ชายหนุ่มสำเหนียกว่ากำลังทำตัวคล้ายกับคุกคามพนักงานตัวเองจึงแสร้งหันมองออกนอกหน้าต่าง บิดเนื้อบิดตัวเล็กน้อยคลายเมื่อย แม้อันที่จริงมันคือการกลบเกลื่อนอารมณ์พลุ่งพล่านที่ก่อตัวกะทันหันในช่องท้องต่างหาก
“รอฝนซาค่อยกลับก็ได้นะครับ นั่งตรงนั้นได้” เขาผายมือไปยังโซฟาตัวกว้างภายในห้องทำงานเรียบง่าย โทนสีสบายตา สะอาดเป็ระเบียบ
กณิกนันท์ย่อตัวลงนั่ง ประดักประเดิดไม่น้อยเมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อจริงภายในห้องสี่เหลี่ยมแม้ไม่แคบแต่ก็อยู่กันเพียงสองคนอยู่ดี หากใครล่วงรู้คงชวนคิดเื่ประเจิดประเจ้อเป็แน่แท้
ภัทรกรย้ายตัวเองเดินไปยังผนังกระจก มองลอดม่านกรองแสงเนื้อบางดูสายฝนเทกระหน่ำราวกับท้องฟ้ารั่ว
เอาสิ จะตอกย้ำกันไปถึงไหน ถ้าเขาอยู่บนนี้คนเดียว จะยิ่งว้าเหว่เพียงไร ไม่อยากคิดด้วยซ้ำ
เขานึกขอบคุณที่ใบบัวอยู่ที่นี่ ยังรู้สึกว่ามีเพื่อนแม้ไม่ได้พูดคุยแต่ก็ยังดีกว่าหันไปเจอเพียงเฟอร์นิเจอร์ หลีกเลี่ยงความเหงาได้ทางเดียวคือล้มตัวลงนอน หรือไม่ก็หยิบงานขึ้นมาทำเพื่อหนีความคิดฟุ้งซ่านอย่างที่เคยทำเหมือนปกติ
เขายกเบียร์ที่เหลือในกระป๋องขึ้นดื่มอีกรอบ ละเลียดรสชาติผ่านลิ้นแต่ละความสนใจคนด้านหลังไม่ได้
เมื่อครู่เขาไม่น่ามือไวคว้าแขนเล็กๆ นั้นให้ตามมาเลย กลิ่นกายหอมจรุงใจของหญิงสาวกดสติสัมปชัญญะของเขาให้ลดต่ำลงพาลคิดเื่ชวนเสื่อมเสีย และน่าละอายแก่ใจ
ชีวิตขาดเซ็กซ์ของเขาทรมานเอาการแล้ว แต่เขากลับขุดหลุมฝังตัวเองโดยการลากคนที่ถูกตาต้องใจมาอยู่ในห้องเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศฝนกระหน่ำตกไม่ขาดสายกับเสียงฟ้าร้องเป็่ มันจะไม่ยากเย็นขนาดนี้เพราะเขาเชื่อมั่นว่าแม้ตัวเองไม่ได้เก่งกาจเื่การชวนเพศตรงข้ามขึ้นเตียงด้วยลมปากเพียงไม่กี่คำแต่เขาก็สามารถเชื้อเชิญอีกฝ่ายได้หากค้นพบท่าทียินยอมพร้อมใจ แต่ถึงกติกาที่เขาตั้งไว้กับตัวเองทำให้ชายหนุ่มต้องสั่งห้าม ควบคุมตัวเองอย่างแข็งขัน เขาจะไม่นอนกับพนักงาน ไม่เคยทำ และจะไม่อนุญาตให้ลองทำสักครั้งอย่างเด็ดขาด
ห้ามใจตัวเองได้ภรีม อย่าคิด อย่าคิด!
กณิกนันท์ยกมือขึ้นลูบท้องปอยๆ เกือบหกโมงครึ่งแล้วแต่อาหารมื้อล่าสุดคือร่วม 5 ชั่วโมงก่อน หิวไส้กิ่วแต่ฝนก็ไม่มีท่าทีจะหยุดตก แถมดื่มเบียร์ทั้งที่กระเพาะว่างๆ ยิ่งเมาเร็วกว่าปกติเกือบเท่าตัว
“หิวเหรอ” ภัทรกรสังเกต
“ปะเปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธเพื่อรักษามารยาท ตั้งใจว่าหลังฝนหยุดจะรีบกลับไม่อยู่รบกวนเขานานๆ
“แต่ผมว่าคุณน่าจะหิวนะ ผมมีอาหารแช่ฟรีซเอาไปอุ่นทานได้ หรือไม่ก็บะหมี่ ในครัวแน่ะ”
ชวนหาของกินก็แล้วกัน จิตด้านมืดจะได้ไม่คิดเื่ชวนไปกินอย่างอื่นที่ไม่ใช่บนโต๊ะอาหารแต่เป็โซฟาหรือเตียงนอน
“คุณบัวอยากทานอะไรครับ” ร่างสูงสง่าหยุดตรงหน้าตู้เย็น เปิดโซนช่องแช่ฟรีซแล้วหยิบอาหารแช่แข็งในกล่องพลาสติกออกมาสองสามเมนู
หญิงสาวจำต้องเลือกอย่างเสียไม่ได้ เธอเพิ่งสังเกตว่าเมื่อยืนใกล้กันภัทรกรก็ยังดูสูงกว่าเธอมากจริงๆ ทั้งที่เธอเองสูง 170 เิเ พอๆ กับยัยตอง แต่ดูเหมือนเขาจะสูงกว่าเธอราว 15 เซน. ทีเดียว
่ไหล่ของเขากว้างชวนมอง เอวกับสะโพกสอบ ไร้ไขมันส่วนเกิน แขนขามีมัดกล้ามสังเกตเห็นได้ภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงเนื้อผ้าดี ตัดเข้ากับรูปร่าง ่ขาเรียวยาว บวกกับท่วงท่าทะมัดทะแมงยิ่งทำให้เขาน่ามองยิ่งขึ้น ยังไม่นับรวมใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ผิวกระจ่างใสสุขภาพดีเกินผู้ชาย เรียกได้ว่าโดยรวมภัทรกรดูดี สะดุดตาชนิดหาตัวจับยากทีเดียว
“ครับ” เขาส่งเสียงเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่ามองตัวเองตาปริบๆ นานสองนาน
หญิงสาวก้มหน้าหงุดลืมตัวว่าเผลอจ้องเขาไปนานมาก พวงแก้มเนียนร้อนผะผ่าว หัวใจสั่นระรัว คนตัวสูงยืนห่างออกไปเพียงเอื้อมมือเดียว กลิ่นกายหอมแบบน้ำหอมผู้ชายมีรสนิยมลอยเข้าจมูก ไม่แปลกสักนิดที่สาวๆ พากันหลงใหลได้ปลื้มเขา แถมอกหักกันเป็แถบตอนชายหนุ่มประกาศแต่งงาน เพราะเธอก็เป็หนึ่งในลิสสาวๆ พวกนั้น ยกเว้นเสียแต่ว่าตลอดเวลาหลายปีกณิกนันท์ก้าวพ้นความรักข้างเดียวที่เป็ไม่ได้นี้ไม่ลงสักที เธอไม่เปิดใจรับใครแม้รู้เต็มอกว่าไม่มีวันได้ความรักแบบเดียวกันตอบแทน
...อันที่จริงการได้อยู่กับคุณภรีมตามลำพัง มันไม่ต่างกับการถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่สักนิด จะหาโอกาสดีที่ได้รับความใส่ใจ ความอบอุ่นแบบนี้จากเขาได้อีกเมื่อไหร่กัน หากพ้นคราวนี้อาจไม่เกิดขึ้นอีกเลยก็ได้
ฝนจ๋า ตกนานๆ อีกนิดก็ได้ เธอจะได้ใช้เวลาตรงนี้ให้ยาวนานกว่านี้สักนิด
424
