ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        เมื่อมองไปที่หานอวิ๋นซีแม้ว่าหลงเทียนโม่จะไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ

        แม้ว่าเสด็จพ่อของเขาจะให้รางวัลไปแล้วแต่เขาก็เป็นหนี้บุญคุณหานอวิ๋นซีที่ช่วยชีวิตไว้เดิมทีเขาคิดที่จะหาโอกาสตอบแทนอยู่แล้ว นอกจากนี้การอภัยโทษก็เป็นเหตุผลที่ยอดเยี่ยม ทั้งยังทำให้เขาได้ใจผู้คนมากมายอีกด้วยเงียบหายไปนานหลายปีแล้ว การปรากฏตัวอีกครั้งก็ต้องเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่เสียหน่อย!

        หลงเทียนโม่พยักหน้าและพูดว่า“อาการป่วยที่เป็นมานานของข้าได้รับการรักษาจนหายดังนั้นจึงเป็นความคิดที่ดีที่จะมีการอภัยโทษ เสด็จอาหญิงกลับไปก่อนเถิดคืนนี้เมื่อเสด็จพ่อกลับมา ข้าจะรายงานเรื่องนี้แก่เขาเอง”

        แม้ว่าจะรู้ว่าหลงเทียนโม่ต้องตอบรับแต่ก็ไม่คาดคิดว่ามันจะราบรื่นขนาดนี้ หานอวิ๋นซีรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งและมองไท่จื่อต่างออกไป

        ก่อนจะออกไปหลงเทียนโม่เรียกนางไว้ “เสด็จอาหญิง หากเจอเสด็จอาฝากทักทายและบอกว่าหากข้าหายดีแล้ว ข้าจะไปหาเขา”

        หานอวิ๋นซีพยักหน้าเท่าที่นางรู้ หลงเฟยเยี่ยไม่ได้มีความสนิทสนมกับไท่จื่อและเหล่าองค์ชายองค์อื่นๆการกระทำเช่นนี้ของหลงเทียนโม่ เห็นได้ชัดว่าเป็นการประจบประแจงหลงเฟยเยี่ย

        แต่เขาที่ป่วยมานานจนกระทั่งรักษาหายดีหลงเฟยเยี่ยกลับไม่ได้มาเยี่ยมเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่พูดไปก็น่าเศร้าเหลือเกิน

        แน่นอนว่าหานอวิ๋นซีไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ตอนนี้ในสมองของนางเต็มไปด้วยเรื่องของหานฉงอัน

        เมื่อหานอวิ๋นซีกลับมาถึงจวนฉินอ๋องนางก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย และเฝ้ารอข่าวอยู่ตลอดทั้งยังสั่งให้เสี่ยวเฉินเซียงออกไปข้างนอกเพื่อสอบถามเรื่องนี้เป็นครั้งคราว

        ใครจะรู้ว่าเป็นเวลาบ่ายของวันถัดมาแล้วประกาศบนถนนก็ยังไม่ถูกเอาออกไป ริมถนนก็เต็มไปด้วยการถกเถียงว่ากันว่าสมาชิกในตระกูลหานหลายคนไปที่คุกมา แต่ก็ไม่พบหานฉงอันหลังจากกลับมาพวกเขาก็ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงทรัพย์สินของครอบครัว

        แม้จะบอกว่าหลงเทียนโม่เป็นคนออกหน้าเองและมีความเป็นไปได้สูงที่จะประสบความสำเร็จ ทว่าหากยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนหานอวิ๋นซีก็ยังคงรู้สึกประหม่า ด้วยเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

        เป็นเวลากลางคืนแล้วหานอวิ๋นซีกำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปยังวิวตอนกลางคืนในเมืองหลวงพลางขมวดคิ้ว พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย เกิดอะไรขึ้นกับหลงเทียนโม่หรือไม่นะ? ความจริงเกี่ยวกับการตายของฮูหยินเทียนซินในตอนนั้นคืออะไรกัน? แล้วความลับระหว่างฮูหยินเทียนซินกับหานฉงอันคืออะไร?

        นางพลิกตัวไปมาและนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

        อย่างไรก็ตามเช้าวันต่อมา ข่าวดีก็มาถึง

        เสี่ยวเฉินเซียงเคาะประตูและตะโกนว่า“นายหญิง นายหญิง ฮ่องเต้ออกคำสั่งอภัยโทษเมื่อช่วงเช้าตรู่ ยกเว้นความผิดฐานกบฏและอาชญากรรมทั้งหมดจะถูกลดโทษและเปลี่ยนเป็นถูกจำคุกตลอดชีวิต! ว่ากันว่าไท่จื่อเป็นคนขอด้วยพระองค์เองเพคะ!”

        หานอวิ๋นซีแทบจะกระโดดขึ้นจากเตียงล้างหน้าและแต่งตัว ไม่แม้แต่จะกินอะไรและวิ่งไปที่คุกทันที

        พระราชกฤษฎีกาอภัยโทษเพิ่งประกาศใช้และข่าวก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในคุกหานฉงอันได้ยินเสียงพูดคุยมากมายจากระยะไกลและยังเห็นนักโทษประหารหลายคนถูกพาตัวออกจากแดนประหาร

        “ได้ยินมาว่าไท่จื่อเป็นผู้เสนออภัยโทษเองเลยนะฮ่าฮ่า คราวนี้ถือว่าเราได้รับพรจากไท่จื่อเลยนะ!”

        “เช่นนั้นเราจะได้ออกไปได้เร็วๆ นี้ใช่หรือไม่?

        “ดูสินักโทษประหารพวกนั้นถูกนำตัวออกไปหมดแล้ว เดาว่าต้องปล่อยตัวพวกเขาไปแน่ๆ! ฮ่าฮ่าอีกเดี๋ยวก็ถึงตาพวกเราแล้ว!”

        …

        ในห้องขังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยหานฉงอันที่แนบหูฟังอยู่ที่ประตูเหล็ก ดวงตาที่ขุ่นมัวก็สดใสมากเขาได้แต่สงสัยว่าทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่รู้ว่าหานอวิ๋นซีฉลาดเช่นนี้นางไม่ได้ไปขอร้องฮ่องเต้เทียนฮุย แต่กลับไปขอร้องไท่จื่อแล้วก็คิดไม่ถึงว่าจะคิดวิธีการอภัยโทษออกมาได้!

        นี่คือหานอวิ๋นซีคนก่อนจริงๆหรือ?

        เขารู้สึกเสมอว่าบุตรสาวผู้นี้ด้อยกว่าแม่ของนางแต่ตอนนี้ความคิดนี้กลับถูกสั่นคลอน

        ในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็มาถึง หานฉงอันมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “บุตรสาวเจ้าช่างฉลาดจริงๆ”

        “ดูเหมือนว่าท่านจะรู้เรื่องที่ฮ่องเต้มีพระราชกฤษฎีกาให้อภัยโทษแล้วสินะ”หานอวิ๋นซีพูดด้วยความหงุดหงิด

        “เจ้าคงมาพาพ่อออกจากแดนประหารด้วยสินะ?” เห็นได้ชัดว่าสภาพจิตใจของหานฉงอันดีขึ้นมาก แม้ว่าร่างกายจะมอมแมมแต่ก็กลับยืนตัวตรงและสง่างาม

        ดวงตาของหานอวิ๋นซีฉายแววเย้ยหยันและถามอย่างเย็นชาว่า “แล้วเมื่อไรท่านจะบอกความจริงกับข้า?”

        “อย่างน้อยให้พ่อได้ออกจากที่นี่ก่อน” หานฉงอันพูดอย่างหนักแน่นหมอส่วนใหญ่มีนิสัยรักความสะอาดเขาเกลียดกลิ่นเหม็นเน่าความตายในห้องขังแดนประหารนี้เหลือเกิน

        การเยาะเย้ยบนริมฝีปากของหานอวิ๋นซีกว้างขึ้นหากหานฉงอันคิดว่าได้คืบแล้วจะเอาศอกกับนางที่นี่ได้เช่นนั้นเขาคงคิดผิดมหันต์แล้วล่ะ

        นางหรี่ตาและพูดเตือนอย่างเย็นชา“หานฉงอัน ท่านยังตายตอนนี้ไม่ได้หรอกเชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถทำให้ชีวิตของท่านในแต่ละวันราวกับตายทั้งเป็นได้?”

        คนที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้วย่อมไม่กลัวอะไรตอนนี้หานฉงอันได้รับการยกเว้นโทษประหารชีวิตและไม่ใช่คนที่ไม่มีอะไรจะเสียเช่นนั้นเขาจะไม่กลัวคำขู่ของหานอวิ๋นซีหรือ?

        เมื่อเห็นใบหน้าที่ดุร้ายของหานอวิ๋นซีแม้ว่าหานฉงอันจะไม่พอใจเล็กน้อย ทว่ากลับยังต้องยอมแต่โดยดี

        เขาชี้ไปที่มุมกำแพงทำท่าทางให้หานอวิ๋นซีนั่งลงและพูดคุยกันหานอวิ๋นซีนั่งพิงกำแพงเหมือนครั้งที่แล้วพร้อมกับสายตาเย็นชาที่จ้องมองตรงไปที่หานฉงอัน

        เมื่อเห็นความระมัดระวังของนางหานฉงอันก็นั่งลงและถอนหายใจ “วางใจเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าไม่โกหกเจ้าหรอก”

        “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว!ตอบคำถามข้ามา ว่าท่านแม่ตายได้อย่างไร!” หานอวิ๋นซีพูดอย่างเย็นชา

        หานฉงอันไม่ได้ตอบคำถามของนางแต่สิ่งที่เขาพูดออกมาทำให้หัวใจของหานอวิ๋นซีแทบจะหยุดเต้น มันเกินกว่าที่คาดคิดไว้อย่างมาก!

        เขาพูดว่า“หานอวิ๋นซี ข้าบอกเจ้าได้อย่างชัดเจนว่า ข้า หานฉงอัน ไม่ใช่พ่อของเจ้า!”

        อะไรนะ!

        หานอวิ๋นซีแทบไม่เชื่อหูตัวเองนางตกใจอย่างมากจนตาเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว

        เมื่อเห็นความประหลาดใจของหานอวิ๋นซีหานฉงอันก็เผยให้เห็นร่องรอยของความเศร้าโดยไม่รู้ตัวทุกคนรู้ว่าเขาไม่เคยทำหน้าที่พ่อของบุตรสาวคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าในใจลึกๆ ของเขาแล้วเขาคาดหวังให้บุตรสาวคนนี้มาเป็นบุตรสาวของเขามากแค่ไหน

        ไม่เพียงแต่ตอนนี้ที่หานอวิ๋นซีร่ำรวยเท่านั้นเขาคาดหวังไว้มาก ตั้งตาคอยตั้งแต่ตอนที่หานอวิ๋นซียังอยู่ในครรภ์

        น่าเสียดาย...เขาไม่คู่ควรกับสตรีผู้นั้น

        หานอวิ๋นซีที่ตกตะลึงและได้สติกลับคืนมาก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “หานฉงอัน ท่านกำลังโกหก!”

        ฮูหยินเทียนซินเป็นหมอในตำนานเป็นหมอที่เก่งกาจ มีเมตตาและเห็นอกเห็นใจ นางจะเป็นสตรีผู้สำส่อนได้อย่างไร? จะไปมีบุตรสาวนอกสมรสได้อย่างไรกัน? ยิ่งกว่านั้นหานอวิ๋นซียิ่งไม่เชื่อเลยว่าหานฉงอันจะใจดี ให้สตรีของตนเองนอกใจแล้วเลี้ยงบุตรของผู้อื่นได้!

        “ข้าไม่ได้โกหกเจ้าข้ามีหลักฐาน” หานฉงอันพูดอย่างสงบ อย่าว่าแต่หานอวิ๋นซีเลยใครก็ตามในเทียนหนิงที่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของฮูหยินเทียนซินก็คงไม่เชื่อเรื่องนี้เช่นกัน

        อย่างไรก็ตามนี่เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน มิฉะนั้นจะไปพูดได้อย่างไรว่าหานอวิ๋นซีเป็นบุตรสาวคนแรกของตระกูลหาน และเป็นคู่หมั้นของฉินอ๋องด้วยแล้วเหตุใดเขาถึงไม่แม้แต่จะรักษารอยแผลบนใบหน้าของนาง?

        “หลักฐานอะไร?” หานอวิ๋นซีถามอย่างกังวล

        “เจ้าสัญญากับข้าอย่างหนึ่งแล้วข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง” หานฉงอันจริงจังอย่างมาก นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นความแน่วแน่

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีที่กำลังร้อนรนไม่ได้สนใจความแน่วแน่ในดวงตาของเขาและยืนขึ้นทันที“ท่านฝันไปเถอะ! ข้าช่วยชีวิตท่านแล้ว ท่านยังจะมาต่อรองอะไรกับข้าอีก?”

        ไม่ว่าอย่างไรหานอวิ๋นซีก็ไม่เชื่อว่าฮูหยินเทียนซินจะนอกใจ ถ้านางเป็นบุตรสาวนอกสมรสจริงๆเช่นนั้นก็ต้องเป็นหานฉงอันที่รู้สึกผิดต่อฮูหยินเทียนซินสิ

        เรื่องนี้ทำให้หานอวิ๋นซีโกรธอย่างมากและข้อตกลงของหานฉงอันก็ทำให้หงุดหงิดอย่างไม่ต้องสงสัย

        อย่างไรก็ตามหานฉงอันยังคงสงบมากเมื่อเผชิญกับหานอวิ๋นซีที่กำลังโกรธเกรี้ยว “หานอวิ๋นซีเจ้าฟังสิ่งที่ข้าพูดให้จบก่อน แล้วค่อยตอบข้า มันยังไม่สายเกินไปหรอก”

        ขณะที่เขาพูดเขาก็หยิบกุญแจออกมาจากแขนเสื้อ ลอดผ่านรั้วเหล็กแล้วยื่นให้หานอวิ๋นซี

        หานอวิ๋นซีตกใจเล็กน้อยนางจำกุญแจนี้ได้ มันเป็นกุญแจของห้องเก็บของซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหัวหน้าตระกูลในห้องเก็บของ ไม่เพียงแต่มีทรัพย์สินของตระกูลหานที่ถูกเก็บไว้เท่านั้นแต่กลับมีสิ่งที่สำคัญที่สุดสองสิ่ง สิ่งแรกคือยาสมุนไพรที่รวบรวมโดยตระกูลหานและสิ่งที่สองคือ “ตำราแพทย์ตระกูลหาน”

        ตระกูลแพทย์แต่ละตระกูลจะมีตำราแพทย์ของตัวเองซึ่งบันทึกสูตรลับและตำราลับที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นเฉพาะทายาทของหัวหน้าตระกูลเท่านั้น และ “ตำราการแพทย์ของตระกูลหาน”ก็คือสมบัติประจำตระกูลของตระกูลหาน

        การได้รับสิ่งเหล่านี้เท่ากับการได้มาซึ่งตระกูลหานทั้งหมดแม้ว่าจะเป็นเพราะหานฉงอันถูกคุมขังทำให้ตระกูลหานเสื่อมเสียชื่อไปก่อนหน้านั้นแล้วทว่ารากฐานของตระกูลหานก็ยังคงอยู่ที่นั่น ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นหรอก เพียง“ตำราการแพทย์ตระกูลหาน” เล่มเดียวที่บันทึกทักษะทางการแพทย์ไว้ก็เพียงพอที่จะเป็นหมอรุ่นใหม่ที่มีชื่อเสียงได้

        เมื่อมองไปที่กุญแจที่อยู่ตรงหน้าหานอวิ๋นซียังคงนิ่งอยู่ หานฉงอันคิดจะมอบกุญแจห้องเก็บของให้นางจริงๆ งั้นหรือ?

        ไม่น่าเป็นไปได้หรอกไม่ต้องพูดถึงว่าหากนางไม่ใช่สายเลือดของตระกูลหานเลย ต่อให้นางจะเป็นแต่นางก็เป็นบุตรสาวที่แต่งงานแล้วไม่มีคุณสมบัติที่จะสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกูลหาน

        ข้อตกลงของหานฉงอันคืออะไรกันแน่?

        หานอวิ๋นซีถอยหลังหนึ่งก้าวออกห่างจากกุญแจ แล้วถามอย่างเย็นชาว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

        “ตอบข้ามาสิว่าเจ้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อสนับสนุนผู้นำตระกลูคนใหม่และชุบชีวิตตระกูลหานตระกูลหานคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในทุกสิ่ง” หานฉงอันพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำพร้อมกับแสงที่ส่องประกายในดวงตาแดงก่ำของเขา

        ชุบชีวิตตระกูลหาน?

        หานอวิ๋นซีรู้สึกประหลาดใจอย่างมากเดิมทีนางคิดว่าหานฉงอันจะขู่ให้นางพาเขาออกจากห้องขังแต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะเสนอข้อตกลงเช่นนี้มา

        ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเองแต่เพื่อตระกูลหาน

        หานอวิ๋นซีที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและดูถูก“พ่อ” คนนี้มาโดยตลอด ในใจของนาง ชายชราคนนี้เป็นเพียงคนเห็นแก่ตัวเท่านั้นอย่างไรก็ตามในขณะนี้ นางกลับเห็นความชอบธรรมของเขา

        เพียงแต่หานอวิ๋นซีไม่เข้าใจว่า ความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ของเขา ทำไมถึงต้องให้นางทำทุกอย่างและให้ความสำคัญกับตระกูลหานเป็นอย่างแรก?

        ตระกูลหานเคยทำอะไรให้นางบ้าง? เคยให้อะไรนางบ้างหรือไม่?มันเป็นเพียงสถานที่เก็บความทรงจำอันเจ็บปวดของนางทำไมนางถึงต้องถูกขอให้เสียสละเพื่อตระกูลหานด้วย?

        ยิ่งไปกว่านั้นตามที่หานฉงอันพูด นางและตระกูลหานไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเลยด้วยซ้ำ

        เมื่อเห็นความแน่วแน่ในดวงตาของหานฉงอันริมฝีปากของหานอวิ๋นซีก็โค้งขึ้นด้วยการเสียดสี “ท่านดูมีความมั่นใจมากข้าจะตอบตกลงท่าน”

        “เพราะนอกจากข้าแล้วก็ไม่มีใครในโลกนี้ที่รู้เรื่องแม่ของเจ้าอีกแล้ว รวมไปถึงพ่อแท้ๆ ของเจ้าด้วย!”หานฉงอันพูดอย่างหนักแน่น

        “ข้าบอกไปแล้วว่าแม้ชีวิตของท่านก็เป็นของข้าและท่านก็ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับข้า” หานอวิ๋นซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        ทว่าหานฉงอันกลับยิ้มออกมา“หากตระกูลหานสลายในมือของข้า ชีวิตนี้ของข้าจะไปมีประโยชน์อะไร? ข้าคงทำได้เพียงฆ่าตัวตายเพื่อขอบคุณบรรพบุรุษเท่านั้น!”

        หานอวิ๋นซีเกิดความรู้สึกไม่สบายใจในความคิดของนาง หานฉงอันไม่มีความกล้าที่จะฆ่าตัวตายแน่นอนแต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่หานฉงอันพูดจบเขาก็หันหลังกลับและกระแทกเข้ากับกำแพงด้านข้าง!

        เมื่อเห็นเช่นนี้หานอวิ๋นซีก็ตกใจทันที “หยุดนะ!”

        หากหานฉงอันตายจริงๆสิ่งที่นางพยายามมาอย่างหนักในวันนี้จะไร้ประโยชน์แล้วนางจะไปค้นหาความจริงได้ที่ไหน?

        อย่างไรก็ตามคำว่า “หยุดนะ” ของหานอวิ๋นซีก็ไม่สามารถหยุดหานฉงอันได้เขาที่เอาจริงก็กระแทกจนศีรษะมีเลือดไหลออกมา และตอนนี้ก็ยังคงกระแทกมันต่อไป!

        หานอวิ๋นซีตกตะลึงดูเหมือนว่านางจะเข้าใจชายชราคนนี้ผิดไป ชีวิตของตระกูลฝังรากลึกอยู่ในใจของเขา

        “ตกลงข้าสัญญา!” หานอวิ๋นซีพูดเสียงดัง