แววตาที่เ็ปมองชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก หลินเฟิ่งปลดเสื้อของนางออกอย่างไร้ความปราณี เสี่ยวเอ๋อนอนสั่นเพราะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสู้ชายตรงหน้าได้ นางไม่คิดเลยว่าคนที่นางเคยคิดจะมอบรักให้จะมาทำกับนางเช่นนี้
แต่ไม่ทันที่หลินเฟิ่งจะทำอะไรนางต่อเหมือนเขาจะดื่มมากไปทำให้เขาเกิดอาการอาการมึนหัว เขานั่งลงข้างๆนางก่อนที่จะล้มตัวลงนอนสลบไป ดั่ง์จะรู้ถึงความไม่ยุติธรรมต่อนาง เสี่ยวเอ๋อทำอะไรไม่ถูก นางดีใจที่เขาไม่ทันได้ขืนใจนาง นางรีบจับเสื้อมาสวมใส่ก่อนที่จะไปจับตัวของหลินเฟิ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาเมาหลับไปแล้วจริงๆ
"คุณชายเฟิ่ง ท่านหลับไปจริงๆใช่หรือไม่" แม้นางจะดูว่าเขาหลับแต่นางก็ยังคงกลัวเขาอยู่ดี นางค่อยๆใช้นิ้วเขี่ยๆที่แขนของเขาแต่ร่างกายหลินเฟิ่งไม่ได้ตอบสนองต่อการแตะตัวของนาง เสี่ยวเอ๋อรีบลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ห้องพักของหยางหยางทั้งๆที่ยังสั่นอยู่
"หยางหยาง เปิดประตูให้ข้าที" เสี่ยวเอ๋อมาเคาะประตูห้องของหยางหยาง เมื่อนางได้ยินก็รีบมาเปิดประตูดูว่าคุณหนูของนางมาทำอะไรในเวลาเยี่ยงนี้
"คุณหนู นี่มันก็ดึกมากแล้วคุณหนูมีอะไรให้หยางหยางรับใช้เ้าคะถึงมาหาข้าที่ห้องเช่นนี้หรือว่าคุณหนูไม่สบาย" หยางหยางเปิดประตูก็ถามคุณหนูของนางทันที เสี่ยวเอ๋อเมื่อเห็นหน้าของหยางหยาง นางเก็บความรู้สึกหวาดกลัวและความเสียใจไว้ไม่อยู่ นางจึงปล่อยน้ำตาไหลหลินออกมาต่อหน้าหยางหยาง จนนางเองก็ต้องใรีบพาคุณหนูของนางมานั้งที่เตียง
"หยางหยางขะ..ข้า ฮือ ๆ..."
"เกิดอะไรขึ้นเ้าคะคุณหนูใครมาทำอะไรคณหนูหรือเ้าคะ เข้ามาข้างในก่อนเถอะทำไมคุณหนูถึงตัวสั่นแบบนี้ละ" หยางหยางโอบกอดคุณหนูของนางมานั่งที่เตียงพร้อมลูบหลังปลอบนางเบาๆ
"คุณชายหลินเฟิ่ง..เขาช่างน่ากลัวยิ่งนักข้าอยากกลับบ้านไปหาท่านแม่"
"คุณชายหลินเฟิ่งทำอะไรคุณหนูเ้าคะ"
"เขา...จะขืนใจข้า ั้แ่ข้ามาอยู่ที่นี่ข้าไม่เคยมีความสุขเลยหยางหยาง คุณชายหลินเฟิ่งเขายังมองข้าเป็เพียงตัวแทนพี่เสี่ยวหลินเท่านั้น ข้าเจ็บตรงนี้ข้าปวดตรงนี้เหลือเกินหยางหยาง ฮื้อ...." เสี่ยวเอ๋อทุบไปที่หน้าอกข้างซ้ายของนาง น้ำตาแห่งความเ็ปก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย
"คุณหนูเ้าคะ หยางหยางข้าใจคุณหนูดีแต่คุณหนูมาอยู่ที่จวนของคุณชายแล้วคุณหนูก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาของคุณชาย สามีภรรยานอนด้วยกันมิใช่เื่ใหญ่นี่เ้าคะ " หยางหยางนางก็ได้ตอบตามความคิดของนาง
"ถึงข้าจะเป็ภรรยาของคุณชายแต่ข้าเป็เพียงในนามเมื่อถึงฤดุหนาวข้าก็จะจากที่นี่ไป ข้าทนอยู่ที่นี่กับคนไร้หัวใจเช่นคุณชายหลินเฟิ่งไม่ได้หรอกนะหยางหยาง ไม่อาจจจะเป็ตัวแทนให้ใครได้"
'' คุณหนูนอนพักสักหน่อยเถอะเ้าคะ วันนี้คุณหนูคงเหนื่อยมามากพอแล้ว เดี๋ยวข้าจะจุดธูปหอมให้นะเ้าคะ คุณหนูจะได้รู้สึกสบายใจขึ้น" หยางหยางจับคุณหนูของนางนอนลงบนที่นอนและห่มผ้าให้ ก่อนจะลุกออกไปเอาธูปหอมมาจุดเพื่อทำให้นอนหลับสบาย
รุ่งสางหลินเฟิ่งตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัวเขามองไปรอบๆห้องก็ต้องแปลกใจนี่มันห้องของเสี่ยวเอ๋อนี่หน่า เขาจำได้ว่ามื้อวานเขานั่งดื่มอยู่ที่ห้องของเขาทำไมเขาถึงมาอยู่ที่ห้องของเสี่ยวเอ๋อได้ เขานึกย้อนไปก็มีภาพแทรกเข้ามาในหัวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ย้อนกลับมาอยู่ในสมองของเขา เขารีบหันมองข้างๆก็ไม่เห็นเสี่ยวเอ๋อแล้ว หลินเฟิ่งรีบลุกขึ้นทันที
"นี่ข้าทำอะไรลงไป...นางคงจะเสียใจมากจนทนเห็นหน้าข้าไม่ได้ เลยตื่นนอนก่อนข้าสินะ เหตุใดข้าถึงได้ยำยีนางเช่นนี้"
หลินเฟิ่งเขาคิดว่าเมื่อคืนนี้เขาได้ย่ำยีนางและนางก็ได้เป็ภรรยาของเขาเต็มตัวมิใช่ ภรรยาในนาม
"เ้าเห็นเสี่ยวหลินหรือไม่นางออกไปไหน" เขาได้ถามคนใช้ที่ถูพื้นอยู่หน้าห้องของเสี่ยวเอ๋อ
"ข้าไม่เห็นคุณหนูเลยเ้าค่ะ" คนใช้ได้ถูพื้นต่อส่วนหลินเฟิ่งเขาก็ได้เดินกลับไปที่ห้องของเขา
"คุณชายฮูหยินใหญ่มาขอรับ. " หลินเฟิ่งที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์อยู่คนใช้ก็ได้เดินเข้ามาบอก
"ให้ท่านแม่เข้ามาได้ เดี๋ยวข้าจะออกไป เ้าเตรียมน้ำชาให้ข้าด้วย"
"ได้ขอรับคุณชาย"
เมื่อหลินเฟิ่งแต่งตัวเสร็จแล้วก็ได้เดินออกมาหาแม่ของเขาที่นั่งจิบน้ำชารอ
"ท่านแม่มาหาข้าแต่เช้ามีเื่อันใดรึเ้าค่ะ"
"ก็ภรรยาของเ้านะสิไปหาข้าั้แ่ไก่ยังไม่ขัน นี่เ้ามีเื่อันใดกันหรือไม่ทำไมนางถึงมาขอข้าจะกลับไปเยี่ยมท่านพ่อกับท่านแม่ที่จวนของนาง" หลินเฟิ่งได้ยินก็รู้สึกผิดนี่เขาทำร้ายนางจนนางได้หนีหน้าเขากลับไปที่จวนแต่เขาเองก็ไม่กล้าจะบอกความจริงกับท่านแม่จึงโกหกนางไป
"ไม่มีเื่อันใดหรอกเ้าค่ะ นางคงคิดถึงบ้านของนาง ท่านแม่ไม่ต้องคิดมาก"
"ข้าไม่คิดมากเื่นี้หรอก เื่ที่ข้าคิดมากน่าจะเื่เกี่ยวกับบุตรของเ้าต่างหากเมื่อไหร่เสี่ยวหลินจะมีหลานให้ข้าได้ ถ้าอีกหนึ่งเดือนนางยังไม่ตั้งท้องข้าจะรับซูิเข้ามาอยู่ที่จวนในฐานะภรรยาของเ้าอีกคน เ้าก็รู้ใช่หรือไม่ว่าซูินางก็รักเ้ามาั้แ่เด็กพวกเ้าเติบโตมาด้วยกัน นางเฝ้ามองแต่เ้าเพียงผู้เดียวขนาดเ้าแต่งกับแม่นางเสี่ยวหลินนางก็ยังมาหาเ้าที่จวนอยู่บ่อยครั้ง."
"ท่านแม่แต่ว่า...." หลินเฟิ่งเขามิได้มองซูิในฐานะอื่นเขามองนางเป็เพียงน้องสาวที่คลานตามกันออกมา
"เ้าไม่ต้องพูดในเมื่อภรรยาของเ้าทำหน้าที่ไม่ได้ก็ต้องให้คนอื่นทำแทนเ้าอย่าเอาความรักของเ้ามาอ้างกับข้า ฟางเมิงกลับห้อง"
ฮูหยินเดินสะบัดออกไปโดยไม่ได้สนใจความคิดของบุตรชายตนเอง เธอก็ไม่ได้แต่งเข้าจวนอองด้วยความรักเช่นกันทุกอย่างอยู่ที่ผลประโยชน์นางโชคดีมีบุตรชายให้ตระกูลหลินนางจึงเชิดหน้าชูตาอยู่ได้ถึงทุกวันนี้
"เฮ้อ!!! ข้าเคยทำอะไรได้ดั่งใจบ้างมั้ยนะ เสี่ยวเอ๋อเ้าทำไมต้องหลบหน้าข้าด้วย ข้าว่าจะไปขอโทษเ้าแต่เ้ากลับหนีหน้าข้า " หลินเฟิ่งพูดอยู่คนเดียวก่อนจะตัดสินใจไปหาท่านพ่อของเขา เมื่อวานก่อนเขาไปสืบและได้รู้มาเื่แผนการของเสนาบดีฝ่ายซ้าย ส่วนเื่ของเสี่ยวเอ๋อเขาคิดว่ารอนางกลับมาเขาค่อยไปขอโทษนางทีหลัง
ฝั่งด้านของเสี่ยวเอ๋อที่กำลังเดินทางไปหาท่านแม่ที่จวนของนางก็ได้แวะพักทานอาหารเช้าที่โรงเตี้ยม
"คุณหนูข้าหิวจัง ทำไมต้องเดินทางออกมาแต่เช้าด้วยเ้าคะตอนนี้ท้องของข้าร้องออกมาเสียงดังจนคนควบม้าได้ยินไปหมดแล้ว" หยางหยางบนพรางใช้มือลูบที่ท้อง เสี่ยวเอ๋อนางยังไม่พร้อมที่จะพบหน้าของคุณชายหลินเฟิ่งนางเลยตื่นแต่เช้าและได้ไปขอฮูหยินใหญ่มาเยี่ยมท่านแม่ที่บ้าน
"งั้นเ้าก็บอกคนควบม้าให้เขาแวะพักที่โรงเตี้ยมก่อนก็ได้ " หยางหยางยิ้มออกมาอย่างดีใจและะโบอกคนควบม้าให้แวะโรงเตี้ยมก่อน
"นี่เ้าคุณหนูของข้าบอกให้เ้าแวะที่โรงเตี้ยมด้านหน้า"
"ได้ขอรับ" เมื่อถึงโรงเตี้ยมคนควบม้าก็ได้ทำให้ม้าหยุดวิ่งรถเกี้ยวก็หยุดลงทันที
33K
