ตอนที่ 5 ความรู้สึกของลิลิน
ลิลินเลือกที่จะมาหาแตงโมเพราะแตงโมเป็เพื่อนคนเดียวในกลุ่มที่ไม่ได้อยู่บ้านกับพ่อแม่เพราะเหตุนี้ลิลินจึงเลือกมาหาแตงโม เพื่อจะให้แตงโมพากลับห้องแล้วไปเอากุญแจสำรองของรถ ที่จอดทิ้งไว้ที่ผับเมื่อคืนส่วนเื่เข้าห้องก็คงต้องไปติดต่อกับทางคอนโดก่อน
"ก๊อกๆๆ" เมื่อลิลินขึ้นมาถึงหน้าห้องของแตงโมแล้วเธอก็รีบเคาะประตูทันที เพราะต้องรีบยืมเงินเพื่อนไปจ่ายค่าแท็กซี่ที่เธอให้จอดรออยู่ที่ด้านหน้าของตึก
"ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูดังรัวๆ เพราะว่าคนเคาะกำลังรีบ
"มาแล้วค่าาาา...อ้าวลิน" แตงโมออกมาเปิดประตู พบว่าเป็ลิลินสภาพของลิลินตอนนี้ ทำให้แตงโมถึงกับต้องขมวดคิ้วเพราะลิลินยังคงสวมใส่ชุดเดิมอยู่นี่ต้องมีเื่อะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับเพื่อนของเธอแน่ๆ
"ยังไม่ต้องถามเอาเงินมาสองร้อยดิ จะเอาไปจ่ายค่าแท็กซี่" ลิลินรู้ว่า ยังไงเพื่อนก็ต้องสงสัยอยู่แล้วแต่ตอนนี้ต้องเอาเงินลงไปจ่ายค่าแท็กซี่ที่นั่งมาก่อนแล้วจะกลับมาเล่าให้ฟังทีหลัง
"เออๆแป๊บนะมึง" จากนั้นแตงโมก็หยิบเงินให้เพื่อนสองร้อยแล้วลิลินก็เอาเงินที่เพื่อนให้ยืมลงไปจ่ายค่าแท็กซี่แล้วขึ้นมาบนห้องใหม่อีกครั้ง แต่เมื่อลิลินเข้ามาภายในห้องกลับต้องใเพราะเพื่อนไม่ได้อยู่คนเดียว แต่อยู่กันครบเลยต่างหาก
"พวกมึง" ลิลินเห็นเพื่อนทั้งสามคนของเธอนั่งอยู่ภายในห้องสภาพแบบยังตื่นไม่เต็มที่ งัวเงียผมเผ้ารุงรังเหมือนคนพึ่งลืมตาตื่นยังไงยังนั้นแต่แล้วทั้งหมดก็มองมาที่เธอเป็ตาเดียวกัน
“พวกมึงไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านกันเหรอ”ลิลินสงสัยเพราะธีร์กับน้ำหวานก็อยู่ที่นี่ด้วย
“ก็อย่างที่เห็นเมาก็เลยนอนนี่” ธีร์ตอบแบบมึนๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักเมื่อคืนเมากันมาก จึงตกลงกันใหม่หลังจากที่แยกกับลิลินแล้วว่าขึ้นรถแท็กซี่คันเดียวกัน แล้วลงนอนที่ห้องแตงโมนี่แหละเพราะใกล้ที่สุดแต่ก็โทรไปบอกที่บ้านแล้ว นี่ก็เป็สาเหตุทำให้ทั้งหมดรวมกันอยู่ที่นี่ตอนนี้
"ลินมึงมีอะไรจะบอกพวกกูมั้ย" น้ำหวานพูดขึ้นเพราะดูจากสีหน้าเพื่อนและชุดที่ใส่ยังเป็ชุดเดิม คงยังไม่ได้กลับห้องแน่ๆ
"ลินมึงเป็อะไรหรือเปล่า" ลิลินไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าให้เพื่อนฟังยังไงดีเพราะเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเธอจำอะไรไม่ได้เลย แต่ที่รู้คือ...
"พวกมึงจำได้มั้ยที่พวกมึงบอกว่า...กูซิงน่ะ" ลิลินเริ่มเล่าเพราะพวกเธอไม่เคยมีความลับกันอยู่แล้ว
"เออ..จำได้ดิมีอะไรหรือเปล่า" แตงโมถามลิลินอย่างเป็ห่วงเพราะดูจากสีหน้าของลิลินแล้วไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่
"คือ..กูว่ากูไม่ซิงแล้วว่ะ" ลิลินกำลังพยายามเล่าถึงไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยเธอจึงเลือกที่จะเล่าถึงความรู้สึกตอนนี้ที่ร่างกายของเธอรู้สึกได้
"อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน..." แตงโมกับเพื่อนอีกสองคนใที่ลิลินตอบออกมาแบบนั้น
"อือ" ลิลินพยักหน้า ด้วยสีหน้าเศร้าๆแต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้หรือมีน้ำตาแต่อย่างใด
“กับใครที่ไหนมึงช่วยเล่าให้มันชัดๆ หน่อยสิ พวกกูจะได้ปลอบใจมึงถูก” ธีร์รู้สึกว่าสิ่งที่เพื่อนเล่ามันยังไม่ชัดเจนบางครั้งลิลินอาจจะคิดไปเองก็ได้ แล้วอะไรที่ทำให้มันมั่นใจว่าไม่ซิงแล้วแล้วผู้ชายคนนั้นเป็ใคร
"แล้วมึงเป็ยังไงบ้างรู้สึกเหมือนที่พวกกูเคยบอกมั้ย" แตงโมไม่อยากให้เพื่อนเครียดจึงพูดติดตลกหวังว่าเพื่อนจะขำออก เพราะสำหรับพวกเธอมันคือเื่ธรรมดาแต่กับลิลินอาจจะไม่ใช่
"ไอ้แตงโมมึงควรจะเป็ห่วงเพื่อนมึงก่อนมั้ย" น้ำหวานพูดขึ้นมาบ้างเพราะครั้งแรกของผู้หญิงมันน่าจะสวยงามมากกว่านี้ แล้วเมื่อคืนลิลินก็เมามากน้ำหวานคิดว่าเื่แบบนี้ลิลินคงไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นแน่ๆแล้วยังจะเป็ครั้งแรกของลิลินด้วย
"อือ...ขอโทษ มึงโอเคหรือเปล่าลิน" แตงโมถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงที่จริงทุกคนในห้องนี้ก็เป็ห่วงความรู้สึกของลิลินทั้งหมดนั่นแหละแต่เ้าตัวยังไม่ยอมเล่ารายละเอียดที่เกิดขึ้นเลย
"ไม่ค่อยว่ะ" ลิลินยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เธอรู้สึกโกรธตัวเอง ที่ปล่อยให้ตัวเองเมามากขนาดนั้นเธอจำได้ครั้งสุดท้ายว่ายอมขึ้นรถไปเอง
"กับใครวะลิน" ธีร์ถามขึ้นลิลินส่ายหน้าแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้ร้องเธอไม่มีน้ำตาสักหยด
"ไม่รู้ว่ะพวกมึงเมื่อวานกูจำอะไรไม่ได้เลย ตื่นขึ้นมากูก็อยู่บนเตียงกับใครก็ไม่รู้" น้ำเสียงเศร้าสุด ที่ในชีวิตของลิลินเป็เพราะปกติเธอเป็คนร่าเริง เข้มแข็ง แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ รู้สึกแย่มากๆ
"หล่อหรือเปล่า" แตงโมส่งสายตาระยิบระยับ เมื่อพูดถึงผู้ชายแต่ก็ถูกสายตาของเพื่อนอีกสองคนส่งมาด่าซะก่อน
"ไอ้แตงโม" น้ำหวานกับธีร์ผสานเสียงกัน เรียกชื่อเพื่อนที่มันดันถามอะไรที่ไม่ควรถามออกไป
"กูลืมมองว่ะกูเลยไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเขาเป็ใคร หน้าตาเป็ยังไงพอกูรู้ตัวก็เลยรีบหนีออกมา" เมื่อลิลินพูดจบเพื่อนๆก็พอนึกเหตุการณ์ทั้งหมดออกแล้ว ที่แท้ลิลินถูกผู้ชายที่ไหนไม่รู้พาไปนอนด้วยและก็เป็เพราะความเมาจึงทำให้ลิลินไม่รู้ตัวและที่สำคัญคือเธอจำหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้นี่สิ
"แล้วมึงรู้ได้ไงว่าเขาทำ...แบบนั้นกับมึง"ธีร์ ลองถามดูเผื่อลิลินจะคิดไปเอง
"ไอ้นี่กูอายุป่านนี้แล้ว กูไม่ได้โงนะมึง กูเจ็บ!" ลิลินบอกเสียงดังหน่อยๆแต่ก็ไม่ได้ดังมากเพราะรู้ว่าเพื่อนเป็ห่วง ใช่แล้วเธอเจ็บตรงความเป็หญิงของเธอตอนที่เธอรู้สึกตัว ตื่นขึ้นมาเธอรู้สึกเจ็บตรงนั้น แบบที่ไม่เคยรู้สึกเจ็บมาก่อนมันเจ็บเหมือนเป็แผล และสิ่งที่เห็นตอนตื่นคือร่างกายของเธอไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นนี่สิจะให้คิดเป็อย่างอื่นได้ยังไงอีก แค่นี้มันก็ชัดเจนพอแล้ว
"เออแสดงว่ามึงโดนจริง" ธีร์สรุปเพราะถ้ารู้สึกแบบที่พูดจริงก็คงเป็อย่างอื่นไปไม่ได้
"ไหนพวกมึงบอกกูว่าดีอย่างโน้นดีอย่างนี้ ดีส้นตีนกูเจ็บชิบผาย" ตลอดเวลาที่เพื่อนมีความสัมพันธ์กับคนรัก พวกมันชอบมาเล่าความรู้สึกให้ฟังอยู่บ่อยๆฟินอย่างโน้นอย่างนี้ จนบางครั้งลิลินอยากจะลองบ้างแต่เธอแค่ยังไม่รู้จะไปลองกับใคร แล้วเธอก็พึ่งจะรู้วันนี้ว่าสิ่งที่เพื่อนเล่ามานั้นโกหกทั้งเพ ไม่เห็นมีความรู้สึกดีสักนิดเลย
"แล้วผู้ชายคนนั้นป้องกันหรือเปล่า" ธีร์ถามเพื่อนอย่างเป็ห่วงอีกครั้งเพราะถ้าไม่ได้ป้องกันจะได้หาทางแก้ั้แ่เนิ่นๆ เื่แบบนี้เขาถนัดเพราะว่านักรักอย่างเขาจะต้องให้ความสำคัญกับเื่นี้เป็หลัก
"ตอนที่กูลงจากเตียงมาเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาใส่กูเห็นมีถุงยางที่ใช้แล้วตกอยู่ข้างเตียง เขาคงป้องกันแหละ" เธอเห็นถุงยางอนามัยตกอยู่ที่พื้นถึงเธอจะไม่เคยเื่อย่างว่ามาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าสิ่งที่เห็นมันคืออะไร
"อือถือว่าโชคดีของมึงไปแล้วมึงจะเอายังไงต่อ แจ้งความมั้ย" ถ้าเธอแจ้งความพี่มิราพี่สาวของเธอก็จะต้องรู้เื่นี้ เธอไม่อยากเอาเื่นี้ไปทำให้พี่สาวของเธอต้องเป็ห่วงอีกอย่างเธออยู่ได้ ของที่มันเสียไปแล้ว ยังไงมันก็เอากลับมาไม่ได้อยู่ดีคิดซะว่าฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน
"ไม่ว่ะกูอาย" เธอหน้าหนาไม่พอที่จะไปบอกกับตำรวจว่าเธอโดนข่มขืนไหนตำรวจจะต้องให้หมอตรวจอีก คิดแล้วก็เื่เยอะไปหมด ช่างแม่งก็แล้วกัน
"แล้วมึงจะเอายังไงต่อกับซิงมึง" น้ำหวานรู้สึกเสียดายซิงแทนเพื่อนใครที่ไหนก็ไม่รู้มาชิงเอาซิงไป แถมลิลินยังไม่รู้สึกตัวอีก น้ำหวานแอบคิดในใจว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องนุ่มนวลกับเพื่อนของเธอมากแน่ๆ ถึงลิลินจะเมามากและพวกเธอทุกคนก็รู้ดีว่า ถ้าลิลินเมา ลิลินมักจะเมาแบบจำอะไรไม่ได้เลยก็จริง แต่...นี่มันเสียตัวครั้งแรกนะโว้ยถ้าผู้ชายคนนั้นไม่นุ่มนวลจริงๆ ยังไงเธอก็ต้องตื่นหรือไม่ก็ต้องมีรู้สึกตัวบ้างแหละน่า คิดแล้วก็อยากจะเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นจริงๆ
"ช่างแม้งโวยวายไปก็ไม่ได้ช่วยให้กูได้ซิงกลับมาหรอก" ทุกคนที่ได้ยินสิ่งที่ลิลินพูดก็รู้สึกแบบเดียวกัน นี่สิลิลินตัวจริง ผู้หญิงเข้มแข็งไม่มีอะไรในโลกนี้มาทำร้ายเธอได้ และทุกคนก็ดีใจที่เพื่อนไม่เป็อะไรมาก
"เออ...ถ้ามึงคิดแบบนั้นแล้วสบายใจ พวกกูก็ดีใจด้วย" คงเป็เพราะลิลินผ่านอะไรมาเยอะเพราะเมื่อก่อนชีวิตของเธอไม่ได้ดีแบบทุกวันนี้ภูมิต้านทานในชีวิตจึงมีมากกว่าคนอื่น ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นเกิดเจอเื่แบบเธออาจจะคิดว่าเื่แบบนี้มันคือเื่เลวร้ายในชีวิตไปแล้วแต่ลิลินไม่ได้รู้สึกถึงขนาดนั้น แต่ถ้าจะบอกว่าไม่ได้รู้สึกเลยก็คงไม่ใช่
"แล้วมีทางที่ดีกว่านี้มั้ยล่ะ" เธอแค่คิดว่าเธอต้องผ่านมันไปให้ได้ก็เท่านั้นเพราะชีวิตของเธอยังอีกยาวไกล จะมาจำกับเื่ที่ทำให้เธอไม่มีความสุขไปทำไม
"พวกกูขอโทษนะที่เมื่อคืนพวกกูทิ้งมึงให้อยู่คนเดียวขอโทษจริงๆ ว่ะ" ทุกคนรู้สึกผิดกับเื่นี้แล้วก็ขอโทษลิลินกันใหญ่แต่ลิลินไม่ได้โทษเพื่อนเลย เธอเองต่างหากที่หาเื่เอง
"ไม่เป็ไรกูไม่ได้โทษพวกมึงไม่ต้องคิดมาก อย่างมากกูก็แค่ทำใจสินะ" จะมีอะไรดีไปกว่าทำใจอย่างที่โบราณพูดไว้ไม่มีผิด ทุกข์สุขอยู่ที่ใจของเรา...
"แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่กันที่นี่" แตงโมสงสัย แต่ก็ดีที่ลิลินเลือกที่จะมาที่นี่แล้วก็บังเอิญอยู่กันครบซะด้วย
"กูไม่รู้หรอกกูแค่คิดถึงมึงเป็คนแรก ไม่ใช่ว่ามึงสองคนไม่สำคัญนะ แต่ถ้ากูจะไปหามึง..น้ำหวาน.. กูไม่อยากให้แม่มึงรู้ส่วนมึงไอ้ธีร์มึงเป็ผู้ชาย" ลิลินสรุปนี่จึงเป็สาเหตุที่ทำให้ลิลินเลือกที่จะมาหาแตงโมเป็คนแรก
"เออกูเข้าใจบังเอิญที่เมื่อคืนพวกกูกลับไม่ไหวเลยลงนอนที่นี่อย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ" น้ำหวานอธิบาย ก็เมื่อคืนต่างคนต่างเมา
"แล้วมึงไหวมั้ยเนี่ย...กูหมายถึงเจ็บมากมั้ย" แตงโมถามลิลินด้วยความเป็ห่วงเผื่อเพื่อนอยากจะถามอะไร กับคนที่เคยผ่านเื่นี้มาแล้วแบบเธอ
"ก็เจ็บมากพอสมควรแหละแต่ก็ทนได้กี่วันวะกว่าจะหายเจ็บ" ลิลินถามเพื่อนอย่างไม่นึกอายเพราะเื่แบบนี้เพื่อนเธอทุกคนมีประสบการณ์ดี และสิ่งที่ทุกคนคิดไม่ถึงก็คือผู้ชายที่นอนกับลิลินเมื่อคืนเขาไม่ใช่คนไทยแต่เป็ต่างชาติตัวใหญ่และตรงนั้นก็ไม่ธรรมดาซะด้วย
"ก็แล้วแต่ว่าอันที่โดนมันใหญ่หรือเล็กแต่กูว่าไม่น่าจะถึงอาทิตย์หรอกเชื่อกูเดี๋ยวก็หาย"แตงโมออกความคิดเห็น คำว่าครั้งแรกไม่ว่าจะเป็เื่อะไรก็แล้ว ยังไงก็ต้องจำได้โดยเฉพาะเื่นี้ไม่มีใครลืมได้หรอก ว่าครั้งแรกของผู้หญิงมันเจ็บมากขนาดไหนแต่ถ้าได้ทำกับคนที่รักนะ มันก็มีความสุขท่วมท้นเลยแหละ
“โหอาทิตย์นึงเลยเหรอวะ นานจัง”ลิลินแอบคิดในใจว่าเจ็บขนาดนี้อาทิตย์นึงนานไปหรือว่าเธอจะต้องหายาแก้อักเสบกินดีนะ
"เออมันก็ค่อยๆ หายเจ็บไปเรื่อยๆ นั่นแหละน่าไปอาบน้ำก่อนไปยังใส่ชุดเดิมอยู่เลย ชุดในตู้กูน่ะอยากใส่ชุดไหนก็เลือกเอา" เื่เสื้อผ้าแตงโมไม่เคยหวงเพื่อนอยากใส่ชุดไหนเลือกได้ตามสบาย เพราะแตงโมเป็คนซื้อเสื้อผ้าบ่อยในตู้เสื้อผ้าของเธอจึงแน่นไปด้วยเสื้อผ้าชุดสวยๆบางชุดยังไม่ได้ใส่เลยด้วยซ้ำก็มี
"กูขออะไรพวกมึงอย่างนึงได้มั้ย" ก่อนที่ลิลินจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้เธอได้หันมาหาเพื่อนแล้วพูดขอร้องออกไป
"ได้ดิมีอะไร”
“กูไม่อยากให้คนอื่นรู้เื่นี้นอกจากพวกมึง อย่าไปบอกใครได้มั้ย" เพราะเื่แบบนี้มันไม่ใช่เื่น่าสนุกที่จะต้องมาพูดกับแบบสนุกปากแล้วเธอก็ยังรู้สึกแย่กับเื่นี้อยู่
"อือได้พวกกูรักมึงนะไม่มีวันทำแบบนั้นอยู่แล้ว" ถึงทุกคนจะชอบพูดเื่ทะลึ่งกันแต่ส่วนมากก็พูดแต่เื่ของตัวเอง ไม่ได้เอาเื่คนอื่นมาพูดอยู่แล้วแล้วเื่ของลิลินมันก็ไม่ได้น่าพูดถึงเพราะทุกคนรู้ว่าเพื่อนไม่ได้โอเคกับเื่แบบนี้สักเท่าไหร่นัก
"ขอบใจพวกมึงมากงั้นกูขอไปอาบน้ำก่อนนะ" แล้วลิลินก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำโดยที่ไม่ลืมหยิบชุดของแตงโมในตู้ติดมือได้ด้วย เธอถอดเสื้อผ้าออกแล้วมองไปที่กระจก ดูเนื้อตัวของตัวเอง ไม่ได้มีรอยอะไรเลยแม้นแต่น้อยแสดงว่าเขาคนนั้นไม่ได้รุนแรงกับเธอ แล้วเมื่อคืนเธอก็เหมือนฝัน ในความฝันนั้นมันให้อารมณ์ที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันนุ่มนวลใน่แรกๆต่อมามันก็เริ่มหนักขึ้นแบบอบอุ่นแแ่ ต่อมามันก็.… ลิลินสะบัดหัวแรงๆ สองสามทีเพื่อไล่สิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ในหัว เมื่อลิลินอาบน้ำได้สักพักเธอก็ออกมาพร้อมกับชุดของเพื่อน แล้วเตรียมตัวกลับคอนโดไปเอารถ
"สำหรับกูเซ็กซ์เป็เื่ธรรมชาติขอแค่ป้องกันให้ดีก็พอ" ธีร์เอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อลิลินเดินมานั่งลงข้างๆเพราะเขาเป็ผู้ชายเื่แบบนี้เขาไม่เสียหายอยู่แล้ว
"แต่กูไม่ชินแล้วกูก็เจ็บ" ลิลินออกความคิดเห็นในส่วนที่ตัวเองรู้สึกเธอไม่เห็นรู้สึกดีกับมันสักนิดเลยโชคดีที่ตอนไอ้ผู้ชายเลวคนนั้นมันทำเธอไม่ได้รู้สึกตัวแต่ลิลินคิดว่ามันจะต้องเจ็บมากกว่านี้แน่ๆ
"แล้วกระเป๋ามึงล่ะ" น้ำหวานถามขึ้นเพราะตอนที่แยกกันลิลินมีกระเป๋าติดตัวอยู่เธอจำได้
"ก็คงอยู่ที่เขาแหละมั้ง" คงเป็อื่นไปไม่ได้ แล้วตอนที่ออกมาจากห้องนั้นเธอก็ใจนลืมมองหากระเป๋าของตัวเองซะด้วย...ซวยชะมัด
"แล้วถ้าเขามาแสดงตัวมึงจะทำยังไงเพราะเขาคงหามึงได้ไม่ยาก ถ้าเขาคิดจะหา" ธีร์ถามขึ้น อยากให้เพื่อนเตรียมใจข้อนี้ไว้บ้างเพราะในกระเป๋าต้องมีบัตรประชาชน บัตรนักศึกษา เพราะฉะนั้นการหาลิลินก็ไม่ใช่เื่ยาก
"กู...ไม่รู้ว่ะกูอาย"ตอนที่ลิลินขึ้นรถไปเธอจำได้ว่ามีสองคนเข้ามาคุยกับเธอ บอกว่าจะไปส่ง แต่พอเธอเข้าไปนั่งในรถมีอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ด้านหลังข้างๆ เธอ จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลยแต่เธอมั่นใจว่า ภายในสามคนนั้น มีแค่เพียงหนึ่งเดียวแน่นอน ที่นอนกับเธอเพราะซากถุงยาง กับผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง และตอนที่เธอตื่นขึ้นมาเขาคนนั้นก็นอนกอดเธออยู่ ถ้าผู้ชายพวกนั้นทำกับเธอหมดนั่นสภาพของเธอคงไม่ได้ออกมาดีอย่างนี้แน่นอน...
219
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
