ตำนานยอดหญิงซูเจิน

“กรี๊ดดดดด!”ฉันกรีดร้องอย่างตกใจสุดขีด เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นผู้หญิงลอยอยู่ด้านบนแล้วจ้องมองมาที่ฉันเขม็ง นี่มันเป็นเหตุการณ์เดิมเหมือนเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด ตกใจหมดเลยยัยบ้า จะมาเหมือนคนปกติเขาไม่ได้หรือไง!ฉันถลึงตาใส่คนตรงหน้าที่หัวเราะคิกคิกใส่ฉันอยู่ หน็อย ยังมีหน้ามาหัวเราะใส่ฉันอีก เกิดฉันหัวใจวายขึ้นมาจะทำยังไงเพิ่งจะกลับมามีชีวิตเมื่อกี้เองนะแต่ฉันก็หยุดชะงักแล้วจ้องมองคนที่ยังหัวเราะไม่หยุดอยู่ตรงหน้าแล้วถอนหายใจเบาๆ ผู้หญิงคนนี้ตอนมีชีวิตอยู่นั้นช่างน่าสงสารถูกคนที่รักหักหลังอย่างเลือดเย็น ที่ยังหัวเราะได้อยู่นั้นก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ถ้าเป็นฉันคงไม่สามารถทำแบบนั้นได้ทำไมฉันถึงรู้ได้น่ะเหรอ ก็เพราะว่าตอนนี้ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของยัยนี่น่ะสิ!หลังจากที่หมดสติไปไม่นาน ฉันก็เริ่มเห็นภาพเหตุการณ์ต่างๆฉายเข้ามาในหัว ตั้งแต่ภาพเด็กทารกที่เพิ่งคลอด ภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นพ่อและแม่ของเด็กคนนั้น กำลังอุ้มชูหยอกล้อทารกน้อยในอ้อมแขน ภาพเด็กชายที่รีบเข้าไปอุ้มเด็กหญิงคนหนึ่งที่วิ่งตามเขาที่เป็นพี่ชายจนหกล้มเป็นแผลใหญ่กลับบ้าน ภาพของเด็กชายอีกคนที่นำดอกไม้ทัดหูให้เด็กหญิงคนเดิมโดยมีเด็กหญิงอีกคนยืนมองด้านหลัง และอีกหลายภาพ ทั้งภาพที่เด็กหญิงคนนั้นแอบมองคนทั้งคู่อย่างอิจฉา จากนั้นภาพก็ตัดไปมาจนกระทั่งฉายภาพอีกทีก็คือตอนที่หญิงสาวอยู่ในสนามรบ ตอนที่ถูกตัดสินโทษประหาร ตอนที่เอ่ยคำสาปแช่ง แต่ภาพที่เด่นชัดที่สุดคือ ภาพที่ชายหนุ่มบอกรักและภาพที่โดนชายคนเดิมประณามด่าทอภายในคุกที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา…ภาพเหล่านั้นคงจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ให้เธอเห็นตอนวิญญาณกำลังเข้าร่างนั่นเอง ภาพเหล่านั้นมันเด่นชัดเสียจนฉันร้องไห้และกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เสมือนว่านั่นคือตัวของฉันเองจริงๆฉันทิ้งตัวลงหลับตาและยกมือปิดหูไม่ต้องการที่จะรับรู้อะไรอีก ฉันเสียใจ เจ็บปวด เคียดแค้น และทรมานทุรนทุรายแล้วรอบตัวก็เงียบลง ฉันลืมตาขึ้นมามองพร้อมน้ำตาที่ยังคงไหลพราก เห็นผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคนที่อยู่ในภาพเหล่านั้นและยังเป็นคนเดียวกับคนที่บอกจะให้ชีวิตใหม่กับฉันอย่างไม่เข้าใจ เธอยิ้มให้ฉันแต่ทว่าดวงตาของเธอกลับเศร้าสร้อยและเวิ้งว้างว่างเปล่าเธออยากให้ฉันทำอะไร? แก้แค้นเหรอ? หรืออะไรกันแน่?แต่ฉันยังไม่ทันได้ถามอะไรความรู้สึกที่โดนกระชากก็กลับมาอีกครั้ง และทุกอย่างก็ดำมืดลงมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงดังตึงตังเหมือนใครทำอะไรสักอย่าง ฉันพยายามที่จะลืมตาขึ้นแต่ทว่าพยายามเท่าไรก็ลืมตาไม่ได้สักที ต่อมาลองขยับตัวแต่ก็เหมือนโดนอะไรหนักๆมาทับไว้ ใช่ เหมือนคนเป็นอัมพาตที่รู้สึกตัวแต่ขยับร่างกายไม่ได้เฮ้ย! ไม่ใช่ว่าร่างกายยัยนี่เป็นง่อยใช้งานไม่ได้หรอกนะ เหมือนเมื่อกี้จะเห็นโดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดตีเอาๆ ตอนอยู่ในคุกด้วย คราวนี้ล่ะ ฉันเริ่มพยายามดิ้นรนสุดชีวิตจะขยับตัวให้ได้ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังคงนิ่งเป็นผักไม่ไหวติงเหมือนเดิมยัยบ้า ยัยซูเจิน! ให้มาเกิดใหม่แต่ร่างกายเป็นง่อยอย่างนี้ก็ไม่เอานะโว้ย แล้วฉันจะไปอ่อยผู้ชายมาอะบาระฮึมได้ยังไงเล่า เกิดใหม่ทั้งทีฉันก็อยากเสียซิงบ้างนะ อะไร? ฉันก็อยากลองบ้างอะไรบ้างคนมันไม่เคยนี่หว่า ครั้งก่อนตายทั้งๆที่ยังซิง มาชาตินี้ถ้าตายแล้วยังซิงอยู่ก็เสียชาติเกิดแล้ว‘ว้ากกกกกก’ อยู่ๆก็ได้ยินเสียงคนร้องตะโกนดังขึ้น ทำเอาฉันตกใจจนหัวใจหล่นไปถึงตาตุ่มถึงฉันจะนอนอยู่ก็เถอะ แล้วตามด้วยเสียงตัดพ้อด่าทอบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงพยายามที่จะลืมตาให้ได้อีกครั้ง ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นก็มีพลังอย่างเหลือเชื่อ ฉันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วจนตกใจกับสิ่งที่เห็น แล้วก็ต้องกรีดร้องออกมาอย่างที่เห็นนี่แหละ“ขออภัยด้วยพระนางๆ อภัยให้พวกข้าด้วย!” เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น เห็นซูเจินส่งสายตาไปด้านข้าง แต่ด้วยฉันยังขยับตัวไม่ได้ จึงกลอกตาไปมองจนสุดสายตาทั้งๆที่ยังถลึงตาอยู่ เห็นชายคนหนึ่งนั่งในท่าชันเข่ามือสองข้างยันไปทางด้านหลัง ดวงตาเบิกกว้างแถมยังอ้าปากค้าง เหมือนกับตกใจอะไรสักอย่างจนล้มลง เอ...ตกใจอะไรหว่า?ส่วนด้านหลังห่างออกไปเป็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุกเข่า แล้วตะโกนขอโทษขอโพยอะไรสักอย่าง พอคนเหล่านั้นเห็นฉันกวาดตาไปมองก็สะดุ้งจนตัวโหยง แล้วเริ่มเอาหัวโขกพื้นอย่างเอาเป็นเอาตายอะไรวะ?ฉันกวาดสายตาไปมองซูเจินที่ตอนนี้ลอยไปยืนอยู่ข้างๆชายที่อ้าปากค้างอย่างสงสัย‘คนเหล่านั้นเป็นโจร’ เธอบอกทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่ แต่เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?“โจร!” ฉันเผลออุทานเสียงดังอ้าว พูดได้แล้วนี่หว่า“โฮ อภัยให้ด้วยเถิดพระนางๆ ได้โปรด” นี่ก็เอาแต่บอกอภัยให้ด้วยๆอยู่นั่นแหละ จะให้อภัยอะไรเล่า?‘พวกเขากลัวจะโดนเจ้าสาปที่มาปล้นสุสาน’“สาป! กลัวฉันจะสาปเนี่ยนะ?” เท่านั้นแหละ ตะโกนกันเสียงดังยิ่งกว่าเดิมอีก ฉันไม่ได้พูดกับพวกนายโว้ย!‘ฮ่าๆๆ หากเจ้าจะพูดกับข้าเพียงเอ่ยใจในก็เพียงพอแล้ว’อ้าว ก็ไม่รีบบอก“หยุดเลย!” ฉันบอกให้คนเหล่านั้นหยุดตะโกนสักที ในนี้มันยิ่งก้องๆอยู่ด้วย แก้วหูจะแตก!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้าน้อยมิมีแซ่ขอรับ 1

นิยายแนะนำ

ตำนานยอดหญิงซูเจิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้าน้อยมิมีแซ่ขอรับ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้