไอเทมที่จำลองพลังแสงจากปีกของเราเอาไว้ให้สามารถนำไปใช้ ณ แห่งหนใดก็ได้ เดิมทีปีกนี้ได้ถูกสืบทอดพลังจากรุ่นสู่รุ่นมาเป็เวลาช้านานต่อผู้ที่ถูกคัดเลือกจากในหมู่นางฟ้าของเรา แต่การจำลองพลังนี้ออกมาเพื่อใช้งานนั้น จะต้องใช้ไม้หายากชนิดหนึ่งจากป่าโบราณไม่ไกลนักจากที่นี่ เนื้อไม้นั้นมีพลังในการเก็บรักษาพลังของเราไว้ได้”
“ไม้นั้นจะได้รับจากต้นไม้พิเศษที่เกิดจากการผสมกันระหว่างต้นไม้ 3 ชนิดขึ้นไป ซึ่งได้แก่ ไม้สน ไม้อาเคเซีย และไม้เบิร์ชขาว เนื้อไม้นั้นจะมีสีทอง พวกท่านจะรู้ได้ทันทีเมื่อพบเจอ เพียงกิ่งเดียวเท่านั้นที่ท่านจำเป็จะต้องใช้ในการสร้างปีกแห่งแสง”
“แต่ทว่าต้นไม้นี้อยู่ในเขตปกครองของนางพญาแห่งแมกไม้ ผู้เป็สหายของเรา ซึ่งบัดนี้ถูกคริสตัลแห่งความมืดกลืนกิน นี่เป็ฝีมือของราชันย์แห่งพลังเวทย์คนนั้น” น้ำตาของราชินีเริ่มเอ่อล้นเมื่อกล่าวถึงเพื่อนของนาง
ผมเอะใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น นี่มันผิดปกติ หาไม่ง่ายนักที่ผู้เป็ใหญ่ระดับลาสบอสจะเข้ามายุ่มย่ามกับผู้ที่ด้อยกว่าแบบนี้ หรือไม่อย่างนั้น เ้าราชันย์แห่งพลังเวทย์นี่ก็ฉลาดเฉลียวไม่เบา ถ้าไม่สามารถหาไอเทมปีกแห่งแสงได้ โอกาสที่จะมีผู้กล้าระดับแข็งแกร่งพอจะต่อกรกับเขาได้ก็จะยิ่งน้อยลงไปอีก
“นี่คือสิ่งที่เราร้องขอ เรา้าให้ท่านทำลายคริสตัลแห่งความมืดและช่วยสหายของเราให้คืนสติ หากเป็เช่นนั้นได้ ปีกแห่งแสงของเราจะกลายเป็พลังสนับสนุนให้แก่พวกท่านอย่างแน่นอน”
ผมยิ้มแล้วพยักหน้าเป็อันยอมรับกับข้อตกลงนี้ ทุกคนในกลุ่มผมลุกขึ้นจัดสัมภาระตรวจสอบอุปกรณ์ความพร้อมสำหรับเตรียมออกเดินทาง เ้ามิ้วมิ้วหยุดเล่นกับนางฟ้าแล้วกลับมาทันทีเมื่อเห็นพวกเรากำลังจะไป
“พวกท่านต้องระวัง ไม่เคยมีใครเห็นนางต่อสู้มาก่อนแม้แต่เราเอง แต่นางเคยบอกแก่เราว่า นางพลังของพิษร้ายทั้ง 9 แต่ไม่มีใครรู้ว่าคือพิษของสิ่งใด ลิลลี่จะเป็ผู้นำทางให้แก่พวกท่านไปยังเส้นทางที่ใกล้ที่สุด โดยไม่ต้องเสียเวลาหลงทางในป่าที่เป็ดังเขาวงกตอันตราย” ราชินีกล่าวด้วยความเป็ห่วง และมอบหมายหน้าที่นำทางให้แก่นางฟ้าคนสนิทของนาง
หลังจากลงมาจากหมู่บ้านนางฟ้า ลิลลี่นำทางพวกเรามุ่งไปยังทิศเหนือของหมู่บ้าน เพียงไม่นานเราก็เข้าสู่อาณาเขตของป่าโบราณที่มีต้นไม้สูงและใหญ่กว่าปกติ มีพันธุ์ไม้หน้าตาประหลาดเลื้อยอยู่ทั่วไป สังเกตได้ว่าต้นไม้บางต้นที่มีขนาดไม่โตเริ่มจะยืนต้นตาย นี่จะต้องเป็ผลของพลังความมืดที่ว่าแน่ ๆ ถึงแม้ไม้ต้นใหญ่จะยังพอดำรงชีวิตอยู่ต่อได้ แต่ใบไม้ของพวกมันก็เริ่มเหี่ยวเฉา เช่นเดียวกันกับผืนดินที่เริ่มไร้ต้นหญ้าขนาดเล็ก ทั้งยังรากไม้ที่โผล่ขึ้นมาบนพื้นดินที่มีจำนวนมาก เหมือนกับว่ามันกำลังดิ้นรนหาสารอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงชีพมันให้ได้มากที่สุด ป่าแห่งนี้กำลังตายลงอย่างช้า ๆ
พวกเราเดินเข้ามาในป่าได้เกือบ ๆ ชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงพื้นที่ที่พอจะเป็ที่พักได้ ลิลลี่้าให้เราพักสักหน่อย หลังจากนี้จะเริ่มเข้าสู่เขตอันตรายเพราะเป็ถิ่นที่อยู่ใกล้กับต้นไม้พิเศษนั้น คาดเดาได้ว่านางพญาแห่งแมกไม้จะต้องอยู่ไม่ไกลจากที่นั่นแน่นอน
ผมบอกให้วีวี่ใช้เวทย์กางบาเรียเตือนภัยออกไปรอบ ๆ รัศมี 20 เมตรเผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันเราจะได้รู้ตัวและตอบโต้ทัน หากมีสิ่งใดล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตวีวี่จะรับรู้ได้ไม่เว้นแม้แต่แมลงเพียงตัวเดียว แต่ทันทีที่เมื่อวีวี่กางบาเรียเสร็จเรียบร้อยนั้น…
“!!!!!!!”
ทุกคนต่างใที่จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงดวงตาสีแดงปรากฏกายขึ้นตรงกลางที่พวกเรานั่งล้อมวงกันอยู่
ดวงตาส่วนที่ควรจะเป็ตาขาวของนางกลับดำสนิท ผมยาวของนางแลดูคล้ายรากไม้เล็ก ๆ หลายเส้นรวมกัน ส่วนด้านล่างที่คล้ายกระโปรงยาวนั้นมีปลายคล้ายกับใบไม้รวมตัวกัน รอบกายของนางสังเกตได้ถึงพลังงานไอความมืดบางอย่าง นางยิ้มอย่างมีประสงค์ร้าย ผมรู้ได้ทันทีว่าเราประมาทคู่ต่อสู้ครั้งนี้จนเกินไปแล้ว
“ปะ.. เป็ไปไม่ได้” เดลล์กล่าวออกมาชนิดไม่อยากจะเชื่อว่านางสามารถผ่านบาเรียของวีวี่มาได้ง่ายดายขนาดนี้
“นะ.. นางพญาแห่งแมกไม้” ลิลลี่นางฟ้าตัวน้อยตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
“ฉั๊วะ!!!!” เสียงการเหวี่ยงดาบฟันอย่างรุนแรงดังขึ้น ความแรงของดาบนี้ทำเอานางไม้ตนนี้ถึงกับขาดครึ่งตัว
ในขณะที่คนอื่นกำลังตื่นในั้น นาลีนได้ชิงลงมือตอบโต้ไปก่อนใครเพื่อนแล้ว ผมเดาเอาว่าแค่นี้ยังไม่น่าจะจัดการกับนางไม้ได้ ไม่อย่างนั้นนาลีนคงไม่ลงมือระดับนี้แน่ ๆ (ลงมือฆ่าก็จะผิดข้อตกลงกับราชินีนางฟ้า) ผมกับโซคิดตรงกันเลยกะจะลงมือซ้ำนางลงไปพร้อมกัน อย่างน้อยให้นางหยุดเคลื่อนไหวให้สนิทก่อนก็ยังดี แต่ไม่ทันจะได้ทำอะไร ร่างที่ขาดออกของนางกลับเลือนหายลงไปในรากไม้ที่พื้นคล้ายถูกดูดกลืนลงไป แล้วกลับโผล่ออกมาอีกครั้งจากต้นไม้ด้านหลังนาลีน คราวนี้มือของนางกลายเป็รากไม้คล้ายหอกแหลมคมที่กำลังพุ่งไปด้านหลังคอนาลีน ผมต้องตัดสินใจให้เร็ว
“ม่านเหล็ก!!”
“เคร้งง!!” เสียงหอกรากไม้ปะทะกับเกราะป้องกันที่สร้างจากพลังเวทย์ของผม การที่ยื่นมือส่งพลังออกไปเพื่อใช้ความสามารถนี้ มันจะแปรเปลี่ยนให้อากาศตรงบริเวณนั้นมีสภาพแข็งและหนาแน่นขึ้นคล้ายเหล็กชั่วคราว และการที่ผมจะใช้สกิล (Skill) นี้ได้ก็จำเป็จะต้องพูดออกมาเพื่อออกคำสั่ง
นาลีนถอยออกมาตั้งหลักได้ ส่วนนางไม้มีสีหน้าแปลกใจอยู่บ้างที่ผมสามารถป้องกันการโจมตีของนางได้ทันท่วงที แต่หลังจากนั้นนางก็ยิ้มออกมา นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยสำหรับพวกเรา เพราะรู้ตัวอีกที ร่างของนางไม้จำนวนมากก็โผล่ออกมาจากต้นไม้รอบ ๆ ตัวพวกเรา หอกรากไม้ในมือที่มากขึ้นมันทำให้ผมรู้ว่าเวทย์ม่านเหล็กของผมไม่เพียงพอสำหรับปกป้องทุกคนซะแล้ว เราอยู่ในอาณาเขตจู่โจมของนางอย่างสิ้นเชิง
“ทุกคนะโขึ้นไปเดี๋ยวนี้!!!” เสียงเดลล์ะโขึ้น ผมรู้ได้ทันทีว่าเขา้าทำอะไรจึงคว้าตัวเ้ามิ้วมิ้วไว้ ส่วนนาลีนก็คว้าตัวลิลลี่เช่นกัน โซรีบอุ้มวีวี่และเดลล์ แล้วแต่ละคนต่างก็ะโขึ้นไปบนอากาศด้วยกับแรงะโของเลเวลระดับ 50 โดยเฉลี่ย
เดลล์ดึงผ้าพันแขนขวาของเขาออก เผยให้เห็นอักขระโบราณที่ถูกฝังไว้ในเนื้อแขน หลังจากกล่าวภาษาโบราณประโยคหนึ่ง เขาได้ใช้มือซ้ายจับไปที่ข้อมือแขนขวาเพื่อรวมพลัง
“จงออกมาาา!!!” เดลล์ะโออกมาเกือบสุดเสียง ทันใดนั้น นกเหยี่ยวขนาดใหญ่มาก 3 ตัวที่มีเขางอกออกมาบนหัวของพวกมันได้ปรากฏตัวขึ้นบนวงแหวนเวทย์ นี่เป็เหยี่ยวเผ่าพันธุ์โบราณที่หาได้ยากมาก และการอัญเชิญมันมาจากแดนไกลแค่ตัวเดียวก็ใช้พลังมากแล้ว แต่นี่เดลล์ถึงกับเรียกมา 3 ตัวเพื่อไว้เป็ที่ยืนชั่วคราวสำหรับพวกเรากลางอากาศ นั่นทำให้พลังของเขาหมดลงอย่างรวดเร็ว
“ไนท์ ทุกคน ฝากที่เหลือด้วยนะ เ้าพวกนี้คงจะอยู่ได้แค่ 5 นาทีเท่านั้น” เดลล์พูดเสร็จก็ผล็อยหลับไปเพราะหมดแรง นี่เป็ 5 นาทีที่จะชี้ขาดชะตาของกลุ่มเราจริง ๆ ตอนนี้พวกเราได้รับรู้ถึงระดับที่แตกต่างจากที่ผ่าน ๆ มาแล้ว และพวกเราก็อยู่ในสมรภูมิรบที่เสียเปรียบสุด ๆ
นางไม้หลายสิบตนกำลังยิ้มและมองขึ้นมาทางพวกเราเหมือนเห็นเหยื่ออันโอชะ ท่ามกลางป่าที่กว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้มันไม่มีทางเลยที่เราจะหนีพวกนางได้พ้น ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ถ้าพลังอัญเชิญของเดลล์หมดเวลาเมื่อไหร่พวกเราก็ต้องลงไปตกระกำลำบากด้านล่างอีก และคราวนี้อาจจะเป็จุดจบของพวกเราทั้งหมด
โซกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วพบกับบางสิ่ง ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรออก
“ไนท์ นาลีน วีวี่ฟังนะ ฉันมีแผนแล้ว จงฟังที่จะพูดให้ดี” เขาพูดขึ้นกับทุกคน
แผนที่ว่านั้นคืออะไรกันนะ?
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
46K
